Adhyaya 8
Dhruva’s Humiliation, Sunīti’s Counsel, and Nārada’s Bhakti-Yoga Instruction
மைத்ரேயர் முதலில் அதர்மத்தின் நெறி-வம்சத்தை விளக்குகிறார்—அதர்மமும் அசத்தியமும் சேர்ந்து தம்பம், வஞ்சகம், பேராசை, கோபம், பொறாமை, கலி, கடுஞ்சொல், மரணம், பயம், துயரம், நரகம் ஆகியவற்றை உண்டாக்கி சமூக அழிவை வளர்க்கின்றன என்று காட்டுகிறார். பின்னர் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சத்தில் அரசன் உத்தானபாதன், அவன் இரு ராணிகள் சுநீதி, சுருசி, அவர்களின் மகன்கள் துருவன், உத்தமன் ஆகியோரின் நிகழ்ச்சி வருகிறது. துருவன் தந்தையின் மடியில் அமர முயன்றபோது தடுக்கப்படுகிறான்; சுருசியின் கூர்மையான சொற்கள் சிறுவனின் க்ஷத்திரியப் பெருமையைத் தூண்டுகின்றன, அரசனின் மௌனம் காயத்தை ஆழப்படுத்துகிறது. சுநீதி பழிவாங்கலை விட்டு நாராயண சரணத்தை நாடச் சொல்கிறாள்—பிரம்மாவும் மனுவும் பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளைப் பூஜித்து வெற்றி பெற்றனர் என நினைவூட்டுகிறாள். நாரதர் பொறுமை, கர்மம் பற்றிய அறிவுரையால் துருவனைச் சோதிக்கிறார்; துருவன் தன் பேராசையை ஒப்புக்கொண்டு அனைவரையும் மீறும் பதவியை வேண்டுகிறான். அப்போது நாரதர் சாதனையைத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்—யமுனைத் தீரத்தின் மதுவனத்தில் சென்று நியம யோகம், விஷ்ணுவின் நான்கு கரங்களுடைய ரூப தியானம், மேலும் ‘ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய’ என்ற த்வாதசாக்ஷரி மந்திர ஜபம். துருவன் தவத்திற்கு புறப்படுகிறான்; மனம் வருந்திய அரசனை நாரதர் ஆறுதல் கூறுகிறார். துருவனின் கடும் தவம் உலகங்களை நடுங்கச் செய்ய, தேவர்கள் பகவானை அணைகிறார்கள்; பகவான் தாம் தலையிடுவேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறார்—அடுத்த अध्यாயத்தின் தெய்வீக பதிலுக்கான முன்னுரை இது.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच सनकाद्या नारदश्च ऋभुर्हंसोऽरुणिर्यति: । नैते गृहान् ब्रह्मसुता ह्यावसन्नूर्ध्वरेतस: ॥ १ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—சனகாதி நான்கு குமாரர்கள், மேலும் நாரதர், ரிபு, ஹம்ஸ, அருணி, யதி—இவர்கள் அனைவரும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்; ஆனால் இல்லறத்தில் வாழாமல், ஊர்த்வரேதஸ்களாக நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரிகளாய் தூய பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தனர்।
Verse 2
मृषाधर्मस्य भार्यासीद्दम्भं मायां च शत्रुहन् । असूत मिथुनं तत्तु निऋर्तिर्जगृहेऽप्रज: ॥ २ ॥
பிரம்மாவின் மற்றொரு புதல்வன் ‘ம்ருஷாதர்ம’ (அதர்மம்); அவன் மனைவி ‘ம்ருஷா’ (அசத்தியம்). அவர்களின் சேர்க்கையால் ‘தம்ப’ (வஞ்சப் பாசாங்கு) மற்றும் ‘மாயா’ (ஏமாற்று) எனும் இரு அசுரர்கள் பிறந்தனர். பிள்ளையில்லாத ‘நிர்ருதி’ என்ற அசுரன் அவர்களை ஏற்றுக் கொண்டான்।
Verse 3
तयो: समभवल्लोभो निकृतिश्च महामते । ताभ्यां क्रोधश्च हिंसा च यद्दुरुक्ति: स्वसा कलि: ॥ ३ ॥
ஓ மகாமதே! தம்பமும் மாயாவும் இருந்து லோபமும் நிக்ருதியும் (கபடக் குணம்) பிறந்தன. அவர்களிடமிருந்து க்ரோதமும் ஹிம்ஸையும் பிறந்தன; க்ரோத-ஹிம்ஸையிலிருந்து கலியும் அவன் சகோதரி துர்வுக்தி (கடுஞ்சொல்) பிறந்தனர்।
Verse 4
दुरुक्तौ कलिराधत्त भयं मृत्युं च सत्तम । तयोश्च मिथुनं जज्ञे यातना निरयस्तथा ॥ ४ ॥
ஹே சத்தமனே! கலியும் கடுஞ்சொல்லும் சேர்ந்ததால் ‘மிருத்யு’ (மரணம்) மற்றும் ‘பீதி’ (பயம்) பிறந்தன. அவை சேர்ந்ததால் ‘யாதனா’ (வேதனை) மற்றும் ‘நிரய’ (நரகம்) தோன்றின.
Verse 5
सङ्ग्रहेण मयाख्यात: प्रतिसर्गस्तवानघ । त्रि: श्रुत्वैतत्पुमान् पुण्यं विधुनोत्यात्मनो मलम् ॥ ५ ॥
ஹே குற்றமற்றவனே! நான் பிரதிஸர்கம் (அழிவின் காரணம்) சுருக்கமாக உரைத்தேன். இதை மூன்று முறை கேட்பவன் புண்ணியம் பெறுவான்; ஆன்மாவின் பாவமாசை கழுவுவான்.
Verse 6
अथात: कीर्तये वंशं पुण्यकीर्ते: कुरूद्वह । स्वायम्भुवस्यापि मनोर्हरेरंशांशजन्मन: ॥ ६ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்: ஹே குருவம்சச் சிறந்தவனே! இப்போது நான் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சத்தைப் பாடுவேன்; அவர் புண்ணிய கீர்த்தியுடையவர், பகவான் ஹரியின் அம்சத்தின் அம்சமாகப் பிறந்தவர்.
Verse 7
प्रियव्रतोत्तानपादौ शतरूपापते: सुतौ । वासुदेवस्य कलया रक्षायां जगत: स्थितौ ॥ ७ ॥
சதரூபையால் ஸ்வாயம்புவ மனுவுக்கு இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன். வாசுதேவனின் கலையால் தோன்றியவர்களாதலால், உலகைக் காக்கவும் குடிகளைப் பாதுகாக்கவும் திறமையுடையவர்கள் ஆனார்கள்.
Verse 8
जाये उत्तानपादस्य सुनीति: सुरुचिस्तयो: । सुरुचि: प्रेयसी पत्युर्नेतरा यत्सुतो ध्रुव: ॥ ८ ॥
உத்தானபாதனுக்கு இரண்டு அரசியர்—சுனீதி, சுருசி. சுருசி அரசனுக்கு மிகப் பிரியமானவள்; மற்றவளான சுனீதிக்கு துருவன் என்ற மகன் இருந்தும், அவள் அரசனின் விருப்பமானவள் அல்லாள்.
Verse 9
एकदा सुरुचे: पुत्रमङ्कमारोप्य लालयन् । उत्तमं नारुरुक्षन्तं ध्रुवं राजाभ्यनन्दत ॥ ९ ॥
ஒரு முறை மன்னர் உத்தானபாதர் சுருசியின் மகன் உத்தமனை மடியில் வைத்து கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தார். துருவ மகாராஜாவும் மன்னரின் மடியில் ஏற முயன்றார், ஆனால் மன்னர் அவரை வரவேற்கவில்லை.
Verse 10
तथा चिकीर्षमाणं तं सपत्न्यास्तनयं ध्रुवम् । सुरुचि: शृण्वतो राज्ञ: सेर्ष्यमाहातिगर्विता ॥ १० ॥
குழந்தை துருவன் தன் தந்தையின் மடியில் ஏற முயன்றபோது, அவனது மாற்றாந்தாய் சுருசி பொறாமை கொண்டு, மன்னர் கேட்கும் படியாக கர்வத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள்.
Verse 11
न वत्स नृपतेर्धिष्ण्यं भवानारोढुमर्हति । न गृहीतो मया यत्त्वं कुक्षावपि नृपात्मज: ॥ ११ ॥
ராணி சுருசி துருவனிடம் கூறினாள்: என் அன்பு குழந்தாய், நீ மன்னரின் அரியணையிலோ அல்லது மடியிலோ அமர தகுதியற்றவன். நீ மன்னரின் மகனாக இருந்தாலும், என் வயிற்றில் பிறக்காததால், உன் தந்தையின் மடியில் அமர உனக்கு தகுதி இல்லை.
Verse 12
बालोऽसि बत नात्मानमन्यस्त्रीगर्भसम्भृतम् । नूनं वेद भवान् यस्य दुर्लभेऽर्थे मनोरथ: ॥ १२ ॥
என் அன்பு குழந்தாய், நீ என் வயிற்றில் பிறக்காமல் வேறொரு பெண்ணின் வயிற்றில் பிறந்தவன் என்பதை நீ அறியவில்லை. எனவே உன் முயற்சி தோல்வியடையும் என்பதை நீ தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். நிறைவேறாத ஆசையை நிறைவேற்ற நீ முயற்சிக்கிறாய்.
Verse 13
तपसाराध्य पुरुषं तस्यैवानुग्रहेण मे । गर्भे त्वं साधयात्मानं यदीच्छसि नृपासनम् ॥ १३ ॥
நீ மன்னரின் அரியணையில் ஏற விரும்பினால், நீ கடுமையான தவம் செய்ய வேண்டும். முதலில் முழுமுதற் கடவுളான நாராயணரை திருப்திப்படுத்த வேண்டும், பின்னர் அவரது அருளால் அடுத்த பிறவியில் என் வயிற்றில் பிறக்க வேண்டும்.
Verse 14
मैत्रेय उवाच मातु: सपत्न्या: स दुरुक्तिविद्ध: श्वसन् रुषा दण्डहतो यथाहि: । हित्वा मिषन्तं पितरं सन्नवाचं जगाम मातु: प्ररुदन् सकाशम् ॥ १४ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—சவதித் தாயின் கடுஞ்சொற்களால் குத்துண்ட துருவன், கம்பால் அடிக்கப்பட்ட பாம்புபோல் கோபத்தில் கனமாக மூச்சுவிட்டான். தந்தை மௌனமாய் எதிர்ப்பில்லாமல் இருப்பதைக் கண்டு, அரண்மனையை விட்டுத் தாயிடம் அழுதபடி சென்றான்.
Verse 15
तं नि:श्वसन्तं स्फुरिताधरोष्ठं सुनीतिरुत्सङ्ग उदूह्य बालम् । निशम्य तत्पौरमुखान्नितान्तं सा विव्यथे यद्गदितं सपत्न्या ॥ १५ ॥
துருவன் கனமாக மூச்சுவிட்டு, கோபத்தில் உதடுகள் நடுங்கி, மிகுந்த துயருடன் அழுததைப் பார்த்து ராணி சுனீதி அவனை மடியில் தூக்கிக் கொண்டாள். சுருசியின் கடுஞ்சொற்களை கேட்ட அரண்மனை மக்கள் அனைத்தையும் விரிவாகச் சொன்னார்கள்; அதை கேட்ட சுனீதி மிகுந்த வேதனை அடைந்தாள்.
Verse 16
सोत्सृज्य धैर्यं विललाप शोक दावाग्निना दावलतेव बाला । वाक्यं सपत्न्या: स्मरती सरोज श्रिया दृशा बाष्पकलामुवाह ॥ १६ ॥
திடம்விட்டு சுனீதி துயரத்தில் புலம்பினாள்; துக்கத்தின் காட்டுத்தீயில் கருகிய இலைபோல் அவள் வாடினாள். சவதியின் சொற்களை நினைத்தவுடன் அவளின் தாமரைப் போன்ற முகம் கண்ணீரால் நிரம்பி, இவ்வாறு பேசினாள்.
Verse 17
दीर्घं श्वसन्ती वृजिनस्य पार- मपश्यती बालकमाह बाला । मामङ्गलं तात परेषु मंस्था भुङ्क्ते जनो यत्परदु:खदस्तत् ॥ १७ ॥
அவளும் நீண்ட மூச்சுவிட்டு, இந்தத் துன்பத்திற்கான வழியை அறியாமல் இருந்தாள். வழி காணாது அவள் குழந்தையிடம் சொன்னாள்—மகனே, பிறருக்கு அமங்கலம் வேண்டாதே; பிறருக்கு துன்பம் தருபவன் இறுதியில் அதே துன்பத்தின் பலனை அனுபவிப்பான்.
Verse 18
सत्यं सुरुच्याभिहितं भवान्मे यद्दुर्भगाया उदरे गृहीत: । स्तन्येन वृद्धश्च विलज्जते यां भार्येति वा वोढुमिडस्पतिर्माम् ॥ १८ ॥
சுனீதி கூறினாள்—மகனே, சுருசி சொன்னது உண்மையே. உன் தந்தை அரசன் என்னை மனைவியாகவும் இல்லை பணிப்பெண்ணாகவும் கருதவில்லை; என்னை ஏற்க அவர் வெட்கப்படுகிறார். ஆகவே நீ ஒரு துரதிர்ஷ்டவதியின் கருப்பையில் பிறந்து, அவளின் பாலால் வளர்ந்தது உண்மைதான்.
Verse 19
आतिष्ठ तत्तात विमत्सरस्त्वम् उक्तं समात्रापि यदव्यलीकम् । आराधयाधोक्षजपादपद्मं यदीच्छसेऽध्यासनमुत्तमो यथा ॥ १९ ॥
குழந்தையே, பொறாமையை விட்டுத் திடமாய் இரு. சுருசி கூறிய கடுமையான சொற்களும் உண்மையே. உத்தமனைப் போல அரியணை வேண்டுமெனில், உடனே அதோக்ஷஜ பகவானின் திருவடித் தாமரைகளை ஆராதி.
Verse 20
यस्याङ्घ्रि पद्मं परिचर्य विश्व विभावनायात्तगुणाभिपत्ते: । अजोऽध्यतिष्ठत्खलु पारमेष्ठ्यं पदं जितात्मश्वसनाभिवन्द्यम् ॥ २० ॥
யாருடைய திருவடித் தாமரைகளைச் சேவிப்பதால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கத் தேவையான தகுதிகள் கிடைக்கின்றனவோ, அந்தப் பரம்பொருளின் அருளால் அஜனான பிரம்மா பரமேஷ்டி பதவியை அடைந்தார். மனமும் பிராணனும் கட்டுப்படுத்தும் யோகிகளும் அவரை வணங்குவர்.
Verse 21
तथा मनुर्वो भगवान् पितामहो यमेकमत्या पुरुदक्षिणैर्मखै: । इष्ट्वाभिपेदे दुरवापमन्यतो भौमं सुखं दिव्यमथापवर्ग्यम् ॥ २१ ॥
அதேபோல் உன் பிதாமகன் ஸ்வாயம்புவ மனு, பெரும் தானங்களுடன் பல யாகங்களைச் செய்து, ஒருமுக நம்பிக்கையால் பகவானைத் திருப்திப்படுத்தினார். அதனால் அவர் உலகியல்சுகத்தின் உச்ச வெற்றியையும், பின்னர் தேவர்களை வழிபட்டால் அரிதாகக் கிடைக்கும் அபவர்கம்—மோட்சத்தையும்—அடைந்தார்.
Verse 22
तमेव वत्साश्रय भृत्यवत्सलं मुमुक्षुभिर्मृग्यपदाब्जपद्धतिम् । अनन्यभावे निजधर्मभाविते मनस्यवस्थाप्य भजस्व पूरुषम् ॥ २२ ॥
குழந்தையே, அடியார்களுக்கு அருள்புரியும் அந்தப் பகவானையே சரணடை. பிறப்பு-இறப்பு சுழலிலிருந்து விடுதலை நாடுவோர் பக்தி மார்க்கத்தில் அவரின் திருவடித் தாமரைகளை நாடுவர். உன் கடமையால் தூய்மையடைந்து, ஒருமுகப் பாவத்துடன் அவரை இதயத்தில் நிறுவி இடையறாது வழிபடு.
Verse 23
नान्यं तत: पद्मपलाशलोचनाद् दु:खच्छिदं ते मृगयामि कञ्चन । यो मृग्यते हस्तगृहीतपद्मया श्रियेतरैरङ्ग विमृग्यमाणया ॥ २३ ॥
துருவா, உன் துயரை அறுக்கும் ஒருவரை நான் தேடினாலும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய பகவானைத் தவிர வேறு யாரையும் காணேன். பிரம்மா முதலான தேவர்கள் லக்ஷ்மியின் அருளை நாடுவர்; ஆனால் கையில் தாமரை ஏந்திய லக்ஷ்மி தானே எப்போதும் ஆண்டவனுக்குச் சேவை செய்யத் தயாராய் இருக்கிறாள்.
Verse 24
मैत्रेय उवाच एवं सञ्जल्पितं मातुराकर्ण्यार्थागमं वच: । सन्नियम्यात्मनात्मानं निश्चक्राम पितु: पुरात् ॥ २४ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—தாய் சுனீதியின் இலக்கை நிறைவேற்றும் உபதேசத்தை கேட்டுத் துருவன் மனத்தை அடக்கி, அறிவும் உறுதியும் கொண்டு தந்தையின் இல்லத்தை விட்டு புறப்பட்டான்।
Verse 25
नारदस्तदुपाकर्ण्य ज्ञात्वा तस्य चिकीर्षितम् । स्पृष्ट्वा मूर्धन्यघघ्नेन पाणिना प्राह विस्मित: ॥ २५ ॥
நாரதர் அந்தச் செய்தியை கேட்டுத் துருவனின் நோக்கத்தை அறிந்து வியந்தார். அவர் அருகே வந்து பாபநாசகமான தம் கையால் சிறுவனின் தலையைத் தொட்டு இவ்வாறு கூறினார்।
Verse 26
अहो तेज: क्षत्रियाणां मानभङ्गममृष्यताम् । बालोऽप्ययं हृदा धत्ते यत्समातुरसद्वच: ॥ २६ ॥
ஆஹா, க்ஷத்திரியர்களின் வீரத் தேஜஸ் எவ்வளவு வியப்பு! அவர்கள் மானபங்கத்தைச் சகிக்கார். இச்சிறுவனும் கூட சோத்துத் தாயின் கடுஞ்சொற்களை இதயத்தில் தாங்கி துடிக்கிறான்।
Verse 27
नारद उवाच नाधुनाप्यवमानं ते सम्मानं वापि पुत्रक । लक्षयाम: कुमारस्य सक्तस्य क्रीडनादिषु ॥ २७ ॥
நாரதர் கூறினார்—குழந்தையே, இப்போது உனக்கு அவமதிப்போ மரியாதையோ ஏற்பட்டதாக நான் காணவில்லை. நீ விளையாட்டுகளில் ஈடுபடும் சிறுவன்; அப்படியிருக்க மானம் கெட்டதாக எண்ணி ஏன் கலங்குகிறாய்?
Verse 28
विकल्पे विद्यमानेऽपि न ह्यसन्तोषहेतव: । पुंसो मोहमृते भिन्ना यल्लोके निजकर्मभि: ॥ २८ ॥
துருவா, வழிகள் இருந்தாலும் அதிருப்திக்குக் காரணமில்லை. இத்தகைய அதிருப்தி மாயையின் ஒரு அம்சம்; ஜீவன் தன் முன்கர்மங்களால் கட்டுப்படுவதால், உலகில் இன்பம் அல்லது துன்பம் அனுபவிக்க பல்வேறு நிலைகள் உண்டாகின்றன।
Verse 29
परितुष्येत्ततस्तात तावन्मात्रेण पूरुष: । दैवोपसादितं यावद्वीक्ष्येश्वरगतिं बुध: ॥ २९ ॥
அப்பா! மனிதன் அவ்வளவிலேயே திருப்தியடைய வேண்டும். அறிவுள்ளவன் இறைவனின் அதிசயமான வழியை நோக்கி, அவன் பரம சித்தத்தால் வரும் அனுகூலமோ பிரதிகூலமோ அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 30
अथ मात्रोपदिष्टेन योगेनावरुरुत्ससि । यत्प्रसादं स वै पुंसां दुराराध्यो मतो मम ॥ ३० ॥
இப்போது தாயின் உபதேசப்படி யோகத் தியானத்தை மேற்கொண்டு, இறைவனின் அருளை மட்டும் பெற விரும்புகிறாய். ஆனால் என் கருத்தில், பரமபுருஷனை திருப்திப்படுத்துவது சாதாரண மனிதருக்கு மிகக் கடினம்.
Verse 31
मुनय: पदवीं यस्य नि:सङ्गेनोरुजन्मभि: । न विदुर्मृगयन्तोऽपि तीव्रयोगसमाधिना ॥ ३१ ॥
நாரத முனி தொடர்ந்தார்: பல பல பிறவிகளில் பற்றின்மையுடன் இருந்து, தீவிர யோக சமாதியிலும் பலவகைத் தவங்களிலும் ஈடுபட்டும், பல யோகிகள் இறைவன்-அறிதல் பாதையின் முடிவை அறிய இயலவில்லை.
Verse 32
अतो निवर्ततामेष निर्बन्धस्तव निष्फल: । यतिष्यति भवान् काले श्रेयसां समुपस्थिते ॥ ३२ ॥
ஆகையால், அன்புக் குழந்தையே, இந்த பிடிவாதத்தை விடு; இது பலிக்காது. வீட்டிற்குச் செல். நீ வளர்ந்தபின், இறைவன் அருளால் இத்தகைய யோகச் சாதனைகளுக்கான வாய்ப்பு வரும்; அப்போது செய்.
Verse 33
यस्य यद्दैवविहितं स तेन सुखदु:खयो: । आत्मानं तोषयन्देही तमस: पारमृच्छति ॥ ३३ ॥
யாருக்கு எது தெய்வத்தால் விதிக்கப்பட்டதோ, உடலுடையவன் அதை இன்பமோ துன்பமோ என ஏற்று தன்னைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு தாங்குபவன் அறியாமையின் இருளை எளிதில் கடக்கிறான்.
Verse 34
गुणाधिकान्मुदं लिप्सेदनुक्रोशं गुणाधमात् । मैत्रीं समानादन्विच्छेन्न तापैरभिभूयते ॥ ३४ ॥
தன்னைவிட உயர்ந்த குணமுள்ளவரைக் கண்டால் மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும்; தாழ்ந்தவரிடம் கருணை கொள்ள வேண்டும்; சமமானவருடன் நட்பு கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் மூவகைத் துன்பங்கள் அணுகாது.
Verse 35
ध्रुव उवाच सोऽयं शमो भगवता सुखदु:खहतात्मनाम् । दर्शित: कृपया पुंसां दुर्दर्शोऽस्मद्विधैस्तु य: ॥ ३५ ॥
துருவன் கூறினான்—அன்பு நாரதரே, இன்பம்-துன்பம் எனும் நிலையால் கலங்கும் மனங்களுக்கு அமைதி பெற நீங்கள் கருணையுடன் கூறிய உபதேசம் மிகச் சிறந்தது. ஆனால் நான் அறியாமையால் மூடப்பட்டவன்; இந்தத் தத்துவம் என் உள்ளத்தில் பதியவில்லை.
Verse 36
अथापि मेऽविनीतस्य क्षात्त्रं घोरमुपेयुष: । सुरुच्या दुर्वचोबाणैर्न भिन्ने श्रयते हृदि ॥ ३६ ॥
எனினும், ஆண்டவரே, உங்கள் உபதேசத்தை ஏற்காததால் நான் அடக்கமற்றவன்; ஆனால் அது என் குற்றமல்ல. க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்ததால் என் இயல்பு கடுமையானது. சுருசியின் கடுஞ்சொல் அம்புகள் என் உள்ளத்தைத் துளைத்தன; ஆகவே உங்கள் நல்வழி உபதேசம் என் உள்ளத்தில் நிலைக்கவில்லை.
Verse 37
पदं त्रिभुवनोत्कृष्टं जिगीषो: साधु वर्त्म मे । ब्रूह्यस्मत्पितृभिर्ब्रह्मन्नन्यैरप्यनधिष्ठितम् ॥ ३७ ॥
அறிஞர் பிராமணரே, மூன்று உலகங்களிலும் இதுவரை யாரும்—என் தந்தை, பாட்டனார் கூட—அடைந்திராத மிக உயர்ந்த பதவியை நான் பெற விரும்புகிறேன். தயை செய்து என் வாழ்வின் இலக்கை அடையச் சத்தியமான நல்வழியைச் சொல்லுங்கள்.
Verse 38
नूनं भवान्भगवतो योऽङ्गज: परमेष्ठिन: । वितुदन्नटते वीणां हिताय जगतोऽर्कवत् ॥ ३८ ॥
நிச்சயமாக நீங்கள் பரமேஷ்டி பகவான் பிரம்மாவின் தகுதியான புதல்வர். நீங்கள் வீணை இசைத்தபடி, உலக நலனுக்காக சூரியனைப் போலச் சுற்றிச் செல்கிறீர்கள்.
Verse 39
मैत्रेय उवाच इत्युदाहृतमाकर्ण्य भगवान्नारदस्तदा । प्रीत: प्रत्याह तं बालं सद्वाक्यमनुकम्पया ॥ ३९ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—துருவ மகாராஜாவின் சொற்களை கேட்ட நாரத முனிவர் மிகுந்த கருணையால் உருகி, தன் காரணமற்ற அருளை வெளிப்படுத்த அந்தக் குழந்தைக்கு நல்வழி அறிவுரை வழங்கினார்।
Verse 40
नारद उवाच जनन्याभिहित: पन्था: स वै नि:श्रेयसस्य ते । भगवान् वासुदेवस्तं भज तं प्रवणात्मना ॥ ४० ॥
நாரதர் கூறினார்—உன் தாய் சுநீதி சொன்ன பாதையே உனக்கு பரம நன்மை தரும் வழி. ஆகவே பணிந்த உள்ளத்துடன் பகவான் வாசுதேவரை பக்தியுடன் வழிபடு.
Verse 41
धर्मार्थकाममोक्षाख्यं य इच्छेच्छ्रेय आत्मन: । एकं ह्येव हरेस्तत्र कारणं पादसेवनम् ॥ ४१ ॥
தர்மம், அர்த்தம், காமம், இறுதியில் மோக்ஷம்—இந்த நான்கு பயன்களையும் விரும்புபவன், பகவான் ஹரியின் பக்திசேவையில் ஈடுபட வேண்டும்; ஏனெனில் அவரது தாமரைத் திருவடிச் சேவையே அனைத்தையும் நிறைவேற்றும் காரணம்.
Verse 42
तत्तात गच्छ भद्रं ते यमुनायास्तटं शुचि । पुण्यं मधुवनं यत्र सान्निध्यं नित्यदा हरे: ॥ ४२ ॥
ஆகவே, என் பிள்ளையே, உனக்கு நன்மை உண்டாகுக. யமுனையின் தூய கரைக்கு செல்; அங்கே ‘மதுவனம்’ எனும் புண்ணிய வனம் உள்ளது; அங்கு பகவான் ஹரி எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறார்.
Verse 43
स्नात्वानुसवनं तस्मिन् कालिन्द्या: सलिले शिवे । कृत्वोचितानि निवसन्नात्मन: कल्पितासन: ॥ ४३ ॥
காலிந்தி (யமுனை) எனப்படும் நதியின் சிவமயமான, தூய நீரில் தினமும் மூன்று வேளைகளிலும் நீராட வேண்டும். நீராடிய பின் அஷ்டாங்க யோக விதிகளுக்கேற்ற நியமங்களை செய்து, அமைதியாக உன் ஆசனத்தில் அமர வேண்டும்.
Verse 44
प्राणायामेन त्रिवृता प्राणेन्द्रियमनोमलम् । शनैर्व्युदस्याभिध्यायेन्मनसा गुरुणा गुरुम् ॥ ४४ ॥
ஆசனத்தில் அமர்ந்து மூவகை பிராணாயாமத்தைப் பயின்று, மெதுவாக பிராணன், மனம், இந்திரியங்களை அடக்குக. எல்லா பௌதிக மாசுகளையும் நீக்கி, பெரும் பொறுமையுடன் பரம புருஷ பகவானை மனத்தால் தியானிக்குக.
Verse 45
प्रसादाभिमुखं शश्वत्प्रसन्नवदनेक्षणम् । सुनासं सुभ्रुवं चारुकपोलं सुरसुन्दरम् ॥ ४५ ॥
பகவானின் முகம் எப்போதும் அருளை நோக்கி, நிரந்தரமாக இனிமையும் பிரசன்னமும் நிறைந்தது; அவரை நோக்கும் பக்தர்க்கு அவர் ஒருபோதும் அதிருப்தியாய் தோன்றார், வரங்களை அளிக்க எப்போதும் தயாராய் இருப்பார். அழகிய மூக்கு, புருவங்கள், கன்னங்கள், அகன்ற நெற்றி—இவை அனைத்தும் தேவர்களையும் மிஞ்சும் அழகு உடையவை.
Verse 46
तरुणं रमणीयाङ्गमरुणोष्ठेक्षणाधरम् । प्रणताश्रयणं नृम्णं शरण्यं करुणार्णवम् ॥ ४६ ॥
நாரத முனி கூறினார்—பகவானின் திருமேனி எப்போதும் இளமையுடனுள்ளது; அவரது அங்கங்கள் அனைத்தும் குறையற்ற முறையில் அழகாக அமைந்துள்ளன. அவரது கண்களும் உதடுகளும் உதயசூரியனைப் போல செம்மை கொண்டவை. சரணடைந்த ஆன்மாவுக்கு அடைக்கலம் அளிக்க அவர் எப்போதும் தயாராய் உள்ளார்; அவரை தரிசிப்பவன் முழு திருப்தி அடைகிறான். சரணாகதனின் ஆண்டவனாக இருப்பதற்கு அவர் தகுதியானவர், ஏனெனில் அவர் கருணையின் பெருங்கடல்.
Verse 47
श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं पुरुषं वनमालिनम् । शङ्खचक्रगदापद्मैरभिव्यक्तचतुर्भुजम् ॥ ४७ ॥
பகவானின் மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் விளங்குகிறது; அவரது நிறம் மேகம்போல் கருநீலம். அவர் சாக்ஷாத் புருஷன்; வனமாலையை அணிந்தவர். நான்கு கரங்களும் வெளிப்படையாகத் தோன்றி, அவற்றில் சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம் ஒளிர்கின்றன.
Verse 48
किरीटिनं कुण्डलिनं केयूरवलयान्वितम् । कौस्तुभाभरणग्रीवं पीतकौशेयवाससम् ॥ ४८ ॥
பரம புருஷ பகவான் வாசுதேவரின் முழுத் திருமேனியும் அலங்காரங்களால் ஒளிர்கிறது. அவர் ரத்தினக் கிரீடம், குண்டலங்கள், மாலைகள், தோளணிகள், வளையல்கள் அணிந்துள்ளார்; அவரது கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மஞ்சள் பட்டு ஆடை (பீதாம்பரம்) தரித்துள்ளார்.
Verse 49
काञ्चीकलापपर्यस्तं लसत्काञ्चननूपुरम् । दर्शनीयतमं शान्तं मनोनयनवर्धनम् ॥ ४९ ॥
பெருமானின் இடுப்பில் சிறு சிறு பொன் மணிகள் பதித்த காஞ்சி ஒளிர்கிறது; அவரது தாமரைத் திருவடிகளில் பொன் நூபுரங்கள் இசைக்கின்றன. அவரது அங்கங்கள் மிக அழகியவை; அவர் எப்போதும் அமைதியும் இனிமையும் கொண்டு கண்களுக்கும் மனத்திற்கும் இன்பம் தருபவர்.
Verse 50
पद्भ्यां नखमणिश्रेण्या विलसद्भ्यां समर्चताम् । हृत्पद्मकर्णिकाधिष्ण्यमाक्रम्यात्मन्यवस्थितम् ॥ ५० ॥
உண்மையான யோகிகள், தங்கள் இதயத் தாமரையின் கர்ணிகையில் நிலைபெற்றிருக்கும் பரமனின் தெய்வீக ரூபத்தைத் தியானிக்கின்றனர்; அவரது தாமரைத் திருவடிகளின் மணிபோன்ற நகங்கள் ஒளிர்ந்து வழிபாட்டுக்குரியவையாகத் திகழ்கின்றன.
Verse 51
स्मयमानमभिध्यायेत्सानुरागावलोकनम् । नियतेनैकभूतेन मनसा वरदर्षभम् ॥ ५१ ॥
பக்தன், எப்போதும் புன்னகையுடன் கருணைமிகு அன்புநோக்கால் பக்தனை நோக்கும் பெருமானின் அந்த ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். கட்டுப்பட்ட ஒருமுக மனத்தால் எல்லா வரங்களையும் அருளும் பரமபுருஷனை நோக்கி நிலைத்திருப்பான்.
Verse 52
एवं भगवतो रूपं सुभद्रं ध्यायतो मन: । निर्वृत्या परया तूर्णं सम्पन्नं न निवर्तते ॥ ५२ ॥
இவ்வாறு எப்போதும் மங்களகரமான பெருமானின் ரூபத்தில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தித் தியானிப்பவன், விரைவில் பொருட்கலங்கலிலிருந்து விடுபட்டு பரம நிவ்ருத்தியை அடைகிறான்; பெருமான் தியானத்திலிருந்து அவன் மீளாது நிலைத்திருப்பான்.
Verse 53
जपश्च परमो गुह्य: श्रूयतां मे नृपात्मज । यं सप्तरात्रं प्रपठन्पुमान् पश्यति खेचरान् ॥ ५३ ॥
அரசகுமாரனே, இப்போது நான் கூறும் மிக ரகசியமான ஜபமந்திரத்தை கேள். யார் ஏழு இரவுகள் கவனமாக இதை பாராயணம்/ஜபம் செய்கிறாரோ, அவர் ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் சித்தபுருஷர்களைக் காண்பார்.
Verse 54
ॐ नमो भगवते वासुदेवाय । मन्त्रेणानेन देवस्य कुर्याद् द्रव्यमयीं बुध: । सपर्यां विविधैर्द्रव्यैर्देशकालविभागवित् ॥ ५४ ॥
“ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய” என்பது த்வாதசாக்ஷர மந்திரம். இடம்‑காலத்தை கருத்தில் கொண்டு, ஞானி பக்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் த்ரவ்யமய விக்ரஹ ஆராதனையை நிறுவி, சாஸ்திர விதிப்படி மலர், பழம், நைவேத்யம் முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும்.
Verse 55
सलिलै: शुचिभिर्माल्यैर्वन्यैर्मूलफलादिभि: । शस्ताङ्कुरांशुकैश्चार्चेत्तुलस्या प्रियया प्रभुम् ॥ ५५ ॥
தூய நீர், தூய மலர்மாலைகள், காட்டில் கிடைக்கும் கிழங்கு‑பழம் முதலியவை, புதிய முளைகள், மலர்க் குஞ்சுகள் அல்லது மரப்பட்டை போன்றவற்றால் ஆண்டவனை ஆராதிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக அவருக்கு மிகப் பிரியமான துளசி இலைகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 56
लब्ध्वा द्रव्यमयीमर्चां क्षित्यम्ब्वादिषु वार्चयेत् । आभृतात्मा मुनि: शान्तो यतवाङ्मितवन्यभुक् ॥ ५६ ॥
மண், நீர், மரம், உலோகம் போன்ற பௌதிகத் தத்துவங்களால் செய்யப்பட்ட ஆண்டவனின் விக்ரஹத்தைப் பெற்றால் அதை வழிபடலாம். காட்டில் மண்‑நீர் மட்டும் கொண்டு வடிவம் செய்து மேலே கூறிய விதிப்படி ஆராதிக்கலாம். தன்னை அடக்கிய பக்தன் அமைதியுடன், வாக்கை கட்டுப்படுத்தி, காட்டில் கிடைக்கும் பழ‑காய்களால் மட்டும் திருப்தியடைய வேண்டும்.
Verse 57
स्वेच्छावतारचरितैरचिन्त्यनिजमायया । करिष्यत्युत्तमश्लोकस्तद् ध्यायेद्धृदयङ्गमम् ॥ ५७ ॥
அன்புத் துருவா! தேவாராதனையும் நாள்தோறும் மூன்று வேளை மந்திரஜபமும் செய்வதோடு, உத்தமச்லோகனான பகவான் தன் அசிந்த்ய நிஜமாயையாலும் சுயஇச்சையாலும் பல அவதாரங்களில் நிகழ்த்தும் தெய்வீக லீலைச் சரிதங்களை மனம் கவரும் வகையில் இதயத்தில் தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 58
परिचर्या भगवतो यावत्य: पूर्वसेविता: । ता मन्त्रहृदयेनैव प्रयुञ्ज्यान्मन्त्रमूर्तये ॥ ५८ ॥
முன்னோர் பக்தர்கள் செய்தபடி பகவானின் பரிசர்யை‑பூஜையை விதிப்படி பின்பற்ற வேண்டும். அல்லது மந்திர‑ஹ்ருதயத்தால், மந்திரத்துடன் அபின்னமான பகவான்—மந்திரமூர்த்தி—யை இதயத்திலேயே ஜபத்தால் ஆராதிக்க வேண்டும்.
Verse 59
एवं कायेन मनसा वचसा च मनोगतम् । परिचर्यमाणो भगवान् भक्तिमत्परिचर्यया ॥ ५९ ॥ पुंसाममायिनां सम्यग्भजतां भाववर्धन: । श्रेयो दिशत्यभिमतं यद्धर्मादिषु देहिनाम् ॥ ६० ॥
மனம், வாக்கு, உடல் மூன்றாலும் விதிப்படி பக்திசேவையில் இறைவனை உறுதியாகச் சேவிப்பவனுக்கு, பகவான் அவன் விருப்பத்திற்கேற்ப பலனை அருள்கிறார்।
Verse 60
एवं कायेन मनसा वचसा च मनोगतम् । परिचर्यमाणो भगवान् भक्तिमत्परिचर्यया ॥ ५९ ॥ पुंसाममायिनां सम्यग्भजतां भाववर्धन: । श्रेयो दिशत्यभिमतं यद्धर्मादिषु देहिनाम् ॥ ६० ॥
கபடமின்றி இறைவனை முறையாகப் பக்தியுடன் வழிபடுவோரின் பாவத்தை வளர்க்கும் பகவான், உடலுடையோருக்கு தர்மம், அர்த்தம், காமம் அல்லது மோக்ஷம்—எது வேண்டுமோ அதையே நன்மையாக அருள்கிறார்।
Verse 61
विरक्तश्चेन्द्रियरतौ भक्तियोगेन भूयसा । तं निरन्तरभावेन भजेताद्धा विमुक्तये ॥ ६१ ॥
மோக்ஷத்தை மிகுந்த தீவிரத்துடன் நாடுபவன், இంద్రிய இன்பங்களில் பற்றின்மை கொண்டு, வலிமையான பக்தியோகத்தால் இடையறாத பாவத்துடன் இறைவனை நம்பிக்கையோடு வழிபட வேண்டும்।
Verse 62
इत्युक्तस्तं परिक्रम्य प्रणम्य च नृपार्भक: । ययौ मधुवनं पुण्यं हरेश्चरणचर्चितम् ॥ ६२ ॥
நாரத முனிவரின் உபதேசத்தை கேட்ட அரசகுமாரன் துருவன் அவரை வலம் வந்து வணங்கி, ஹரியின் திருவடித் தடங்களால் புனிதமான மதுவனத்திற்குப் புறப்பட்டான்।
Verse 63
तपोवनं गते तस्मिन्प्रविष्टोऽन्त:पुरं मुनि: । अर्हितार्हणको राज्ञा सुखासीन उवाच तम् ॥ ६३ ॥
துருவன் தவவனத்திற்குச் சென்ற பின், நாரத முனிவர் அரண்மனையின் அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்தார். அரசன் முறையாக அவரை வரவேற்று வணங்கினான்; அவர் சுகமாக அமர்ந்து அரசனிடம் பேசத் தொடங்கினார்।
Verse 64
नारद उवाच राजन् किं ध्यायसे दीर्घं मुखेन परिशुष्यता । किं वा न रिष्यते कामो धर्मो वार्थेन संयुत: ॥ ६४ ॥
நாரதர் கூறினார்—அரசே, நீ நீண்ட நேரம் என்ன சிந்திக்கிறாய்? உன் முகம் வாடி உலர்ந்ததுபோல் தெரிகிறது. தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகிய வழிகளில் ஏதேனும் தடையா, அல்லது அர்த்தத்துடன் சேர்ந்த தர்மமோ காமமோ குன்றுகிறதா?
Verse 65
राजोवाच सुतो मे बालको ब्रह्मन् स्त्रैणेनाकरुणात्मना । निर्वासित: पञ्चवर्ष: सह मात्रा महान्कवि: ॥ ६५ ॥
அரசன் கூறினான்—பிராமணச் சிறந்தவரே, மனைவியின் வசத்தில் ஆசைப்பட்டு நான் வீழ்ந்தேன்; கருணையற்ற மனத்துடன் நடந்தேன். ஐந்து வயதான என் மகனை அவன் தாயுடன் சேர்த்து நாடு கடத்தினேன்; அவன் மகாத்மாவும் பெரும் பக்தனும் ஆவான்.
Verse 66
अप्यनाथं वने ब्रह्मन्मा स्मादन्त्यर्भकं वृका: । श्रान्तं शयानं क्षुधितं परिम्लानमुखाम्बुजम् ॥ ६६ ॥
பிராமணரே, என் மகனின் முகம் தாமரையைப் போன்றது. அவன் நிலைமை குறித்து நான் கலங்குகிறேன்—அவன் காட்டில் பாதுகாப்பின்றி, பசியுடன், களைப்பால் எங்கோ படுத்திருக்கலாம்; வாடிய தாமரைமுகம் கொண்ட அவனை ஓநாய்கள் தின்றுவிடக் கூடாதே.
Verse 67
अहो मे बत दौरात्म्यं स्त्रीजितस्योपधारय । योऽङ्कं प्रेम्णारुरुक्षन्तं नाभ्यनन्दमसत्तम: ॥ ६७ ॥
அய்யோ! மனைவியால் வெல்லப்பட்ட என் கொடிய மனத்தை எண்ணிப் பாருங்கள். அன்பால் என் மடியில் ஏற முயன்ற அந்தக் குழந்தையை இந்தத் தாழ்ந்தவன் நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; ஒரு கணமும் பாசத்துடன் தட்டிக் கொடுக்கவில்லை—எவ்வளவு கல்லெஞ்சம்!
Verse 68
नारद उवाच मा मा शुच: स्वतनयं देवगुप्तं विशाम्पते । तत्प्रभावमविज्ञाय प्रावृङ्क्ते यद्यशो जगत् ॥ ६८ ॥
நாரதர் கூறினார்—அரசே, உன் மகனைப் பற்றி வருந்தாதே. அவன் பகவானால் காக்கப்படுகிறான். அவன் மகிமையை நீ அறியாவிட்டாலும், அவன் புகழ் ஏற்கனவே உலகமெங்கும் பரவி வருகிறது.
Verse 69
सुदुष्करं कर्म कृत्वा लोकपालैरपि प्रभु: । ऐष्यत्यचिरतो राजन् यशो विपुलयंस्तव ॥ ६९ ॥
அரசே, உன் மகன் மிகுந்த திறமை உடையவன். உலகபாலர்களுக்கும் அரிதான துஷ்கர காரியங்களைச் செய்து, விரைவில் தன் பணியை நிறைவேற்றி இல்லம் திரும்புவான்; உன் புகழை உலகமெங்கும் பரப்புவான்.
Verse 70
मैत्रेय उवाच इति देवर्षिणा प्रोक्तं विश्रुत्य जगतीपति: । राजलक्ष्मीमनादृत्य पुत्रमेवान्वचिन्तयत् ॥ ७० ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—தேவரிஷி நாரதர் உரைத்ததை கேட்ட உலகாதிபதி உத்தானபாதன், ராஜலட்சுமியையும் பொருட்படுத்தாமல், தன் மகன் துருவனை மட்டுமே நினைத்து தியானித்தான்.
Verse 71
तत्राभिषिक्त: प्रयतस्तामुपोष्य विभावरीम् । समाहित: पर्यचरदृष्यादेशेन पूरुषम् ॥ ७१ ॥
மதுவனத்தில் துருவ மகாராஜன் நீராடி தூய்மையடைந்து, அந்த இரவில் மிகுந்த கவனத்துடன் உபவாசம் இருந்தான். பின்னர் மகரிஷி நாரதரின் ஆணைப்படி ஒருமனத்துடன் பரமபுருஷனான பகவானை வழிபட்டான்.
Verse 72
त्रिरात्रान्ते त्रिरात्रान्ते कपित्थबदराशन: । आत्मवृत्त्यनुसारेण मासं निन्येऽर्चयन्हरिम् ॥ ७२ ॥
முதல் மாதத்தில் துருவ மகாராஜன் ஒவ்வொரு மூன்றாம் நாளிலும் கபித்தம், பேரி போன்ற பழங்களை மட்டும் உடல் நிலைத்திருக்கத் தேவையான அளவு உண்டான். இவ்வாறு ஹரியை வழிபட்டு ஒரு மாதம் கழித்தான்.
Verse 73
द्वितीयं च तथा मासं षष्ठे षष्ठेऽर्भको दिने । तृणपर्णादिभि: शीर्णै: कृतान्नोऽभ्यर्चयन्विभुम् ॥ ७३ ॥
இரண்டாம் மாதத்தில் அந்தச் சிறுவன் துருவன் ஒவ்வொரு ஆறாம் நாளிலும் மட்டும் உணவு எடுத்தான்; உணவாக உலர்ந்த புல், இலைகள் முதலியவற்றை உண்டான். இவ்வாறு விபுவான பகவானை வழிபடத் தொடர்ந்தான்.
Verse 74
तृतीयं चानयन्मासं नवमे नवमेऽहनि । अब्भक्ष उत्तमश्लोकमुपाधावत्समाधिना ॥ ७४ ॥
மூன்றாம் மாதத்தில் அவர் ஒன்பதாம் நாள்தோறும் மட்டும் நீர் அருந்தினார். இவ்வாறு சமாதியில் நிலைத்து, உத்தமச்லோக பகவானை வழிபட்டார்.
Verse 75
चतुर्थमपि वै मासं द्वादशे द्वादशेऽहनि । वायुभक्षो जितश्वासो ध्यायन्देवमधारयत् ॥ ७५ ॥
நான்காம் மாதத்தில் அவர் பன்னிரண்டாம் நாள்தோறும் மட்டும் காற்றை (பிராணனை) ஏற்றுக் கொண்டார். சுவாசத்தை வென்று, நிலைத்த மனத்துடன் பகவானைத் தியானித்து வழிபட்டார்.
Verse 76
पञ्चमे मास्यनुप्राप्ते जितश्वासो नृपात्मज: । ध्यायन् ब्रह्म पदैकेन तस्थौ स्थाणुरिवाचल: ॥ ७६ ॥
ஐந்தாம் மாதம் வந்தபோது, அரசகுமாரன் துருவன் சுவாசத்தை முற்றிலும் கட்டுப்படுத்தினான். ஒரே காலில் தூணைப் போல அசையாமல் நின்று பரப்ரஹ்மனைத் தியானித்தான்.
Verse 77
सर्वतो मन आकृष्य हृदि भूतेन्द्रियाशयम् । ध्यायन्भगवतो रूपं नाद्राक्षीत्किञ्चनापरम् ॥ ७७ ॥
அவன் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மனத்தை இழுத்து, புலன்களும் அவற்றின் பொருள்களும் தங்கும் இடமான இதயத்தில் நிலைநிறுத்தினான். பகவானின் ரூபத்தைத் தியானித்தபோது வேறொன்றையும் காணவில்லை.
Verse 78
आधारं महदादीनां प्रधानपुरुषेश्वरम् । ब्रह्म धारयमाणस्य त्रयो लोकाश्चकम्पिरे ॥ ७८ ॥
மகத்தத்துவம் முதலிய அனைத்துப் படைப்பிற்கும் ஆதாரமான, பிரதான-புருஷேஸ்வரனாகிய பரமேஸ்வரனை துருவ மகாராஜன் இதயத்தில் தாங்கியபோது, மூன்று உலகங்களும் நடுங்கின.
Verse 79
यदैकपादेन स पार्थिवार्भक स्तस्थौ तदङ्गुष्ठनिपीडिता मही । ननाम तत्रार्धमिभेन्द्रधिष्ठिता तरीव सव्येतरत: पदे पदे ॥ ७९ ॥
அரசன் மகனான துருவ மகாராஜன் ஒருகாலில் உறுதியாக நின்றபோது, அவன் பெருவிரல் அழுத்தத்தால் பூமியின் பாதி தாழ்ந்தது; படகில் ஏறிய யானை ஒவ்வொரு அடியிலும் படகை வலமும் இடமும் ஆட்டுவது போல।
Verse 80
तस्मिन्नभिध्यायति विश्वमात्मनो द्वारं निरुध्यासुमनन्यया धिया । लोका निरुच्छ्वासनिपीडिता भृशं सलोकपाला: शरणं ययुर्हरिम् ॥ ८० ॥
துருவ மகாராஜன் ஒருமுகச் சிந்தையால் உலகாத்மனான விஷ்ணுவை தியானித்து, உடலின் எல்லா துவாரங்களையும் அடைத்தான்; அதனால் உலகங்களின் மூச்சோட்டம் நெறிக்கப்பட்டது, லோகபாலர்களுடன் தேவர்கள் மூச்சுத்திணறி ஹரியின் சரணடைந்தனர்।
Verse 81
देवा ऊचु: नैवं विदामो भगवन् प्राणरोधं चराचरस्याखिलसत्त्वधाम्न: । विधेहि तन्नो वृजिनाद्विमोक्षं प्राप्ता वयं त्वां शरणं शरण्यम् ॥ ८१ ॥
தேவர்கள் கூறினர்: பகவானே! அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும் நீரே அடைக்கலம். அனைவரின் பிராண ஓட்டமும் அடைக்கப்பட்டதுபோல் எங்களுக்குத் தோன்றுகிறது; இதுபோன்றதை நாம் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. ஆகவே, சரண்யனே, உமது சரணடைந்தோம்—இந்த அபாயத்திலிருந்து எங்களை விடுவியுங்கள்।
Verse 82
श्रीभगवानुवाच मा भैष्ट बालं तपसो दुरत्यया- न्निवर्तयिष्ये प्रतियात स्वधाम । यतो हि व: प्राणनिरोध आसी- दौत्तानपादिर्मयि सङ्गतात्मा ॥ ८२ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: தேவர்களே, அஞ்சாதீர்கள். உத்தானபாத அரசனின் மகன் இப்போது என்னில் முழுமையாக லயித்து, கடும் தவத்தால் இந்த உலக மூச்சோட்டத்தைத் தடுத்தான். நீங்கள் பாதுகாப்பாக உங்கள் உங்கள் தாமங்களுக்கு திரும்புங்கள்; நான் இந்தப் பிள்ளையை அவன் கடினத் தவத்திலிருந்து நிறுத்துவேன்।
Frequently Asked Questions
Suruci’s statement is driven by pride and envy, using birth as a weapon to deny Dhruva legitimacy. In Purāṇic ethics, such speech exemplifies durukti (harsh speech) and the social misuse of status. The narrative contrasts this with Sunīti’s higher remedy: rather than fighting for validation within a corrupt social equation, Dhruva should approach Nārāyaṇa, who alone can grant true qualification and an enduring position beyond ordinary worldly hierarchy.
Sunīti acknowledges the painful reality of Dhruva’s situation yet forbids retaliation, teaching that harming others rebounds upon oneself. She then offers a bhakti-centered solution: worship the Supreme Lord’s lotus feet, the same refuge by which Brahmā and Manu attained their powers and success. This aligns with the Bhāgavatam’s method of converting duḥkha into sādhana—distress becomes fuel for surrender rather than a cause for further adharma.
Nārada’s initial discouragement tests Dhruva’s resolve and purifies motive by exposing the difficulty of God-realization and the need for inner steadiness. When Dhruva reveals unwavering determination—though mixed with ambition—Nārada channels that intensity into authorized bhakti-yoga rather than leaving it to devolve into revenge or mere political obsession. This demonstrates the guru’s role: not merely to negate desire, but to redirect it toward the Lord in a regulated, transformative way.
The dvādaśākṣarī mantra is presented as a direct worship-form of Vāsudeva, suitable for Deity worship and internal meditation. In Bhāgavata theology, nāma/mantra is non-different from the Lord when received and practiced properly. Here it functions as Dhruva’s central sādhana, integrating ritual offering, remembrance of the Lord’s form, and disciplined repetition—leading to rapid purification and concentrated devotion.
Dhruva’s one-pointed concentration and breath-control are depicted as so powerful that they disrupt the universal ‘breathing’—a poetic way of showing how individual tapas can influence cosmic balance. The devas, responsible for cosmic administration, feel suffocated and seek the ultimate refuge, Viṣṇu, because only the Supreme Lord can harmonize competing forces: the devotee’s intense vow and the universe’s functional stability. The Lord’s reply affirms both: Dhruva’s devotion is real, and divine intervention will restore equilibrium.