Adhyaya 50

Verse 1

श्रीशुक उवाच अस्ति: प्राप्तिश्च कंसस्य महिष्यौ भरतर्षभ । मृते भर्तरि दु:खार्ते ईयतु: स्म पितुर्गृहान् ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ பரதகுலச் சிறந்தவரே! கம்சன் கொல்லப்பட்டபோது, அவனுடைய இரு மகிஷிகள் அஸ்தி மற்றும் பிராப்தி, கணவன் இறந்த துயரால் வாடி தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 2

पित्रे मगधराजाय जरासन्धाय दु:खिते । वेदयां चक्रतु: सर्वमात्मवैधव्यकारणम् ॥ २ ॥

துயருற்ற அந்த ராணிகள், தந்தையான மகத அரசன் ஜராசந்தனிடம், தாங்கள் விதவைகளான காரணம் உட்பட அனைத்தையும் தெரிவித்தனர்.

Verse 3

स तदप्रियमाकर्ण्य शोकामर्षयुतो नृप । अयादवीं महीं कर्तुं चक्रे परममुद्यमम् ॥ ३ ॥

அந்த அருவருப்பான செய்தியைக் கேட்டதும், அரசே, மகத அரசன் ஜராசந்தன் துயரும் சினமும் கொண்டு, யாதவர்களைப் பூமியிலிருந்து அகற்ற மிகப் பெரிய முயற்சியைத் தொடங்கினான்।

Verse 4

अक्षौहिणीभिर्विंशत्या तिसृभिश्चापि संवृत: । यदुराजधानीं मथुरां न्यरुधत् सर्वतोदिशम् ॥ ४ ॥

இருபத்துமூன்று அக்ஷௌஹிணி படைகளால் சூழப்பட்ட அவன், யாதவர்களின் தலைநகர் மதுரையை எல்லாத் திசைகளிலும் முற்றுகையிட்டான்।

Verse 5

निरीक्ष्य तद्ब‍लं कृष्ण उद्वेलमिव सागरम् । स्वपुरं तेन संरुद्धं स्वजनं च भयाकुलम् ॥ ५ ॥ चिन्तयामास भगवान् हरि: कारणमानुष: । तद्देशकालानुगुणं स्वावतारप्रयोजनम् ॥ ६ ॥

அந்த படையை கரை மீறும் கடல்போல் கொந்தளிப்பதாகக் கண்டு, தன் நகரம் முற்றுகையிடப்பட்டதையும் தன் மக்களும் அச்சத்தில் நடுங்குவதையும் பார்த்தபோதும், உலகின் காரணனாகியிருந்தும் மனித லீலையை ஏற்ற பகவான் ஹரி ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேச-காலத்திற்கும் தன் அவதார நோக்கத்திற்கும் ஏற்ற செயலை எண்ணினார்।

Verse 6

निरीक्ष्य तद्ब‍लं कृष्ण उद्वेलमिव सागरम् । स्वपुरं तेन संरुद्धं स्वजनं च भयाकुलम् ॥ ५ ॥ चिन्तयामास भगवान् हरि: कारणमानुष: । तद्देशकालानुगुणं स्वावतारप्रयोजनम् ॥ ६ ॥

அந்த படையை கரை மீறும் கடல்போல் கொந்தளிப்பதாகக் கண்டு, தன் நகரம் முற்றுகையிடப்பட்டதையும் தன் மக்களும் அச்சத்தில் நடுங்குவதையும் பார்த்தபோதும், உலகின் காரணனாகியிருந்தும் மனித லீலையை ஏற்ற பகவான் ஹரி ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேச-காலத்திற்கும் தன் அவதார நோக்கத்திற்கும் ஏற்ற செயலை எண்ணினார்।

Verse 7

हनिष्यामि बलं ह्येतद्भ‍ुवि भारं समाहितम् । मागधेन समानीतं वश्यानां सर्वभूभुजाम् ॥ ७ ॥ अक्षौहिणीभि: सङ्ख्यातं भटाश्वरथकुञ्जरै: । मागधस्तु न हन्तव्यो भूय: कर्ता बलोद्यमम् ॥ ८ ॥

[பகவான் எண்ணினார்:] இந்தப் படை பூமிக்குப் பாரமாகியுள்ளது; மகத அரசன் தன் கீழ்ப்பட்ட அரசர்களின் படைகளை இங்கே கூட்டி வந்தான். காலாட்கள், குதிரைகள், தேர்கள், யானைகள் என அக்ஷௌஹிணிகளாகக் கணிக்கப்படும் இந்தப் படையை நான் அழிப்பேன்; ஆனால் ஜராசந்தனை கொல்லக் கூடாது, ஏனெனில் பின்னர் அவன் மீண்டும் படையைத் திரட்டுவான்।

Verse 8

हनिष्यामि बलं ह्येतद्भ‍ुवि भारं समाहितम् । मागधेन समानीतं वश्यानां सर्वभूभुजाम् ॥ ७ ॥ अक्षौहिणीभि: सङ्ख्यातं भटाश्वरथकुञ्जरै: । मागधस्तु न हन्तव्यो भूय: कर्ता बलोद्यमम् ॥ ८ ॥

[பகவான் எண்ணினார்—] இது பூமிக்குப் பெரும் பாரம் ஆன படை; மகத அரசன் ஜராசந்தன் அடங்கிய அரசர்களிடமிருந்து சேர்த்த அக்‌ஷௌஹிணி படை—காலாட்கள், குதிரைகள், தேர்கள், யானைகள் உடன்—நான் அழிப்பேன். ஆனால் ஜராசந்தனை நான் கொல்லமாட்டேன்; ஏனெனில் பின்னர் அவன் மீண்டும் படையைத் திரட்டுவான்.

Verse 9

एतदर्थोऽवतारोऽयं भूभारहरणाय मे । संरक्षणाय साधूनां कृतोऽन्येषां वधाय च ॥ ९ ॥

என் இவ்வவதாரத்தின் நோக்கம் இதுவே—பூமியின் பாரத்தை நீக்குதல், சாதுக்களைப் பாதுகாத்தல், தீயவர்களை அழித்தல்।

Verse 10

अन्योऽपि धर्मरक्षायै देह: संभ्रियते मया । विरामायाप्यधर्मस्य काले प्रभवत: क्व‍‍चित् ॥ १० ॥

தர்மத்தைப் பாதுகாக்க நான் வேறு வேறு உடல்களையும் ஏற்கிறேன்; காலத்தின் ஓட்டத்தில் எப்போது அதர்மம் மேலோங்குகிறதோ, அப்போது அதை நிறுத்த நான் வெளிப்படுகிறேன்।

Verse 11

एवं ध्यायति गोविन्द आकाशात् सूर्यवर्चसौ । रथावुपस्थितौ सद्य: ससूतौ सपरिच्छदौ ॥ ११ ॥

கோவிந்தன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஆகாயத்திலிருந்து சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசமான இரண்டு தேர்கள் திடீரென தோன்றின—சாரதிகளும் அனைத்து உபகரணங்களும் உடன்।

Verse 12

आयुधानि च दिव्यानि पुराणानि यद‍ृच्छया । द‍ृष्ट्वा तानि हृषीकेश: सङ्कर्षणमथाब्रवीत् ॥ १२ ॥

கர்த்தரின் நித்திய தெய்வீக ஆயுதங்களும் தாமாகவே தோன்றின. அவற்றைக் கண்ட ஹ்ருஷீகேசன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அப்போது சங்கர்ஷணன் (பலராமன்)ிடம் உரைத்தான்.

Verse 13

पश्यार्य व्यसनं प्राप्तं यदूनां त्वावतां प्रभो । एष ते रथ आयातो दयितान्यायुधानि च ॥ १३ ॥ एतदर्थं हि नौ जन्म साधूनामीश शर्मकृत् । त्रयोविंशत्यनीकाख्यं भूमेर्भारमपाकुरु ॥ १४ ॥

ஆரிய பலராமா! உன் சார்ந்த யாதவர்களுக்கு வந்த இந்த அபாயத்தைப் பார். பிரபுவே, உன் சொந்த ரதமும் உனக்குப் பிரியமான ஆயுதங்களும் முன் வந்துள்ளன. ஈசனே, சாதுக்களின் நலனுக்காகவே எங்கள் பிறப்பு; ஆகவே பூமியின் இருபத்துமூன்று சேனைகளின் பாரத்தை நீ அகற்று.

Verse 14

पश्यार्य व्यसनं प्राप्तं यदूनां त्वावतां प्रभो । एष ते रथ आयातो दयितान्यायुधानि च ॥ १३ ॥ एतदर्थं हि नौ जन्म साधूनामीश शर्मकृत् । त्रयोविंशत्यनीकाख्यं भूमेर्भारमपाकुरु ॥ १४ ॥

ஆரிய பலராமா! உன் சார்ந்த யாதவர்களுக்கு வந்த இந்த அபாயத்தைப் பார். பிரபுவே, உன் சொந்த ரதமும் உனக்குப் பிரியமான ஆயுதங்களும் முன் வந்துள்ளன. ஈசனே, சாதுக்களின் நலனுக்காகவே எங்கள் பிறப்பு; ஆகவே பூமியின் இருபத்துமூன்று சேனைகளின் பாரத்தை நீ அகற்று.

Verse 15

एवं सम्मन्‍त्र्य दाशार्हौ दंशितौ रथिनौ पुरात् । निर्जग्मतु: स्वायुधाढ्यौ बलेनाल्पीयसा वृतौ ॥ १५ ॥

இவ்வாறு ஆலோசித்த பின் தாசார்ஹர்கள்—ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும்—கவசம் அணிந்து, ஒளிவீசும் ஆயுதங்களால் அலங்கரித்து, ரதங்களில் நகரத்திலிருந்து வெளியே புறப்பட்டனர். அவர்களுடன் மிகச் சிறிய படை மட்டுமே சென்றது.

Verse 16

शङ्खं दध्मौ विनिर्गत्य हरिर्दारुकसारथि: । ततोऽभूत् परसैन्यानां हृदि वित्रासवेपथु: ॥ १६ ॥

நகரத்திலிருந்து வெளியே வந்த ஹரி, தாருகனை சாரதியாகக் கொண்டு சங்கத்தை ஊதினார். அப்போது எதிர்சேனைகளின் இதயங்களில் அச்ச நடுக்கம் எழுந்தது.

Verse 17

तावाह मागधो वीक्ष्य हे कृष्ण पुरुषाधम । न त्वया योद्धुमिच्छामि बालेनैकेन लज्जया । गुप्तेन हि त्वया मन्द न योत्स्ये याहि बन्धुहन् ॥ १७ ॥

மகத அரசன் ஜராசந்தன் அவரிருவரையும் பார்த்து கூறினான்—“ஓ கிருஷ்ணா, மனிதர்களில் தாழ்ந்தவனே! ஒரு சிறுவனுடன் தனியாகப் போரிடுவது அவமானம்; ஆகவே நான் உன்னுடன் தனியே போரிட விரும்பவில்லை. மூடனே, நீ மறைந்து செய்கிறாய்; உறவினைக் கொன்றவனே, போ—நான் உன்னுடன் போரிடமாட்டேன்.”

Verse 18

तव राम यदि श्रद्धा युध्यस्व धैर्यमुद्वह । हित्वा वा मच्छरैश्छिन्नं देहं स्वर्याहि मां जहि ॥ १८ ॥

ஏ ராமா! உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தால் தைரியத்தை ஏற்று என்னுடன் போரிடு. என் அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்ட உடலை விட்டுவிட்டு ஸ்வர்க்கம் செல்; அல்லது என்னை வென்று கொல்.

Verse 19

श्रीभगवानुवाच न वै शूरा विकत्थन्ते दर्शयन्त्येव पौरुषम् । न गृह्णीमो वचो राजन्नातुरस्य मुमूर्षत: ॥ १९ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உண்மையான வீரர்கள் வீண் பெருமை பேசார்; செயலில் தம் வீரத்தை வெளிப்படுத்துவர். அரசே, கலங்கித் தன்னை மரிக்க விரும்புவோரின் சொற்களை நாம் ஏற்கமாட்டோம்.

Verse 20

श्रीशुक उवाच जरासुतस्तावभिसृत्य माधवौ महाबलौघेन बलीयसावृणोत् । ससैन्ययानध्वजवाजिसारथी सूर्यानलौ वायुरिवाभ्ररेणुभि: ॥ २० ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஜரையின் மகன் பெரும் படைத் திரளுடன் மதுவம்சத்தாரான மாதவரிருவரை நோக்கி விரைந்து வந்து, மிகுந்த வலிமையால் அவர்களைச் சூழ்ந்தான். காற்று மேகங்களால் சூரியனை அல்லது தூசியால் தீயை மூடுவது போல, அவர்களுடைய சேனை, ரதங்கள், கொடிகள், குதிரைகள், சாரதிகள் உட்பட அனைத்தையும் அவன் மறைத்தான்.

Verse 21

सुपर्णतालध्वजचिह्नितौ रथा- वलक्षयन्त्यो हरिरामयोर्मृधे । स्‍त्रिय: पुराट्टालकहर्म्यगोपुरं समाश्रिता: सम्मुमुहु: शुचार्दिता: ॥ २१ ॥

நகரத்தின் காவல் மாடங்கள், அரண்மனைகள், உயர்ந்த வாயில்கள் ஆகியவற்றில் நின்ற பெண்கள், கருடச் சின்னமும் பனைமரச் சின்னமும் கொண்ட கொடிகளால் அறியப்படும் ஹரி-ராமரின் ரதங்களைப் போர்க்களத்தில் இனி காண முடியாதபோது, துயரால் வாடி மயங்கி விழுந்தனர்.

Verse 22

हरि: परानीकपयोमुचां मुहु: शिलीमुखात्युल्बणवर्षपीडितम् । स्वसैन्यमालोक्य सुरासुरार्चितं व्यस्फूर्जयच्छार्ङ्गशरासनोत्तमम् ॥ २२ ॥

மேகங்கள் போல் திரண்ட எதிர்சேனைகளின் கொடிய, இடையறாத அம்புமழையால் தன் படை துன்புறுவதைப் பார்த்த ஹரி பகவான், தேவர்கள் அசுரர்கள் வணங்கும் தம் சிறந்த சார்ங்க வில்லைக் கடுமையாகத் தட்டிச் சத்தமெழுப்பினார்.

Verse 23

गृह्णन् निशङ्गादथ सन्दधच्छरान् विकृष्य मुञ्चन् शितबाणपूगान् । निघ्नन् रथान् कुञ्जरवाजिपत्तीन् निरन्तरं यद्वदलातचक्रम् ॥ २३ ॥

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அம்புக்கூட்டிலிருந்து அம்புகளை எடுத்து வில்லில் பொருத்தி, நாணை இழுத்து, கூரிய அம்புகளை இடையறாது மழையென விடுத்தார். அவை பகைவரின் ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்களைத் தாக்கி வீழ்த்தின; ஆண்டவரின் அம்பெய்தல் எரியும் அக்னிச்சக்கரம் போலத் தோன்றியது।

Verse 24

निर्भिन्नकुम्भा: करिणो निपेतु- रनेकशोऽश्वा: शरवृक्णकन्धरा: । रथा हताश्वध्वजसूतनायका: पदायतश्छिन्नभुजोरुकन्धरा: ॥ २४ ॥

நெற்றிக் கும்பம் பிளந்த யானைகள் தரையில் விழுந்தன; அம்பால் கழுத்து துண்டான குதிரைகள் பல இடங்களில் சாய்ந்தன. குதிரை, கொடி, சாரதி, தலைவன் உடன் ரதங்கள் சிதைந்தன; காலாட்கள் கை, தொடை, தோள் துண்டாகி வீழ்ந்தனர்।

Verse 25

सञ्छिद्यमानद्विपदेभवाजिना- मङ्गप्रसूता: शतशोऽसृगापगा: । भुजाहय: पूरुषशीर्षकच्छपा हतद्विपद्वीपहयग्रहाकुला: ॥ २५ ॥ करोरुमीना नरकेशशैवला धनुस्तरङ्गायुधगुल्मसङ्कुला: । अच्छूरिकावर्तभयानका महा- मणिप्रवेकाभरणाश्मशर्करा: ॥ २६ ॥ प्रवर्तिता भीरुभयावहा मृधे मनस्विनां हर्षकरी: परस्परम् । विनिघ्नतारीन् मुषलेन दुर्मदान् सङ्कर्षणेनापरिमेयतेजसा ॥ २७ ॥ बलं तदङ्गार्णवदुर्गभैरवं दुरन्तपारं मगधेन्द्रपालितम् । क्षयं प्रणीतं वसुदेवपुत्रयो- र्विक्रीडितं तज्जगदीशयो: परम् ॥ २८ ॥

போர்க்களத்தில் மனிதர், யானை, குதிரை துண்டுதுண்டாக வெட்டப்பட்டதால் அவற்றின் அங்கங்களிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான இரத்தநதிகள் ஓடின. அந்த இரத்தநதிகளில் கைகள் பாம்புகள்போல், மனிதத் தலைகள் ஆமைகள்போல், இறந்த யானைகள் தீவுகள்போல், இறந்த குதிரைகள் முதலைகள்போல் தோன்றின; கைப்பத்துகள், தொடைகள் மீன்கள்போல், முடி நீர்ச்செடிகள்போல், வில்ல்கள் அலைகள்போல், பல ஆயுதங்கள் புதர்கள்போல் நிறைந்திருந்தன।

Verse 26

सञ्छिद्यमानद्विपदेभवाजिना- मङ्गप्रसूता: शतशोऽसृगापगा: । भुजाहय: पूरुषशीर्षकच्छपा हतद्विपद्वीपहयग्रहाकुला: ॥ २५ ॥ करोरुमीना नरकेशशैवला धनुस्तरङ्गायुधगुल्मसङ्कुला: । अच्छूरिकावर्तभयानका महा- मणिप्रवेकाभरणाश्मशर्करा: ॥ २६ ॥ प्रवर्तिता भीरुभयावहा मृधे मनस्विनां हर्षकरी: परस्परम् । विनिघ्नतारीन् मुषलेन दुर्मदान् सङ्कर्षणेनापरिमेयतेजसा ॥ २७ ॥ बलं तदङ्गार्णवदुर्गभैरवं दुरन्तपारं मगधेन्द्रपालितम् । क्षयं प्रणीतं वसुदेवपुत्रयो- र्विक्रीडितं तज्जगदीशयो: परम् ॥ २८ ॥

அந்த இரத்தநதிகளில் கை, தொடை மீன்கள்போல்; மனித முடி நீர்ச்செடிகள்போல்; வில்ல்கள் அலைகள்போல்; ஆயுதங்கள் புதர்கள்போல் அடர்ந்திருந்தன. கத்திகள் பயமூட்டும் சுழல்கள்போல், பெருமணிகள் மற்றும் ஆபரணங்கள் கல்-கூழாங்கற்கள்போல் சிதறிக் கிடந்தன; இவ்வாறு இரத்தப் பெருக்கு எங்கும் பரவியது।

Verse 27

सञ्छिद्यमानद्विपदेभवाजिना- मङ्गप्रसूता: शतशोऽसृगापगा: । भुजाहय: पूरुषशीर्षकच्छपा हतद्विपद्वीपहयग्रहाकुला: ॥ २५ ॥ करोरुमीना नरकेशशैवला धनुस्तरङ्गायुधगुल्मसङ्कुला: । अच्छूरिकावर्तभयानका महा- मणिप्रवेकाभरणाश्मशर्करा: ॥ २६ ॥ प्रवर्तिता भीरुभयावहा मृधे मनस्विनां हर्षकरी: परस्परम् । विनिघ्नतारीन् मुषलेन दुर्मदान् सङ्कर्षणेनापरिमेयतेजसा ॥ २७ ॥ बलं तदङ्गार्णवदुर्गभैरवं दुरन्तपारं मगधेन्द्रपालितम् । क्षयं प्रणीतं वसुदेवपुत्रयो- र्विक्रीडितं तज्जगदीशयो: परम् ॥ २८ ॥

இந்த இரத்தப் பெருக்கு போரில் கோழைகளுக்கு அச்சமூட்டியது; ஆனால் வீரர்களுக்கு ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அங்கே அளவற்ற தேஜஸுடைய ஸ்ரீசங்கர்ஷணன், கடக்க முயன்ற அகந்தைமிகு பகைவர்களை முசலத்தால் நசுக்கி வீழ்த்தினார்।

Verse 28

सञ्छिद्यमानद्विपदेभवाजिना- मङ्गप्रसूता: शतशोऽसृगापगा: । भुजाहय: पूरुषशीर्षकच्छपा हतद्विपद्वीपहयग्रहाकुला: ॥ २५ ॥ करोरुमीना नरकेशशैवला धनुस्तरङ्गायुधगुल्मसङ्कुला: । अच्छूरिकावर्तभयानका महा- मणिप्रवेकाभरणाश्मशर्करा: ॥ २६ ॥ प्रवर्तिता भीरुभयावहा मृधे मनस्विनां हर्षकरी: परस्परम् । विनिघ्नतारीन् मुषलेन दुर्मदान् सङ्कर्षणेनापरिमेयतेजसा ॥ २७ ॥ बलं तदङ्गार्णवदुर्गभैरवं दुरन्तपारं मगधेन्द्रपालितम् । क्षयं प्रणीतं वसुदेवपुत्रयो- र्विक्रीडितं तज्जगदीशयो: परम् ॥ २८ ॥

போர்க்களத்தில் வெட்டப்பட்ட மனிதர்கள், யானைகள் மற்றும் குதிரைகளின் உறுப்புகளிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான ரத்த ஆறுகள் ஓடின. இந்த ஆறுகளிலே கைகள் பாம்புகளாகவும், தலைகள் ஆமைகளாகவும், இறந்த யானைகள் தீவுகளாகவும், இறந்த குதிரைகள் முதலைகளாகவும் காட்சி அளித்தன. இது ஜெகதீஸ்வரர்களின் திருவிளையாடலாகும்.

Verse 29

स्थित्युद्भ‍वान्तं भुवनत्रयस्य य: समीहितेऽनन्तगुण: स्वलीलया । न तस्य चित्रं परपक्षनिग्रह- स्तथापि मर्त्यानुविधस्य वर्ण्यते ॥ २९ ॥

மூவுலகங்களையும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகியவற்றைத் தன் லீலையாகச் செய்பவரும், அளவற்ற குணங்களைக் கொண்டவருமான இறைவனுக்கு எதிரிகளை அடக்குவது வியப்பிற்குரியதல்ல. ஆயினும், இறைவன் மனிதனைப் போலச் செயல்படும்போது, முனிவர்கள் அவரது செயல்களைப் போற்றுகிறார்கள்.

Verse 30

जग्राह विरथं रामो जरासन्धं महाबलम् । हतानीकावशिष्टासुं सिंह: सिंहमिवौजसा ॥ ३० ॥

ஜராசந்தன் தனது தேரை இழந்து, அனைத்து வீரர்களும் மாண்ட நிலையில், உயிருடன் மட்டும் எஞ்சியிருந்தான். அப்போது பலராமன், ஒரு சிங்கம் மற்றொரு சிங்கத்தைப் பிடிப்பது போல, அந்த வலிமைமிக்க வீரனைப் பலவந்தமாகப் பிடித்தார்.

Verse 31

बध्यमानं हतारातिं पाशैर्वारुणमानुषै: । वारयामास गोविन्दस्तेन कार्यचिकीर्षया ॥ ३१ ॥

வருணனின் தெய்வீகக் கயிறு மற்றும் பிற சாதாரணக் கயிறுகளால், பலராமன் பல எதிரிகளைக் கொன்ற ஜராசந்தனைக் கட்டத் தொடங்கினார். ஆனால் பகவான் கோவிந்தனுக்கு ஜராசந்தன் மூலம் நிறைவேற்ற வேண்டிய ஒரு நோக்கம் இருந்ததால், அவர் பலராமனைத் தடுத்தார்.

Verse 32

स मुक्तो लोकनाथाभ्यां व्रीडितो वीरसम्मत: । तपसे कृतसङ्कल्पो वारित: पथि राजभि: ॥ ३२ ॥ वाक्यै: पवित्रार्थपदैर्नयनै: प्राकृतैरपि । स्वकर्मबन्धप्राप्तोऽयं यदुभिस्ते पराभव: ॥ ३३ ॥

வீரர்களால் பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட ஜராசந்தன், உலகத் தலைவர்கள் இருவரால் விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு வெட்கமடைந்து, தவம் செய்யத் தீர்மானித்தான். ஆனால் வழியில், பல மன்னர்கள் ஆன்மீக ஞானம் மற்றும் உலகியல் வாதங்கள் மூலம் அவனது துறவு எண்ணத்தைக் கைவிடுமாறு வற்புறுத்தினர். 'யாதவர்களிடம் உனது தோல்வி உனது முற்பிறவி கர்மாவின் தவிர்க்க முடியாத விளைவு' என்று அவர்கள் கூறினர்.

Verse 33

स मुक्तो लोकनाथाभ्यां व्रीडितो वीरसम्मत: । तपसे कृतसङ्कल्पो वारित: पथि राजभि: ॥ ३२ ॥ वाक्यै: पवित्रार्थपदैर्नयनै: प्राकृतैरपि । स्वकर्मबन्धप्राप्तोऽयं यदुभिस्ते पराभव: ॥ ३३ ॥

உலகநாதரான இரு ஆண்டவர்களால் விடுவிக்கப்பட்ட வீரர்களால் போற்றப்பட்ட ஜராசந்தன் வெட்கமடைந்து தவம் செய்ய உறுதி கொண்டான். ஆனால் வழியில் பல அரசர்கள் ஆன்மிக ஞானமும் உலகியலான காரணங்களும் கூறி அவனைத் தடுத்து—“யாதவர்களால் உனக்கான தோல்வி முன்கர்மப் பந்தத்தின் தவிர்க்க முடியாத விளைவே” என்றனர்.

Verse 34

हतेषु सर्वानीकेषु नृपो बार्हद्रथस्तदा । उपेक्षितो भगवता मगधान् दुर्मना ययौ ॥ ३४ ॥

அவனுடைய எல்லா படைகளும் அழிந்தபின், பகவான் அவனைப் பொருட்படுத்தாததால், ப்ருஹத்ரதன் மகனான அரசன் ஜராசந்தன் மனம் துயருற்று மகத நாட்டிற்கு திரும்பினான்.

Verse 35

मुकुन्दोऽप्यक्षतबलो निस्तीर्णारिबलार्णव: । विकीर्यमाण: कुसुमैस्‍त्रीदशैरनुमोदित: ॥ ३५ ॥ माथुरैरुपसङ्गम्य विज्वरैर्मुदितात्मभि: । उपगीयमानविजय: सूतमागधवन्दिभि: ॥ ३६ ॥

முகுந்தன் தன் படையைச் சேதமின்றி வைத்துக்கொண்டு பகைவர் படை என்ற கடலைக் கடந்து வந்தான். தேவர்கள் மலர்களைச் சிதறவிட்டு அவனைப் பாராட்டினர். கவலையின் காய்ச்சலிலிருந்து விடுபட்ட மதுரையினர் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை எதிர்கொள்ள வந்தனர்; சூதர், மாகதர், வந்திகள் அவன் வெற்றியைப் பாடினர்.

Verse 36

मुकुन्दोऽप्यक्षतबलो निस्तीर्णारिबलार्णव: । विकीर्यमाण: कुसुमैस्‍त्रीदशैरनुमोदित: ॥ ३५ ॥ माथुरैरुपसङ्गम्य विज्वरैर्मुदितात्मभि: । उपगीयमानविजय: सूतमागधवन्दिभि: ॥ ३६ ॥

முகுந்தன் தன் படையைச் சேதமின்றி வைத்துக்கொண்டு பகைவர் படை என்ற கடலைக் கடந்து வந்தான். தேவர்கள் மலர்களைச் சிதறவிட்டு அவனைப் பாராட்டினர். கவலையின் காய்ச்சலிலிருந்து விடுபட்ட மதுரையினர் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை எதிர்கொள்ள வந்தனர்; சூதர், மாகதர், வந்திகள் அவன் வெற்றியைப் பாடினர்.

Verse 37

शङ्खदुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकश: । वीणावेणुमृदङ्गानि पुरं प्रविशति प्रभौ ॥ ३७ ॥ सिक्तमार्गां हृष्टजनां पताकाभिरभ्यलङ्कृताम् । निर्घुष्टां ब्रह्मघोषेण कौतुकाबद्धतोरणाम् ॥ ३८ ॥

ஆண்டவர் நகரில் நுழைந்தவுடன் சங்கங்களும் துந்துபிகளும் முழங்கின; பல பேரி-தூரியங்கள், வீணைகள், வேணுக்கள், மிருதங்கங்கள் ஒன்றாக இசைத்தன. வீதிகள் நீர் தெளித்து ஈரமாக்கப்பட்டு, மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர்; கொடிகளால் நகரம் அலங்கரிக்கப்பட்டது; விழா தோரணங்கள் கட்டப்பட்டு, வேத மந்திரங்களின் பிரம்மகோஷம் நகரமெங்கும் ஒலித்தது.

Verse 38

शङ्खदुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकश: । वीणावेणुमृदङ्गानि पुरं प्रविशति प्रभौ ॥ ३७ ॥ सिक्तमार्गां हृष्टजनां पताकाभिरभ्यलङ्कृताम् । निर्घुष्टां ब्रह्मघोषेण कौतुकाबद्धतोरणाम् ॥ ३८ ॥

பிரபு தம் நகரில் நுழைந்தபோது சங்கங்களும் துந்துபிகளும் முழங்கின; பேரி-தூர்யங்கள், பல தாளங்கள், வீணை, வேணு, மிருதங்கம் ஆகியவை ஒன்றாக இசைத்தன. வீதிகள் நீர் தெளிக்கப்பட்டு, எங்கும் கொடிகள் பறந்தன; வாயில்கள் விழா தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. மக்கள் மகிழ்ந்து, நகரம் வேத மந்திரங்களின் பிரம்மகோஷத்தால் ஒலித்தது.

Verse 39

निचीयमानो नारीभिर्माल्यदध्यक्षताङ्कुरै: । निरीक्ष्यमाण: सस्‍नेहं प्रीत्युत्कलितलोचनै: ॥ ३९ ॥

நகரப் பெண்கள் அன்புடன் பிரபுவை நோக்கி, காதலால் விரிந்த கண்களுடன், அவர்மேல் மலர்மாலைகள், தயிர், அக்ஷதை அரிசி, பொரித்த அரிசி மற்றும் புதிய முளைகளைத் தூவினர்.

Verse 40

आयोधनगतं वित्तमनन्तं वीरभूषणम् । यदुराजाय तत् सर्वमाहृतं प्रादिशत्प्रभु: ॥ ४० ॥

பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் போர்க்களத்தில் கிடந்த செல்வமெல்லாம்—அதாவது உயிர்நீத்த வீரர்களின் எண்ணற்ற ஆபரணங்களை—யது அரசனுக்குக் கொண்டு வந்து அளித்தார்.

Verse 41

एवं सप्तदशकृत्वस्तावत्यक्षौहिणीबल: । युयुधे मागधो राजा यदुभि: कृष्णपालितै: ॥ ४१ ॥

இவ்விதமாக மகத அரசன் பதினேழு முறை அதேபோல் தோல்வியுற்றான்; ஆனாலும் அவன் அக்ஷௌஹிணி படைப்பிரிவுகளுடன், ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் காக்கப்படும் யதுக்களுடன் தொடர்ந்து போரிட்டான்.

Verse 42

अक्षिण्वंस्तद्ब‍लं सर्वं वृष्णय: कृष्णतेजसा । हतेषु स्वेष्वनीकेषु त्यक्तोऽगादरिभिर्नृप: ॥ ४२ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் தேஜஸால் வ்ருஷ்ணிகள் ஜராசந்தனின் படையனைத்தையும் தவறாமல் அழித்தனர்; அவன் படைகள் அனைத்தும் கொல்லப்பட்டபின், எதிரிகள் அவனை விடுவித்ததும் அந்த அரசன் மீண்டும் புறப்பட்டுச் சென்றான்.

Verse 43

अष्टादशमसङ्ग्राम आगामिनि तदन्तरा । नारदप्रेषितो वीरो यवन: प्रत्यद‍ृश्यत ॥ ४३ ॥

பதினெட்டாம் போர் நிகழவிருந்த வேளையில், இடையில் நாரதர் அனுப்பிய வீர யவனன் காலயவனன் போர்க்களத்தில் தோன்றினான்।

Verse 44

रुरोध मथुरामेत्य तिसृभिर्म्‍लेच्छकोटिभि: । नृलोके चाप्रतिद्वन्द्वो वृष्णीन्श्रुत्वात्मसम्मितान् ॥ ४४ ॥

அவன் மதுராவுக்கு வந்து முப்பது கோடி ம்லேச்ச படைகளுடன் நகரை முற்றுகையிட்டான். மனித உலகில் அவனுக்கு இணையான எதிரி இல்லை; ஆனால் வ்ருஷ்ணிகள் தன் சமமானவர்கள் என்று கேட்டிருந்தான்।

Verse 45

तं द‍ृष्ट्वाचिन्तयत् कृष्ण: सङ्कर्षणसहायवान् । अहो यदूनां वृजिनं प्राप्तं ह्युभयतो महत् ॥ ४५ ॥

அவனைப் பார்த்து, சங்கர்ஷணன் துணையுடன் இருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சிந்தித்து கூறினார்—“அஹோ! யாதவர்களுக்கு இருபுறமும் பெரிய அபாயம் வந்தடைந்தது.”

Verse 46

यवनोऽयं निरुन्धेऽस्मानद्य तावन्महाबल: । मागधोऽप्यद्य वा श्वो वा परश्वो वागमिष्यति ॥ ४६ ॥

இந்த மகாபல யவனன் இன்று முதலே நம்மை முற்றுகையிடுகிறான்; மகத அரசனும் இன்று அல்லது நாளை அல்லது மறுநாளில் இங்கே வந்து சேர்வான்।

Verse 47

आवयो: युध्यतोरस्य यद्यागन्ता जरासुत: । बन्धून् हनिष्यत्यथवा नेष्यते स्वपुरं बली ॥ ४७ ॥

நாம் இருவரும் காலயவனனுடன் போரில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது வலிமைமிக்க ஜராசந்தன் வந்தால், அவன் நம் உறவினர்களை கொல்லலாம் அல்லது தன் நகரத்துக்கு அழைத்துச் செல்லலாம்।

Verse 48

तस्मादद्य विधास्यामो दुर्गं द्विपददुर्गमम् । तत्र ज्ञातीन् समाधाय यवनं घातयामहे ॥ ४८ ॥

ஆகையால் இன்று உடனே மனிதப் பலம் ஊடுருவ முடியாத கோட்டையை அமைப்போம். அங்கே நம் உறவினரை அமர்த்தி, பின்னர் அந்த யவன அரசனை வதம் செய்வோம்.

Verse 49

इति सम्मन्‍त्र्य भगवान् दुर्गं द्वादशयोजनम् । अन्त:समुद्रे नगरं कृत्‍स्‍नाद्भ‍ुतमचीकरत् ॥ ४९ ॥

இவ்வாறு பலராமருடன் ஆலோசித்த பின், பகவான் கடலின் உள்ளே பன்னிரண்டு யோஜனை அளவுள்ள கோட்டையை அமைத்தார்; அந்தக் கோட்டைக்குள் எல்லா அற்புதங்களும் நிறைந்த நகரத்தையும் உருவாக்கினார்.

Verse 50

द‍ृश्यते यत्र हि त्वाष्ट्रं विज्ञानं शिल्पनैपुणम् । रथ्याचत्वरवीथीभिर्यथावास्तु विनिर्मितम् ॥ ५० ॥ सुरद्रुमलतोद्यानविचित्रोपवनान्वितम् । हेमश‍ृङ्गैर्दिविस्पृग्भि: स्फटिकाट्टालगोपुरै: ॥ ५१ ॥ राजतारकुटै: कोष्ठैर्हेमकुम्भैरलङ्कृतै: । रत्नकूतैर्गृहैर्हेमैर्महामारकत स्थलै: ॥ ५२ ॥ वास्तोष्पतीनां च गृहैर्वल्ल‍भीभिश्च निर्मितम् । चातुर्वर्ण्यजनाकीर्णं यदुदेवगृहोल्ल‍सत् ॥ ५३ ॥

அந்நகரின் கட்டுமானத்தில் விஸ்வகர்மாவின் முழு அறிவியல் அறிவும் சிற்பத் திறனும் தெளிவாகப் புலப்பட்டது. அகன்ற வீதிகள், சந்திப்புகள், வணிகப் பாதைகள் ஆகியவை வாஸ்து விதிப்படி ஒழுங்காக அமைந்திருந்தன; தேவலோக மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த பூங்காக்கள், வித்தியாசமான தோட்டங்கள் அழகு செய்தன. வானைத் தொடும் பொன் சிகரங்களுடன் கோபுரங்கள், ஸ்படிகக் கோட்டைகள் ஒளிர்ந்தன. வெள்ளி-பித்தளையால் செய்யப்பட்ட களஞ்சியங்கள்; வீடுகளின் மேல் ரத்தினக் கூரைகள், முன்புறம் பொன் கலசங்கள், தரையில் மஹா மரகதப் பதிப்புகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் காவல் மாடமும், குடும்பத் தெய்வ ஆலயமும் இருந்தது. நான்கு வர்ண மக்களால் நிரம்பிய அந்த நகரம், யது தேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அரண்மனைகளால் சிறப்பாகப் பொலிந்தது.

Verse 51

द‍ृश्यते यत्र हि त्वाष्ट्रं विज्ञानं शिल्पनैपुणम् । रथ्याचत्वरवीथीभिर्यथावास्तु विनिर्मितम् ॥ ५० ॥ सुरद्रुमलतोद्यानविचित्रोपवनान्वितम् । हेमश‍ृङ्गैर्दिविस्पृग्भि: स्फटिकाट्टालगोपुरै: ॥ ५१ ॥ राजतारकुटै: कोष्ठैर्हेमकुम्भैरलङ्कृतै: । रत्नकूतैर्गृहैर्हेमैर्महामारकत स्थलै: ॥ ५२ ॥ वास्तोष्पतीनां च गृहैर्वल्ल‍भीभिश्च निर्मितम् । चातुर्वर्ण्यजनाकीर्णं यदुदेवगृहोल्ल‍सत् ॥ ५३ ॥

அந்நகரின் கட்டுமானத்தில் விஸ்வகர்மாவின் முழு அறிவியல் அறிவும் சிற்பத் திறனும் தெளிவாகப் புலப்பட்டது. அகன்ற வீதிகள், சந்திப்புகள், வணிகப் பாதைகள் ஆகியவை வாஸ்து விதிப்படி ஒழுங்காக அமைந்திருந்தன; தேவலோக மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த பூங்காக்கள், வித்தியாசமான தோட்டங்கள் அழகு செய்தன. வானைத் தொடும் பொன் சிகரங்களுடன் கோபுரங்கள், ஸ்படிகக் கோட்டைகள் ஒளிர்ந்தன. வெள்ளி-பித்தளையால் செய்யப்பட்ட களஞ்சியங்கள்; வீடுகளின் மேல் ரத்தினக் கூரைகள், முன்புறம் பொன் கலசங்கள், தரையில் மஹா மரகதப் பதிப்புகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் காவல் மாடமும், குடும்பத் தெய்வ ஆலயமும் இருந்தது. நான்கு வர்ண மக்களால் நிரம்பிய அந்த நகரம், யது தேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அரண்மனைகளால் சிறப்பாகப் பொலிந்தது.

Verse 52

द‍ृश्यते यत्र हि त्वाष्ट्रं विज्ञानं शिल्पनैपुणम् । रथ्याचत्वरवीथीभिर्यथावास्तु विनिर्मितम् ॥ ५० ॥ सुरद्रुमलतोद्यानविचित्रोपवनान्वितम् । हेमश‍ृङ्गैर्दिविस्पृग्भि: स्फटिकाट्टालगोपुरै: ॥ ५१ ॥ राजतारकुटै: कोष्ठैर्हेमकुम्भैरलङ्कृतै: । रत्नकूतैर्गृहैर्हेमैर्महामारकत स्थलै: ॥ ५२ ॥ वास्तोष्पतीनां च गृहैर्वल्ल‍भीभिश्च निर्मितम् । चातुर्वर्ण्यजनाकीर्णं यदुदेवगृहोल्ल‍सत् ॥ ५३ ॥

அந்நகரின் கட்டுமானத்தில் விஸ்வகர்மாவின் முழு அறிவியல் அறிவும் சிற்பத் திறனும் தெளிவாகப் புலப்பட்டது. அகன்ற வீதிகள், சந்திப்புகள், வணிகப் பாதைகள் ஆகியவை வாஸ்து விதிப்படி ஒழுங்காக அமைந்திருந்தன; தேவலோக மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த பூங்காக்கள், வித்தியாசமான தோட்டங்கள் அழகு செய்தன. வானைத் தொடும் பொன் சிகரங்களுடன் கோபுரங்கள், ஸ்படிகக் கோட்டைகள் ஒளிர்ந்தன. வெள்ளி-பித்தளையால் செய்யப்பட்ட களஞ்சியங்கள்; வீடுகளின் மேல் ரத்தினக் கூரைகள், முன்புறம் பொன் கலசங்கள், தரையில் மஹா மரகதப் பதிப்புகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் காவல் மாடமும், குடும்பத் தெய்வ ஆலயமும் இருந்தது. நான்கு வர்ண மக்களால் நிரம்பிய அந்த நகரம், யது தேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அரண்மனைகளால் சிறப்பாகப் பொலிந்தது.

Verse 53

द‍ृश्यते यत्र हि त्वाष्ट्रं विज्ञानं शिल्पनैपुणम् । रथ्याचत्वरवीथीभिर्यथावास्तु विनिर्मितम् ॥ ५० ॥ सुरद्रुमलतोद्यानविचित्रोपवनान्वितम् । हेमश‍ृङ्गैर्दिविस्पृग्भि: स्फटिकाट्टालगोपुरै: ॥ ५१ ॥ राजतारकुटै: कोष्ठैर्हेमकुम्भैरलङ्कृतै: । रत्नकूतैर्गृहैर्हेमैर्महामारकत स्थलै: ॥ ५२ ॥ वास्तोष्पतीनां च गृहैर्वल्ल‍भीभिश्च निर्मितम् । चातुर्वर्ण्यजनाकीर्णं यदुदेवगृहोल्ल‍सत् ॥ ५३ ॥

அந்நகரின் கட்டுமானத்தில் விஸ்வகர்மாவின் முழு அறிவியல் அறிவும் சிற்ப-வாஸ்து நுணுக்கமும் தெளிவாகப் புலப்பட்டது. அகன்ற வீதிகள், சந்திப்புகள், வணிகப் பாதைகள், முறையான நிலப்பகுதிகளில் வாஸ்து விதிப்படி அமைக்கப்பட்டன; தேவருலக மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த பூங்காக்கள், தோட்டங்கள் நகரை அலங்கரித்தன. வானைத் தொடும் பொன்-சிகரங்களும், ஸ்படிகக் கோபுர-மாளிகைகளும் ஒளிர்ந்தன. பொன்னால் மூடிய இல்லங்களில் ரத்தினக் கூரைகள், முன்புறம் பொற்கலசங்கள், தரையில் மரகதப் பதிப்புகள்; அருகில் வெள்ளி-பித்தளையால் செய்யப்பட்ட களஞ்சியங்கள், கிடங்குகள், சிறந்த குதிரைத் தொழுவங்கள் இருந்தன. ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் காவல் மாடமும் குடும்பத் தெய்வ ஆலயமும் இருந்தது; நான்கு வர்ண மக்களால் நிரம்பிய அந்த நகரம் யதுநாதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அரண்மனைகளால் சிறப்பாகப் பொலிந்தது.

Verse 54

सुधर्मां पारिजातं च महेन्द्र: प्राहिणोद्धरे: । यत्र चावस्थितो मर्त्यो मर्त्यधर्मैर्न युज्यते ॥ ५४ ॥

மகேந்திரன் இந்திரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு சுதர்மா சபாமண்டபத்தையும் பாரிஜாத மரத்தையும் அளித்தான். அந்த சுதர்மாவில் இருப்பவன் மானிடனாயினும் மரணத்தின் விதிகளால் கட்டுப்படான்.

Verse 55

श्यामैकवर्णान् वरुणो हयान् शुक्लान्मनोजवान् । अष्टौ निधिपति: कोशान् लोकपालो निजोदयान् ॥ ५५ ॥

வருணன் மனவேகமுள்ள குதிரைகளை அளித்தான்—சில ஆழ்ந்த நீல-श्यாம நிறம், சில வெண்மை. தேவர்களின் நிதிபதி குபேரன் தன் எட்டு திவ்ய நிதிக் களஞ்சியங்களை அளித்தான்; லோகபாலர்களும் தத்தம் செல்வவளங்களை அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 56

यद् यद् भगवता दत्तमाधिपत्यं स्वसिद्धये । सर्वं प्रत्यर्पयामासुर्हरौ भूमिगते नृप ॥ ५६ ॥

அரசே! ஹரி பகவான் பூமியில் அவதரித்தபோது, தத்தம் அதிகாரத்தை நடத்துவதற்காக பகவான் முன்பு அளித்திருந்த ஆட்சி-அதிகாரங்களைத் தேவர்கள் அனைத்தையும் இப்போது அவருக்கே மீண்டும் அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 57

तत्र योगप्रभावेन नीत्वा सर्वजनं हरि: । प्रजापालेन रामेण कृष्ण: समनुमन्त्रित: । निर्जगाम पुरद्वारात् पद्ममाली निरायुध: ॥ ५७ ॥

அங்கே ஹரி யோக சக்தியின் வல்லமையால் எல்லா குடிகளையும் புதிய நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். பின்னர் மதுராவை காக்க அங்கேயே இருந்த பிரஜாபாலன் பலராமனுடன் ஆலோசித்து, தாமரை மாலை அணிந்து, ஆயுதமின்றி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நகர வாயிலால் வெளியே சென்றார்.