Adhyaya 13

Verse 1

श्रीशुक उवाच साधु पृष्टं महाभाग त्वया भागवतोत्तम । यन्नूतनयसीशस्य श‍ृण्वन्नपि कथां मुहु: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யவான் பரீக்ஷித்தே, பகவதர்களில் சிறந்தவனே! நீ மிகச் சிறப்பாகக் கேட்டாய்; ஆண்டவனின் கதையை இடையறாது கேட்டாலும், அவன் லீலைகள் உனக்கு ஒவ்வொரு கணமும் புதிதுபுதிதாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 2

सतामयं सारभृतां निसर्गो यदर्थवाणीश्रुतिचेतसामपि । प्रतिक्षणं नव्यवदच्युतस्य यत् स्त्रिया विटानामिव साधुवार्ता ॥ २ ॥

சாரத்தை ஏற்ற பரமஹம்ஸ பக்தர்களின் இயல்பு இதுவே: வாக்கு, கேள்வி, சிந்தனை—எல்லாவற்றின் இலக்கும் அச்யுதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே. அவர்கள் ஒவ்வொரு கணமும் கிருஷ்ண-வார்த்தையை புதிதுபுதிதாகக் கருதி அதில் பற்றுடன் இருப்பர்; உலகியலார் பெண்கள்-இன்பம் பற்றிய பேச்சில் பற்றுபடுவது போல.

Verse 3

श‍ृणुष्वावहितो राजन्नपि गुह्यं वदामि ते । ब्रूयु: स्‍निग्धस्य शिष्यस्य गुरवो गुह्यमप्युत ॥ ३ ॥

ஓ அரசே, கவனத்துடன் கேள்; உனக்கு இந்த ரகசியமான விஷயத்தை நான் சொல்கிறேன். ஏனெனில் குருமார்கள் அன்பும் பணிவும் கொண்ட சீடனுக்கு, புரியக் கடினமான மறைபொருளையும் விளக்குவார்கள்.

Verse 4

तथाघवदनान्मृत्यो रक्षित्वा वत्सपालकान् । सरित्पुलिनमानीय भगवानिदमब्रवीत् ॥ ४ ॥

மரணமே உருவான அகாசுரனின் வாயிலிருந்து கோபப் பிள்ளைகளையும் கன்றுகளையும் காத்தருளிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அனைவரையும் நதிக்கரைக்கு அழைத்து வந்து இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 5

अहोऽतिरम्यं पुलिनं वयस्या: स्वकेलिसम्पन्मृदुलाच्छबालुकम् । स्फुटत्सरोगन्धहृतालिपत्रिक- ध्वनिप्रतिध्वानलसद्‌‌‌द्रुमाकुलम् ॥ ५ ॥

அய்யோ நண்பர்களே! இந்த நதிக்கரை எவ்வளவு இனிமையும் அழகும் நிறைந்தது—நம் விளையாட்டுகளுக்கு மிகச் சிறந்தது; இங்குள்ள மணல் தூயதும் மென்மையும். மலர்ந்த தாமரைகளின் மணம் தேனீகளையும் பறவைகளையும் ஈர்க்க, அவற்றின் முணுமுணுப்பு-கீச்சொலி அழகிய மரங்களில் எதிரொலிக்கிறது।

Verse 6

अत्र भोक्तव्यमस्माभिर्दिवारूढं क्षुधार्दिता: । वत्सा: समीपेऽप: पीत्वा चरन्तु शनकैस्तृणम् ॥ ६ ॥

பகல் மிகவும் உயர்ந்துவிட்டது; நாம் பசியால் வாடுகிறோம். ஆகவே இங்கேயே நாம் உணவு உண்ண வேண்டும். கன்றுகள் அருகில் நீர் குடித்து, மெதுவாக இங்கும் அங்கும் சென்று புல் மேயட்டும்।

Verse 7

तथेति पाययित्वार्भा वत्सानारुध्य शाद्वले । मुक्त्वा शिक्यानि बुभुजु: समं भगवता मुदा ॥ ७ ॥

“அப்படியே” என்று ஒப்புக்கொண்டு, கோபப் பிள்ளைகள் கன்றுகளுக்கு நதிநீர் குடிக்கச் செய்தனர்; பின்னர் பசுமையான மென்மையான புல் உள்ள இடத்தில் அவற்றை கட்டினர். அதன் பின் தங்கள் உணவுக் கூளங்களைத் திறந்து, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணருடன் பேரானந்தத்தில் உண்டனர்।

Verse 8

कृष्णस्य विष्वक् पुरुराजिमण्डलै- रभ्यानना: फुल्लद‍ृशो व्रजार्भका: । सहोपविष्टा विपिने विरेजु- श्छदा यथाम्भोरुहकर्णिकाया: ॥ ८ ॥

காட்டில் வ்ரஜக் கோபப் பிள்ளைகள் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை மையமாக வைத்து சுற்றிலும் வரிசைகளாக அமர்ந்தனர்; அனைவரின் முகமும் கிருஷ்ணரையே நோக்கி, கண்கள் மலர்ந்த ஆனந்தத்தில் இருந்தன. அவர்கள் தாமரையின் கண்ணிகையைச் சுற்றிய இதழ்களும் இலைகளும் போல அழகுற்றனர்।

Verse 9

केचित् पुष्पैर्दलै: केचित्पल्लवैरङ्कुरै: फलै: । शिग्भिस्त्वग्भिर्द‍ृषद्भ‍िश्च बुभुजु: कृतभाजना: ॥ ९ ॥

கோபால சிறுவர்களில் சிலர் மலர்களை, சிலர் இலைகளை, சிலர் மொட்டுகள், முளைகள், கனிகளைத் தட்டாகக் கருதி; சிலர் கூடைமீதும், சிலர் மரப்பட்டைமேலும், சிலர் கற்கள்மீதும் வைத்து உணவு உண்டனர்।

Verse 10

सर्वे मिथो दर्शयन्त: स्वस्वभोज्यरुचिं पृथक् । हसन्तो हासयन्तश्चाभ्यवजह्रु: सहेश्वरा: ॥ १० ॥

அவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் அமர்ந்து, தங்கள் வீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்த பலவகை உணவுகளின் சுவைகளை ஒருவருக்கொருவர் காட்டினர். ஒருவரின் பிரசாதத்தை மற்றவர் சுவைத்து, தாமும் சிரித்து மற்றவரையும் சிரிக்கச் செய்தனர்।

Verse 11

बिभ्रद् वेणुं जठरपटयो: श‍ृङ्गवेत्रे च कक्षे वामे पाणौ मसृणकवलं तत्फलान्यङ्गुलीषु । तिष्ठन् मध्ये स्वपरिसुहृदो हासयन् नर्मभि: स्वै: स्वर्गे लोके मिषति बुभुजे यज्ञभुग् बालकेलि: ॥ ११ ॥

யஜ்ஞபுக் எனப்படும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் பாலலீலை வெளிப்படுத்த, வலப்புறம் இடுப்பும் இறுக்கமான ஆடையும் இடையில் புல்லாங்குழலைச் செருகி, இடக்கக்கத்தில் கொம்புக் களிறும் (சிங்கம்) மற்றும் மாடுகளை ஓட்டும் கோலையும் வைத்திருந்தான். கையில் தயிர்சாதத்தின் மென்மையான கவளம்; விரல்களிடையே ஏற்ற கனித்துண்டுகள். தாமரை மலரின் மையச்சுழல் போல நண்பர்களின் நடுவே நின்று/அமர்ந்து, முன்னே நோக்கி, தன் இனிய நகைச்சுவையால் அனைவரையும் சிரிக்கச் செய்து கொண்டே உண்டான்; யஜ்ஞ அர்ப்பணமே உண்ணும் பரமபுருஷன் வனத்தில் நண்பர்களுடன் உண்பதை விண்ணுலகோர் வியப்புடன் பார்த்தனர்।

Verse 12

भारतैवं वत्सपेषु भुञ्जानेष्वच्युतात्मसु । वत्सास्त्वन्तर्वने दूरं विविशुस्तृणलोभिता: ॥ १२ ॥

ஓ பாரதகுலத்து மகாராஜ பரீக்ஷித்! அச்யுதனையே உள்ளத்தின் ஆதாரமாகக் கொண்ட கோபாலர்கள் வனத்தில் உணவு உண்டுகொண்டிருந்தபோது, பசுமையான புல்லின் ஆசையால் கன்றுகள் தூரம், வனத்தின் ஆழத்திற்குள் சென்றன।

Verse 13

तान् द‍ृष्ट्वा भयसन्त्रस्तानूचे कृष्णोऽस्य भीभयम् । मित्राण्याशान्मा विरमतेहानेष्ये वत्सकानहम् ॥ १३ ॥

நண்பர்கள் பயத்தால் கலங்கியதைப் பார்த்து, பயத்திற்கே பயமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களின் அச்சத்தைத் தணிக்கச் சொன்னான்—“நண்பர்களே, நீங்கள் உண்பதை நிறுத்தாதீர்கள்; நான் தானே சென்று உங்கள் கன்றுகளை இங்கே கொண்டு வருகிறேன்.”

Verse 14

इत्युक्त्वाद्रिदरीकुञ्जगह्वरेष्वात्मवत्सकान् । विचिन्वन्भगवान्कृष्ण: सपाणिकवलो ययौ ॥ १४ ॥

இவ்வாறு சொல்லி பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—“நான் கன்றுகளைத் தேடி வருகிறேன்; உங்கள் இன்பத்தைத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்” என்றான். கையில் தயிர்சாதம் எடுத்துக்கொண்டு, நண்பர்களின் கன்றுகளை மகிழ்விக்க மலைகள், குகைகள், புதர்கள், குறுகிய வழிகளில் எங்கும் தேடி உடனே சென்றான்.

Verse 15

अम्भोजन्मजनिस्तदन्तरगतो मायार्भकस्येशितु- र्द्रष्टुं मञ्जु महित्वमन्यदपि तद्वत्सानितो वत्सपान् । नीत्वान्यत्र कुरूद्वहान्तरदधात् खेऽवस्थितो य: पुरा द‍ृष्ट्वाघासुरमोक्षणं प्रभवत: प्राप्त: परं विस्मयम् ॥ १५ ॥

ஓ மகாராஜ பரீக்ஷித்! ஆகாயத்தில் உயர்ந்த உலகில் வாழும் தாமரைப் பிறப்பான பிரம்மா, முன்பு ஆண்டவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அகாசுரனை அழித்து அவனை விடுவித்த லீலையைப் பார்த்து பேராச்சரியமடைந்தான். இப்போது குழந்தை லீலையில் இருக்கும் அந்த மாயக் குழந்தை-ஈசுவரனின் இனிய மகிமையையும், தன் சக்தியையும் காண விரும்பி, கிருஷ்ணன் இல்லாத வேளையில் கன்றுகளையும் கோபாலர்களையும் வேறிடத்துக்கு எடுத்துச் சென்று மறைத்தான்; ஆனால் விரைவில் கிருஷ்ணப் பிரபாவத்தில் சிக்கப் போனான்.

Verse 16

ततो वत्सानद‍ृष्ट्वैत्य पुलिनेऽपि च वत्सपान् । उभावपि वने कृष्णो विचिकाय समन्तत: ॥ १६ ॥

பின்னர் கன்றுகள் காணாமல் போக, கிருஷ்ணன் ஆற்றங்கரைக்கு திரும்பினான்; ஆனால் அங்கேயும் கோபாலர்கள் தெரியவில்லை. ஆகவே கன்றுகளையும் சிறுவர்களையும்—இரண்டையும்—காட்டில் எல்லாத் திசைகளிலும் தேடத் தொடங்கினான்; என்ன நடந்தது என அறியாதவன் போல.

Verse 17

क्‍वाप्यद‍ृष्ट्वान्तर्विपिने वत्सान्पालांश्च विश्ववित् । सर्वं विधिकृतं कृष्ण: सहसावजगाम ह ॥ १७ ॥

காட்டின் உள்ளே எங்கும் கன்றுகளையும் அவற்றைக் காக்கும் கோபாலர்களையும் காணாதபோது, அனைத்தையும் அறியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திடீரென—இது எல்லாம் விதாதா பிரம்மாவின் செயல் என்று உணர்ந்தான்.

Verse 18

तत: कृष्णो मुदं कर्तुं तन्मातृणां च कस्य च । उभयायितमात्मानं चक्रे विश्वकृदीश्वर: ॥ १८ ॥

அதன்பின், பிரம்மாவுக்கும் கன்றுகளும் கோபாலர்களும் ஆகியோரின் தாய்மார்களுக்கும்—இருவருக்கும்—இன்பம் அளிக்க, பிரபஞ்சத்தின் படைப்பாளியான ஈசுவரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன்னையே கன்றுகளாகவும் சிறுவர்களாகவும் விரித்துக் கொண்டான்.

Verse 19

यावद् वत्सपवत्सकाल्पकवपुर्यावत् कराङ्‌‌घ्र्यादिकं यावद् यष्टिविषाणवेणुदलशिग् यावद् विभूषाम्बरम् । यावच्छीलगुणाभिधाकृतिवयो यावद् विहारादिकं सर्वं विष्णुमयं गिरोऽङ्गवदज: सर्वस्वरूपो बभौ ॥ १९ ॥

வாசுதேவ-ஸ்வரூபத்தால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஒரே நேரத்தில் மறைந்திருந்த கன்றுகளும் கோபாலர்களும் எத்தனை இருந்தார்களோ அத்தனை எண்ணிக்கையிலும் தன்னை விரித்தான்—அவர்களின் உடல் அமைப்பு, கை-கால் முதலிய அங்கங்கள், குச்சி, கொம்பு, புல்லாங்குழல், உணவுப்பை, ஆடை-அலங்காரங்களின் அமைப்பு, பெயர், வயது, இயல்பு, விளையாட்டு—எல்லாம் அப்படியே. இவ்வாறு ‘முழு உலகமும் விஷ்ணுமயம்’ என்பதை அழகிய கிருஷ்ணன் நிரூபித்தான்.

Verse 20

स्वयमात्मात्मगोवत्सान् प्रतिवार्यात्मवत्सपै: । क्रीडन्नात्मविहारैश्च सर्वात्मा प्राविशद् व्रजम् ॥ २० ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தானே கன்றுகளாகவும் கோபாலர்களாகவும் விரிந்து, அதே நேரத்தில் அவர்களின் தலைவனாகவும் தோன்றி, தன்னுடனே தானே விளையாடிக்கொண்டே, வழக்கம்போல் நந்தரின் வ்ரஜபூமிக்குள் நுழைந்தான்.

Verse 21

तत्तद्वत्सान्पृथङ्‌नीत्वा तत्तद्गोष्ठे निवेश्य स: । तत्तदात्माभवद् राजंस्तत्तत्सद्म प्रविष्टवान् ॥ २१ ॥

அரசே! கிருஷ்ணன் ஒவ்வொரு கன்றையும் தனித்தனியாக அழைத்து சென்று தத்தம் மாட்டுத்தொழுவங்களில் வைத்தான்; மேலும் ஒவ்வொரு கோபாலனாகவும் ஆகி தத்தம் இல்லங்களில் நுழைந்தான்.

Verse 22

तन्मातरो वेणुरवत्वरोत्थिता उत्थाप्य दोर्भि: परिरभ्य निर्भरम् । स्‍नेहस्‍नुतस्तन्यपय:सुधासवं मत्वा परं ब्रह्म सुतानपाययन् ॥ २२ ॥

புல்லாங்குழல், கொம்பு ஒலி கேட்டவுடன் அந்தப் பிள்ளைகளின் தாய்மார்கள் வீட்டுப்பணிகளை விட்டுத் திடீரென எழுந்தனர். தத்தம் மகன்களை மடியில் தூக்கி இரு கரங்களாலும் இறுக அணைத்து, பேரன்பால் பெருகிய தாய்ப்பாலை அமுதமாகக் கருதி ஊட்டினர். உண்மையில் பரப்ரஹ்மமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே மகனென எண்ணி அன்பில் பால் கொடுத்தனர்.

Verse 23

ततो नृपोन्मर्दनमज्जलेपना- लङ्काररक्षातिलकाशनादिभि: । संलालित: स्वाचरितै: प्रहर्षयन् सायं गतो यामयमेन माधव: ॥ २३ ॥

பின்னர், மகாராஜா! லீலைக் காலவரிசைப்படி மாதவன் மாலையில் திரும்பி வந்து, ஒவ்வொரு கோபாலனின் வீட்டிலும் நுழைந்து, முன்புபோலவே நடந்தான்; இதனால் தாய்மார்கள் பரமானந்தத்தில் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் எண்ணெய் மசாஜ், குளியல், சந்தனப் பூச்சு, ஆபரணம், காவல் மந்திரம், திலகம், உணவு முதலியவற்றால் சேவை செய்தனர்—இவ்வாறு அவர்கள் நேரடியாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே பராமரித்தனர்.

Verse 24

गावस्ततो गोष्ठमुपेत्य सत्वरं हुङ्कारघोषै: परिहूतसङ्गतान् । स्वकान् स्वकान् वत्सतरानपाययन् मुहुर्लिहन्त्य: स्रवदौधसं पय: ॥ २४ ॥

பின்னர் எல்லா பசுக்களும் விரைந்து கொட்டகைக்குள் சென்று உரத்த குரலில் கத்தி தத்தம் கன்றுகளை அழைத்தன. கன்றுகள் வந்தவுடன் தாய்கள் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் நக்கி, மடியில் வழியும் பாலால் நிறைவாகப் பாலூட்டின.

Verse 25

गोगोपीनां मातृतास्मिन्नासीत्स्‍नेहर्धिकां विना । पुरोवदास्वपि हरेस्तोकता मायया विना ॥ २५ ॥

கோபிகளுக்கு கிருஷ்ணன் மீது தாய்மையான பாசம் ஆரம்பத்திலிருந்தே இருந்தது; அது தங்கள் மகன்களின்மேல் உள்ள பாசத்தையும் மீறியது. முன்பு கிருஷ்ணன் மற்றும் தங்கள் பிள்ளைகள் என்று ஓர் வேறுபாடு இருந்தது; இப்போது மாயையால் அந்த வேறுபாடு மறைந்தது.

Verse 26

व्रजौकसां स्वतोकेषु स्‍नेहवल्‍ल्याब्दमन्वहम् । शनैर्नि:सीम ववृधे यथा कृष्णे त्वपूर्ववत् ॥ २६ ॥

வ்ரஜவாசிகளின் தங்கள் பிள்ளைகள்மேல் உள்ள பாசக் கொடி ஒரு வருடம் முழுவதும் நாள்தோறும் மெதுவாக எல்லையின்றி வளர்ந்தது—முன்பு கிருஷ்ணன்மேல் இருந்ததுபோல். ஏனெனில் இப்போது அவர்களின் மகன்களாக கிருஷ்ணனே இருந்ததால், அந்த அன்பின் பெருக்குக்கு அளவே இல்லை.

Verse 27

इत्थमात्मात्मनात्मानं वत्सपालमिषेण स: । पालयन् वत्सपो वर्षं चिक्रीडे वनगोष्ठयो: ॥ २७ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கன்றுகளும் கோபாலர்களும் ஆகித் தானே தன்னைத் தானே காத்து, கன்றுகளை மேய்ப்பவன் என்ற பாவனையில் வனத்திலும் வ்ரிந்தாவனக் கோஷ்டியிலும் ஒரு வருடம் லீலை செய்தான்.

Verse 28

एकदा चारयन् वत्सान्सरामो वनमाविशत् । पञ्चषासु त्रियामासु हायनापूरणीष्वज: ॥ २८ ॥

ஒருநாள், வருடம் நிறைவடைவதற்கு ஐந்து அல்லது ஆறு இரவுகள் முன்பு, அஜனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கன்றுகளை மேய்த்துக்கொண்டு பலராமனுடன் வனத்திற்குள் நுழைந்தான்.

Verse 29

ततो विदूराच्चरतो गावो वत्सानुपव्रजम् । गोवर्धनाद्रिशिरसि चरन्त्यो दद‍ृशुस्तृणम् ॥ २९ ॥

பின்னர் கோவர்தன மலைச் சிகரத்தில் மேய்ந்துகொண்டிருந்த பசுக்கள் தூரத்திலிருந்து கீழே நோக்கி பசுமைத் தழைபுல்லைக் கண்டன; வ்ரஜத்திற்கு அருகே தங்கள் கன்றுகளும் மேய்வதைப் பார்த்தன।

Verse 30

द‍ृष्ट्वाथ तत्स्‍नेहवशोऽस्मृतात्मा स गोव्रजोऽत्यात्मपदुर्गमार्ग: । द्विपात्ककुद्ग्रीव उदास्यपुच्छो- ऽगाद्धुङ्कृतैरास्रुपया जवेन ॥ ३० ॥

கோவர்தனச் சிகரத்திலிருந்து தங்கள் கன்றுகளைப் பார்த்ததும், அன்பின் வேகத்தில் பசுக்கள் தம்மையும் காவலரையும் மறந்தன. பாதை கடினமாயிருந்தும், இரு கால்களே உள்ளதுபோல் வேகமாய் ஓடின. பால் நிரம்பிய மடிகள் பால் சொரிந்தன; தலைவும் வாலும் உயர்ந்தன; கழுத்துடன் கூம்பும் அசைந்தது. கத்திக்கொண்டு, கண்ணீருடன், விரைந்து கன்றுகளிடம் சென்று சேர்ந்தன।

Verse 31

समेत्य गावोऽधो वत्सान् वत्सवत्योऽप्यपाययन् । गिलन्त्य इव चाङ्गानि लिहन्त्य: स्वौधसं पय: ॥ ३१ ॥

கீழே இறங்கி பசுக்கள் கன்றுகளிடம் சேர்ந்தன. புதுக் கன்றுகளைப் பெற்றிருந்தாலும் அன்பு பெருகி பழைய கன்றுகளையே மடிகளில் இருந்து பால் குடிக்கச் செய்தன; பின்னர் பதற்றத்துடன் அவற்றின் உடலை நக்கத் தொடங்கின, விழுங்கிவிட விரும்புவது போல।

Verse 32

गोपास्तद्रोधनायासमौघ्यलज्जोरुमन्युना । दुर्गाध्वकृच्छ्रतोऽभ्येत्य गोवत्सैर्दद‍ृशु: सुतान् ॥ ३२ ॥

கோபர்கள் பசுக்களைத் தடுக்க முயன்றும் முடியாமல், ஒரே நேரத்தில் வெட்கமும் கோபமும் கொண்டனர். கடினமான பாதையை மிகுந்த சிரமத்துடன் கடந்து கீழே வந்து, பசு-கன்றுகளுடன் தங்கள் தங்கள் மகன்களைப் பார்த்ததும், பேரன்பால் மூழ்கினர்।

Verse 33

तदीक्षणोत्प्रेमरसाप्लुताशया जातानुरागा गतमन्यवोऽर्भकान् । उदुह्य दोर्भि: परिरभ्य मूर्धनि घ्राणैरवापु: परमां मुदं ते ॥ ३३ ॥

மகன்களைப் பார்த்தவுடன் கோபர்களின் எண்ணங்கள் தந்தை அன்பின் ரசத்தில் மூழ்கின. ஈர்ப்பு எழுந்தது; கோபம் மறைந்தது. அவர்கள் குழந்தைகளைத் தங்கள் கரங்களில் தூக்கி அணைத்து, அவர்களின் தலை மணத்தை முகர்ந்து உச்ச ஆனந்தத்தை அடைந்தனர்।

Verse 34

तत: प्रवयसो गोपास्तोकाश्लेषसुनिर्वृता: । कृच्छ्राच्छनैरपगतास्तदनुस्मृत्युदश्रव: ॥ ३४ ॥

அதன்பின் வயோதிக கோபர்கள் தங்கள் மகன்களை அணைத்துக் கொண்டு பேரன்பின் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தனர். மிகுந்த சிரமத்துடனும் மனமில்லாமலும் மெதுவாக அணைப்பை விட்டுத் தாழ்ந்து காடுக்குத் திரும்பினர்; ஆனால் மகன்களை நினைத்தவுடனே கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது।

Verse 35

व्रजस्य राम: प्रेमर्धेर्वीक्ष्यौत्कण्ठ्यमनुक्षणम् । मुक्तस्तनेष्वपत्येष्वप्यहेतुविदचिन्तयत् ॥ ३५ ॥

அன்பு பெருகியதால், வ்ரஜத்தின் பசுக்கள் ஒவ்வொரு கணமும், வளர்ந்து பால் குடிப்பதை நிறுத்திய கன்றுகளிடத்திலும் கூட, ஏக்கமிகு பற்றுடன் இருந்தன. இதைக் கண்ட பலராமர் காரணம் அறிய முடியாமல், மனத்தில் இவ்வாறு சிந்திக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 36

किमेतदद्भ‍ुतमिव वासुदेवेऽखिलात्मनि । व्रजस्य सात्मनस्तोकेष्वपूर्वं प्रेम वर्धते ॥ ३६ ॥

இது என்ன அற்புத நிகழ்வு! அனைத்துஜீவர்களின் பரமாத்மா வாசுதேவ ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடத்தில் உள்ள அன்பைப் போலவே, வ்ரஜவாசிகள் அனைவருக்கும்—எனக்கும் கூட—இந்த சிறுவர்களும் கன்றுகளும் மீது முன்பு இல்லாத அளவுக்கு அன்பு பெருகுகிறது।

Verse 37

केयं वा कुत आयाता दैवी वा नार्युतासुरी । प्रायो मायास्तु मे भर्तुर्नान्या मेऽपि विमोहिनी ॥ ३७ ॥

இது யார் இந்த மாயாசக்தி, எங்கிருந்து வந்தாள்? தெய்வீயாளா, அல்லது அசுரியாளா? நிச்சயமாக இது என் ஆண்டவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் மாயையே; என்னை மயக்க வல்லவர் வேறு யார்?

Verse 38

इति सञ्चिन्त्य दाशार्हो वत्सान्सवयसानपि । सर्वानाचष्ट वैकुण्ठं चक्षुषा वयुनेन स: ॥ ३८ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்த தாசார்ஹ பலராமர் தெய்வீக ஞானக் கண்களால் பார்த்து, இந்தக் கன்றுகளும் கிருஷ்ணனின் நண்பர்களும்—அனைவரும்—ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் ரூப விரிவுகளே என்று உணர்ந்தார்।

Verse 39

नैते सुरेशा ऋषयो न चैते त्वमेव भासीश भिदाश्रयेऽपि । सर्वं पृथक्त्वं निगमात् कथं वदे- त्युक्तेन वृत्तं प्रभुणा बलोऽवैत् ॥ ३९ ॥

பலதேவர் கூறினார்—ஓ பரம ஆளுநரே! இவர்கள் தேவர்களும் அல்ல, நாரதாதி முனிவர்களும் அல்ல. வேறுபாட்டின் ஆதாரத்திலும் நீயே பல ரூபங்களாக வெளிப்படுகிறாய்—கன்றுகளாகவும் சிறுவர்களாகவும். இந்த ரகசியத்தைச் சுருக்கமாக எனக்கு அருளிச் சொல். இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது பகவான் கிருஷ்ணன் அனைத்தையும் விளக்க, பலராமன் புரிந்துகொண்டான்.

Verse 40

तावदेत्यात्मभूरात्ममानेन त्रुट्यनेहसा । पुरोवदाब्दं क्रीडन्तं दद‍ृशे सकलं हरिम् ॥ ४० ॥

அப்போது ஆத்மபூதன் பிரம்மா தன் காலஅளவின்படி ஒரு கணத்தில் திரும்பி வந்தான். மனிதக் கணக்கில் முழு ஒரு ஆண்டு கடந்திருந்தாலும், பகவான் ஹரி (கிருஷ்ணன்) முன்புபோலவே சிறுவர்களும் கன்றுகளும் உடன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான்.

Verse 41

यावन्तो गोकुले बाला: सवत्सा: सर्व एव हि । मायाशये शयाना मे नाद्यापि पुनरुत्थिता: ॥ ४१ ॥

பிரம்மா மனத்தில் எண்ணினான்—கோகுலத்தில் இருந்த எல்லா சிறுவர்களையும் கன்றுகளையும் நான் என் மாயாசக்தியின் படுக்கையில் உறங்க வைத்தேன்; இன்றுவரை அவர்கள் இன்னும் எழவில்லை.

Verse 42

इत एतेऽत्र कुत्रत्या मन्मायामोहितेतरे । तावन्त एव तत्राब्दं क्रीडन्तो विष्णुना समम् ॥ ४२ ॥

அப்படியெனில் இவர்கள் இங்கே எங்கிருந்து வந்தார்கள்? என் மாயையால் மயக்கப்பட்ட அந்தவர்களல்ல இவர்கள். அதே எண்ணிக்கையிலான சிறுவர்களும் கன்றுகளும் அங்கே ஒரு ஆண்டு முழுவதும் விஷ்ணு (கிருஷ்ணன்) உடன் விளையாடுகின்றனர். இவர்கள் யார்? எங்கிருந்து வந்தனர்?

Verse 43

एवमेतेषु भेदेषु चिरं ध्यात्वा स आत्मभू: । सत्या: के कतरे नेति ज्ञातुं नेष्टे कथञ्चन ॥ ४३ ॥

இவ்வாறு அந்த இரு தனித்த குழுக்களின் வேறுபாடுகளைப் பற்றி பிரம்மா நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான். யார் உண்மை, யார் பொய் என்று அறிய முயன்றான்; ஆனால் எவ்விதத்திலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

Verse 44

एवं सम्मोहयन् विष्णुं विमोहं विश्वमोहनम् । स्वयैव माययाजोऽपि स्वयमेव विमोहित: ॥ ४४ ॥

இவ்வாறு உலகமெங்கும் மயக்கமூட்டும், எப்போதும் மயங்காத ஸ்ரீகிருஷ்ண-விஷ்ணுவை மயக்க எண்ணிய பிரம்மா, தன் மாயையாலேயே தானே மயங்கினார்।

Verse 45

तम्यां तमोवन्नैहारं खद्योतार्चिरिवाहनि । महतीतरमायैश्यं निहन्त्यात्मनि युञ्जत: ॥ ४५ ॥

இருண்ட இரவில் பனியின் இருள் மதிப்பில்லாததுபோலும், பகல் ஒளியில் மின்மினியின் ஒளி பயனற்றதுபோலும், மாபெரும் சக்தியுடையவருக்கு எதிராக சிறியவன் செலுத்தும் மாயை எதையும் செய்யாது; மாறாக அது தானே சுருங்கும்।

Verse 46

तावत् सर्वे वत्सपाला: पश्यतोऽजस्य तत्क्षणात् । व्यद‍ृश्यन्त घनश्यामा: पीतकौशेयवासस: ॥ ४६ ॥

அப்போது பிரம்மா பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அந்தக் கணமே எல்லா கன்றுகளும் அவற்றை மேய்த்த சிறுவர்களும் மேகநீல நிறத்துடன், மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவர்களாகத் தோன்றினர்।

Verse 47

चतुर्भुजा: शङ्खचक्रगदाराजीवपाणय: । किरीटिन: कुण्डलिनो हारिणो वनमालिन: ॥ ४७ ॥ श्रीवत्साङ्गददोरत्नकम्बुकङ्कणपाणय: । नूपुरै: कटकैर्भाता: कटिसूत्राङ्गुलीयकै: ॥ ४८ ॥

அவர்கள் அனைவரும் நான்கு கரங்களுடன்; கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதா, தாமரை ஏந்தினர். தலையில் கிரீடம், காதுகளில் குண்டலம், கழுத்தில் மாலை மற்றும் வனமாலை. மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம்; தோள்களில் அங்கதம், கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியும் சங்கரேகை போன்ற மூன்று கோடுகளும்; மணிக்கட்டில் வளையல், கால்களில் நுப்புரம், இடையில் புனிதக் கட்டுப்பட்டி, விரல்களில் மோதிரங்கள்—அனைவரும் பேரழகுடன் விளங்கினர்।

Verse 48

चतुर्भुजा: शङ्खचक्रगदाराजीवपाणय: । किरीटिन: कुण्डलिनो हारिणो वनमालिन: ॥ ४७ ॥ श्रीवत्साङ्गददोरत्नकम्बुकङ्कणपाणय: । नूपुरै: कटकैर्भाता: कटिसूत्राङ्गुलीयकै: ॥ ४८ ॥

அவர்கள் அனைவரும் நான்கு கரங்களுடன்; கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதா, தாமரை ஏந்தினர். தலையில் கிரீடம், காதுகளில் குண்டலம், கழுத்தில் மாலை மற்றும் வனமாலை. மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம்; தோள்களில் அங்கதம், கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியும் சங்கரேகை போன்ற மூன்று கோடுகளும்; மணிக்கட்டில் வளையல், கால்களில் நுப்புரம், இடையில் புனிதக் கட்டுப்பட்டி, விரல்களில் மோதிரங்கள்—அனைவரும் பேரழகுடன் விளங்கினர்।

Verse 49

आङ्‍‍घ्रिमस्तकमापूर्णास्तुलसीनवदामभि: । कोमलै: सर्वगात्रेषु भूरिपुण्यवदर्पितै: ॥ ४९ ॥

அவர்களின் பாதங்களிலிருந்து சிரமுடி வரை உடலின் எல்லாப் பகுதிகளும் மென்மையான, புதிதான துளசி இலைமாலைகளால் முழுமையாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; கேட்பதும் கீர்த்தனம் செய்வதும் போன்ற பரம புண்ணியச் செயல்களில் ஈடுபட்ட பக்தர்கள் இறைவனை வழிபட அர்ப்பணித்தவை அவை।

Verse 50

चन्द्रिकाविशदस्मेरै: सारुणापाङ्गवीक्षितै: । स्वकार्थानामिव रज:सत्त्वाभ्यां स्रष्टृपालका: ॥ ५० ॥

வளரும் நிலவொளியைப் போன்ற தூய புன்னகையாலும், செம்மை கலந்த கண்களின் பக்கநோக்காலும், அந்த விஷ்ணு-மூர்த்திகள் தம் பக்தர்களின் விருப்பங்களை ரஜஸ்-சத்த்வம் போல உருவாக்கியும் காத்தும் அருளினார்கள்।

Verse 51

आत्मादिस्तम्बपर्यन्तैर्मूर्तिमद्भ‍िश्चराचरै: । नृत्यगीताद्यनेकार्है: पृथक्पृथगुपासिता: ॥ ५१ ॥

நான்முகப் பிரம்மாவிலிருந்து சிறிய புல்தூண் வரை, அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களும் வடிவம் கொண்டு, தத்தம் திறனுக்கேற்ப நடனம், பாடல் முதலிய பல வழிபாட்டு முறைகளால் அந்த விஷ்ணு-மூர்த்திகளைத் தனித்தனியாக வழிபட்டனர்।

Verse 52

अणिमाद्यैर्महिमभिरजाद्याभिर्विभूतिभि: । चतुर्विंशतिभिस्तत्त्वै: परीता महदादिभि: ॥ ५२ ॥

அனைத்து விஷ்ணு-மூர்த்திகளும் அணிமா-சித்தி முதலிய ஐஸ்வர்யங்களாலும், அஜா முதலிய யோக சக்திகளாலும், மேலும் மகத்தத்துவம் முதலிய பொருள் படைப்பின் இருபத்துநான்கு தத்துவங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 53

कालस्वभावसंस्कारकामकर्मगुणादिभि: । स्वमहिध्वस्तमहिभिर्मूर्तिमद्भ‍िरुपासिता: ॥ ५३ ॥

அப்போது பிரம்மா கண்டார்: காலம், சுவபாவம், ஸம்ஸ்காரம், காமம், கர்மம், குணங்கள்—இவற்றின் தனித்தன்மை அனைத்தும் இறைவனின் சக்திக்குக் கீழ்ப்பட்டு மங்கியிருந்தபோதும்—அவையும் வடிவம் கொண்டு அந்த விஷ்ணு-மூர்த்திகளை வழிபட்டன।

Verse 54

सत्यज्ञानानन्तानन्दमात्रैकरसमूर्तय: । अस्पृष्टभूरिमाहात्म्या अपि ह्युपनिषद्‍‌द‍ृशाम् ॥ ५४ ॥

அந்த விஷ்ணு-மூர்த்திகள் அனைத்தும் சத்தியம், ஞானம், அனந்தம், ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் ஒரே ரசமாகிய வடிவங்கள்; காலத்தின் தாக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை. அவர்களின் பேர்மகிமையை உபநிஷத்-தரிசன ஞானிகளும் தொட இயலார்.

Verse 55

एवं सकृद् ददर्शाज: परब्रह्मात्मनोऽखिलान् । यस्य भासा सर्वमिदं विभाति सचराचरम् ॥ ५५ ॥

இவ்வாறு பிரம்மா பரப்ரஹ்மத்தைத் தரிசித்தார்; அவன் பிரபையால் அசைவும் அசையாததும் ஆகிய இவ்வுலகம் முழுதும் வெளிப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் எல்லா கன்றுகளும் சிறுவர்களும் ஆண்டவனின் விரிவுகளே எனவும் கண்டார்.

Verse 56

ततोऽतिकुतुकोद्‌वृत्यस्तिमितैकादशेन्द्रिय: । तद्धाम्नाभूदजस्तूष्णीं पूर्देव्यन्तीव पुत्रिका ॥ ५६ ॥

பின்னர் அந்த விஷ்ணு-மூர்த்திகளின் ஒளியின் வல்லமையால் பிரம்மா பேராச்சரியத்தில் உலுக்கியெழுந்தார்; அவரது பதினொன்று இந்திரியங்களும் உறைந்து, பரமானந்தத்தில் மௌனமானார்—ஊர்தெய்வத்தின் முன்னே மண் பொம்மை போல.

Verse 57

इतीरेशेऽतर्क्ये निजमहिमनि स्वप्रमितिके परत्राजातोऽतन्निरसनमुखब्रह्मकमितौ । अनीशेऽपि द्रष्टुं किमिदमिति वा मुह्यति सति चच्छादाजो ज्ञात्वा सपदि परमोऽजाजवनिकाम् ॥ ५७ ॥

பரப்ரஹ்மம் மனத்தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது; தன்னொளியாய் வெளிப்படும்; தன் ஆனந்தத்தில் நிலைத்து, மாயைக்கு அப்பால் உள்ளது. வேதங்களின் சிகரமான உபநிஷத்துகள் பொருந்தாத அறிவை மறுத்து அவனையே அறிவிக்கின்றன. அத்தகைய பகவானின் மகிமை நான்கு கரங்களுடைய விஷ்ணு வடிவங்களாக வெளிப்பட்டபோது, சரஸ்வதியின் அதிபதி பிரம்மா ‘இது என்ன?’ என்று மயங்கி, காணவும் இயலாதவனானான். பிரம்மாவின் நிலையை அறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உடனே தன் யோகமாயைத் திரையை அகற்றினான்.

Verse 58

ततोऽर्वाक्प्रतिलब्धाक्ष: क: परेतवदुत्थित: । कृच्छ्रादुन्मील्य वै द‍ृष्टीराचष्टेदं सहात्मना ॥ ५८ ॥

அப்போது பிரம்மாவின் வெளிச்சிந்தை மீண்டது; இறந்தவன் உயிர்த்தெழுவது போல அவர் எழுந்தார். மிகுந்த சிரமத்துடன் கண்களைத் திறந்து, தன்னுடன் கூடிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தை அவர் கண்டார்.

Verse 59

सपद्येवाभित: पश्यन् दिशोऽपश्यत्पुर:स्थितम् । वृन्दावनं जनाजीव्यद्रुमाकीर्णं समाप्रियम् ॥ ५९ ॥

அப்போது பிரம்மா எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கி உடனே தன் முன் விருந்தாவனத்தை கண்டார்—அது மக்களின் வாழ்வாதாரமான மரங்களால் நிரம்பி, எல்லா பருவங்களிலும் சமமாக இனிமை தருவதாக இருந்தது।

Verse 60

यत्र नैसर्गदुर्वैरा: सहासन् नृमृगादय: । मित्राणीवाजितावासद्रुतरुट्‌‌तर्षकादिकम् ॥ ६० ॥

விருந்தாவனம் ஆண்டவரின் திவ்ய தாமம்; அங்கே பசி இல்லை, கோபம் இல்லை, தாகம் இல்லை. இயல்பாக பகைவரான மனிதரும் கொடிய மிருகங்களும் அங்கே தெய்வீக நட்பில் ஒன்றாக வாழ்கின்றனர்।

Verse 61

तत्रोद्वहत् पशुपवंशशिशुत्वनाट्यं ब्रह्माद्वयं परमनन्तमगाधबोधम् । वत्सान् सखीनिव पुरा परितो विचिन्व- देकं सपाणिकवलं परमेष्ठ्यचष्ट ॥ ६१ ॥

அங்கே பிரம்மா பரம சத்தியத்தை கண்டார்—இரண்டற்றவன், முழு ஞானமயன், எல்லையற்றவன்—கோபர் குலத்தில் குழந்தை லீலையை ஏற்று, முன்புபோல தனியே நின்று, கையில் ஒரு உணவுக் கவ்வளத்துடன், கன்றுகளையும் கோப நண்பர்களையும் எங்கும் தேடிக் கொண்டிருந்தான்।

Verse 62

द‍ृष्ट्वा त्वरेण निजधोरणतोऽवतीर्य पृथ्व्यां वपु: कनकदण्डमिवाभिपात्य । स्पृष्ट्वा चतुर्मुकुटकोटिभिरङ्‍‍घ्रियुग्मं नत्वा मुदश्रुसुजलैरकृताभिषेकम् ॥ ६२ ॥

இதைக் கண்ட பிரம்மா தன் ஹம்ச வாகனத்திலிருந்து அவசரமாக இறங்கி, பொன்னுத் தண்டுபோல் பூமியில் தண்டவத் விழுந்தார். தன் நான்கு தலைகளின் கிரீட முனைகளால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாமரைத் திருவடிகளைத் தொட்டு, வணங்கிக்கொண்டே ஆனந்தக் கண்ணீரின் நீரால் அவற்றுக்கு அபிஷேகம் செய்தார்।

Verse 63

उत्थायोत्थाय कृष्णस्य चिरस्य पादयो: पतन् । आस्ते महित्वं प्राग्द‍ृष्टं स्मृत्वा स्मृत्वा पुन: पुन: ॥ ६३ ॥

நீண்ட நேரம் பிரம்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாமரைத் திருவடிகளில் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தும் மீண்டும் விழுந்தும் இருந்தார். இப்போதுதான் கண்ட ஆண்டவரின் மகிமையை மறுமறுவென நினைத்து அங்கேயே தங்கினார்।

Verse 64

शनैरथोत्थाय विमृज्य लोचने मुकुन्दमुद्वीक्ष्य विनम्रकन्धर: । कृताञ्जलि: प्रश्रयवान् समाहित: सवेपथुर्गद्गदयैलतेलया ॥ ६४ ॥ ज्ञाने प्रयासमुदपास्य नमन्त एव जीवन्ति सन्मुखरितां भवदीयवार्ताम् । स्थाने स्थिता: श्रुतिगतां तनुवाङ्‌मनोभि- र्ये प्रायशोऽजित जितोऽप्यसि तैस्त्रिलोक्याम् ॥

அப்போது பிரம்மதேவர் மெதுவாக எழுந்து, கண்களைத் துடைத்து, முகுந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கினார். தலை தாழ்த்தி, கைகூப்பி, மனம் ஒருமுகமாக, உடல் நடுங்க, குரல் தளர்ந்து பக்தியுடன் ஸ்துதி தொடங்கினார்।