Adhyaya 19
Vāmanadeva Praises Bali; the Measure of Three Steps; Śukrācārya Warns Against the Gift
வாமன–பலியின் சந்திப்பு தொடரும் போது, தர்மநெறியுடன் பணிவாகப் பேசிய பலியை வாமனதேவன் பாராட்டி, தைத்ய வம்சத்தின் தானப் பாரம்பரியத்தையும் அதன் மணிமகுடமான பிரஹ்லாதனையும் நினைவுகூர்கிறான். ஹிரண்யாக்ஷன், ஹிரண்யகசிபு ஆகியோரின் வரலாறுகளைச் சொல்லி, கட்டுப்பாடற்ற கோபம்–பேராசையை பலியின் பண்பட்ட மதநடத்தைக்கு எதிர்மாறாகக் காட்டுகிறான். பின்னர் ஆண்டவன் மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டுமே வேண்டி, பிராமணனுக்குக் காவலாக இருப்பது சுயக்கட்டுப்பாடும் சந்தோஷமும்; இంద్రிய ஆசையால் சேர்த்தல் எப்போதும் திருப்தி தராது என்று போதிக்கிறான். இதை குழந்தைத்தனமான வேண்டுகோளென எண்ணிய பலி, மேலும் கேட்கச் சொல்லி, நீரால் தானத்தை உறுதிப்படுத்தத் தயாராகிறான். அச்சமயத்தில் சுக்ராசாரியர் குள்ளனை விஷ்ணுவென அறிந்து, இந்த தானம் ராஜ்யம், புகழ், வாழ்வாதாரத்தைப் பறிக்கும் என எச்சரித்து, தந்திரமாக மறுக்கச் சொல்கிறார்; சமூக அவசரத்தில் விதிவிலக்காக அசத்தியத்திற்கும் இடமுண்டென வாதிடுகிறார். இவ்வாறு குருவின் கட்டளையின்கீழ் சுயரட்சை மற்றும் சத்தியவிரதம் ஆகியவற்றின் தர்மமோதல் அடுத்த அத்தியாயத்திற்குத் தளம் அமைக்கிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच इति वैरोचनेर्वाक्यं धर्मयुक्तं स सूनृतम् । निशम्य भगवान्प्रीत: प्रतिनन्द्येदमब्रवीत् ॥ १ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்தார்: விரோசனனின் மகனான பலியின் தர்மம் நிறைந்த இனிமையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, பகவான் வாமனதேவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து, அவரைப் பாராட்டிப் பேசத் தொடங்கினார்.
Verse 2
श्रीभगवानुवाच वचस्तवैतज्जनदेव सूनृतं कुलोचितं धर्मयुतं यशस्करम् । यस्य प्रमाणं भृगव: साम्पराये पितामह: कुलवृद्ध: प्रशान्त: ॥ २ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ அரசே! உன் சொற்கள் உண்மை, இனிமை, குலத்திற்கேற்றவை, தர்மமயமானவை, புகழை வளர்ப்பவை. இதற்குச் சான்று ப்ருகு வம்சப் பிராமணர்கள்; மறுமை வழிக்குப் போதகர் உன் பிதாமகன், குலமூத்தவன், அமைதியான பிரஹ்லாத மகாராஜா.
Verse 3
न ह्येतस्मिन्कुले कश्चिन्नि:सत्त्व: कृपण: पुमान् । प्रत्याख्याता प्रतिश्रुत्य यो वादाता द्विजातये ॥ ३ ॥
இந்த குலத்தில் இதுவரை எவரும் கீழ்மனத்தோடு அல்லது கஞ்சத்தனத்தோடு பிறந்ததில்லை. பிராமணர்கள் கேட்டால் எவரும் தானத்தை மறுத்ததில்லை; தானம் செய்வேன் என்று வாக்குக் கொடுத்து எவரும் அதை மீறியதில்லை.
Verse 4
न सन्ति तीर्थे युधि चार्थिनार्थिता: पराङ्मुखा ये त्वमनस्विनो नृप । युष्मत्कुले यद्यशसामलेन प्रह्लाद उद्भाति यथोडुप: खे ॥ ४ ॥
ஓ அரசே! உன் வம்சத்தில் இதுவரை தாழ்மனத்தையுடைய அரசன் பிறந்ததில்லை—திருத்தலங்களில் பிராமணர்கள் கேட்டால் தானத்தை மறுப்பவனோ, போர்க்களத்தில் க்ஷத்திரியர்களுக்கு எதிராகப் போரிடாமல் பின்வாங்குபவனோ இல்லை. மேலும் உங்கள் குலப் புகழில் பிரஹ்லாத மகாராஜா வானில் அழகிய நிலாவைப் போல ஒளிர்கிறார்.
Verse 5
यतो जातो हिरण्याक्षश्चरन्नेक इमां महीम् । प्रतिवीरं दिग्विजये नाविन्दत गदायुध: ॥ ५ ॥
உங்கள் வம்சத்திலேயே ஹிரண்யாக்ஷன் பிறந்தான். அவன் தனியாகவே, தன் கதையை மட்டும் ஆயுதமாகக் கொண்டு, உதவியின்றி திசை வெற்றிக்காக பூமியெங்கும் அலைந்தான்; அவனை எதிர்த்த எந்த வீரனும் அவனுக்கு இணையாக இல்லை.
Verse 6
यं विनिर्जित्य कृच्छ्रेण विष्णु: क्ष्मोद्धार आगतम् । आत्मानं जयिनं मेने तद्वीर्यं भूर्यनुस्मरन् ॥ ६ ॥
கர்போதகக் கடலிலிருந்து பூமியை மீட்க வராக அவதாரமாக வந்த ஸ்ரீ விஷ்ணு, கடுமையான போரில் மிகுந்த சிரமத்துடன் ஹிரண்யாக்ஷனை வென்று கொன்றார். பின்னர் அவனுடைய அபூர்வ வீரத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, தம்மை உண்மையிலேயே வெற்றியாளன் எனக் கருதினார்.
Verse 7
निशम्य तद्वधं भ्राता हिरण्यकशिपु: पुरा । हन्तुं भ्रातृहणं क्रुद्धो जगाम निलयं हरे: ॥ ७ ॥
தன் சகோதரன் கொல்லப்பட்ட செய்தியை கேட்ட ஹிரண்யகசிபு கோபம் கொண்டு, சகோதரனை கொன்ற திருமால் (விஷ்ணு) அவரை கொல்ல எண்ணி அவரது வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 8
तमायान्तं समालोक्य शूलपाणिं कृतान्तवत् । चिन्तयामास कालज्ञो विष्णुर्मायाविनां वर: ॥ ८ ॥
கையில் திரிசூலம் ஏந்தி மரணதேவனைப் போல முன்னே வரும் அவனைப் பார்த்து, காலத்தின் ஓட்டத்தை அறிந்தும் மாயாவித்தையில் சிறந்தவருமான திருமால் (விஷ்ணு) இவ்வாறு சிந்தித்தார்।
Verse 9
यतो यतोऽहं तत्रासौ मृत्यु: प्राणभृतामिव । अतोऽहमस्य हृदयं प्रवेक्ष्यामि पराग्दृश: ॥ ९ ॥
நான் எங்கு சென்றாலும், உயிர்களைத் தொடர்ந்து வரும் மரணம்போல் ஹிரண்யகசிபு என்னைத் தொடர்ந்து வருவான். ஆகவே அவன் வெளிப்புறமே காண்பவன்; நான் அவன் இதயத்தின் ஆழத்தில் புகுந்துவிடுவேன், அவன் என்னைக் காணமாட்டான்।
Verse 10
एवं स निश्चित्य रिपो: शरीर- माधावतो निर्विविशेऽसुरेन्द्र । श्वासानिलान्तर्हितसूक्ष्मदेह- स्तत्प्राणरन्ध्रेण विविग्नचेता: ॥ १० ॥
இவ்வாறு தீர்மானித்து, வேகமாக ஓடிவரும் பகைவரான அசுரேந்திரனின் உடலுக்குள் மாதவன் புகுந்தார். ஹிரண்யகசிபுவுக்கு அறியமுடியாத நுண்ணுடலுடன், அவன் சுவாசக் காற்றோடு சேர்ந்து அவன் மூக்குத் துளை வழியாக விஷ்ணு உள்ளே நுழைந்தார்।
Verse 11
स तन्निकेतं परिमृश्य शून्य- मपश्यमान: कुपितो ननाद । क्ष्मां द्यां दिश: खं विवरान्समुद्रान् विष्णुं विचिन्वन् न ददर्श वीर: ॥ ११ ॥
விஷ்ணுவின் வாசஸ்தலம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்து, அவரைக் காணாத கோபத்தில் அவன் உரக்கக் கர்ஜித்தான். பூமி, விண்ணுலகம், திசைகள், ஆகாயம், குகைகள், கடல்கள் என அனைத்தையும் தேடியும் அந்த வீரன் விஷ்ணுவை எங்கும் காணவில்லை।
Verse 12
अपश्यन्निति होवाच मयान्विष्टमिदं जगत् । भ्रातृहा मे गतो नूनं यतो नावर्तते पुमान् ॥ १२ ॥
அவரைக் காணாத ஹிரண்யகசிபு கூறினான்— நான் இந்த உலகமெங்கும் தேடியேன்; என் சகோதரனை கொன்ற விஷ்ணுவை காணவில்லை. ஆகவே அவர் யாரும் மீளாத இடத்திற்கே சென்றிருக்க வேண்டும்।
Verse 13
वैरानुबन्ध एतावानामृत्योरिह देहिनाम् । अज्ञानप्रभवो मन्युरहंमानोपबृंहित: ॥ १३ ॥
இங்கு உடலோடு வாழ்வோரின் பகைத் தொடர்பு மரணம் வரைதான் நீடிக்கும். அறியாமையால் எழும் கோபம் அகங்காரத்தின் வலிமையால் வளர்கிறது।
Verse 14
पिता प्रह्लादपुत्रस्ते तद्विद्वान्द्विजवत्सल: । स्वमायुर्द्विजलिङ्गेभ्यो देवेभ्योऽदात् स याचित: ॥ १४ ॥
உன் தந்தை விரோசனன், மகாராஜா பிரஹ்லாதனின் மகன், பிராமணர்களிடம் மிகுந்த அன்புடையவன். பிராமண வேடத்தில் வந்தவர்கள் தேவர்களே என்று அறிந்திருந்தும், அவர்கள் வேண்டுகோளுக்காக தன் ஆயுளை அவர்களுக்கு அளித்தான்।
Verse 15
भवानाचरितान्धर्मानास्थितो गृहमेधिभि: । ब्राह्मणै: पूर्वजै: शूरैरन्यैश्चोद्दामकीर्तिभि: ॥ १५ ॥
நீங்களும் இல்லறப் பிராமணர்கள், உங்கள் முன்னோர்கள், மேலும் மிகப் புகழ்பெற்ற வீர மகான்கள் கடைப்பிடித்த தர்மங்களைப் பின்பற்றியுள்ளீர்।
Verse 16
तस्मात् त्वत्तो महीमीषद् वृणेऽहं वरदर्षभात् । पदानि त्रीणि दैत्येन्द्र सम्मितानि पदा मम ॥ १६ ॥
ஆகவே, ஹே தைத்யேந்திரா, வரம் அளிப்பதில் சிறந்தவனே! நான் உம்மிடமிருந்து சிறிதளவு நிலமே வேண்டுகிறேன்— என் அடிகளின் அளவுக்கு மூன்று அடிகள்.
Verse 17
नान्यत् ते कामये राजन्वदान्याज्जगदीश्वरात् । नैन: प्राप्नोति वै विद्वान्यावदर्थप्रतिग्रह: ॥ १७ ॥
ஓ அரசே, ஜகதீஸ்வரா! நீர் மிகுந்த தானசீலர்; ஆயினும் எனக்கு உம்மிடமிருந்து தேவையற்றது எதுவும் வேண்டாம். தேவைக்கேற்ற அளவிலேயே தானம் ஏற்கும் பண்டித பிராமணன் பாவப் பந்தத்தில் சிக்கான்.
Verse 18
श्रीबलिरुवाच अहो ब्राह्मणदायाद वाचस्ते वृद्धसम्मता: । त्वं बालो बालिशमति: स्वार्थं प्रत्यबुधो यथा ॥ १८ ॥
ஸ்ரீபலி கூறினார்—அஹோ பிராமணப் புதல்வா! உன் சொற்கள் முதியோர், பண்டிதர் சொல்வதுபோல் மதிக்கத்தக்கவை; ஆனால் நீ சிறுவன், உன் அறிவு குழந்தைத்தனம், உன் நலன் குறித்து அறியாதவனாய் இருக்கிறாய்.
Verse 19
मां वचोभि: समाराध्य लोकानामेकमीश्वरम् । पदत्रयं वृणीते योऽबुद्धिमान् द्वीपदाशुषम् ॥ १९ ॥
இனிய சொற்களால் என்னை—உலகங்களின் ஒரே ஆண்டவனை—மகிழ்வித்தும் நீ மூன்று அடிகள் நிலமே கேட்கிறாய்; இது அறிவுக் குறைவு. நான் திரிலோகத்தின் உரிமையாளர்; உனக்கு ஒரு தீவையே அளிக்க முடியும்.
Verse 20
न पुमान् मामुपव्रज्य भूयो याचितुमर्हति । तस्माद् वृत्तिकरीं भूमिं वटो कामं प्रतीच्छ मे ॥ २० ॥
ஓ சிறுவனே! என்னிடம் வந்து யாசிப்பவன், பிறகு எங்கும் மேலும் கேட்க வேண்டாதபடி இருக்க வேண்டும். ஆகவே உன் வாழ்வாதாரத்திற்கு போதுமான அளவு நிலத்தை விரும்பினால், என்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்.
Verse 21
श्रीभगवानुवाच यावन्तो विषया: प्रेष्ठास्त्रिलोक्यामजितेन्द्रियम् । न शक्नुवन्ति ते सर्वे प्रतिपूरयितुं नृप ॥ २१ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ அரசே! அடங்காத புலன்களுடையவனை, திரிலோகத்திலுள்ள மிகப் பிரியமான பொருள்கள் அனைத்தும் கூட திருப்திப்படுத்த முடியாது.
Verse 22
त्रिभि: क्रमैरसन्तुष्टो द्वीपेनापि न पूर्यते । नववर्षसमेतेन सप्तद्वीपवरेच्छया ॥ २२ ॥
மூன்று அடிகள் நிலத்தாலும் திருப்தியில்லாதவன், ஒன்பது வர்ஷங்களுடன் கூடிய ஏழு தீவுகளில் ஒன்றை பெற்றாலும் நிறைவு அடையான்; ஒன்றைப் பெற்றபினும் மற்ற தீவுகளை நாடுவான்.
Verse 23
सप्तद्वीपाधिपतयो नृपा वैन्यगयादय: । अर्थै: कामैर्गता नान्तं तृष्णाया इति न: श्रुतम् ॥ २३ ॥
வையன்யன் (பிருது) மற்றும் கயன் முதலிய ஏழு தீவுகளின் அதிபதிகளான வல்லரசர்களும், செல்வமும் இன்பமும் நாடிய ஆசையில் தாகத்தின் முடிவை அடையவில்லை என்று நாம் கேட்டோம்.
Verse 24
यदृच्छयोपपन्नेन सन्तुष्टो वर्तते सुखम् । नासन्तुष्टस्त्रिभिर्लोकैरजितात्मोपसादितै: ॥ २४ ॥
முன்விதியால் கிடைப்பதிலே திருப்தியுள்ளவன் இன்பமாக வாழ்வான்; ஆனால் திருப்தியில்லாத, தன்னடக்கம் இல்லாதவன் மூன்று உலகங்களையும் பெற்றாலும் மகிழ்வான் அல்லன்.
Verse 25
पुंसोऽयं संसृतेर्हेतुरसन्तोषोऽर्थकामयो: । यदृच्छयोपपन्नेन सन्तोषो मुक्तये स्मृत: ॥ २५ ॥
செல்வமும் இன்பமும் பற்றிய திருப்தியின்மையே மனிதனின் சம்சாரத்திற்குக் காரணம்; விதியால் கிடைத்ததிலே திருப்தி கொள்வதே விடுதலைக்குரியது என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.
Verse 26
यदृच्छालाभतुष्टस्य तेजो विप्रस्य वर्धते । तत् प्रशाम्यत्यसन्तोषादम्भसेवाशुशुक्षणि: ॥ २६ ॥
விதியால் கிடைப்பதில் திருப்தியுள்ள பிராமணனின் தேஜஸ் வளர்கிறது; ஆனால் திருப்தியின்மையால் அந்த ஆன்மீக வல்லமை, நீர் தெளித்தால் தீ எவ்வாறு தணிகிறதோ அவ்வாறே குறைகிறது.
Verse 27
तस्मात् त्रीणि पदान्येव वृणे त्वद् वरदर्षभात् । एतावतैव सिद्धोऽहं वित्तं यावत्प्रयोजनम् ॥ २७ ॥
ஆகையால், ஓ அரசே, தானம் அளிப்போரில் சிறந்தவனே, உன்னிடமிருந்து நிலத்தின் மூன்று அடிகள் மட்டுமே நான் வேண்டுகிறேன். அதுவே எனக்கு நிறைவு; தேவையான அளவு செல்வமே போதுமானது.
Verse 28
श्रीशुक उवाच इत्युक्त: स हसन्नाह वाञ्छात: प्रतिगृह्यताम् । वामनाय महीं दातुं जग्राह जलभाजनम् ॥ २८ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு பகவான் சொன்னபோது, பலி சிரித்துக் கொண்டு, “உமக்கு விருப்பமானதை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்” என்றான். வாமனதேவருக்கு வேண்டிய நிலத்தை அளிப்பதற்கான உறுதியாய் நீர்க்கலசத்தை எடுத்தான்.
Verse 29
विष्णवे क्ष्मां प्रदास्यन्तमुशना असुरेश्वरम् । जानंश्चिकीर्षितं विष्णो: शिष्यं प्राह विदां वर: ॥ २९ ॥
விஷ்ணுவின் நோக்கத்தை அறிந்த கல்வியாளர்களில் சிறந்த சுக்ராசார்யர், வாமனதேவருக்கு பூமியை அளிக்கத் தயாரான அசுரராஜன் பலியிடம் தம் சீடனாகிய அவனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 30
श्रीशुक्र उवाच एष वैरोचने साक्षाद् भगवान्विष्णुरव्यय: । कश्यपाददितेर्जातो देवानां कार्यसाधक: ॥ ३० ॥
ஸ்ரீசுக்ரர் கூறினார்—விரோசனனின் மகனே! இந்த வாமன வடிவிலுள்ள பிரம்மச்சாரி நேரடியாக அழிவற்ற பகவான் விஷ்ணுவே. கஷ்யபரை தந்தையாகவும் அதிதியை தாயாகவும் ஏற்று, தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்ற அவர் தோன்றியுள்ளார்.
Verse 31
प्रतिश्रुतं त्वयैतस्मै यदनर्थमजानता । न साधु मन्ये दैत्यानां महानुपगतोऽनय: ॥ ३१ ॥
அறியாமையால் நீ அவனுக்கு நிலம் தருவேன் என்று செய்த வாக்குறுதி பேராபத்தைத் தரும். அதை நான் நன்று எனக் கருதவில்லை; அது தைத்யர்களுக்கு மிகுந்த தீங்கை விளைவிக்கும்.
Verse 32
एष ते स्थानमैश्वर्यं श्रियं तेजो यश: श्रुतम् । दास्यत्याच्छिद्य शक्राय मायामाणवको हरि: ॥ ३२ ॥
பிரம்மச்சாரி போலத் தோன்றும் இவன் உண்மையில் ஸ்வயம் பகவான் ஹரியே. உன் நிலம், செல்வம், ஸ்ரீ, தேஜஸ், புகழ், கல்வி அனைத்தையும் பறித்து, அனைத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு உன் பகைவர் இந்திரனுக்குக் கொடுப்பான்.
Verse 33
त्रिभि: क्रमैरिमाल्लोकान्विश्वकाय: क्रमिष्यति । सर्वस्वं विष्णवे दत्त्वा मूढ वर्तिष्यसे कथम् ॥ ३३ ॥
நீ அவனுக்கு மூன்று அடிகள் நிலம் தானம் செய்வதாக வாக்குக் கொடுத்தாய்; ஆனால் அவர் விஸ்வகாயனாய் மூன்று அடிகளால் மூன்று உலகங்களையும் ஆக்கிரமிப்பார். மூடனே! விஷ்ணுவுக்கு அனைத்தையும் கொடுத்த பின் நீ எப்படிப் பிழைப்பாய்?
Verse 34
क्रमतो गां पदैकेन द्वितीयेन दिवं विभो: । खं च कायेन महता तार्तीयस्य कुतो गति: ॥ ३४ ॥
வாமனதேவர் முதல் அடியால் பூமியை, இரண்டாம் அடியால் ஸ்வர்கத்தை அளப்பார்; பின்னர் தமது மகா விஸ்வரூபத்தால் ஆகாயத்தையும் நிறைப்பார். அப்போது மூன்றாம் அடிக்கான இடம் எங்கே?
Verse 35
निष्ठां ते नरके मन्ये ह्यप्रदातु: प्रतिश्रुतम् । प्रतिश्रुतस्य योऽनीश: प्रतिपादयितुं भवान् ॥ ३५ ॥
நீ கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்ற இயலாது; வாக்குறுதி செய்த தானத்தை அளிக்க முடியாதவனுக்கு நரகமே நிலையான இடம் என்று நான் கருதுகிறேன்.
Verse 36
न तद्दानं प्रशंसन्ति येन वृत्तिर्विपद्यते । दानं यज्ञस्तप: कर्म लोके वृत्तिमतो यत: ॥ ३६ ॥
தன் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படும் வகையிலான தானத்தை அறிஞர்கள் புகழார். தானம், யாகம், தவம், கர்மம் ஆகியவை முறையாக வாழ்வாதாரம் ஈட்டக் கூடியவருக்கே சாத்தியம்.
Verse 37
धर्माय यशसेऽर्थाय कामाय स्वजनाय च । पञ्चधा विभजन्वित्तमिहामुत्र च मोदते ॥ ३७ ॥
ஆகையால் முழு அறிவில் நிலைத்தவன் தன் சேர்த்த செல்வத்தை ஐந்து பங்காகப் பகிர வேண்டும்—தர்மத்திற்காக, புகழுக்காக, செல்வச் செழிப்பிற்காக, இంద్రிய இன்பத்திற்காக, மற்றும் தன் குடும்பத்தாரின் பராமரிப்பிற்காக. அவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மகிழ்வான்.
Verse 38
अत्रापि बह्वृचैर्गीतं शृणु मेऽसुरसत्तम । सत्यमोमिति यत् प्रोक्तं यन्नेत्याहानृतं हि तत् ॥ ३८ ॥
அசுரர்களில் சிறந்தவனே, இங்கேயும் பஹ்வ்ருச-ஸ்ருதியில் பாடப்பட்ட சான்றை என்னிடமிருந்து கேள். ‘ஓம்’ என்று முன்வைத்து சொல்லப்படும் வாக்கு சத்தியம்; ‘ஓம்’ இன்றி சொல்லப்படுவது அசத்தியமே.
Verse 39
सत्यं पुष्पफलं विद्यादात्मवृक्षस्य गीयते । वृक्षेऽजीवति तन्न स्यादनृतं मूलमात्मन: ॥ ३९ ॥
வேதங்கள் கூறுகின்றன: உடல் எனும் மரத்தின் உண்மையான விளைவு அதன் மலரும் கனியும். ஆனால் அந்த உடல்-மரம் இல்லையெனில் உண்மையான மலர்-கனி எங்கே? உடலின் வேர் அசத்தியம் எனச் சொல்லப்பட்டாலும், உடல்-மரத்தின் துணையின்றி உண்மைப் பலன் மலராது.
Verse 40
तद् यथा वृक्ष उन्मूल: शुष्यत्युद्वर्ततेऽचिरात् । एवं नष्टानृत: सद्य आत्मा शुष्येन्न संशय: ॥ ४० ॥
வேர் பிடுங்கப்பட்ட மரம் உடனே சாய்ந்து வாடி உலர்வதுபோல், உடல் எனும் ‘அசத்திய’ அடித்தளம் அகற்றப்பட்டால் உடலும் உடனே வாடி உலரும்; இதில் ஐயமில்லை.
Verse 41
पराग् रिक्तमपूर्णं वा अक्षरं यत् तदोमिति । यत् किञ्चिदोमिति ब्रूयात् तेन रिच्येत वै पुमान् । भिक्षवे सर्वम्ॐ कुर्वन्नालं कामेन चात्मने ॥ ४१ ॥
பிரித்தெடுக்கும், வெறுமையாக்கும் அல்லது முழுமையற்ற அச்சரம் ‘ஓம்’ எனப்படுகிறது. எதையாவது ‘ஓம்’ என்று சொல்லி கொடுத்தால் மனிதன் உண்மையிலேயே வெறுமையடைகிறான். பிச்சைக்காரனுக்கு தானம் செய்யும்போது அனைத்தையும் ‘ஓம்’ என்று கொடுத்துவிட்டால், ஆசையும் நிறைவேறாது; ஆத்மத் திருப்தியும் கிடையாது.
Verse 42
अथैतत् पूर्णमभ्यात्मं यच्च नेत्यनृतं वच: । सर्वं नेत्यनृतं ब्रूयात् स दुष्कीर्ति: श्वसन्मृत: ॥ ४२ ॥
ஆகையால் ‘இல்லை’ என்று சொல்லுதலே பாதுகாப்பான வழி. அது பொய்யாயினும், அது முழுமையாகக் காக்கிறது, பிறரின் கருணையைத் தன்னிடம் ஈர்க்கிறது, பிறரிடமிருந்து பணம் சேர்க்க முழு வாய்ப்பையும் தருகிறது. ஆனால் எப்போதும் ‘என்னிடம் ஒன்றுமில்லை’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்பவன் கண்டிக்கப்படுவான்; அவன் உயிரோடு இருந்தும் சவம், மூச்செடுத்தும் கொல்லப்பட வேண்டியவனைப் போல।
Verse 43
स्त्रीषु नर्मविवाहे च वृत्त्यर्थे प्राणसङ्कटे । गोब्राह्मणार्थे हिंसायां नानृतं स्याज्जुगुप्सितम् ॥ ४३ ॥
பெண்ணை வசப்படுத்த இனிய புகழ்ச்சியில், நகைச்சுவையில், திருமணச் சடங்கில், வாழ்வாதாரத்திற்காக, உயிர் அபாயத்தில், பசு-பாதுகாப்பும் பிராமண தர்மப் பாதுகாப்பும் செய்ய, அல்லது பகைவரின் கையிலிருந்து ஒருவரைக் காக்க—இவ்விடங்களில் பொய் குற்றமாகக் கருதப்படாது।
Frequently Asked Questions
On the surface it models brāhmaṇical restraint—taking only what is needed to avoid sinful entanglement. Theologically it is deliberate līlā: the Lord’s “small” request exposes the limits of material proprietorship and prepares the revelation of Trivikrama, where the Supreme measures and reclaims the cosmos while honoring the devotee’s vow.
Satisfaction is linked to self-control, not to the quantity of possessions. The text argues that uncontrolled senses remain dissatisfied even with the three worlds, while a person content with what destiny provides becomes fit for liberation and gains spiritual strength (brahma-tejas).
Śukrācārya is the Daityas’ preceptor and a master of policy and ritual learning. He recognizes Vāmana as Viṣṇu acting for the devas’ interest and warns that the promised gift will result in total dispossession, endangering Bali’s livelihood and the Daitya cause; thus he urges refusal as protective strategy.
The passage lists narrow social exceptions where falsity is traditionally not condemned (e.g., protecting life, cows, and brāhmaṇical culture). Yet the narrative context problematizes Śukrācārya’s counsel by placing it against Bali’s pledged satya and the presence of Viṣṇu; the next narrative movement tests whether expediency can override a vow made in a sacred charitable act.