Adhyaya 85
Vasudeva and Devakī Glorify Kṛṣṇa and Balarāma; The Recovery of Devakī’s Six Sons from Sutala
த்வாரகையில் ஷிகளின் சாட்சியும் ஆண்டவர்களின் வீரலீலைகளும் தூண்ட, வசுதேவர் தம் இரு புதல்வர்களான சங்கர்ஷணன் (பலராமன்) மற்றும் அச்யுதன் (கிருஷ்ணன்) முன் பக்தியுடன் வணங்கி வேதாந்தப் பாணியில் ஸ்துதி செய்கிறார். அவர்களே படைப்பின் காரணமும் ஆதாரமும், உள்ளுறை பரமாத்மாவும், பூதம்-இந்திரியம்-குணம்-அஹங்காரம் ஆகியவற்றை இயக்கும் சக்தியும் எனக் கூறுகிறார். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அதை ஏற்று, அத்வைத பரமாத்ம தத்துவத்தை விரிவாகப் போதிக்கிறார்—சுயஜ்யோதி ஒரே பரமாத்மா தானே வெளிப்படுத்தும் குணங்களால் பலவாகத் தோன்றுகிறான்; இருமை நீங்கியதும் வசுதேவர் மௌனமடைகிறார். பின்னர் தேவகி, கம்சனால் கொல்லப்பட்ட தன் ஆறு மகன்களை மீட்டுத் தருமாறு, முன்பு குருபுத்திரனை மீட்ட லீலையை நினைவூட்டி வேண்டுகிறார். இரு ஆண்டவர்களும் சுதலத்திற்கு சென்று, பலி மகாராஜாவின் பூஜையை ஏற்று, தேவகியின் மகன்கள் மரீசியின் சாபத்தால் ஏற்பட்டவர்களெனும் மறைவரலாற்றை வெளிப்படுத்துகின்றனர். அந்த ஆறு பேரையும் த்வாரகைக்கு கொண்டு வருகிறார்கள்; யோகமாயையால் தேவகியின் தாய்மையன்பு எழுகிறது, ஆனால் பகவத் ஸ்பரிசத்தால் மகன்கள் தம் மூலஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து தேவருலகிற்கு செல்கிறார்கள். கேட்பதன் பலனாக மனச்சுத்தியும் பரமனில் நிலைத்த தியானமும் உண்டென்று கூறி, கிருஷ்ணலீலைகளின் ரட்சக சக்தியை மேலும் வெளிப்படுத்தும் தொடர்கதைக்கு வழி செய்கிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीबादरायणिरुवाच अथैकदात्मजौ प्राप्तौ कृतपादाभिवन्दनौ । वसुदेवोऽभिनन्द्याह प्रीत्या सङ्कर्षणाच्युतौ ॥ १ ॥
ஸ்ரீ பாதராயணி கூறினார்—ஒருநாள் வாசுதேவனின் இரு புதல்வர்கள், சங்கர்ஷணனும் அச்யுதனும், அவன் பாதங்களில் வணங்கி வந்தனர். வாசுதேவன் அன்புடன் அவர்களை வரவேற்று இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 2
मुनीनां स वच: श्रुत्वा पुत्रयोर्धामसूचकम् । तद्वीर्यैर्जातविश्रम्भ: परिभाष्याभ्यभाषत ॥ २ ॥
மகா முனிவர்களின் சொற்களை—அவை அவன் இரு புதல்வர்களின் தெய்வீக மகிமையைச் சுட்டின—கேட்டு, அவர்களின் வீரச் செயல்களைப் பார்த்து வாசுதேவன் அவர்களின் தெய்வத்தன்மையில் உறுதி கொண்டான். பின்னர் பெயரால் அழைத்து இவ்வாறு பேசினான்।
Verse 3
कृष्ण कृष्ण महायोगिन् सङ्कर्षण सनातन । जाने वामस्य यत् साक्षात् प्रधानपुरुषौ परौ ॥ ३ ॥
வாசுதேவன் கூறினான்—ஓ கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, மகாயோகியே! ஓ சனாதன சங்கர்ஷணா! நீங்கள் இருவரும் நேரடியாக பரமப் பிரதானமும் புருஷனும்—படையின் காரணமும் பொருளும்—என்று நான் அறிகிறேன்।
Verse 4
यत्र येन यतो यस्य यस्मै यद् यद् यथा यदा । स्यादिदं भगवान् साक्षात् प्रधानपुरुषेश्वर: ॥ ४ ॥
ஹே பகவான்! நீங்கள் நேரடியாக பிரதானமும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் அதிபதியாய் இருக்கிறீர். எது எங்கே, எதனால், எங்கிருந்து, யாருடையது, யாருக்காக, எவ்வாறு, எப்போது தோன்றினாலும்—அது அனைத்தும் உங்களுள், உங்களால், உங்களிடமிருந்து, உங்களுக்காகவே, உங்களோடு தொடர்புற்றே நிகழ்கிறது।
Verse 5
एतन्नानाविधं विश्वमात्मसृष्टमधोक्षज । आत्मनानुप्रविश्यात्मन् प्राणो जीवो बिभर्ष्यज ॥ ५ ॥
ஹே அதோக்ஷஜப் பெருமானே! இந்தப் பல்வகை உலகை நீயே உன்னிடமிருந்து படைத்தாய்; பின்னர் பரமாத்மா ரூபமாக அதில் புகுந்து, ஹே அஜ பரமாத்மன், அனைவரின் பிராணனும் ஜீவச் சைதன்யமும் ஆகி படைப்பைத் தாங்கி நடத்துகிறாய்।
Verse 6
प्राणादीनां विश्वसृजां शक्तयो या: परस्य ता: । पारतन्त्र्याद् वैसादृश्याद् द्वयोश्चेष्टैव चेष्टताम् ॥ ६ ॥
பிராணன் முதலிய உலகப் படைப்புத் தத்துவங்களில் வெளிப்படும் சக்திகள் அனைத்தும் பரமபிரபுவின் தனிப்பட்ட சக்திகளே; ஏனெனில் உயிரும் பொருளும் இரண்டும் அவருக்கு அடங்கியவை, அவரைச் சார்ந்தவை, மேலும் ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டவை. ஆகவே உலகில் இயங்கும் அனைத்தும் ஆண்டவரின் தூண்டுதலால் இயக்கப்படுகிறது।
Verse 7
कान्तिस्तेज: प्रभा सत्ता चन्द्राग्न्यर्कर्क्षविद्युताम् । यत् स्थैर्यं भूभृतां भूमेर्वृत्तिर्गन्धोऽर्थतो भवान् ॥ ७ ॥
சந்திரனின் ஒளி, அக்னியின் தீவிரம், சூரியனின் பிரகாசம், நட்சத்திரங்களின் மினுக்கு, மின்னலின் திடீர் ஒளி, மலைகளின் நிலைத்தன்மை, மேலும் பூமியின் தாங்கும் வல்லமையும் மணமும்—உண்மையில் இவை அனைத்தும் நீயே.
Verse 8
तर्पणं प्राणनमपां देवत्वं ताश्च तद्रस: । ओज: सहो बलं चेष्टा गतिर्वायोस्तवेश्वर ॥ ८ ॥
ஹே ஈஸ்வரனே! நீயே நீர்; அதன் சுவையும், தாகத்தைத் தணித்து உயிரைத் தாங்கும் அதன் வல்லமையும் நீயே. வாயுவின் வெளிப்பாடுகளில் நீ உடல் வெப்பம், உயிர்சக்தி, மனவலிமை, உடல்வலிமை, முயற்சி மற்றும் இயக்கம் ஆகியவையாக உன் சக்திகளை வெளிப்படுத்துகிறாய்।
Verse 9
दिशां त्वमवकाशोऽसि दिश: खं स्फोट आश्रय: । नादो वर्णस्त्वम् ॐकार आकृतीनां पृथक्कृति: ॥ ९ ॥
நீயே திசைகளும் அவற்றிற்கு இடமளிக்கும் விரிவும்; நீயே அனைத்தையும் ஊடுருவும் ஆகாயமும் அதில் தங்கிய மூல ஒலியும். நீயே வெளிப்படாத ஆதிநாதம், முதல் எழுத்தான ‘ஓம்’, மேலும் சொற்கள் குறிப்பிட்ட அர்த்தங்களைப் பெறச் செய்யும் வாக்கும் நீயே.
Verse 10
इन्द्रियं त्विन्द्रियाणां त्वं देवाश्च तदनुग्रह: । अवबोधो भवान् बुद्धेर्जीवस्यानुस्मृति: सती ॥ १० ॥
இந்திரியங்கள் தங்கள் பொருள்களை வெளிப்படுத்தும் சக்தி நீயே; இந்திரியங்களின் அதிதேவர்கள் மற்றும் அவர்கள் இந்திரியச் செயல்களுக்கு அளிக்கும் அனுமதியும் நீயே. புத்தியின் தீர்மான சக்தி நீயே; ஜீவனின் உண்மை நினைவாற்றலும் நீயே.
Verse 11
भूतानामसि भूतादिरिन्द्रियाणां च तैजस: । वैकारिको विकल्पानां प्रधानमनुशायिनम् ॥ ११ ॥
நீயே தமோகுண அஹங்காரம்—பூதத் தத்துவங்களின் ஆதிக் காரணம்; நீயே ரஜோகுண அஹங்காரம்—இந்திரியங்களின் மூலம்; நீயே சத்த்வகுண (வைகாரிக) அஹங்காரம்—தேவர்களின் மூலம். மேலும் அனைத்திற்கும் அடிப்படையான அவ்யக்த பிரதானப் பிரகிருதியும் நீயே.
Verse 12
नश्वरेष्विह भावेषु तदसि त्वमनश्वरम् । यथा द्रव्यविकारेषु द्रव्यमात्रं निरूपितम् ॥ १२ ॥
இவ்வுலகின் அழிவுறும் பொருள்களிடையே நீயே ஒரே அழிவிலா தத்துவம்; பொருளின் மாற்றங்கள் மாறினாலும், அவற்றின் அடிநிலையான மூலப் பொருள் மாறாததாகக் காணப்படுவது போல.
Verse 13
सत्त्वं रजस्तम इति गुणास्तद्वृत्तयश्च या: । त्वय्यद्धा ब्रह्मणि परे कल्पिता योगमायया ॥ १३ ॥
சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் எனும் இயற்கையின் குணங்களும் அவற்றின் செயல்களும், உன் யோகமாயையின் ஏற்பாட்டால், பரம்பிரம்மமான உன்னிடமே நேரடியாக வெளிப்படுகின்றன.
Verse 14
तस्मान्न सन्त्यमी भावा यर्हि त्वयि विकल्पिता: । त्वं चामीषु विकारेषु ह्यन्यदाव्यावहारिक: ॥ १४ ॥
ஆகவே இயற்கையின் மாற்றங்களான இவ்வுயிர்களும் பொருள்களும், அவை உன்னுள் வெளிப்படுத்தப்படும் போதே இருப்பவை; அப்போது நீயும் அவற்றுள் வெளிப்படுகிறாய். ஆனால் படைப்பின் இடைவெளியில், இம்மாற்றங்களுக்கு அப்பால், நீயே ஒருவனாக அத்தீந்திர பரமார்த்த சத்தியமாக நிலைகொள்கிறாய்.
Verse 15
गुणप्रवाह एतस्मिन्नबुधास्त्वखिलात्मन: । गतिं सूक्ष्मामबोधेन संसरन्तीह कर्मभि: ॥ १५ ॥
இந்த உலகின் குணப் பெருக்கில் சிக்கி, உம்மை—அனைத்தின் பரமாத்மாவை—தமது பரம நுண்ணிய இலக்காக அறியாத அறியாமையினர், அறியாமையால் கர்மப் பிணைப்பில் பிறப்பு–இறப்பு சுழலில் அலைகிறார்கள்।
Verse 16
यदृच्छया नृतां प्राप्य सुकल्पामिह दुर्लभाम् । स्वार्थे प्रमत्तस्य वयो गतं त्वन्माययेश्वर ॥ १६ ॥
நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால் உயிர் இங்கு அரிதான, நன்றாக அமைந்த மனிதப் பிறவியைப் பெற்றாலும், தன் பரம நலனில் மயங்கி அலட்சியமாயிருப்பவனின் வாழ்நாளை, ஓ ஈஸ்வரா, உமது மாயை வீணாக்குகிறது।
Verse 17
असावहं ममैवैते देहे चास्यान्वयादिषु । स्नेहपाशैर्निबध्नाति भवान् सर्वमिदं जगत् ॥ १७ ॥
நீங்கள் பாசத்தின் கயிறுகளால் இந்த முழு உலகையும் கட்டிப் போடுகிறீர்; ஆகவே மக்கள் உடலைக் கண்டு “இது நான்” எனவும், சந்ததி முதலிய உறவுகளைப் கண்டு “இவை என்” எனவும் எண்ணுகிறார்கள்।
Verse 18
युवां न न: सुतौ साक्षात् प्रधानपुरुषेश्वरौ । भूभारक्षत्रक्षपण अवतीर्णौ तथात्थ ह ॥ १८ ॥
நீங்கள் எங்கள் மகன்கள் அல்ல; நீங்கள் இயற்கையும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் அதிபதிகள், சாட்சாத் பரமேஸ்வரர்கள். நீங்கள் தாமே கூறியபடி, பூமிக்குப் பாரமான க்ஷத்திரிய அரசர்களை அழிக்க அவதரித்தீர்கள்।
Verse 19
तत्ते गतोऽस्म्यरणमद्य पदारविन्द- मापन्नसंसृतिभयापहमार्तबन्धो । एतावतालमलमिन्द्रियलालसेन मर्त्यात्मदृक् त्वयि परे यदपत्यबुद्धि: ॥ १९ ॥
ஆகவே, துயருற்றோரின் நண்பனே, இன்று உமது தாமரைத் திருவடிகளில் நான் சரணடைந்தேன்—சரணாகதர்க்கு சம்சாரப் பயத்தை அகற்றும் அவை. போதும்! இంద్రிய இச்சை போதும்; அதனால் நான் இந்த நாசமான உடலையே ஆத்மா எனக் கருதி, பரமே, உம்மை என் பிள்ளை என எண்ணினேன்।
Verse 20
सूतीगृहे ननु जगाद भवानजो नौ सञ्जज्ञ इत्यनुयुगं निजधर्मगुप्त्यै । नानातनूर्गगनवद् विदधज्जहासि को वेद भूम्न उरुगाय विभूतिमायाम् ॥ २० ॥
சூதிகிரகத்திலேயே நீர் எங்களிடம் கூறினீர்—நீர் அஜன், பிறவியற்ற ஆண்டவன்; ஆயினும் முன் யுகங்களில் பலமுறை எங்கள் மகனாக அவதரித்தீர். தம் தர்மத்தைப் பாதுகாக்க பல தெய்வீக உடல்களை வெளிப்படுத்தி, மேகம் போலத் தோன்றி மறைந்தீர். ஓ உருகாய, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த இறைவா, உமது ஐஸ்வர்ய மாயையை யார் அறிய வல்லார்?
Verse 21
श्रीशुक उवाच आकर्ण्येत्थं पितुर्वाक्यं भगवान् सात्वतर्षभ: । प्रत्याह प्रश्रयानम्र: प्रहसन् श्लक्ष्णया गिरा ॥ २१ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: தந்தையின் வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்டபின், சாத்த்வதர்களின் தலைவரான பகவான் பணிவுடன் தலை குனிந்து, புன்னகையுடன் மென்மையான குரலில் பதிலளித்தார்.
Verse 22
श्रीभगवानुवाच वचो व: समवेतार्थं तातैतदुपमन्महे । यन्न: पुत्रान् समुद्दिश्य तत्त्वग्राम उदाहृत: ॥ २२ ॥
பகவான் கூறினார்: அன்புத் தந்தையே, உங்கள் சொற்கள் பொருத்தமானவை; ஏனெனில் எங்களை—உங்கள் மக்களை—சுட்டிக்காட்டி நீங்கள் தத்துவங்களின் பல வகைப்பாடுகளை விளக்கியுள்ளீர்.
Verse 23
अहं यूयमसावार्य इमे च द्वारकौकस: । सर्वेऽप्येवं यदुश्रेष्ठ विमृग्या: सचराचरम् ॥ २३ ॥
யதுகுலச் சிறந்தவனே, நான் மட்டுமல்ல—நீங்களும், என் மதிக்கத்தக்க அண்ணனும், இங்கு த்வாரகையில் வாழும் இவர்களும்—அனைவரும் இதே தத்துவ நோக்கில் கருதப்பட வேண்டும். உண்மையில் அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் இவ்விதமே உள்ளடக்க வேண்டும்.
Verse 24
आत्मा ह्येक: स्वयंज्योतिर्नित्योऽन्यो निर्गुणो गुणै: । आत्मसृष्टैस्तत्कृतेषु भूतेषु बहुधेयते ॥ २४ ॥
பரமாத்மா உண்மையில் ஒருவனே—தன்னொளியால் பிரகாசிப்பவன், நித்தியன், குணங்களுக்குப் புறம்பான நிர்குணன். ஆனால் தானே படைத்த குணங்களின் வழியாக, அந்தக் குணங்களால் உருவான உயிர்களிலும் பொருள்களிலும் அந்த ஒரே சத்தியம் பலவாறு வெளிப்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.
Verse 25
खं वायुर्ज्योतिरापो भूस्तत्कृतेषु यथाशयम् । आविस्तिरोऽल्पभूर्येको नानात्वं यात्यसावपि ॥ २५ ॥
ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், பூமி ஆகிய பஞ்சபூதங்கள் தத்தம் ஆதாரங்களில் பொருந்தி, எங்கோ வெளிப்படையாகவும் எங்கோ மறைந்தும், எங்கோ நுண்மையாகவும் எங்கோ விரிவாகவும் தோன்றுகின்றன. அதுபோல ஒரே பரமாத்மா பலராகத் தோன்றுகிறார்.
Verse 26
श्रीशुक उवाच एवं भगवता राजन् वसुदेव उदाहृत: । श्रुत्वा विनष्टनानाधीस्तूष्णीं प्रीतमना अभूत् ॥ २६ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: அரசே, பகவான் உரைத்த இவ்வுபதேசத்தை கேட்டவுடன் வசுதேவரின் இருமை எண்ணம் அழிந்தது. உள்ளம் நிறைந்து அவர் மௌனமாயிருந்தார்.
Verse 27
अथ तत्र कुरुश्रेष्ठ देवकी सर्वदेवता । श्रुत्वानीतं गुरो: पुत्रमात्मजाभ्यां सुविस्मिता ॥ २७ ॥ कृष्णरामौ समाश्राव्य पुत्रान् कंसविहिंसितान् । स्मरन्ती कृपणं प्राह वैक्लव्यादश्रुलोचना ॥ २८ ॥
அப்போது, குருகுலச் சிறந்தவரே, எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவளான தேவகி, தன் இரு மகன்கள் கிருஷ்ணன் மற்றும் ராமனை நோக்கி உரையாடத் தொடங்கினாள். அவர்கள் குருவின் மகனை மரணத்திலிருந்து மீட்டனர் என்று கேட்டு அவள் மிக வியந்திருந்தாள். இப்போது கம்சனால் கொல்லப்பட்ட தன் மக்களை நினைத்து, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் கருணையாய் வேண்டினாள்.
Verse 28
अथ तत्र कुरुश्रेष्ठ देवकी सर्वदेवता । श्रुत्वानीतं गुरो: पुत्रमात्मजाभ्यां सुविस्मिता ॥ २७ ॥ कृष्णरामौ समाश्राव्य पुत्रान् कंसविहिंसितान् । स्मरन्ती कृपणं प्राह वैक्लव्यादश्रुलोचना ॥ २८ ॥
அப்போது, குருகுலச் சிறந்தவரே, எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவளான தேவகி, தன் இரு மகன்கள் கிருஷ்ணன் மற்றும் ராமனை நோக்கி உரையாடத் தொடங்கினாள். அவர்கள் குருவின் மகனை மரணத்திலிருந்து மீட்டனர் என்று கேட்டு அவள் மிக வியந்திருந்தாள். இப்போது கம்சனால் கொல்லப்பட்ட தன் மக்களை நினைத்து, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் கருணையாய் வேண்டினாள்.
Verse 29
श्रीदेवक्युवाच राम रामाप्रमेयात्मन् कृष्ण योगेश्वरेश्वर । वेदाहं वां विश्वसृजामीश्वरावादिपूरुषौ ॥ २९ ॥
ஸ்ரீதேவகி கூறினாள்: ராமா, ராமா, அளவிட முடியாத பரமாத்மாவே! கிருஷ்ணா, யோகிகளின் ஆண்டவர்களுக்கும் ஆண்டவரே! நீங்கள் இருவரும் உலகைப் படைக்கும் சக்திகளுக்கும் மேலான பரம அதிபதிகள், ஆதிபுருஷ பகவான்கள் என்று நான் அறிவேன்.
Verse 30
कालविध्वस्तसत्त्वानां राज्ञामुच्छास्त्रवर्तिनाम् । भूमेर्भारायमाणानामवतीर्णौ किलाद्य मे ॥ ३० ॥
என் கருவிலிருந்து பிறந்து நீங்கள் இன்று உலகில் அவதரித்தீர்கள்; கலியால் நற்குணம் அழிந்த, வேத-சாஸ்திர ஆணையை மீறும், பூமிக்குப் பாரமாகிய அரசர்களை அழிக்கவே।
Verse 31
यस्यांशांशांशभागेन विश्वोत्पत्तिलयोदया: । भवन्ति किल विश्वात्मंस्तं त्वाद्याहं गतिं गता ॥ ३१ ॥
ஓ விஸ்வாத்மா! உமது விரிவின் விரிவின் விரிவின் ஒரு சிறு பகுதியாலே உலகின் படைப்பு, நிலை, அழிவு நிகழ்கின்றன; அந்த பரமேஸ்வரனாகிய உம்மை இன்று நான் சரணடைந்தேன்।
Verse 32
चिरान्मृतसुतादाने गुरुणा किल चोदितौ । आनिन्यथु: पितृस्थानाद् गुरवे गुरुदक्षिणाम् ॥ ३२ ॥ तथा मे कुरुतं कामं युवां योगेश्वरेश्वरौ । भोजराजहतान् पुत्रान् कामये द्रष्टुमाहृतान् ॥ ३३ ॥
குரு தம் நீண்ட காலமாக இறந்த மகனை மீட்டுக் கொண்டு வருமாறு ஆணையிட்டபோது, நீங்கள் பித்ருலோகத்திலிருந்து அவனை அழைத்து வந்து குருதக்ஷிணையாக அர்ப்பணித்தீர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஓ யோகேஸ்வரர்களின் ஈஸ்வரர்களே! அதுபோல என் விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றுங்கள்—போஜராஜனால் கொல்லப்பட்ட என் மக்களை மீட்டுக் கொண்டு வாருங்கள்; நான் அவர்களை மீண்டும் காண விரும்புகிறேன்।
Verse 33
चिरान्मृतसुतादाने गुरुणा किल चोदितौ । आनिन्यथु: पितृस्थानाद् गुरवे गुरुदक्षिणाम् ॥ ३२ ॥ तथा मे कुरुतं कामं युवां योगेश्वरेश्वरौ । भोजराजहतान् पुत्रान् कामये द्रष्टुमाहृतान् ॥ ३३ ॥
குரு தம் நீண்ட காலமாக இறந்த மகனை மீட்டுக் கொண்டு வருமாறு ஆணையிட்டபோது, நீங்கள் பித்ருலோகத்திலிருந்து அவனை அழைத்து வந்து குருதக்ஷிணையாக அர்ப்பணித்தீர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஓ யோகேஸ்வரர்களின் ஈஸ்வரர்களே! அதுபோல என் விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றுங்கள்—போஜராஜனால் கொல்லப்பட்ட என் மக்களை மீட்டுக் கொண்டு வாருங்கள்; நான் அவர்களை மீண்டும் காண விரும்புகிறேன்।
Verse 34
ऋषिरुवाच एवं सञ्चोदितौ मात्रा राम: कृष्णश्च भारत । सुतलं संविविशतुर्योगमायामुपाश्रितौ ॥ ३४ ॥
ரிஷி கூறினார்—ஓ பாரதா! தாயின் இவ்வாறு வேண்டுதலால் ராமனும் கிருஷ்ணனும் யோகமாயையைத் துணையாகக் கொண்டு சுதல உலகில் நுழைந்தனர்।
Verse 35
तस्मिन् प्रविष्टावुपलभ्य दैत्यराड् विश्वात्मदैवं सुतरां तथात्मन: । तद्दर्शनाह्लादपरिप्लुताशय: सद्य: समुत्थाय ननाम सान्वय: ॥ ३५ ॥
தைத்தியராஜன் பலி மகாராஜா அந்த இரு ஆண்டவர்களின் வருகையை கண்டதும், அவர்களை உலகின் பரமாத்மாவும் தன் ஆராத்ய தெய்வமுமாக அறிந்து பேரானந்தத்தில் மூழ்கினான். உடனே எழுந்து தன் பரிவாரத்துடன் வணங்கி प्रणாமம் செய்தான்.
Verse 36
तयो: समानीय वरासनं मुदा निविष्टयोस्तत्र महात्मनोस्तयो: । दधार पादाववनिज्य तज्जलं सवृन्द आब्रह्म पुनद् यदम्बु ह ॥ ३६ ॥
பலியான் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களுக்கு உயர்ந்த ஆசனங்களை கொண்டு வந்தான். அவர்கள் அமர்ந்த பின் அந்த மகாத்மைகளின் திருவடிகளை கழுவி, பிரம்மா வரை உலகமெங்கும் தூய்மையாக்கும் அந்த திருவடிநீரை தன்னிலும் தன் கூட்டத்தாரிலும் தெளித்தான்.
Verse 37
समर्हयामास स तौ विभूतिभि- र्महार्हवस्त्राभरणानुलेपनै: । ताम्बूलदीपामृतभक्षणादिभि: स्वगोत्रवित्तात्मसमर्पणेन च ॥ ३७ ॥
அவன் தன் வசமிருந்த எல்லா செல்வங்களாலும் அவர்களை ஆராதித்தான்—அரிய ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மணமிகு சந்தனப் பூச்சு, தாம்பூலம், விளக்குகள், அமுதமெனும் சிறந்த உணவு முதலியவற்றால். இவ்வாறு தன் குலச் செல்வத்தையும் தன்னையே அவர்களுக்கு அர்ப்பணித்தான்.
Verse 38
स इन्द्रसेनो भगवत्पदाम्बुजं बिभ्रन्मुहु: प्रेमविभिन्नया धिया । उवाच हानन्दजलाकुलेक्षण: प्रहृष्टरोमा नृप गद्गदाक्षरम् ॥ ३८ ॥
இந்திரசேனையை வென்ற பலி, ஆண்டவர்களின் தாமரைத் திருவடிகளை மீண்டும் மீண்டும் பற்றிக் கொண்டு, தீவிரப் பிரேமையால் உருகிய உள்ளத்துடன் பேசினான். அரசே, ஆனந்தக் கண்ணீர் கண்களை நிரப்ப, உடலில் ரோமாஞ்சம் எழ, தடுமாறும் சொற்களால் உரையாடத் தொடங்கினான்.
Verse 39
बलिरुवाच नमोऽनन्ताय बृहते नम: कृष्णाय वेधसे । साङ्ख्ययोगवितानाय ब्रह्मणे परमात्मने ॥ ३९ ॥
பலி கூறினான்—அனந்தனாகிய மகத்தான ஆண்டவருக்கு நமஸ்காரம்; படைப்பாளியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு நமஸ்காரம். சாங்க்யமும் யோகமும் எனும் தத்துவங்களைப் பரப்புவதற்காக பிரம்மமாகவும் பரமாத்மாவாகவும் வெளிப்படுபவருக்கு வணக்கம்.
Verse 40
दर्शनं वां हि भूतानां दुष्प्रापं चाप्यदुर्लभम् । रजस्तम:स्वभावानां यन्न: प्राप्तौ यदृच्छया ॥ ४० ॥
ஓ ஆண்டவர்களே! பெரும்பாலான உயிர்களுக்கு உங்கள் தரிசனம் மிக அரிது. ஆனால் ரஜஸ்-தமஸ் குணங்களில் உள்ள எங்களைப் போன்றவர்களும், நீங்கள் உங்கள் இனிய சுயஇச்சையால் வெளிப்பட்டால், எளிதில் உங்கள் தரிசனத்தைப் பெறுகிறோம்।
Verse 41
दैत्यदानवगन्धर्वा: सिद्धविद्याध्रचारणा: । यक्षरक्ष:पिशाचाश्च भूतप्रमथनायका: ॥ ४१ ॥ विशुद्धसत्त्वधाम्न्यद्धा त्वयि शास्त्रशरीरिणि । नित्यं निबद्धवैरास्ते वयं चान्ये च तादृशा: ॥ ४२ ॥ केचनोद्बद्धवैरेण भक्त्या केचन कामत: । न तथा सत्त्वसंरब्धा: सन्निकृष्टा: सुरादय: ॥ ४३ ॥
தைத்யர், தானவர், கந்தர்வர், சித்தர், வித்யாதரர், சாரணர், யக்ஷர், ராக்ஷசர், பிசாசர், பூதர், பிரமதர், நாயகர்—இவர்கள் அனைவரும், மேலும் நாங்களும் நம்மைப் போன்ற பலரும், எப்போதும் உம்மிடம் பகை கட்டியிருந்தாலும், இறுதியில் உம்மிடமே ஈர்க்கப்பட்டனர்; ஏனெனில் நீர் விசுத்த-சத்த்வத்தின் தாமம், மேலும் உமது தெய்வீக ரூபமே சாஸ்திரங்களின் நேரடி உடலாகும். சிலர் தீவிர பகையால், சிலர் காமம் சார்ந்த பக்தி-பாவத்தால் உம்மை நாடினர்; ஆனால் பொருட்சத்த்வத்தில் மயங்கிய தேவர்கள் முதலியோர் அத்தகைய ஈர்ப்பை உணரார்।
Verse 42
दैत्यदानवगन्धर्वा: सिद्धविद्याध्रचारणा: । यक्षरक्ष:पिशाचाश्च भूतप्रमथनायका: ॥ ४१ ॥ विशुद्धसत्त्वधाम्न्यद्धा त्वयि शास्त्रशरीरिणि । नित्यं निबद्धवैरास्ते वयं चान्ये च तादृशा: ॥ ४२ ॥ केचनोद्बद्धवैरेण भक्त्या केचन कामत: । न तथा सत्त्वसंरब्धा: सन्निकृष्टा: सुरादय: ॥ ४३ ॥
நீர் விசுத்த-சத்த்வத்தின் தாமம்; உமது தெய்வீக ரூபமே சாஸ்திரங்களின் நேரடி உடல். ஆயினும் எப்போதும் உம்மிடம் பகை கட்டியிருந்தவர்கள்—அவர்களும், நாங்களும், நம்மைப் போன்றவர்களும்—இறுதியில் உம்மிடமே ஈர்க்கப்பட்டனர்।
Verse 43
दैत्यदानवगन्धर्वा: सिद्धविद्याध्रचारणा: । यक्षरक्ष:पिशाचाश्च भूतप्रमथनायका: ॥ ४१ ॥ विशुद्धसत्त्वधाम्न्यद्धा त्वयि शास्त्रशरीरिणि । नित्यं निबद्धवैरास्ते वयं चान्ये च तादृशा: ॥ ४२ ॥ केचनोद्बद्धवैरेण भक्त्या केचन कामत: । न तथा सत्त्वसंरब्धा: सन्निकृष्टा: सुरादय: ॥ ४३ ॥
சிலரை உக்கிர பகை உம்மை நோக்கி இழுத்தது; சிலரை காமம் சார்ந்த பக்தி-பாவம் இழுத்தது. ஆனால் பொருட்சத்த்வத்தில் பற்றுள்ள தேவர்கள் முதலியோர் உம்மிடம் அத்தகைய ஈர்ப்பை உணரார்।
Verse 44
इदमित्थमिति प्रायस्तव योगेश्वरेश्वर । न विदन्त्यपि योगेशा योगमायां कुतो वयम् ॥ ४४ ॥
ஓ யோகிகளின் ஆண்டவரே! உமது யோகமாயை என்ன, அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது—இதைக் கூட மகா யோகிகளும் பெரும்பாலும் அறியார்; அப்படியிருக்க எங்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல!
Verse 45
तन्न: प्रसीद निरपेक्षविमृग्ययुष्मत्- पादारविन्दधिषणान्यगृहान्धकूपात् । निष्क्रम्य विश्वशरणाङ्घ्रयुपलब्धवृत्ति: शान्तो यथैक उत सर्वसखैश्चरामि ॥ ४५ ॥
என் மீது கருணை புரிந்து, குடும்ப வாழ்வெனும் குருட்கிணறு—இந்த பொய்யான இல்லம்—இலிருந்து என்னை வெளியேற்றுங்கள்; நிராசக முனிவர்கள் நாடும் உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளின் உண்மைச் சரணத்தை எனக்கு அருளுங்கள். அப்போது நான் அமைதியுடன், தனியாகவோ அல்லது அனைவருக்கும் நண்பர்களான மகாசாதுக்களோடு, எல்லாம் தரும் மரங்களின் அடியில் வாழ்வுத் தேவைகளைப் பெற்று சுதந்திரமாகச் சுற்றுவேன்.
Verse 46
शाध्यस्मानीशितव्येश निष्पापान् कुरु न: प्रभो । पुमान् यच्छ्रद्धयातिष्ठंश्चोदनाया विमुच्यते ॥ ४६ ॥
அடங்கிய உயிர்களின் ஆண்டவரே, எங்கள் செய்ய வேண்டியதை அருளி உபதேசித்து எங்களைப் பாவமற்றவர்களாக்குங்கள். ஆண்டவனே, உங்கள் ஆணையை நம்பிக்கையுடன் நிறைவேற்றுபவன் சாதாரண வைதிக கர்மவிதிகளின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
Verse 47
श्रीभगवानुवाच आसन्मरीचे: षट् पुत्रा ऊर्णायां प्रथमेऽन्तरे । देवा: कं जहसुर्वीक्ष्य सुतं यभितुमुद्यतम् ॥ ४७ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: முதல் மனுவின் யுகத்தில், மரீசி முனிவருக்கு ஊர்ணா தேவியால் ஆறு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் உயர்ந்த தேவர்கள்; ஆனால் பிரம்மா தன் மகளுடன் சேர்வதற்குத் தயாராக இருப்பதைப் பார்த்து அவர்கள் சிரித்தனர்.
Verse 48
तेनासुरीमगन् योनिमधुनावद्यकर्मणा । हिरण्यकशिपोर्जाता नीतास्ते योगमायया ॥ ४८ ॥ देवक्या उदरे जाता राजन् कंसविहिंसिता: । सा तान् शोचत्यात्मजान् स्वांस्त इमेऽध्यासतेऽन्तिके ॥ ४९ ॥
அந்த தவறான செயல் காரணமாக அவர்கள் உடனே அசுர யோனியில் விழுந்து ஹிரண்யகசிபுவின் மக்களாகப் பிறந்தனர். பின்னர் யோகமாயை அவர்களை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று தேவகியின் கர்ப்பத்தில் மீண்டும் பிறக்கச் செய்தாள். அரசே, அதன் பின் கம்சன் அவர்களை கொன்றான். தேவகி அவர்களைத் தன் பிள்ளைகளென எண்ணி இன்னும் புலம்புகிறாள்; மரீசியின் அதே புதல்வர்களே இப்போது உன் அருகில் இங்கே வாழ்கிறார்கள்.
Verse 49
तेनासुरीमगन् योनिमधुनावद्यकर्मणा । हिरण्यकशिपोर्जाता नीतास्ते योगमायया ॥ ४८ ॥ देवक्या उदरे जाता राजन् कंसविहिंसिता: । सा तान् शोचत्यात्मजान् स्वांस्त इमेऽध्यासतेऽन्तिके ॥ ४९ ॥
அந்த தவறான செயல் காரணமாக அவர்கள் உடனே அசுர யோனியில் விழுந்து ஹிரண்யகசிபுவின் மக்களாகப் பிறந்தனர். பின்னர் யோகமாயை அவர்களை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று தேவகியின் கர்ப்பத்தில் மீண்டும் பிறக்கச் செய்தாள். அரசே, அதன் பின் கம்சன் அவர்களை கொன்றான். தேவகி அவர்களைத் தன் பிள்ளைகளென எண்ணி இன்னும் புலம்புகிறாள்; மரீசியின் அதே புதல்வர்களே இப்போது உன் அருகில் இங்கே வாழ்கிறார்கள்.
Verse 50
इत एतान् प्रणेष्यामो मातृशोकापनुत्तये । तत: शापाद् विनिर्मुक्ता लोकं यास्यन्ति विज्वरा: ॥ ५० ॥
தாயின் துயரை நீக்க இவர்கள் இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்வோம். பின்னர் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு, எல்லாத் துன்பமும் அற்றவர்களாய், அவர்கள் விண்ணுலகத் தம் இல்லத்திற்குத் திரும்புவார்கள்.
Verse 51
स्मरोद्गीथ: परिष्वङ्ग: पतङ्ग: क्षुद्रभृद् घृणी । षडिमे मत्प्रसादेन पुनर्यास्यन्ति सद्गतिम् ॥ ५१ ॥
ஸ்மரன், உத்கீதன், பரிஷ்வங்கன், பதங்கன், க்ஷுத்ரப்ருத், க்ருணீ—இந்த ஆறுபேரும் என் அருளால் மீண்டும் சத்புருஷர்களின் பரம நிலையைக் அடைவார்கள்.
Verse 52
इत्युक्त्वा तान् समादाय इन्द्रसेनेन पूजितौ । पुनर्द्वारवतीमेत्य मातु: पुत्रानयच्छताम् ॥ ५२ ॥
இவ்வாறு கூறி, பலி மகாராஜனால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் ஸ்ரீபலராமரும் அந்த ஆறு புதல்வர்களை அழைத்துக்கொண்டு மீண்டும் த்வாரகைக்கு வந்து தம் தாயிடம் ஒப்படைத்தார்கள்.
Verse 53
तान् दृष्ट्वा बालकान् देवी पुत्रस्नेहस्नुतस्तनी । परिष्वज्याङ्कमारोप्य मूर्ध्न्यजिघ्रदभीक्ष्णश: ॥ ५३ ॥
அந்தக் குழந்தைகளைப் பார்த்ததும் தேவகி தேவியின் தாய்மைக் காதல் பொங்கியது; அவளின் மார்பிலிருந்து பால் வழிந்தது. அவள் அவர்களை அணைத்து மடியில் அமர்த்தி, அவர்களின் தலைகளை மீண்டும் மீண்டும் மணந்தாள்.
Verse 54
अपाययत् स्तनं प्रीता सुतस्पर्शपरिस्नुतम् । मोहिता मायया विष्णोर्यया सृष्टि: प्रवर्तते ॥ ५४ ॥
மக்களின் தொடுதலாலேயே பால் நனைந்த தன் மார்பை அன்புடன் அவர்களுக்கு அருந்தச் செய்தாள். பிரபஞ்சப் படைப்பை இயக்கும் விஷ்ணுவின் அதே மாயையால் அவள் மயங்கினாள்.
Verse 55
पीत्वामृतं पयस्तस्या: पीतशेषं गदाभृत: । नारायणाङ्गसंस्पर्शप्रतिलब्धात्मदर्शना: ॥ ५५ ॥ ते नमस्कृत्य गोविन्दं देवकीं पितरं बलम् । मिषतां सर्वभूतानां ययुर्धाम दिवौकसाम् ॥ ५६ ॥
கதாதாரி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முன்பு அருந்திய அமுதமய பாலின் மீதியை அருந்தி, அந்த ஆறு புதல்வர்கள் நாராயணனின் திவ்ய திருமேனி-ஸ்பரிசத்தால் தங்கள் ஆதிச் சுயரூபத்தை உணர்ந்தனர்।
Verse 56
पीत्वामृतं पयस्तस्या: पीतशेषं गदाभृत: । नारायणाङ्गसंस्पर्शप्रतिलब्धात्मदर्शना: ॥ ५५ ॥ ते नमस्कृत्य गोविन्दं देवकीं पितरं बलम् । मिषतां सर्वभूतानां ययुर्धाम दिवौकसाम् ॥ ५६ ॥
அவர்கள் கோவிந்தன், தேவகி, தந்தை மற்றும் பலராமனை வணங்கி; எல்லா உயிர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, தேவர்களின் தாமத்திற்கு சென்றனர்।
Verse 57
तं दृष्ट्वा देवकी देवी मृतागमननिर्गमम् । मेने सुविस्मिता मायां कृष्णस्य रचितां नृप ॥ ५७ ॥
அரசே, தன் மகன்கள் மரணத்திலிருந்து திரும்பி மீண்டும் புறப்படுவதைப் பார்த்த தேவகி தேவி மிகுந்த வியப்புற்று, இதை கிருஷ்ணன் அமைத்த மாயை எனக் கருதினாள்।
Verse 58
एवंविधान्यद्भुतानि कृष्णस्य परमात्मन: । वीर्याण्यनन्तवीर्यस्य सन्त्यनन्तानि भारत ॥ ५८ ॥
பாரத குலத்தோனே, பரமாத்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—அனந்த வீர்யமுடைய ஆண்டவன்—இத்தகைய அதிசய வீரச் செயல்கள் எண்ணற்றவை.
Verse 59
श्रीसूत उवाच य इदमनुशृणोति श्रावयेद् वा मुरारे- श्चरितममृतकीर्तेर्वर्णितं व्यासपुत्रै: । जगदघभिदलं तद्भक्तसत्कर्णपूरं भगवति कृतचित्तो याति तत्क्षेमधाम ॥ ५९ ॥
ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—வ்யாசபுத்ரர்கள் வர்ணித்த முராரியின் அமுதக் கீர்த்தியுடைய இந்தச் சரிதம் உலகப் பாவங்களை அழித்து, பக்தர்களின் காதுகளுக்கு தெய்வ அலங்காரமாகிறது; இதை கவனத்துடன் கேட்பவனோ கூறுபவனோ, பகவானில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, எல்லா நன்மையும் நிறைந்த தெய்வத் தாமத்தை அடைகிறான்।
Frequently Asked Questions
Vasudeva’s praise is a bhāgavata re-reading of sāṅkhya categories: the elements and their capacities (rasa, gandha, tejas, etc.) act only by the Lord’s śakti. By identifying the cosmos with Bhagavān’s energies and presence, he asserts both transcendence (the Lord stands apart during dissolution) and immanence (He enters as Paramātmā). This framing supports the Bhāgavata’s conclusion that all causality ultimately rests in the Supreme Person, not in independent material principles.
Kṛṣṇa explains that the Supreme Self is eka (one), self-luminous, and nirguṇa in essence, but He appears as many through the upādhi-like differentiations of the guṇas He manifests. Just as the same elements appear in diverse objects as visible/invisible, subtle/gross, the one Paramātmā is reflected in varied bodies and minds. The multiplicity is an appearance conditioned by modes and forms, while the underlying reality remains one.
Kṛṣṇa reveals they were originally six sons of Marīci who laughed at Brahmā’s impropriety and were cursed into demoniac births, later becoming sons of Hiraṇyakaśipu and then transferred by Yoga-māyā into Devakī’s womb. Kaṁsa killed them due to the prophecy that Devakī’s child would be his death. Their repeated births illustrate karma, curse, and divine orchestration under Yoga-māyā.
The chapter indicates they were “living here with you,” i.e., under Bali’s domain in Sutala, by divine arrangement. Sutala—protected and sanctified by Vāmana’s presence—functions as a theologically significant realm where the Lord’s devotees (like Bali) receive intimate darśana, and where karmic knots can be resolved under the Lord’s direct supervision.
Their awakening is attributed to contact with the transcendental body of the Lord (Nārāyaṇa) through remnants associated with Kṛṣṇa—Devakī’s milk described as having been previously drunk by Him. In bhakti theology, such contact (saṅga) with Bhagavān and His prasāda catalyzes smṛti (true remembrance) and removes coverings created by curse and karma, enabling their return to higher abodes.
Devakī’s wonder underscores Yoga-māyā’s twofold function: it can generate intense worldly identification (maternal attachment) even in exalted devotees, and it can also arrange liberation by bringing souls into purifying proximity to Bhagavān. The episode teaches that the Lord alone controls appearance and disappearance, and that surrender to Him transforms grief into realization.