Adhyaya 11
Indra Slays Namuci—The Limits of Power and the Triumph of Divine Strategy
அமிர்த நிகழ்வுக்குப் பின் ஸ்ரீஹரியின் அருளால் தேவர்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்று போர்க்களத்தில் திரும்பி மேலோங்க, அசுரர்கள் அழுத்தப்படுகின்றனர். கோபமுற்ற இந்திரன் பலியை கொல்ல முனைந்தபோது, பலி அமைதியான தத்துவத்துடன்—வெற்றி தோல்வி அகங்காரத்தால் அல்ல, காலத்தின் ஆட்சியால் நிகழும்; ஞானிகள் மகிழ்வதுமில்லை, வருந்துவதுமில்லை—என்று கூறுகிறான். போர் தீவிரமாகிறது: பலி இந்திரனைத் தாக்குகிறான்; நடுவில் வந்த ஜம்பாஸுரன் வஜ்ரத்தால் வீழ்கிறான். நமுசி, பல, பாகன் அற்புத அம்புவீச்சால் இந்திரனைச் சிறிது நேரம் மறைக்கின்றனர்; இந்திரன் மீண்டும் தோன்றி பலனையும் பாகனையும் கொல்கிறான். ஆனால் நமுசி அசைக்க முடியாதவன்—வஜ்ரம் அவனைத் துளைக்காது. ஆகாசவாணி அவன் வரத்தைச் சொல்கிறது: ‘உலர்ந்ததாலும் ஈரமானதாலும்’ அவன் கொல்லப்படமாட்டான். இந்திரன் தியானித்து நுரை (ஃபேனம்) உலர்ந்ததும் அல்ல, ஈரமானதும் அல்ல என்று அறிந்து அதனால் நமுசியின் தலையை வெட்டுகிறான். தேவர்கள் கொண்டாடுகின்றனர்; பின்னர் பிரம்மா நாரதரை அனுப்பி மேலதிக கொலைகளை நிறுத்தச் செய்கிறார். தேவர்கள் சொர்க்கம் திரும்ப, மீதமுள்ள அசுரர்கள் பலியை அஷ்டகிரிக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கு சுக்ராசார்யர் சஞ்சீவனி மந்திரத்தால் வீழ்ந்தவர்களை உயிர்ப்பிக்கிறார்; பலி வருத்தமின்றி, பகவானின் திட்டத்தில் தன் அடுத்த விதியை எதிர்நோக்கி நிலைத்திருக்கிறான்.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच अथो सुरा: प्रत्युपलब्धचेतस: परस्य पुंस: परयानुकम्पया । जघ्नुर्भृशं शक्रसमीरणादय- स्तांस्तान्रणे यैरभिसंहता: पुरा ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பின்னர் பரமபுருஷனான ஸ்ரீஹரியின் உன்னத அருளால் இந்திரன், வாயு முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் உணர்வும் உயிர்ப்பும் பெற்றனர். உயிர்த்தெழுந்த அவர்கள், முன்பு தங்களை வென்ற அதே அசுரர்களை போரில் கடுமையாகத் தாக்கத் தொடங்கினர்.
Verse 2
वैरोचनाय संरब्धो भगवान्पाकशासन: । उदयच्छद् यदा वज्रं प्रजा हा हेति चुक्रुशु: ॥ २ ॥
மிகவும் சக்திவாய்ந்த இந்திரன் கோபமடைந்து, மகாபலி சக்கரவர்த்தியைக் கொல்லத் தன் வஜ்ராயுதத்தைக் கையில் எடுத்தபோது, அசுரர்கள் 'ஐயோ! ஐயோ!' என்று புலம்பத் தொடங்கினர்.
Verse 3
वज्रपाणिस्तमाहेदं तिरस्कृत्य पुर:स्थितम् । मनस्विनं सुसम्पन्नं विचरन्तं महामृधे ॥ ३ ॥
நிதானமும் சகிப்புத்தன்மையு, போருக்குத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களுடனும் நன்கு ஆயத்தமாக இருந்த மகாபலி சக்கரவர்த்தி, இந்திரனுக்கு முன்னால் சென்றார். கையில் வஜ்ராயுதத்தை ஏந்தியிருந்த இந்திரன், மகாபலியைப் பின்வருமாறு கடிந்துகொண்டார்.
Verse 4
नटवन्मूढ मायाभिर्मायेशान् नो जिगीषसि । जित्वा बालान् निबद्धाक्षान् नटो हरति तद्धनम् ॥ ४ ॥
இந்திரன் கூறினார்: ஏ முட்டாளே, ஒரு வித்தைக்காரன் குழந்தையின் கண்களைக் கட்டிவிட்டு அவனது உடைமைகளைப் பறிப்பது போல, மாய சக்திகளுக்கு நாங்களே எஜமானர்கள் என்று தெரிந்திருந்தும், நீ மாய வித்தைகளைக் காட்டி எங்களை வெல்ல முயற்சிக்கிறாய்.
Verse 5
आरुरुक्षन्ति मायाभिरुत्सिसृप्सन्ति ये दिवम् । तान्दस्यून्विधुनोम्यज्ञान्पूर्वस्माच्च पदादध: ॥ ५ ॥
மாய சக்திகள் மூலம் மேல் உலகங்களுக்குச் செல்ல விரும்பும் அல்லது ஆன்மீக உலகத்தை அடைய முயலும் முட்டாள்களையும் கயவர்களையும், நான் பிரபஞ்சத்தின் மிகக் கீழான பகுதிக்குத் தள்ளிவிடுகிறேன்.
Verse 6
सोऽहं दुर्मायिनस्तेऽद्य वज्रेण शतपर्वणा । शिरो हरिष्ये मन्दात्मन्घटस्व ज्ञातिभि: सह ॥ ६ ॥
நூறு கூர்மையான முனைகளைக் கொண்ட என் வஜ்ராயுதத்தால், இன்று நான் உன் தலையைத் துண்டிப்பேன். நீ மாய வித்தைகளைச் செய்தாலும், நீ ஒரு மந்தபுத்தி. இப்போது உன் உறவினர்களுடன் போர்க்களத்தில் பிழைக்க முயற்சி செய்.
Verse 7
श्रीबलिरुवाच सङ्ग्रामे वर्तमानानां कालचोदितकर्मणाम् । कीर्तिर्जयोऽजयो मृत्यु: सर्वेषां स्युरनुक्रमात् ॥ ७ ॥
ஸ்ரீபலி மகாராஜா கூறினார்—போர்க்களத்தில் உள்ள அனைவரும் காலத்தால் தூண்டப்படும் கர்மத்தின் வசம்; ஆகவே வரிசையாக புகழ், வெற்றி, தோல்வி, மரணம் அனைவருக்கும் ஏற்படும்.
Verse 8
तदिदं कालरशनं जगत् पश्यन्ति सूरय: । न हृष्यन्ति न शोचन्ति तत्र यूयमपण्डिता: ॥ ८ ॥
காலத்தின் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட இவ்வுலகின் இயக்கத்தை உண்மை அறிந்தோர் காண்கின்றனர்; அவர்கள் மகிழ்வதுமில்லை, வருந்துவதுமில்லை; ஆகவே வெற்றியில் களிக்கும் நீங்கள் அற்பஞானிகள்.
Verse 9
न वयं मन्यमानानामात्मानं तत्र साधनम् । गिरो व: साधुशोच्यानां गृह्णीमो मर्मताडना: ॥ ९ ॥
நீங்கள் தேவர்கள், புகழும் வெற்றியும் தங்களாலேயே கிடைத்தது என எண்ணுகிறீர்கள்; உங்கள் அறியாமைக்கு சாதுக்கள் இரங்குகின்றனர். ஆகவே உள்ளத்தைத் துளைக்கும் உங்கள் சொற்களை நாம் ஏற்கமாட்டோம்.
Verse 10
श्रीशुक उवाच इत्याक्षिप्य विभुं वीरो नाराचैर्वीरमर्दन: । आकर्णपूर्णैरहनदाक्षेपैराहतं पुन: ॥ १० ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு கூர்மையான சொற்களால் தேவராஜன் இந்திரனை கண்டித்த பின், வீரரை அடக்கும் பலி மகாராஜா காதுவரை இழுத்த நாராச அம்புகளால் இந்திரனைத் தாக்கி, மீண்டும் கடும் வார்த்தைகளால் தண்டித்தார்.
Verse 11
एवं निराकृतो देवो वैरिणा तथ्यवादिना । नामृष्यत् तदधिक्षेपं तोत्राहत इव द्विप: ॥ ११ ॥
இவ்வாறு உண்மை பேசும் பகைவனால் கண்டிக்கப்பட்டாலும் தேவராஜன் இந்திரன் அந்த குற்றச்சாட்டால் கலங்கவில்லை; ஓட்டுநரின் அங்குசத்தால் அடிக்கப்பட்ட யானை அசையாததுபோல்.
Verse 12
प्राहरत् कुलिशं तस्मा अमोघं परमर्दन: । सयानो न्यपतद् भूमौ छिन्नपक्ष इवाचल: ॥ १२ ॥
அப்போது பகைவரை அழிப்பவன் இந்திரன், பலி மகாராஜனை கொல்ல விரும்பி தன் தவறாத வஜ்ரத்தை எறிந்தான். பலி தன் விமானத்துடன் நிலத்தில் விழுந்தான்; இறக்கைகள் வெட்டப்பட்ட மலைபோல்।
Verse 13
सखायं पतितं दृष्ट्वा जम्भो बलिसख: सुहृत् । अभ्ययात् सौहृदं सख्युर्हतस्यापि समाचरन् ॥ १३ ॥
தன் நண்பன் பலி வீழ்ந்ததைப் பார்த்து, பலியின் தோழனும் நல்வாழ்த்தும் ஜம்பாசுரன், பகைவன் இந்திரன் முன் சென்றான்; கொல்லப்பட்ட நண்பனுக்காகவும் நட்பின் அன்பைச் செலுத்தவே।
Verse 14
स सिंहवाह आसाद्य गदामुद्यम्य रंहसा । जत्रावताडयच्छक्रं गजं च सुमहाबल: ॥ १४ ॥
சிங்க வாகனத்தில் வந்த மிகப் பலவான் ஜம்பாசுரன் வேகமாக இந்திரனை அணுகி, கதையை உயர்த்தி அவன் தோளில் பலமாக அடித்தான்; இந்திரனின் யானையையும் தாக்கினான்।
Verse 15
गदाप्रहारव्यथितो भृशं विह्वलितो गज: । जानुभ्यां धरणीं स्पृष्ट्वा कश्मलं परमं ययौ ॥ १५ ॥
ஜம்பாசுரனின் கதாப் பாய்ச்சலால் இந்திரனின் யானை மிகுந்த வேதனையுற்று கலங்கியது. அது முழங்கால்களால் தரையைத் தொட்டு, கடும் மயக்கத்தில் விழுந்தது।
Verse 16
ततो रथो मातलिना हरिभिर्दशशतैर्वृत: । आनीतो द्विपमुत्सृज्य रथमारुरुहे विभु: ॥ १६ ॥
பின்னர் இந்திரனின் சாரதி மாதலி, ஆயிரம் குதிரைகள் இழுக்கும் இந்திரரதத்தை கொண்டு வந்தான். இந்திரன் யானையை விட்டுவிட்டு அந்த ரதத்தில் ஏறினான்।
Verse 17
तस्य तत् पूजयन् कर्म यन्तुर्दानवसत्तम: । शूलेन ज्वलता तं तु स्मयमानोऽहनन्मृधे ॥ १७ ॥
மாதலியின் சேவையைப் பாராட்டி, அசுரர்களில் சிறந்த ஜம்பாசுரன் புன்னகைத்தான்; ஆயினும் போரில் எரியும் திரிசூலத்தால் மாதலியைத் தாக்கினான்।
Verse 18
सेहे रुजं सुदुर्मर्षां सत्त्वमालम्ब्य मातलि: । इन्द्रो जम्भस्य सङ्क्रुद्धो वज्रेणापाहरच्छिर: ॥ १८ ॥
மிகவும் தாங்க முடியாத வலியையும் மாதலி மனத் திடத்துடன் சகித்தான். ஆனால் இந்திரன் ஜம்பாசுரன் மீது கடும் கோபம் கொண்டு, வஜ்ரத்தால் தாக்கி அவன் தலையை உடலிலிருந்து துண்டித்தான்।
Verse 19
जम्भं श्रुत्वा हतं तस्य ज्ञातयो नारदादृषे: । नमुचिश्च बल: पाकस्तत्रापेतुस्त्वरान्विता: ॥ १९ ॥
நாரத முனிவர் ஜம்பாசுரன் கொல்லப்பட்டான் என்று அறிவித்ததும், அவனுடைய உறவினரும் நண்பர்களுமான நமுசி, பலன், பாகன் ஆகிய மூன்று அசுரரும் மிக விரைவாகப் போர்க்களத்துக்கு வந்தனர்।
Verse 20
वचोभि: परुषैरिन्द्रमर्दयन्तोऽस्य मर्मसु । शरैरवाकिरन् मेघा धाराभिरिव पर्वतम् ॥ २० ॥
இதயத்தைத் துளைக்கும் கடுமையான சொற்களால் இந்திரனைத் திட்டி, அந்த அசுரர்கள் அவன் மீது அம்புகளைக் குவித்தனர்; மலை மீது மேகங்கள் பெருமழைத் தாரைகளைப் பொழிவதுபோல்।
Verse 21
हरीन्दशशतान्याजौ हर्यश्वस्य बल: शरै: । तावद्भिरर्दयामास युगपल्लघुहस्तवान् ॥ २१ ॥
போர்க்களத்தில் விரைவுக் கையுடைய அசுரன் பலன், இந்திரனின் ஆயிரம் ஹரி-குதிரைகளையும் அதே எண்ணிக்கையிலான அம்புகளால் ஒரே நேரத்தில் துளைத்து அவற்றைத் துன்புறுத்தினான்।
Verse 22
शताभ्यां मातलिं पाको रथं सावयवं पृथक् । सकृत्सन्धानमोक्षेण तदद्भुतमभूद् रणे ॥ २२ ॥
பாகன் என்னும் அசுரன் வில்லில் இருநூறு அம்புகளை ஒரே நேரத்தில் பொருத்தி ஒரே விடுதலையில் செலுத்தி, ரதத்தையும் அதன் எல்லா உபகரணங்களுடனும், சாரதி மாதலியையும் தனித்தனியாகத் தாக்கினான். போர்க்களத்தில் அது உண்மையிலே அதிசயச் செயல்.
Verse 23
नमुचि: पञ्चदशभि: स्वर्णपुङ्खैर्महेषुभि: । आहत्य व्यनदत्सङ्ख्ये सतोय इव तोयद: ॥ २३ ॥
பின்பு நமுசி என்னும் அசுரன் பொன்னிற இறகுகளுடைய பதினைந்து பேரம்புகளால் சக்ரனைத் தாக்கி காயப்படுத்தினான்; நீரால் நிறைந்த மேகம் போலப் போரில் முழங்கினான்.
Verse 24
सर्वत: शरकूटेन शक्रं सरथसारथिम् । छादयामासुरसुरा: प्रावृट्सूर्यमिवाम्बुदा: ॥ २४ ॥
மற்ற அசுரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் இடைவிடாத அம்புமழையால், ரதமும் சாரதியும் உடன் சக்ரனை மூடினர்; மழைக்கால மேகங்கள் சூரியனை மறைப்பதுபோல்.
Verse 25
अलक्षयन्तस्तमतीव विह्वला विचुक्रुशुर्देवगणा: सहानुगा: । अनायका: शत्रुबलेन निर्जिता वणिक्पथा भिन्ननवो यथार्णवे ॥ २५ ॥
போர்க்களத்தில் இந்திரனை காண இயலாததால் தேவர்கள் தங்கள் பரிவாரங்களுடன் மிகுந்த கலக்கமடைந்து அழுதனர். பகைவர் பலத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்டு தலைவன் இன்றித், கடலின் நடுவே உடைந்த கப்பலில் உள்ள வணிகர்கள் போலப் புலம்பினர்.
Verse 26
ततस्तुराषाडिषुबद्धपञ्जराद् विनिर्गत: साश्वरथध्वजाग्रणी: । बभौ दिश: खं पृथिवीं च रोचयन् स्वतेजसा सूर्य इव क्षपात्यये ॥ २६ ॥
பின்பு இந்திரன் அம்புகளின் வலையால் கட்டப்பட்ட கூண்டிலிருந்து விடுபட்டு வெளிவந்தான். குதிரைகள், ரதம், கொடி, சாரதி ஆகியவற்றுடன் தோன்றி, தன் ஒளியால் ஆகாயம், பூமி, திசைகள் அனைத்தையும் பிரகாசப்படுத்தினான்; இரவின் முடிவில் உதிக்கும் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
Verse 27
निरीक्ष्य पृतनां देव: परैरभ्यर्दितां रणे । उदयच्छद् रिपुं हन्तुं वज्रं वज्रधरो रुषा ॥ २७ ॥
வஜ்ராயுதத்தை ஏந்தியவனான இந்திரன், போர்க்களத்தில் தன் படைவீரர்கள் எதிரிகளால் துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு பெருங்கோபம் கொண்டான். எனவே, எதிரிகளைக் கொல்வதற்காக அவன் தன் வஜ்ராயுதத்தை உயர்த்தினான்.
Verse 28
स तेनैवाष्टधारेण शिरसी बलपाकयो: । ज्ञातीनां पश्यतां राजञ्जहार जनयन्भयम् ॥ २८ ॥
மன்னனே பரீக்ஷித், இந்திரன் தன் வஜ்ராயுதத்தைப் பயன்படுத்தி பலன் மற்றும் பாகன் ஆகிய இருவரின் தலைகளையும் அவர்களின் உறவினர்கள் மற்றும் தொண்டர்கள் முன்னிலையிலேயே கொய்தான். இவ்விதமாக அவன் போர்க்களத்தில் மிக அச்சமூட்டும் சூழலை உருவாக்கினான்.
Verse 29
नमुचिस्तद्वधं दृष्ट्वा शोकामर्षरुषान्वित: । जिघांसुरिन्द्रं नृपते चकार परमोद्यमम् ॥ २९ ॥
மன்னனே, பலன் மற்றும் பாகன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட நமுசி என்ற மற்றொரு அசுரன், துயரத்துடனும் புலம்பலுடனும் நிரம்பினான். எனவே அவன் சினத்துடன் இந்திரனைக் கொல்ல பெரும் முயற்சி செய்தான்.
Verse 30
अश्मसारमयं शूलं घण्टावद्धेमभूषणम् । प्रगृह्याभ्यद्रवत् क्रुद्धो हतोऽसीति वितर्जयन् । प्राहिणोद् देवराजाय निनदन् मृगराडिव ॥ ३० ॥
சினங்கொண்டு சிங்கத்தைப் போல கர்ஜித்தவாறு, அசுரன் நமுசி மணிகள் கட்டப்பட்டതും பொன் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டതുமான ஒரு இரும்பு ஈட்டியை எடுத்தான். 'இப்போது நீ கொல்லப்பட்டாய்!' என்று உரக்கக் கத்தினான். இவ்வாறு இந்திரனைக் கொல்வதற்காக அவன் முன் வந்து, நமுசி தன் ஆயுதத்தை வீசினான்.
Verse 31
तदापतद् गगनतले महाजवंविचिच्छिदे हरिरिषुभि: सहस्रधा । तमाहनन्नृप कुलिशेन कन्धरेरुषान्वितस्त्रिदशपति: शिरो हरन् ॥ ३१ ॥
மன்னனே, விண்ணிலிருந்து பெரும் வேகத்துடன் பாய்ந்து வரும் அந்த ஈட்டியைத் தேவேந்திரன் கண்டபோது, உடனே தன் அம்புகளால் அதனைத் துண்டு துண்டாகச் சிதறடித்தான். பின்னர், பெருங்கோபம் கொண்டு, நமுசியின் தலையைக் கொய்வதற்காகத் தன் வஜ்ராயுதத்தால் அவனது தோளில் தாக்கினான்.
Verse 32
न तस्य हि त्वचमपि वज्र ऊर्जितो बिभेद य: सुरपतिनौजसेरित: । तदद्भुतं परमतिवीर्यवृत्रभित् तिरस्कृतो नमुचिशिरोधरत्वचा ॥ ३२ ॥
தேவராஜன் இந்திரன் மிகுந்த வலிமையுடன் நமுசியின் மீது வஜ்ரத்தை எறிந்தாலும், அது அவன் தோலைக்கூட குத்தி உடைக்கவில்லை. வ்ருத்ராசுரனின் உடலைப் பிளந்த புகழ்பெற்ற வஜ்ரம் நமுசியின் கழுத்துத் தோலைச் சிறிதும் காயப்படுத்த முடியாதது மிக அதிசயம்.
Verse 33
तस्मादिन्द्रोऽबिभेच्छत्रोर्वज्र: प्रतिहतो यत: । किमिदं दैवयोगेन भूतं लोकविमोहनम् ॥ ३३ ॥
எதிரியால் தடுக்கப்பட்டு வஜ்ரம் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்த இந்திரன் மிகுந்த அச்சமடைந்தான். “இது எந்த தெய்வீக யோகத்தால் நிகழ்ந்தது? உலகை மயக்கும் ஒரு அதிசயமோ?” என்று எண்ணினான்.
Verse 34
येन मे पूर्वमद्रीणां पक्षच्छेद: प्रजात्यये । कृतो निविशतां भारै: पतत्त्रै: पततां भुवि ॥ ३४ ॥
இந்திரன் எண்ணினான்—முன்பு பிரளயக் காலத்தில், இதே வஜ்ரத்தால் நான் இறக்கைகளுடன் வானில் பறந்த மலைகளின் இறக்கைகளை வெட்டினேன்; அவை பாரத்தால் கீழிறங்கி பூமியில் விழுந்து மக்களை அழித்தன.
Verse 35
तप:सारमयं त्वाष्ट्रं वृत्रो येन विपाटित: । अन्ये चापि बलोपेता: सर्वास्त्रैरक्षतत्वच: ॥ ३५ ॥
இதே வஜ்ரத்தால் த்வஷ்டாவின் தவத்தின் சாரமாகிய வ்ருத்ரனும் பிளக்கப்பட்டான். மேலும் பல வலிமைமிக்க வீரர்கள்—எல்லா ஆயுதங்களாலும் காயப்படாத தோல் உடையவர்களும்—இதே வஜ்ரத்தால் கொல்லப்பட்டனர்.
Verse 36
सोऽयं प्रतिहतो वज्रो मया मुक्तोऽसुरेऽल्पके । नाहं तदाददे दण्डं ब्रह्मतेजोऽप्यकारणम् ॥ ३६ ॥
இப்போது அதே வஜ்ரத்தை நான் ஒரு சிறிய அசுரன் மீது விடுத்தேன்; அது தடுக்கப்பட்டு பயனற்றதாகிவிட்டது. ஆகவே பிரம்மாஸ்திரம் போன்றதாயிருந்தும், இப்போது சாதாரண கம்புபோல் வீணானது; இனி இதை நான் வைத்திருக்கமாட்டேன்.
Verse 37
इति शक्रं विषीदन्तमाह वागशरीरिणी । नायं शुष्कैरथो नार्द्रैर्वधमर्हति दानव: ॥ ३७ ॥
இவ்வாறு துயருற்ற இந்திரன் புலம்பிக் கொண்டிருக்கையில், வானிலிருந்து ஒரு அசரீரி வாக்கு ஒலித்தது—“இந்த தானவன் நமுசி உலர்ந்ததாலும் ஈரமானதாலும் அழிக்கப்படத் தகுதியில்லை.”
Verse 38
मयास्मै यद् वरो दत्तो मृत्युर्नैवार्द्रशुष्कयो: । अतोऽन्यश्चिन्तनीयस्ते उपायो मघवन् रिपो: ॥ ३८ ॥
அவ்வாக்கு மேலும் கூறியது—“மகவன் இந்திரா! உலர்ந்ததாலும் ஈரமானதாலும் மரணம் வராது என நான் இத்தானவனுக்கு வரம் அளித்தேன்; ஆகவே பகைவனை அழிக்க வேறு வழியை நீ சிந்தி.”
Verse 39
तां दैवीं गिरमाकर्ण्य मघवान्सुसमाहित: । ध्यायन् फेनमथापश्यदुपायमुभयात्मकम् ॥ ३९ ॥
அந்த தெய்வ வாக்கை கேட்ட மகவன் இந்திரன் மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன் தியானித்தான். வழியைச் சிந்திக்கையில், ஈரமுமல்ல உலர்வுமல்லாத நுரைதான் உபாயம் என அவன் கண்டான்.
Verse 40
न शुष्केण न चार्द्रेण जहार नमुचे: शिर: । तं तुष्टुवुर्मुनिगणा माल्यैश्चावाकिरन्विभुम् ॥ ४० ॥
அப்போது இந்திரன் உலர்ந்ததாலும் அல்ல, ஈரமானதாலும் அல்ல; நுரையாலேயே நமுசியின் தலையை வெட்டினான். பின்னர் முனிவர்கள் மகிழ்ந்து இந்திரனைப் புகழ்ந்து, மலர்களும் மாலைகளும் பொழிந்து அவரைத் தழுவி மூடினர்.
Verse 41
गन्धर्वमुख्यौ जगतुर्विश्वावसुपरावसू । देवदुन्दुभयो नेदुर्नर्तक्यो ननृतुर्मुदा ॥ ४१ ॥
கந்தர்வர்களின் தலைவர்கள் விஸ்வாவசு, பராவசு மகிழ்ச்சியுடன் பாடினர். தேவர்களின் துந்துபிகள் முழங்கின; அப்சரஸ்கள் களிப்புடன் நடனமாடினர்.
Verse 42
अन्येऽप्येवं प्रतिद्वन्द्वान्वाय्वग्निवरुणादय: । सूदयामासुरसुरान् मृगान्केसरिणो यथा ॥ ४२ ॥
வாயு, அக்னி, வருணன் முதலிய பிற தேவர்கள் தமக்கு எதிரான அசுரர்களை அழிக்கத் தொடங்கினர்; காட்டில் சிங்கங்கள் மான்களை வேட்டையாடுவது போல।
Verse 43
ब्रह्मणा प्रेषितो देवान्देवर्षिर्नारदो नृप । वारयामास विबुधान्दृष्ट्वा दानवसङ्क्षयम् ॥ ४३ ॥
அரசே, தானவர்களின் முழு அழிவு நெருங்குவதைப் பார்த்த பிரம்மா, தேவரிஷி நாரதரை அனுப்பினார்; நாரதர் தேவர்களிடம் சென்று போரை நிறுத்துமாறு தடுத்தார்।
Verse 44
श्रीनारद उवाच भवद्भिरमृतं प्राप्तं नारायणभुजाश्रयै: । श्रिया समेधिता: सर्व उपारमत विग्रहात् ॥ ४४ ॥
ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—நாராயணனின் திருப்புயங்களின் பாதுகாப்பால் நீங்கள் அமிர்தத்தைப் பெற்றீர்கள். திருமகளின் அருளால் நீங்கள் எல்லாவிதத்திலும் செழிப்பும் மகிமையும் பெற்றுள்ளீர்கள்; ஆகவே இந்தப் போராட்டத்தை நிறுத்துங்கள்।
Verse 45
श्रीशुक उवाच संयम्य मन्युसंरम्भं मानयन्तो मुनेर्वच: । उपगीयमानानुचरैर्ययु: सर्वे त्रिविष्टपम् ॥ ४५ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவர் கூறினார்—நாரத முனியின் வார்த்தையை மதித்து தேவர்கள் கோபமும் ஆவேசமும் அடக்கி போரை நிறுத்தினர். தங்கள் பரிவாரங்களின் புகழ்பாடல்களுடன் அவர்கள் அனைவரும் ஸ்வர்கலோகத்திற்குத் திரும்பினர்।
Verse 46
येऽवशिष्टा रणे तस्मिन् नारदानुमतेन ते । बलिं विपन्नमादाय अस्तं गिरिमुपागमन् ॥ ४६ ॥
நாரத முனியின் ஆணைப்படி, அந்தப் போர்க்களத்தில் மீதமிருந்த அசுரர்கள், துன்பநிலையில் இருந்த பலி மகாராஜாவை எடுத்துக்கொண்டு அஸ்தகிரி எனப்படும் மலையினை அடைந்தனர்।
Verse 47
तत्राविनष्टावयवान् विद्यमानशिरोधरान् । उशना जीवयामास संजीवन्या स्वविद्यया ॥ ४७ ॥
அங்கே அந்த மலையில் தலை, உடல், அங்கங்கள் அழியாதிருந்த இறந்த அசுர வீரர்களை சுக்ராசார்யர் தமது ‘ஸஞ்ஜீவனி’ மந்திரவித்தையால் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்।
Verse 48
बलिश्चोशनसा स्पृष्ट: प्रत्यापन्नेन्द्रियस्मृति: । पराजितोऽपि नाखिद्यल्लोकतत्त्वविचक्षण: ॥ ४८ ॥
சுக்ராசார்யரின் அருள்ச் ஸ்பரிசத்தால் பலியின் உணர்வும் நினைவும் மீண்டன. உலகத் தத்துவத்தில் தேர்ந்தவனாக இருந்ததால் நடந்ததனை அறிந்து, தோற்றபோதும் வருந்தவில்லை।
Frequently Asked Questions
Namuci was protected by a boon that he would not be killed by anything “dry or moist.” The vajra, though famed for killing Vṛtrāsura and other invulnerable beings, is still subordinate to the higher law created by boons, karma, and divine sanction. The episode teaches that raw power is constrained by providence and by the precise terms of destiny.
After an ākāśa-vāṇī disclosed the condition of Namuci’s boon, Indra meditated and realized that foam is neither dry nor moist; using foam as a weapon, he severed Namuci’s head. Symbolically, victory comes through buddhi guided by higher revelation—not merely through force—and shows that dharma can require intelligent compliance with cosmic law rather than impulsive aggression.
Bali states that all combatants are under kāla, receiving fame, victory, defeat, and death according to prescribed action (karma). Therefore, the wise do not become elated or depressed by outcomes. His critique targets Indra’s pride—assuming personal agency as the sole cause of success—presenting a Bhagavata view of humility and metaphysical realism.
Lord Brahmā, seeing the danger of total asura annihilation, sent Nārada to instruct the devas to stop. The reason is cosmic balance and dharmic restraint: even justified victory should not become uncontrolled slaughter. Nārada reminds the devas that their success came by Nārāyaṇa’s protection and Lakṣmī’s grace, not by independent might.
Śukrācārya revived dead asura soldiers who had not lost heads, trunks, or limbs by using his mantra called Saṁjīvanī. In-context, Saṁjīvanī demonstrates the asuras’ access to powerful brāhmaṇa-śakti (mantric potency) and keeps the narrative tension alive—showing that conflict persists until the Lord’s broader plan (including Bali’s later surrender to Vāmana) unfolds.