Chapter 18: Moksha Sannyasa Yoga

Verse 1

अर्जुन उवाच । संन्यासस्य महाबाहो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् त्यागस्य च हृषीकेश पृथक्केशिनिषूदन ॥ १८.१ ॥

அர்ஜுனன் கூறினான்: ஹே மகாபாஹோ! ஸந்ந்யாசத்தின் தத்துவத்தை அறிய விரும்புகிறேன்; மேலும் ஹ்ருஷீகேஷா! த்யாகத்தின் தத்துவத்தையும் தனித்தனியாக அறிய விரும்புகிறேன்—ஹே கேசிநிஷூதன!

Verse 2

श्रीभगवानुवाच । काम्यानां कर्मणां न्यासं संन्यासं कवयो विदुः सर्वकर्मफलत्यागं प्राहुस्त्यागं विचक्षणाः ॥ १८.२ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: காம்ய (ஆசைநோக்கிய) கர்மங்களை விட்டு விடுதலை (ந்யாசம்) செய்வதையே ஞானிகள் ‘ஸந்ந்யாசம்’ என அறிகின்றனர்; எல்லாக் கர்மங்களின் பலன்களைத் துறப்பதையே விவேகிகள் ‘த்யாகம்’ எனப் புகழ்கின்றனர்.

Verse 3

त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः । यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे ॥ १८.३ ॥

சில மநீஷிகள் கர்மத்தைத் தோஷமுடையதாகக் கருதி துறக்கத்தக்கது என்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் யாகம், தானம், தவம் ஆகிய கர்மங்கள் துறக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல என்கிறார்கள்.

Verse 4

निश्चयं शृणु मे तत्र त्यागे भरतसत्तम । त्यागो हि पुरुषव्याघ्र त्रिविधः संप्रकीर्तितः ॥ १८.४ ॥

பரதர்களில் சிறந்தவனே! தியாகம் பற்றிய என் உறுதியான முடிவை கேள்; ஏனெனில், மனிதர்களில் புலியே! தியாகம் மூன்று வகையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 5

यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यं कार्यमेव तत् । यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि मनीषिणाम् ॥ १८.५ ॥

யாகம், தானம், தவம் ஆகிய கர்மங்கள் துறக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல; அவை நிச்சயமாகச் செய்யப்பட வேண்டியவையே. ஏனெனில் யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை ஞானிகளுக்கு புனிதிகரமானவை.

Verse 6

एतान्यपि तु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा फलानि च । कर्तव्यानीति मे पार्थ निश्चितं मतमुत्तमम् ॥ १८.६ ॥

ஆனால், பார்த்தா! இக்கர்மங்களையும் ஆசக்தியையும் பலனையும் துறந்து செய்ய வேண்டும்— இதுவே என் உறுதியான உயர்ந்த கருத்து.

Verse 7

नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते । मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः ॥ १८.७ ॥

நியதமான (கடமையாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட) கர்மத்தைத் துறத்தல் பொருந்தாது; மோகத்தால் அதை விட்டுவிடுதல் ‘தாமச’ தியாகம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 8

दुःखमित्येव यत्कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् । स कृत्वा राजसं त्यागं नैव त्यागफलं लभेत् ॥ १८.८ ॥

‘இது துயரமே’ என்று கர்மத்தை எண்ணி, உடல் களைப்பின் பயத்தால் அதைத் துறப்பவன்— இவ்வாறு ‘ராஜச’ தியாகம் செய்து— தியாகத்தின் பலனை அடையான்.

Verse 9

कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जुन । सङ्गं त्यक्त्वा फलं चैव स त्यागः सात्त्विको मतः ॥ १८.९ ॥

அர்ஜுனா! ‘இது செய்யவேண்டிய கடமை’ என்ற எண்ணத்துடன், பற்றையும் பலனையும் விட்டு, விதிக்கப்பட்ட (நியத) செயலைச் செய்வதே—சாத்த்விகத் தியாகம் என்று கருதப்படுகிறது.

Verse 10

न द्वेष्ट्यकुशलं कर्म कुशले नानुषज्जते । त्यागी सत्त्वसमाविष्टो मेधावी छिन्नसंशयः ॥ १८.१० ॥

அசுத்தமான (அகுசல) செயலை வெறுக்காமலும், சுத்தமான (குசல) செயலில் பற்றிக்கொள்ளாமலும் இருப்பவன்—சத்த்வம் நிறைந்த தியாகி; அறிவுடையவன்; சந்தேகம் அறுந்தவன்.

Verse 11

न हि देहभृता शक्यं त्यक्तुं कर्माण्यशेषतः । यस्तु कर्मफलत्यागी स त्यागीत्यभिधीयते ॥ १८.११ ॥

உடல் கொண்டவரால் எல்லாச் செயல்களையும் முற்றிலும் கைவிட இயலாது; ஆனால் செயல்-பலனைத் துறப்பவனே ‘தியாகி’ என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 12

अनिष्टमिष्टं मिश्रं च त्रिविधं कर्मणः फलम् । भवत्यत्यागिनां प्रेत्य न तु संन्यासिनां क्वचित् ॥ १८.१२ ॥

செயலின் பலன் மூன்று வகை—அனிஷ்டம், இஷ்டம், கலப்பு; துறவாதவர்களுக்கு மரணத்திற்குப் பின் அது கிடைக்கும்; ஆனால் சந்நியாசிகளுக்கு எப்போதும் இல்லை.

Verse 13

पञ्चैतानि महाबाहो कारणानि निबोध मे । सांख्ये कृतान्ते प्रोक्तानि सिद्धये सर्वकर्मणाम् ॥ १८.१३ ॥

மகாபாஹோ! எல்லாச் செயல்களின் நிறைவேற்றத்திற்காக, சாங்க்ய (விவேக) சித்தாந்தத்தில் கூறப்பட்ட இந்த ஐந்து காரணங்களையும் என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.

Verse 14

अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् । विविधाश्च पृथक्चेष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ १८.१४ ॥

அதிஷ்டானம் (உடல்), கர்த்தா, பலவகையான கரணங்கள் (இந்திரியங்கள்), பலவிதமான தனித்தனியான முயற்சிகள், மேலும் தெய்வம்—இவையே இங்கு ஐந்தாவது காரணங்களாகும்.

Verse 15

शरीरवाङ्mनोभिर्यत्कर्म प्रारभते नरः । न्याय्यं वा विपरीतं वा पञ्चैते तस्य हेतवः ॥ १८.१५ ॥

மனிதன் உடல், வாக்கு, மனம் ஆகியவற்றால் எந்தக் கர்மத்தைத் தொடங்கினாலும்—அது நியாயமானதாயினும் எதிரானதாயினும்—அதற்குக் காரணங்கள் இவ்வைந்தே.

Verse 16

तत्रैवं सति कर्तारमात्मानं केवलं तु यः । पश्यत्यकृतबुद्धित्वान्न स पश्यति दुर्मतिः ॥ १८.१६ ॥

இவ்வாறு இருக்கும்போதும், பக்குவமற்ற புத்தியால் ஆத்மாவையே மட்டும் கர்த்தா எனக் காண்பவன்—அந்த துர்மதி உண்மையில் காண்பதில்லை.

Verse 17

यस्य नाहंकृतो भावो बुद्धिर्यस्य न लिप्यते । हत्वापि स इमाँल्लोकान्न हन्ति न निबध्यते ॥ १८.१७ ॥

‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற அகங்காரப் பாவம் இல்லாதவனும், புத்தி லிப்தமடையாதவனும்—இவ்வுலகங்களை (உயிர்களை) அழித்தாலும், அவன் உண்மையில் கொல்லான்; கட்டுப்படவும் மாட்டான்.

Verse 18

ज्ञानं ज्ञेयं परिज्ञाता त्रिविधा कर्मचोदना । करणं कर्म कर्तेति त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ १८.१८ ॥

ஞானம், ஞேயம் (அறியத்தக்கது), பரிஞ்ஞாதா (அறிவோர்)—இவை மூன்று கர்மத்திற்கான தூண்டுதல்கள்; கரணம், கர்மம், கர்த்தா—இவை மூன்று கர்மத்தின் தொகுப்பாகும்.

Verse 19

ज्ञानं कर्म च कर्ता च त्रिधैव गुणभेदतः । प्रोच्यते गुणसंख्याने यथावच्छृणु तान्यपि ॥ १८.१९ ॥

ஞானம், கர்மம், கர்த்தா—இம்மூன்றும் குணங்களின் வேறுபாட்டினால் மூன்று வகைகளாகக் கூறப்படுகின்றன. குணங்களின் விவேசனத்தில் (சாஸ்திரம்) கூறியபடியே அவற்றையும் யதார்த்தமாகக் கேள்.

Verse 20

सर्वभूतेषु येनैकं भावमव्ययमीक्षते । अविभक्तं विभक्तेषु तज्ज्ञानं विद्धि सात्त्विकम् ॥ १८.२० ॥

எந்த ஞானத்தால் எல்லா உயிர்களிலும் ஒரே அவ்யயமான (அழிவிலா) சத்தையை—பிரிந்தவற்றில் பிரியாத ஒன்றாக—காண்கிறானோ, அந்த ஞானத்தை ஸாத்த்விகம் என்று அறி.

Verse 21

पृथक्त्वेन तु यज्ज्ञानं नानाभावान्पृथग्विधान् । वेत्ति सर्वेषु भूतेषु तज्ज्ञानं विद्धि राजसम् ॥ १८.२१ ॥

ஆனால் எந்த ஞானத்தால் எல்லா உயிர்களிலும் பலவிதமான தனித்தனி நிலைகளை வேறுபட்டவையாகக் காண்கிறானோ, அந்த ஞானத்தை ராஜசம் என்று அறி.

Verse 22

यत्तु कृत्स्नवदेकस्मिन्कार्ये सक्तमहैतुकम् । अतत्त्वार्थवदल्पं च तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १८.२२ ॥

ஆனால் ஒரே ஒரு காரியத்தையே (அல்லது பொருளையே) அனைத்துமெனக் கருதி அதில் பற்றிக்கொண்டு, காரணமற்றதாகவும், தத்துவார்த்தமற்றதாகவும், அற்பமாகவும் இருப்பது—அது தாமச ஞானம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 23

नियतं सङ्गरहितमरागद्वेषतः कृतम् । अफलप्रेप्सुना कर्म यत्तत्सात्त्विकमुच्यते ॥ १८.२३ ॥

நியதமான (கடமையான) கர்மம், பற்றின்றி, ராக-த்வேஷமின்றி செய்யப்படுவதும், பலனை நாடாதவனால் ஆற்றப்படுவதும்—அத்தகைய கர்மம் ஸாத்த்விகம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 24

यत्तु कामेप्सुना कर्म साहंकारेण वा पुनः । क्रियते बहुलायासं तद्राजसमुदाहृतम् ॥ १८.२४ ॥

ஆனால் விரும்பிய பலனை நாடுபவனால், அல்லது அகங்காரத்துடன் மீண்டும் செய்யப்படும், மிகுந்த உழைப்பு மற்றும் சிரமம் நிறைந்த செயல்—அது ராஜஸம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 25

अनुबन्धं क्षयं हिंसामनवेक्ष्य च पौरुषम् । मोहादारभ्यते कर्म यत्तत्तामसमुच्यते ॥ १८.२५ ॥

விளைவு (அனுபந்தம்), இழப்பு (க்ஷயம்), பிறருக்கு உண்டாகும் துன்பம் (ஹிம்சை), மேலும் தன் வல்லமை (பௌருஷம்) ஆகியவற்றை எண்ணாது, மோகத்தால் தொடங்கப்படும் செயல்—அது தாமஸம் என கூறப்படுகிறது.

Verse 26

मुक्तसङ्गोऽनहंवादी धृत्युत्साहसमन्वितः । सिद्ध्यसिद्ध्योर्निर्विकारः कर्ता सात्त्विक उच्यते ॥ १८.२६ ॥

ஆசக்தியிலிருந்து விடுபட்டவனாகவும், ‘நான்’ என அகங்காரமாகப் பேசாதவனாகவும், திடநம்பிக்கையும் உற்சாகமும் உடையவனாகவும், சித்தி–அசித்தியில் மாற்றமின்றி அமைதியாய் இருப்பவனாகவும் உள்ள கர்த்தா—சாத்த்விகன் என கூறப்படுகிறான்.

Verse 27

रागी कर्मफलप्रेप्सुर्लुब्धो हिंसात्मकोऽशुचिः । हर्षशोकान्वितः कर्ता राजसः परिकीर्तितः ॥ १८.२७ ॥

ராகம் உடையவனாகவும், கர்மபலனை நாடுபவனாகவும், லோபியாய், ஹிம்சைச் சுபாவம் கொண்டவனாகவும், அசுத்தனாகவும், ஹர்ஷ–சோகத்தால் அலைக்கழிக்கப்படுபவனாகவும் உள்ள கர்த்தா—ராஜஸன் எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறான்.

Verse 28

अयुक्तः प्राकृतः स्तब्धः शठो नैष्कृतिकोऽलसः । विषादी दीर्घसूत्री च कर्ता तामस उच्यते ॥ १८.२८ ॥

அடக்கம் இல்லாதவனாகவும், அசம்பிரதாயமான (அருவருப்பான) இயல்புடையவனாகவும், பிடிவாதமானவனாகவும், வஞ்சகனாகவும், தீங்கிழைக்கும் மனப்பான்மை கொண்டவனாகவும், சோம்பேறியாகவும், மனச்சோர்வுடையவனாகவும், காலதாமதம் செய்பவனாகவும் உள்ள கர்த்தா—தாமஸன் என கூறப்படுகிறான்.

Verse 29

बुद्धेर्भेदं धृतेश्चैव गुणतस्त्रिविधं शृणु । प्रोच्यमानमशेषेण पृथक्त्वेन धनंजय ॥ १८.२९ ॥

தனஞ்சயா! குணங்களின் படி புத்தியும் திடநிலையும் (த்ருதி) மூவகை வேறுபாடு உடையவை; அதை முழுமையாகவும் தனித்தனியாகவும் நான் கூறுகின்றதை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 30

प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कार्याकार्ये भयाभये । बन्धं मोक्षं च या वेत्ति बुद्धिः सा पार्थ सात्त्विकी ॥ १८.३० ॥

பார்த்தா! செயற்பாடு (பிரவிருத்தி) மற்றும் விலகல் (நிவிருத்தி), செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது, பயம்–அபயம், பந்தம்–மோட்சம் ஆகியவற்றை யதார்த்தமாக அறியும் புத்தியே சாத்த்விகமானது.

Verse 31

यया धर्ममधर्मं च कार्यं चाकार्यमेव च । अयथावत्प्रजानाति बुद्धिः सा पार्थ राजसी ॥ १८.३१ ॥

பார்த்தா! தர்மம்–அதர்மம், செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது ஆகியவற்றை யதார்த்தமாக அல்லாமல் தவறாக அறியும் புத்தியே ராஜசமானது.

Verse 32

अधर्मं धर्ममिति या मन्यते तमसावृता । सर्वार्थान्विपरीतांश्च बुद्धिः सा पार्थ तामसी ॥ १८.३२ ॥

பார்த்தா! தமஸால் மூடப்பட்டு அதர்மத்தையே தர்மம் என்று கருதி, எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக (விபரீதமாக) காணும் புத்தியே தாமசமானது.

Verse 33

धृत्या यया धारयते मनःप्राणेन्द्रियक्रियाः । योगेनाव्यभिचारिण्या धृतिः सा पार्थ सात्त्विकी ॥ १८.३३ ॥

பார்த்தா! சலனமற்ற யோகநிஷ்டையால் மனம், பிராணன், இந்திரியங்கள் ஆகியவற்றின் செயல்களை நிலைநிறுத்தி தாங்கும் திடநிலையே (த்ருதி) சாத்த்விகமானது.

Verse 34

यया तु धर्मकामार्थान्धृत्या धारयतेऽर्जुन । प्रसङ्गेन फलाकाङ्क्षी धृतिः सा पार्थ राजसी ॥ १८.३४ ॥

அர்ஜுனா! பற்றுடனும் பலன் வேண்டுமென்ற ஆசையுடனும் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றைத் தாங்கி நிறுத்தும் உறுதி—பார்த்தா! அது ராஜஸிக உறுதி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 35

यया स्वप्नं भयं शोकं विषादं मदमेव च । न विमुञ्चति दुर्मेधा धृतिः सा पार्थ तामसी ॥ १८.३५ ॥

பார்த்தா! மந்தபுத்தியுடையவன் தூக்கம், பயம், துயரம், மனச்சோர்வு, மயக்கம் (மோஹமயமான மதம்) ஆகியவற்றை விடாமல் பிடித்துக் கொள்கிற உறுதி—அது தாமஸிக உறுதி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 36

सुखं त्विदानीं त्रिविधं शृणु मे भरतर्षभ । अभ्यासाद्रमते यत्र दुःखान्तं च निगच्छति ॥ १८.३६ ॥

பரதர்களில் சிறந்தவனே! இப்போது என்னிடமிருந்து மூவகைச் சுகத்தை கேள்; அதில் ஒருவர் பயிற்சியால் (அப்யாசத்தால்) மகிழ்ந்து, துக்கத்தின் முடிவை அடைகிறார்.

Verse 37

यत्तदग्रे विषमिव परिणामेऽमृतोपमम् । तत्सुखं सात्त्विकं प्रोक्तमात्मबुद्धिप्रसादजम् ॥ १८.३७ ॥

ஆரம்பத்தில் விஷம்போல் தோன்றியும், முடிவில் அமிர்தம்போல் இருப்பதும் ஆகிய அந்தச் சுகம் சாத்த்விகம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; அது ஆத்மபுத்தியின் பிரசாதம்—சுயஞானத்தின் தெளிவு/அமைதி—இலிருந்து பிறக்கிறது.

Verse 38

विषयेन्द्रियसंयोगाद्यत्तदग्रेऽमृतोपमम् । परिणामे विषमिव तत्सुखं राजसं स्मृतम् ॥ १८.३८ ॥

விஷயங்களும் இந்திரியங்களும் சேர்வதால் உண்டாகும் சுகம், ஆரம்பத்தில் அமிர்தம்போல் தோன்றியும், முடிவில் விஷம்போல் ஆகும்; அந்தச் சுகம் ராஜஸிகம் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 39

यदग्रे चानुबन्धे च सुखं मोहनमात्मनः । निद्रालस्यप्रमादोत्थं तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १८.३९ ॥

ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் ஆத்மாவை மயக்கச் செய்யும், நித்திரை, சோம்பல், அலட்சியம் (பிரமாதம்) ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் இன்பம்—அது தாமஸ இன்பம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 40

न तदस्ति पृथिव्यां वा दिवि देवेषु वा पुनः । सत्त्वं प्रकृतिजैर्मुक्तं यदेभिः स्यात्त्रिभिर्गुणैः ॥ १८.४० ॥

பூமியிலோ, மீண்டும் விண்ணிலுள்ள தேவர்களிடமோ, இயற்கையிலிருந்து பிறந்த இந்த மூன்று குணங்களிலிருந்து விடுபட்ட எந்த உயிரும் இல்லை.

Verse 41

ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च परन्तप । कर्माणि प्रविभक्तानि स्वभावप्रभवैर्गुणैः ॥ १८.४१ ॥

பரந்தபா, பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் ஆகியோரின் கர்மங்கள், அவரவர் ஸ்வபாவத்திலிருந்து தோன்றும் குணங்களின்படி பகுக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 42

शमो दमस्तपः शौचं क्षान्तिरार्जवमेव च । ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं ब्रह्मकर्म स्वभावजम् ॥ १८.४२ ॥

சமம், தமம், தவம், சௌசம், க்ஷாந்தி, ஆர்ஜவம், ஞானம், விஜ்ஞானம், ஆஸ்திக்யம்—இவையே பிராமணனின் ஸ்வபாவத்திலிருந்து தோன்றும் கர்மங்கள்.

Verse 43

शौर्यं तेजो धृतिर्दाक्ष्यं युद्धे चाप्यपलायनम् । दानमीश्वरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ॥ १८.४३ ॥

சௌரியம், தேஜஸ், த்ருதி, தாக்ஷ்யம், போரில் பின்வாங்காமை, தானம், ஈஸ்வரபாவம்—இவையே க்ஷத்திரியனின் ஸ்வபாவத்திலிருந்து தோன்றும் கர்மங்கள்.

Verse 44

कृषिगौरक्ष्यवाणिज्यं वैश्यकर्म स्वभावजम् । परिचर्यात्मकं कर्म शूद्रस्यापि स्वभावजम् ॥ १८.४४ ॥

வேளாண்மை, பசு-பாதுகாப்பு, வாணிபம்—இவை வைசியனின் இயல்பிலிருந்து பிறக்கும் கடமைகள்; மேலும் சேவை/பரிசரிப்பு-ரூபமான தொழில் சூத்ரனின் இயல்பிலிருந்தும் பிறக்கும் கடமையாகும்.

Verse 45

स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः । स्वकर्मनिरतः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु ॥ १८.४५ ॥

தன்-தன் கடமையில் ஈடுபட்ட மனிதன் பரம சித்தியை அடைகிறான். தன் தொழிலிலேயே நிலைத்து இருந்து அவன் அந்த சித்தியை எவ்வாறு பெறுகிறான்—அதை கேள்.

Verse 46

यतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम् । स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवः ॥ १८.४६ ॥

எவரிடமிருந்து எல்லா உயிர்களின் செயல்பாடு எழுகின்றதோ, எவரால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபிக்கப்பட்டதோ—அவரைத் தன் சொந்தக் கர்மத்தால் அர்ச்சித்து மனிதன் சித்தியை அடைகிறான்.

Verse 47

श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् । स्वभावनियतं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्बिषम् ॥ १८.४७ ॥

குணக்குறைவுடையதாயினும் தன் ஸ்வதர்மமே, நன்றாகச் செய்யப்படும் பரதர்மத்தைவிட உயர்ந்தது. தன் இயல்பால் நியமிக்கப்பட்ட கர்மத்தைச் செய்பவன் பாவத்தை அடையான்.

Verse 48

सहजं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत् । सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृताः ॥ १८.४८ ॥

கௌந்தேயா! தன் இயல்பால் கிடைத்த (சஹஜ) கர்மம் குறைபாடுடையதாயினும் அதை விட்டுவிடக் கூடாது; ஏனெனில் எல்லா முயற்சிகளும் புகையால் தீ மூடப்படுவது போல ஏதோ ஒரு குறையால் மூடப்பட்டிருக்கும்.

Verse 49

असक्तबुद्धिः सर्वत्र जितात्मा विगतस्पृहः । नैष्कर्म्यसिद्धिं परमां संन्यासेनाधिगच्छति ॥ १८.४९ ॥

எங்கும் பற்றற்ற புத்தியுடையவனாய், தன்னை (மனத்தை) வென்றவனாய், ஆசையற்றவனாய் இருப்பவன்—சந்நியாசத்தின் மூலம் பரம நைஷ்கர்ம்ய-சித்தியை (செயலற்ற நிலைச் சிறப்பை) அடைகிறான்.

Verse 50

सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाप्नोति निबोध मे । समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ १८.५० ॥

குந்தியின் புதல்வனே! சித்தியை அடைந்தவன் எவ்வாறு பிரம்மனை அடைகிறானோ, ஞானத்தின் பரம நிஷ்டை (உச்ச நிலை) எதுவோ, அதைச் சுருக்கமாக என்னிடமிருந்து அறிந்து கொள்.

Verse 51

बुद्ध्या विशुद्ध्या युक्तो धृत्यात्मानं नियम्य च । शब्दादीन्विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ १८.५१ ॥

தூய்மையான புத்தியுடன் கூடி, திடநிலையால் தன்னை (மனத்தை) அடக்கி, ஒலி முதலிய விஷயங்களைத் துறந்து, ராக-த்வேஷங்களை அகற்றி—

Verse 52

विविक्तसेवी लघ्वाशी यतवाक्कायमानसः । ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ १८.५२ ॥

தனிமையை நாடுபவனாய், அளவாக உண்பவனாய், வாக்கு-உடல்-மனத்தை அடக்குபவனாய், எப்போதும் தியானயோகத்தில் ஈடுபட்டு, வைராக்யத்தை உறுதியாகச் சார்ந்து—

Verse 53

अहंकारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् । विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १८.५३ ॥

அஹங்காரம், வலிமை (அதிகாரப் பிடிப்பு), கர்வம், காமம், கோபம், பரிக்ரஹம் (சேர்த்துவைத்தல்/உடைமைப் பற்றுதல்) ஆகியவற்றை விடுத்து, ‘எனது’ என்ற மமதையற்றவனாய், அமைதியடைந்தவன்—பிரம்மபாவத்தை அடையத் தகுதியானவனாகிறான்.

Verse 54

ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचति न काङ्क्षति । समः सर्वेषु भूतेषु मद्भक्तिं लभते पराम् ॥ १८.५४ ॥

பிரம்மநிலையை அடைந்து மனம் அமைதியுற்றவன் துயரப்படவும் மாட்டான், ஆசைப்படவும் மாட்டான்; எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்குடன் இருந்து, என்னிடத்தில் பரம பக்தியை அடைகிறான்.

Verse 55

भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः । ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ १८.५५ ॥

பக்தியாலே அவன் என்னைத் தத்துவமாக—நான் எவ்வளவு, எத்தகையவன் என்பதையும்—அறிகிறான்; பின்னர் என்னைத் தத்துவமாக அறிந்து, அதன் பின் என்னுள் பிரவேசிக்கிறான்.

Verse 56

सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मद्व्यपाश्रयः । मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं पदमव्ययम् ॥ १८.५६ ॥

எல்லாக் கருமங்களையும் எப்போதும் செய்து கொண்டிருந்தாலும், என்னைச் சரணடைந்தவன் என் அருளால் சாச்வதமான, அழிவற்ற பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 57

चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः । बुद्धियोगमुपाश्रित्य मच्चित्तः सततं भव ॥ १८.५७ ॥

மனத்தால் எல்லாக் கருமங்களையும் என்னிடத்தில் சமர்ப்பித்து, என்னையே பரம இலக்காகக் கொண்டு, புத்தியோகத்தைச் சார்ந்து, எப்போதும் என்னிடமே மனத்தை நிலைநிறுத்து.

Verse 58

मच्चित्तः सर्वदुर्गाणि मत्प्रसादात्तरिष्यसि । अथ चेत्त्वमहंकारान्न श्रोष्यसि विनङ्क्ष्यसि ॥ १८.५८ ॥

என்னிடத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தினால், என் அருளால் எல்லா துன்பகரமான தடைகளையும் நீ கடந்து விடுவாய்; ஆனால் அகங்காரத்தால் (என் வாக்கை) கேளாதிருப்பாயானால், நீ அழிவுறுவாய்.

Verse 59

यदहंकारमाश्रित्य न योत्स्य इति मन्यसे । मिथ्यैष व्यवसायस्ते प्रकृतिस्त्वां नियोक्ष्यति ॥ १८.५९ ॥

நீ அகங்காரத்தைச் சார்ந்து ‘நான் போரிடமாட்டேன்’ என்று எண்ணினால், அந்தத் தீர்மானம் பொய்யே; உன் இயல்பு உன்னைச் செயலில் ஈடுபடுத்திவிடும்.

Verse 60

स्वभावजेन कौन्तेय निबद्धः स्वेन कर्मणा । कर्तुं नेच्छसि यन्मोहात्करिष्यस्यवशोऽपि तत् ॥ १८.६० ॥

கௌந்தேயா! உன் இயல்பிலிருந்து எழும் உன் சொந்தக் கர்மத்தால் கட்டுப்பட்ட நீ, மயக்கத்தால் செய்ய விரும்பாததையே, விருப்பமின்றியும் செய்ய நேரிடும்.

Verse 61

ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति । भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया ॥ १८.६१ ॥

அர்ஜுனா! ஈச்வரன் எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறைகிறான்; தன் மாயையால், இயந்திரத்தில் ஏற்றப்பட்டதுபோல், எல்லா உயிர்களையும் சுழலச் செய்கிறான்.

Verse 62

तमेव शरणं गच्छ सर्वभावेन भारत । तत्प्रसादात्परां शान्तिं स्थानं प्राप्स्यसि शाश्वतम् ॥ १८.६२ ॥

பாரதா! முழு உள்ளத்தோடு அவனையே சரணடை; அவன் அருளால் நீ பரம சாந்தியையும் நித்திய நிலையையும் அடைவாய்.

Verse 63

इति ते ज्ञानमाख्यातं गुह्याद्‌गुह्यतरं मया । विमृश्यैतदशेषेण यथेच्छसि तथा कुरु ॥ १८.६३ ॥

இவ்வாறு, மிக மறைவானதிலும் மிக மறைவான ஞானத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன்; இதை முழுமையாக ஆராய்ந்து, உன் விருப்பப்படி செய்.

Verse 64

सर्वगुह्यतमं भूयः शृणु मे परमं वचः । इष्टोऽसि मे दृढमिति ततो वक्ष्यामि ते हितम् ॥ १८.६४ ॥

மீண்டும் என் பரமமான வாக்கை—அனைத்திலும் மிக இரகசியமானதை—கேள்; நீ எனக்கு மிகப் பிரியமானவன் என்பதால், உன் நலனுக்காக நான் இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 65

मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु । मामेवैष्यसि सत्यं ते प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ॥ १८.६५ ॥

என் மீது மனத்தை நிலைநிறுத்து; என் பக்தனாகு; என்னை வழிபடு; எனக்கு நமஸ்காரம் செய்; நீ நிச்சயமாக என்னையே அடைவாய்—இது உண்மை என்று நான் உனக்கு உறுதியாகப் பிரமாணம் செய்கிறேன், ஏனெனில் நீ எனக்கு பிரியமானவன்.

Verse 66

सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज । अहं त्वां सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः ॥ १८.६६ ॥

அனைத்து தர்மங்களையும் விட்டு, என்னையே ஒரே சரணமாக அடை; நான் உன்னை எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பேன்—துயரப்படாதே.

Verse 67

इदं ते नातपस्काय नाभक्ताय कदाचन । न चाशुश्रूषवे वाच्यं न च मां योऽभ्यसूयति ॥ १८.६७ ॥

இந்த உபதேசத்தைத் தவமில்லாதவனுக்கும், பக்தியில்லாதவனுக்கும் ஒருபோதும் சொல்லக்கூடாது; கேட்க விரும்பாதவனுக்கும் சொல்லக்கூடாது; என்னை நிந்திப்பவனுக்கும் சொல்லக்கூடாது.

Verse 68

य इमं परमं गुह्यं मद्भक्तेष्वभिधास्यति । भक्तिं मयि परां कृत्वा मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ १८.६८ ॥

என் பக்தர்களிடையே இந்த பரம இரகசியத்தை எடுத்துரைப்பவன், என்னிடத்தில் பரம பக்தியைச் செய்து, சந்தேகமின்றி என்னையே அடைவான்.

Verse 69

न च तस्मान्मनुष्येषु कश्चिन्मे प्रियकृत्तमः । भविता न च मे तस्मादन्यः प्रियतरो भुवि ॥ १८.६९ ॥

மனிதர்களில் அவனைவிட எனக்கு இனியதைச் செய்பவன் எவரும் இருக்கமாட்டான்; மேலும் இந்தப் பூமியில் அவனைவிட எனக்கு அதிகம் பிரியமானவன் வேறொருவனும் இருக்கமாட்டான்.

Verse 70

अध्येष्यते च य इमं धर्म्यं संवादमावयोः । ज्ञानयज्ञेन तेनाहमिष्टः स्यामिति मे मतिः ॥ १८.७० ॥

நம் இருவருக்கிடையேயான இந்தத் தர்மமயமான உரையாடலை யார் অধ্যயனம் செய்வாரோ, அவர் ஞான-யஜ்ஞத்தால் என்னை ஆராதிப்பார்—இதுவே என் கருத்து.

Verse 71

श्रद्धावाननसूयश्च शृणुयादपि यो नरः । सोऽपि मुक्तः शुभाँल्लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणाम् ॥ १८.७१ ॥

நம்பிக்கையுடன், குற்றம் காணாத மனப்பான்மையுடன், இதை வெறுமனே கேட்கும் மனிதனும் கூட விடுதலை பெற்று, புண்ணியகர்மம் செய்பவர்களின் மங்களமான லோகங்களை அடைவான்.

Verse 72

कच्चिदेतच्छ्रुतं पार्थ त्वयैकाग्रेण चेतसा । कच्चिदज्ञानसंमोहः प्रनष्टस्ते धनंजय ॥ १८.७२ ॥

ஓ பார்தா! இதை நீ ஒருமுகமான மனத்துடன் கேட்டாயா? ஓ தனஞ்சயா! உன் அறியாமையால் உண்டான மயக்கம் அழிந்ததா?

Verse 73

अर्जुन उवाच । नष्टो मोहः स्मृतिर्लब्धा त्वत्प्रसादान्मयाच्युत । स्थितोऽस्मि गतसन्देहः करिष्ये वचनं तव ॥ १८.७३ ॥

அர்ஜுனன் கூறினான்: ஓ அச்யுதா! உமது அருளால் என் மயக்கம் அழிந்தது; நினைவு மீண்டும் கிடைத்தது. நான் உறுதியாக, சந்தேகமின்றி நிலைத்துள்ளேன்; உமது வாக்கை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 74

संजय उवाच । इत्यहं वासुदेवस्य पार्थस्य च महात्मनः संवादमिममश्रौषमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ १८.७४ ॥

சஞ்சயன் கூறினான்: இவ்வாறு வாசுதேவரும் மகாத்மா பார்த்தனும் நடத்திய இந்த அதிசயமான, ரோமாஞ்சமூட்டும் உரையாடலை நான் கேட்டேன்.

Verse 75

व्यासप्रसादाच्छ्रुतवानेतद्गुह्यमहं परम् । योगं योगेश्वरात्कृष्णात्साक्षात्कथयतः स्वयम् ॥ १८.७५ ॥

வியாசரின் அருளால், யோகேஸ்வரனான கிருஷ்ணன் தாமே நேரில் உரைத்த இந்த பரம ரகசியமான யோகத்தை நான் கேட்டேன்.

Verse 76

राजन्संस्मृत्य संस्मृत्य संवादमिममद्भुतम् । केशवार्जुनयोः पुण्यं हृष्यामि च मुहुर्मुहुः ॥ १८.७६ ॥

அரசே! கேசவனும் அர்ஜுனனும் நடத்திய இந்த அதிசயமான, புனிதமான உரையாடலை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து நான் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்கிறேன்.

Verse 77

तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्यद्भुतं हरेः । विस्मयो मे महान् राजन्हृष्यामि च पुनः पुनः ॥ १८.७७ ॥

மேலும் அரசே! ஹரியின் அந்த மிக அதிசயமான ரூபத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தால் எனக்கு பேர்வியப்பு உண்டாகிறது; நான் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்கிறேன்.

Verse 78

यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थो धनुर्धरः । तत्र श्रीर्विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम ॥ १८.७८ ॥

யோகேஸ்வரனான கிருஷ்ணன் எங்கே இருக்கிறானோ, வில்லேந்திய பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) எங்கே இருக்கிறானோ, அங்கே நிச்சயமாக செல்வம், வெற்றி, நலன், மற்றும் நிலையான தர்மநீதி இருக்கும்—இதுவே என் உறுதியான நம்பிக்கை.