Sukta 4

Mantra 1

ऋषभः १८ उपरिष्टाद्बृहती, २१ आस्तारपङ्क्तिः। सा॒ह॒स्रस्त्वे॒ष ऋ॑ष॒भः पय॑स्वा॒न् विश्वा॑ रू॒पाणि॑ व॒क्षणा॑सु॒ बिभ्र॑त्। भ॒द्रं दा॒त्रे यज॑मानाय॒ शीक्ष॑न् बार्हस्प॒त्य उ॒स्रिय॒स्तन्तु॒माता॑न्

ஆயிரமடங்கு தீவிரமான இந்த ரிஷபன், பால்-செழிப்புடையவன்; தன் பக்கவாட்டில் வலிமையின் எல்லா ரூபங்களையும் தாங்கி—தானம் செய்பவனுக்கும் யஜமானனுக்கும் மங்களமான ‘பத்ர’த்தைப் போதிக்கிறான்; ப்ருஹஸ்பதியின் சொந்தமானவன், தாய்க் கோமாதர்களிடையே குலத் தந்துவைத் தாங்குபவன்.

Mantra 2

अ॒पां यो अग्ने॑ प्रति॒मा ब॒भूव॑ प्र॒भूः सर्व॑स्मै पृथि॒वीव॑ दे॒वी। पि॒ता व॒त्सानां॒ पति॑र॒घ्न्यानां॑ साह॒स्रे पोषे॒ अपि॑ नः कृणोतु

அக்னியே! அபாம் (நீர்த் தத்துவம்) என்பதின் பிரதிமையாக ஆனவர்—அனைவருக்கும் வல்லவர், தேவியான பூமியைப் போல—கன்றுகளின் தந்தை, அ஘்ன்யா (கொல்லத்தகாத) பசுக்களின் அதிபதி. ஆயிரமடங்கு போஷண-செழிப்பில் அவர் அதை எங்கள்மேல் வரச் செய்து, எங்களைப் பங்காளிகளாக்கட்டும்.

Mantra 3

पुमा॑न॒न्तर्वा॒न्त्स्थवि॑रः॒ पय॑स्वा॒न् वसोः॒ कब॑न्धमृष॒भो बि॑भर्ति । तमिन्द्रा॑य प॒थिभि॑र्देव॒यानै॑र्हु॒तम॒ग्निर्व॑हतु जा॒तवे॑दाः

புமான்—அந்தர்வான், ஸ்தவிரன், பயஸ்வான்—அந்த ரிஷபன் வசோः (செல்வம்) என்பதின் கபந்தம்/தண்டைத் தாங்குகிறான். இந்திரனுக்காக ஹுதமாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அவனை, தேவயான பாதைகளால் ஜாதவேதாஃ அக்னி எடுத்துச் செல்லட்டும்.

Mantra 4

पि॒ता व॒त्सानां॒ पति॑र॒घ्न्याना॒मथो॑ पि॒ता म॑ह॒तां गर्ग॑राणाम्। व॒त्सो ज॒रायु॑ प्रति॒धुक् पी॒यूष॑ आ॒मिक्षा॑ घृ॒तं तद् व॑स्य॒ रेतः॑

அவன் கன்றுகளின் தந்தை, அ஘்ன்யா (கொல்லத்தகாத) பசுக்களின் அதிபதி—மேலும் மகத்தான கர்கர (கர்கரா) களின் தந்தையும். கன்று, ஜராயு (அபரா), பிரதிதுக் (பால் தருவது), பீயூஷ (கீஸ்/முதல் பால்), ஆமிக்ஷா (உறைந்த/தயிர் போன்ற பால்), க்ருதம்—இதுவே அவனுடைய ரேதஸ் (விதை-தத்துவம்).

Mantra 5

दे॒वानां॑ भा॒ग उ॑पना॒ह ए॒षो॒३पां रस॒ ओष॑धीनां घृ॒तस्य॑ । सोम॑स्य भ॒क्षम॑वृणीत श॒क्रो बृ॒हन्नद्रि॑रभव॒द् यच्छरी॑रम्

இது தேவர்களின் நியமிக்கப்பட்ட பங்கு—இது உபநாஹ (கட்டுதல்/பிணைப்பு); இது நீர்களின் ரசம், ஓஷதிகளின், நெய்யின். ஶக்ரன் (இந்திரன்) சோமத்தின் உண்ணத்தக்க பங்கினைத் தமக்கெனத் தேர்ந்தெடுத்தான்; அது உடலாக ஆனபோது, அந்தக் கல் பெரிதாயிற்று.

Mantra 6

सोमे॑न पू॒र्णं क॒लशं॑ बिभर्षि॒ त्वष्टा॑ रु॒पाणां॑ जनि॒ता प॑शू॒नाम्। शि॒वास्ते॑ सन्तु प्रज॒न्वऽ इ॒ह या इ॒मा न्य॑स्मभ्यं॑ स्वधिते यच्छ॒ या अ॒मूः

சோமத்தால் நிரம்பிய கலசத்தை நீ தாங்குகிறாய். த்வஷ்டா—உருவங்களின் பிறப்பாளர், மாடுமிருகங்களின் பிறப்பாளரும். இங்கே உன் பிரஜனன-சக்திகள் சிவமாயிருக்கட்டும்—இங்கு உள்ள இவையும்; மேலும், ஹே ஸ்வதிதி (நன்கு கூர்மையுடைய/நன்றாக அரிந்த கருவி), அப்புறம் உள்ள அவைகளையும் எங்களுக்கு அருள்வாயாக.

Mantra 7

आज्यं बिभर्ति घृ॒तम॑स्य॒ रेतः॑ साह॒स्रः पोष॒स्तमु॑ य॒ज्ञमा॑हुः । इन्द्र॑स्य रू॒पमृ॑ष॒भो वसा॑नः॒ सो अ॒स्मान् दे॑वाः शि॒व ऐतु॑ द॒त्तः

ஆஜ்யம் நெய்யைத் தன் ரேதஸ் (விதை) எனத் தாங்குகிறது; ஆயிரமடங்கு போஷணம்—அதையே, உண்மையாய், யாகம் என்று கூறுவர். இந்திரனின் உருவம் அணிந்து, காளைபோல், அவன்—அருளப்பட்டவனாய்—தேவர்களே, சிவமாய் எங்களிடம் வருக.

Mantra 8

इन्द्र॒स्यौजो॒ वरु॑णस्य बा॒हू अ॒श्विनो॒रंसौ॑ म॒रुता॑मि॒यं क॒कुत्। बृह॒स्पतिं॒ संभृ॑तमे॒तमा॑हु॒र्ये धीरा॑सः क॒वयो॒ ये म॑नी॒षिणः॑

இந்திரனின் ஓஜஸ், வருணனின் புயங்கள், அஷ்வின்களின் தோள்கள்—இதுவே மருதர்களின் ககுத் (சிகரம்/உச்சி). இதையே நன்கு சேர்க்கப்பட்டதாக ‘பிருஹஸ்பதி’ என்று கூறுவர்—திடமுடையோர், கவிஞர், மநீஷிகள் (விவேகிகள்) ஆகியோர்.

Mantra 9

दैवी॒र्विशः॒ पय॑स्वा॒ना त॑नोषि॒ त्वामिन्द्रं॒ त्वां सर॑स्वन्तमाहुः । स॒हस्रं॒ स एक॑मुखा ददाति॒ यो ब्रा॑ह्म॒ण ऋ॑ष॒भमा॑जु॒होति॑

பால்-செழுமை கொண்ட தெய்வீக விசஸ் (குலங்கள்) நீ விரிவாக்குகிறாய்; உன்னை அவர்கள் இந்திரன் என்றும், உன்னை சரஸ்வந்தன் என்றும் அழைக்கிறார்கள். யார் பிராமணனாய் யஜ்ஞத்தில் ரிஷபம் (காளை/வृषபம்) ஆஜுஹோதி—அவன் ஒரே வாயிலிருந்து ஆயிரம் (சஹஸ்ரம்) தானம் அளிக்கிறான்.

Mantra 10

बृह॒स्पतिः॑ सवि॒ता ते॒ वयो॑ दधौ॒ त्वष्टु॑र्वा॒योः पर्या॒त्मा त॒ आभृ॑तः । अ॒न्तरि॑क्षे॒ मन॑सा त्वा जुहोमि ब॒र्हिष्टे॒ द्यावा॑पृथि॒वी उ॒भे स्ता॑म्

பிருஹஸ்பதி மற்றும் ஸவிதா உனக்காக உன் உயிர்வலிமை (வயஸ்) யை நிறுவினர்; த்வஷ்ட்ரு மற்றும் வாயுவின் அனைத்தையும் சூழும் ஆத்மத்-தத்துவம் (பர்யாத்மா) உனக்காக இங்கு கொண்டு வரப்பட்டது. அந்தரிக்ஷத்தில், மனத்தால் நான் உனக்கு ஆஹுதி செலுத்துகிறேன்; பर्हிஷ் (புனித குசை) மீது த்யாவா-பிருதிவீ—இரண்டும்—உறுதியாக நிலைத்திருக்கட்டும்.

Mantra 11

य इन्द्र॑ इव दे॒वेषु॒ गोष्वेति॑ वि॒वाव॑दत्। तस्य॑ ऋष॒भस्याङ्गा॑नि ब्र॒ह्मा सं स्तौ॑तु भ॒द्रया॑

தேவர்களிடையே இந்திரனைப் போல, பசுக்களின் நடுவே சென்று உரக்க முழங்குகிறவன்—அந்த காளையின் அங்கங்களைப் பிராமணன் மங்களமான வாக்கால் முழுமையாகப் புகழ்ந்து பாடுவானாக.

Mantra 12

पा॒र्श्वे आ॑स्ता॒मनु॑मत्या॒ भग॑स्यास्तामनू॒वृजौ॑ । अ॒ष्ठी॒वन्ता॑वब्रवीन्मि॒त्रो ममै॒तौ केव॑ला॒विति॑

பக்கங்களில் அனுமதி நிறுவப்பட்டாள்; பகனுடையவை அந்த இரு அண்மைப் பகுதிகள்—எலும்பால் உறுதியானவை. மித்ரன் கூறினான்: ‘இவ்விரண்டும் எனக்கே உரியவை.’

Mantra 13

भ॒सदा॑सीदादि॒त्यानां॒ श्रोणी॑ आस्तां॒ बृह॒स्पतेः॑ । पुच्छं॒ वात॑स्य दे॒वस्य॒ तेन॑ धूनो॒त्योष॑धीः

பின்புறம் (ரம்பம்) ஆதித்யர்களுடையது; இடுப்புகள் ப்ருஹஸ்பதிக்குரியவையாக நிறுவப்பட்டன. வால் தேவன் வாயுவினுடையது; அதனால் அவன் ஓஷதிகளை (மருந்துத் தாவரங்களை) அசைத்து எங்கும் பரப்புகிறான்.

Mantra 14

गुदा॑ आसन्त्सिनीवा॒ल्याः सू॒र्याया॒स्त्वच॑मब्रुवन्। उ॒त्था॒तुर॑ब्रुवन् प॒द ऋ॑ष॒भं यदक॑ल्पयन्

குதப்பகுதிகள், அவர்கள் சொன்னது போல, சினீவாலியினவை; தோல், அவர்கள் சொன்னது போல, சூர்யாயாவினது. மேலும் அவர்கள் வृषபத்தை முறையாக அமைத்தபோது, ‘உத்தாத்ரு’வின் பாதங்களைப் பற்றியும் அவர்கள் கூறினர்.

Mantra 15

क्रो॒ड आ॑सीज्जामिशं॒सस्य॒ सोम॑स्य क॒लशो॑ धृ॒तः । दे॒वाः सं॒गत्य॒ यत् सर्व॑ ऋष॒भं व्यक॑ल्पयन्

ஒரு மடியில் (அங்கத்தில்) இடம் இருந்தது; ஜாமி-ஶம்ஸ (தன்னைப் புகழும் உறவினர்) சோமனுக்காகக் கலசம் உறுதியாகப் பிடிக்கப்பட்டது. எல்லா தேவரும் ஒன்றுகூடி, ஒருமனதாக, அந்த ரிஷபம் (விருஷபம்) வெளிப்படச் செய்து, முறையாக ஒழுங்குபடுத்தினர்.

Mantra 16

ते कुष्ठि॑काः स॒रमा॑यै कू॒र्मेभ्यो॑ अदधुः श॒फान्। ऊब॑ध्यमस्य की॒टेभ्यः॑ श्वव॒र्तेभ्यो॑ अधारयन्

அந்த குஷ்ட-மக்கள் (குஷ்டிகாஃ) ஆமைகளிலிருந்து (கூர்மேப்யః) எடுத்த குளம்புகளை (ஶபான்) சரமாவுக்கு அளித்தனர். மேலும் பூச்சிகளிடமிருந்து, நாய்-சுற்றும்/நாய்-சார்ந்த (ஶ்வவர்தேப்யః) உயிர்களிடமிருந்து, ஊபத்ய (ūbadhya) என்பதின் அழிவூட்டும் விஷம்/தீங்கை அவர்கள் தடுத்து வைத்தனர்.

Mantra 17

शृङ्गा॑भ्यां॒ रक्ष॑ ऋष॒त्यव॑र्तिं हन्ति॒ चक्षु॑षा । शृ॒णोति॑ भ॒द्रं कर्णा॑भ्यां॒ गवां॒ यः पति॑र॒घ्न्यः

தன் இரு கொம்புகளால் அவன் தாக்க வருகிற ரக்ஷஸ்/தீய சக்தியை அடிக்கிறான்; தன் கண்களால் அவன் ‘அவர்தி’ (avarti—எதிர்த்தாக்கம்/தடுப்பு) யை அழிக்கிறான். தன் இரு காதுகளால் அவன் நன்மையைச் செவிமடுக்கிறான்—அவன் பசுக்களின் ஆண்டவன்; ‘அக்ன்ய’ (aghnya—அழிக்கத் தகாதவன்/அஹிம்ச்யன்).

Mantra 18

श॒त॒याजं॒ स य॑जते॒ नैनं॑ दुन्वन्त्य॒ग्नयः॑ । जिन्व॑न्ति॒ विश्वे॒ तं दे॒वा यो ब्रा॑ह्म॒ण ऋ॑ष॒भमा॑जु॒होति॑

அவன் ‘சத-யாஜன்’ (நூறு யாகம் செய்தவன்) எனக் கருதப்படுகிறான்; அக்னிகள் அவனைத் துன்புறுத்துவதில்லை. எல்லாத் தேவர்களும் அவனை வளரச் செய்கிறார்கள்—பிராமணனாய் இருந்து வृषபம் (காளை) ஆஹுதியாக அர்ப்பணிப்பவனை.

Mantra 19

ब्रा॒ह्म॒णेभ्य॑ ऋष॒भं द॒त्त्वा वरी॑यः कृणुते॒ मनः॑ । पुष्टिं॒ सो अ॒घ्न्यानां॒ स्वे गो॒ष्ठेऽव॑ पश्यते

பிராமணர்களுக்கு ரிஷபம் (காளை) தானமாக அளித்து, அவன் தன் மனத்தை மேலும் சிறப்பாக்குகிறான். மேலும் தன் சொந்த கோசாலையிலே அ஘்ன்யா—அழிக்கத் தகாத, புனிதப் பசுக்களின் புஷ்டி-செழிப்பைத் தெளிவாகக் காண்கிறான்.

Mantra 20

गावः॑ सन्तु प्र॒जाः स॒न्त्वथो॑ अस्तु तनूब॒लम्। तत् सर्व॒मनु॑ मन्यन्तां दे॒वा ऋ॑षभदा॒यिने॑

பசுக்கள் இருக்கட்டும்; சந்ததி இருக்கட்டும்; மேலும் உடல்வலமும் இருக்கட்டும். இவை அனைத்திற்கும் தேவர்கள் முழுமையாக ஒப்புதல் அளிக்கட்டும்—வृषப (காளை) தானம் அளிப்பவர்க்கு.

Mantra 21

अ॒यं पिपा॑न॒ इन्द्र॒ इद् र॒यिं द॑धातु चेत॒नीम्। अ॒यं धे॒नुं सु॒दुघां॒ नित्य॑वत्सां॒ वशं॑ दुहां विप॒श्चितं॑ प॒रो दि॒वः

இந்த இந்திரன், நிறைவடைந்து, நிச்சயமாக உயிரூட்டும் (சேதன) செல்வத்தை அளிப்பானாக. இந்த (தானம்) கொண்டு வருக—நன்றாகப் பால் கறக்கத் தக்க, எப்போதும் கன்றுடன் இருக்கும், கைக்கடங்கும், பால் வழங்கும், அறிவுடைய ஒரு பசுவை—(இவ்வரம்) விண்ணிற்கு அப்பாலிருந்து.

Mantra 22

पि॒शङ्ग॑रूपो नभ॒सो व॑यो॒धा ऐ॒न्द्रः शुष्मो॑ वि॒श्वरू॑पो न॒ आग॑न्। आयु॑र॒स्मभ्यं॒ दध॑त् प्र॒जां च॑ रा॒यश्च॒ पोषै॑र॒भि नः॑ सचताम्

செம்பொன் நிற வடிவுடையவன், மேகமண்டலத்திலிருந்து உயிரளிப்பவன்—இந்திரனின் ஶுஷ்ம (வீரியம்), அனைவ்வடிவனாய் நமக்கு வந்துள்ளது. அது நமக்கு ஆயுளையும் சந்ததியையும் நிறுவட்டும்; மேலும் செல்வமும், போஷங்களுடன், நம்மைச் சுற்றி உறுதியாக ஒட்டியிருக்கட்டும்.

Mantra 23

उपे॒होप॑पर्चना॒स्मिन् गो॒ष्ठ उप॑ पृञ्च नः । उप॑ ऋष॒भस्य॒ यद् रेत॒ उपे॑न्द्र॒ तव॑ वी॒र्यऽम्

ஏ உபேஹ (தூவுபவன்/பனித்துளி பொழிவிப்பவன்), இங்கேயே—இந்த கோஷ்டத்தில் (மாட்டுத்தொழுவத்தில்)—எங்கள்மேல் தெளி. காளையின் ரேதஸ் (விந்து) இங்கே வரட்டும்; ஏ இந்திரா, உன் வீர்யம் (வல்லமை/சக்தி) இங்கே வரட்டும்.

Mantra 24

ए॒तं वो॒ युवा॑नं॒ प्रति॑ दध्मो॒ अत्र॒ तेन॒ क्रीड॑न्तीश्चरत॒ वशाँ॒ अनु॑ । मा नो॑ हासिष्ट ज॒नुषा॑ सुभागा रा॒यश्च॒ पोषै॑र॒भि नः॑ सचध्वम्

இந்த இளையவனை இங்கே உங்கள்முன் நிறுவுகிறோம்; அவனுடன் விளையாடிக்கொண்டு, வஷா (அடக்கமான) பசுக்கள், அவனைத் தொடர்ந்து செல்லுங்கள். பிறப்பிலேயே சுபாகியரே, எங்களை விட்டுவிடாதீர்கள்; போஷம் (வளர்ச்சி/செழிப்பு) உடன் ரயி (செல்வம்) எங்களைச் சுற்றி உறுதியாக இணைந்திருக்கட்டும்.