Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 17
Dhruva’s Humiliation, Sunīti’s Counsel, and Nārada’s Bhakti-Yoga Instruction
दीर्घं श्वसन्ती वृजिनस्य पार- मपश्यती बालकमाह बाला । मामङ्गलं तात परेषु मंस्था भुङ्क्ते जनो यत्परदु:खदस्तत् ॥ १७ ॥
dīrghaṁ śvasantī vṛjinasya pāram apaśyatī bālakam āha bālā māmaṅgalaṁ tāta pareṣu maṁsthā bhuṅkte jano yat para-duḥkhadas tat
அவளும் நீண்ட மூச்சுவிட்டு, இந்தத் துன்பத்திற்கான வழியை அறியாமல் இருந்தாள். வழி காணாது அவள் குழந்தையிடம் சொன்னாள்—மகனே, பிறருக்கு அமங்கலம் வேண்டாதே; பிறருக்கு துன்பம் தருபவன் இறுதியில் அதே துன்பத்தின் பலனை அனுபவிப்பான்.
FAQs
This verse teaches that one should not fix the cause of misfortune on others; suffering is ultimately the result of one’s own past actions, and harm done to others returns to the doer.
Dhruva was hurt and angry after being insulted; Suniti calmed him by redirecting him from blaming others to understanding karma and seeking a higher, devotional solution.
Instead of reacting with resentment, reflect on your own actions, avoid causing harm, and respond with self-discipline and spiritual focus—this reduces conflict and purifies character.