Adhyaya 256

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे दायविभागो नाम पञ्चपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ षट्पञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः सीमाविवादादिनिर्णयः अग्निर् उवाच सीम्नो विवादे क्षेत्रस्य सामन्ताः स्थविरा गणाः गोपाः सीमाकृषाणा ये सर्वे च वनगोचराः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “தாயவிபாகம்” எனும் 255ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 256ஆம் அதிகாரம் “எல்லைத் தகராறு முதலியவற்றின் தீர்மானம்” தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—எல்லை குறித்து வழக்கு எழின், அக்காணியின் அயல்நிலத்தார், மூத்தோர் சபை, கோபர்கள், எல்லைக்கோடுகளை அறிந்த உழவர்கள், மேலும் காடுகளில் உலாவி நிலத்தை அறிந்த அனைவரையும் சாட்சிகளாக/அறிவாளர்களாகக் கேட்க வேண்டும்।

Verse 2

नयेयुरेते सीमानं स्थलाङ्गारतुषद्रुमैः सेतुवल्मीकनिम्नास्थिचैत्याद्यैर् उपलक्षिताम्

இவர்கள் (அதிகாரிகள்/சாட்சிகள்) அந்த எல்லைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்; அது இடத்திலுள்ள அடையாளங்களால் குறிக்கப்பட்டிருக்கும்—கரிச்சாம்பல் குவியல், உமி, மரங்கள், அணை/மேடு, எறும்புப் புற்று, பள்ளங்கள், எலும்பு அவசேஷங்கள், சைத்யம் (புனிதத் தலம்) முதலியன.

Verse 3

सामन्ता वा समंग्रामाश् चत्वारो ऽष्टौ दशापि वा रक्तस्रग्वसनाः सीमान्नयेयुः क्षितिधारिणः

அல்லது அயல்நிலத் தலைவர்கள் (சாமந்தர்) அல்லது ஊரார்—நான்கு, எட்டு, பத்து பேர் கூட—சிவப்பு மாலையும் சிவப்பு ஆடையும் அணிந்து எல்லைக்கோட்டை காட்ட வேண்டும்; இவர்களே நிலத்தின் சாட்சியத்தைத் தாங்குவோர்.

Verse 4

अनृते तु पृथग्दण्ड्या राज्ञा मध्यमसाहसम् अभावे ज्ञातृचिह्नानां राजा सीम्नः प्रवत्तकः

ஆனால் பொய் கூறினால் அரசன் தனித்த தண்டனை விதிக்க வேண்டும்; இதை ‘மத்தியம சாஹசம்’ (கடுமையான குற்றத்தின் நடுநிலை) எனக் கொள்ள வேண்டும். உறவினரின் அடையாளங்கள்/சாட்சியம் இல்லையெனில் அரசனே எல்லைக்கோட்டை நிறுவுபவனாக இருப்பான்.

Verse 5

आरामायतनग्रामनिपानोद्यानवेश्मसु एष एव विधिर्ज्ञेयो वर्षाम्वुप्रवहेषु च

ஆராமம் (உபவனம்), ஆயதனம் (திருத்தலம்/கோவில் வளாகம்), கிராமம், நிபானம் (நீரிடம்), தோட்டம், வீடுகள்—இவற்றிலும் இதே விதிமுறை அறியப்பட வேண்டும்; மழைநீர் ஓட்டம் தொடர்பிலும் இதுவே.

Verse 6

मर्यादायाः प्रभेदेषु क्षेत्रस्य हरणे तथा मर्यादायाश् च दण्ड्याः स्युरधमोत्तममध्यमाः

எல்லைச் சின்னங்களைச் சிதைப்பது/மாற்றுவது மற்றும் வயலைப் பறித்தல் (அத்துமீறல்) ஆகிய வழக்குகளில் குற்றத்தின் தாழ், நடு, உயர்தரத்திற்கேற்ப குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 7

न निषेध्यो ऽल्पबाधस्तु सेतुः कल्याणकारकः परभूमिं हरन् कूपः स्वल्पक्षेत्रो बहूदकः

சிறிதளவு இடையூறு மட்டுமே தரும், பொதுநலன் விளைவிக்கும் சேது (அணை/மேடு) தடை செய்யப்படக் கூடாது. ஆனால் பிறரின் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கும் கிணறு—சிறிய இடம் பிடித்தும் மிகுந்த நீர் தரினும்—அனுமதிக்கப்படாது.

Verse 8

स्वामिने यो ऽनिवेद्यैव क्षेत्रे सेतुं प्रकल्पयेत् उत्पन्ने स्वामिनो भोगस्तदभावे महीपतेः

உரிமையாளருக்கு அறிவிக்காமலே வயலில் சேது (அணை/பாசனப் பணிகள்) அமைத்தால்—விளைச்சல் வந்தபின் அதன் அனுபவ உரிமை உரிமையாளருக்கே; உரிமையாளர் இல்லையெனில் அரசனுக்கே.

Verse 9

फालाहतमपि क्षेत्रं यो न कुर्यान्न कारयेत् चत्वारो ऽथ दशापि वेति ख , ग , ञ च स प्रदाप्यो ऽकृष्टफलं क्षेत्रमन्येन कारयेत्

உழுதுத் தயாரான வயலையும் ஒருவர் தானே பயிரிடாமலும், பிறரால் பயிரிடச் செய்யாமலும் இருந்தால்—(பாட வேறுபாட்டின்படி நான்கு அல்லது பத்து) அவர் பயிரிடப்படாத பயிரின் மதிப்பிடப்பட்ட ‘பலன்’ (உற்பத்தி வரி/ஈடு) செலுத்த வேண்டும்; மேலும் அந்த வயல் மற்றொருவரால் பயிரிடப்படச் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 10

मासानष्टौ तु महिषी सत्यघातस्य कारिणी दण्डनीया तदर्धन्तु गौस्तदर्धमजाविकं

சத்தியகாதம் (சத்திய மீறல்) என்ற குற்றத்திற்கு தண்டம்: எட்டு மாத அளவில் பெண் எருமை தண்டமாக/பறிமுதல் செய்யப்பட வேண்டும்; அதன் பாதி மாடு; அதன் பாதியின் பாதி ஆடு அல்லது செம்மறி.

Verse 11

भक्षयित्वोपविष्टानां यथोक्ताद् द्विगुणो दमः सममेषां विवीतेपि स्वराष्ट्रं महिषीसमम्

விளைச்சலை உண்டு அங்கேயே அமர்ந்து உரிமை கொண்டதுபோல் நடப்போருக்கு முன் கூறிய தண்டத்தின் இரட்டிப்பு அபராதம் விதிக்கப்படும். வழக்கு இருந்தாலும் தன் நாட்டில் சமநீதியுடன், மகிஷி (எருமை-பசு) சமமதிப்பின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்க வேண்டும்।

Verse 12

यावत् सत्यं विनष्टन्तु तावत् क्षेत्री फलं लभेत् पालस्ताड्यो ऽथ गोस्वामी पूर्वोक्तं दण्डमर्हति

உண்மை தெளிவாகும் வரை (விவரம் நிரூபிக்கப்படும் வரை) வயலை உழுதவன் விளைச்சலைப் பெற வேண்டும். காவலன் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; மாடுகளின் உரிமையாளர் முன் கூறிய அபராதத்திற்குரியவன்।

Verse 13

पथि ग्रामविवीतान्ते क्षेत्रे दोषो न विद्यते अकामतः कामचारे चौरवद्दण्डमर्हति

பாதையில், கிராம எல்லையின் ஓரத்தில், அல்லது வயலைக் கடந்து செல்லுவதில் குற்றமில்லை. ஆனால் தேவையின்றி பிறருடைய இடத்தில் மனம்வந்தபடி அலைவான் திருடன் போலத் தண்டனைக்குரியவன்।

Verse 14

महोत्क्षोत्सृष्टपशवः सूतिकागन्तुका च गौः पालो येषान्तु मोच्या दैवराजपरिप्लुताः

மகா விழாவில் விடப்பட்ட மிருகங்கள், புதிதாக கன்றுபோட்ட (சூதிகா) பசு, மற்றும் அந்நிய/தவறி வந்த பசு—இவையும் அவற்றின் மேய்ப்பனும் தண்டத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட வேண்டும். அதுபோல தெய்வம் அல்லது அரசின் பேரிடரால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும் தண்டமிலக்கு பெறுவர்।

Verse 15

यथार्पितान् पशून् गोपोः सायं प्रत्यर्पयेत्तथा प्रमादमृतनष्टांश् च प्रदाप्यः कृतवेतनः

கூலி பெற்ற மேய்ப்பன் மாலையில் ஒப்படைக்கப்பட்டபடியே மாடுகளைத் திருப்பி ஒப்படைக்க வேண்டும். அவனுடைய அலட்சியத்தால் ஏதேனும் இறந்தாலோ தொலைந்தாலோ, கூலி பெற்றிருந்தாலும் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும்।

Verse 16

पालदोषविनाशे तु पाले दण्डो विधीयते अर्धत्रयोदशपणः स्वामिनो द्रव्यमेव च

காவலரின் அலட்சியத்தால் இழப்பு ஏற்பட்டால் காவலருக்கு தண்டம் விதிக்கப்படுகிறது—பன்னிரண்டரை பண அபராதம்; மேலும் உரிமையாளரின் பொருளையும் அப்படியே மீட்டளிக்க வேண்டும்।

Verse 17

ग्रामेच्छया गोप्रचारो भूमिराजवशेन वा द्विजस्तृणैधःपुष्पाणि सर्वतः स्ववदाहरेत्

கிராமத்தின் சம்மதத்தாலோ அல்லது நிலத்தின் மீது அரச அதிகாரத்தாலோ மேய்ச்சல் அனுமதிக்கப்பட்ட இடத்தில், இருபிறப்பன் புல், எரிவிறகு, மலர்கள் ஆகியவற்றை எங்கிருந்தும் தன்னுடையதுபோல் எடுத்துக்கொள்ளலாம்।

Verse 18

धनुःशतं परीणाहो ग्रामक्षेत्रान्तरं भवेत् द्वे शते खर्वटस्य स्यान्नगरस्य चतुःशतम्

கிராமத்துக்கும் அதன் வயல் நிலங்களுக்கும் இடையிலான எல்லைச் சுற்றளவு நூறு தனு ஆக வேண்டும்; கர்வட (சந்தை-கிராமம்)க்கு இருநூறு, நகரத்திற்கு நானூறு தனு ஆக வேண்டும்।

Verse 19

स्वं लभेतान्यविक्रीतं क्रेतुर्दोषो ऽप्रकाशिते हीनाद्रहो हीनमूल्ये वेलाहीने च तस्करः

பொருள் தன்னுடையதாகவும் முறையாக விற்கப்படாததாகவும் இருந்தால் அதை மீட்டுக்கொள்ள வேண்டும். குறை வெளிப்படுத்தப்படாவிட்டால் குற்றம் வாங்குபவருக்கே. உரிய மதிப்பைவிடக் குறைவான விலையில் வாங்கினால் பரிவர்த்தனை செல்லாது; நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலவரம்பு இல்லையெனில் (கோருபவன்) திருடன் எனக் கருதப்படுவான்।

Verse 20

नष्टापहृतमासाद्य हर्तारं ग्राहयेन्नरम् देशकालातिपत्तौ वा गृहीत्वा स्वयमर्पयेत्

இழந்த அல்லது திருடப்பட்ட பொருளைக் கண்டால் மனிதன் திருடனைப் பிடிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அல்லது உரிய இடம்-காலம் கடந்துவிட்டால் அதை கைப்பற்றி தானே அதிகாரியிடமோ உரிமையாளரிடமோ ஒப்படைக்க வேண்டும்।

Verse 21

विक्रेतुर्दर्शनाच्छुद्धिः स्वामी द्रव्यं नृपो दमम् क्रेता मूल्यं समाप्नोति तस्माद्यस्तत्र विक्रयी

விற்பனையாளர் அதிகாரத்தின் முன் தோன்றுவதாலேயே சுத்தியும் சந்தேகநீக்கமும் உண்டாகும். உரிமையாளர் பொருளைப் பெறுவான்; அரசன் தண்டம் (அபராதம்) பெறுவான்; வாங்கியவன் செலுத்திய விலையை மீட்டெடுப்பான். ஆகவே அங்கு விற்றவனே பொறுப்பாளர்.

Verse 22

आगमेनोपभोगेन नष्टं भाव्यमतो ऽन्यथा पञ्चबन्धो दमस्तस्य राज्ञे तेनाप्यभाविते

அநியாயப் பெறுதல் (ஆகமம்) அல்லது தவறான பயன்பாடு (உபபோகம்) காரணமாக எது இழந்தாலும், அது கட்டாயம் மீட்டளிக்கப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் குற்றவாளிக்கு பஞ்சபந்தம் (ஐவகை கட்டுப்பாடு/சிறை) மற்றும் பணத் தண்டம் விதிக்கப்பட வேண்டும். வேறு வழியில் தீர்வு இல்லாவிட்டாலும் அரசன் இதை அமல்படுத்த வேண்டும்.

Verse 23

हृतं प्रनष्टं यो द्रव्यं परहस्तादवाप्नुयात् अनिवेद्य नृपे दण्ड्यः स तु षन्नयतिं पणान्

மற்றொருவரின் கைப்பற்றிலிருந்து திருடப்பட்ட அல்லது தொலைந்த பொருளை யார் மீட்டெடுத்தாலும், அதை அரசனிடம் அறிவிக்காமல் இருந்தால் அவர் தண்டிக்கப்படுவார். அவருக்கான அபராதம் தொண்ணூற்று ஆறு பணம் (paṇa).

Verse 24

शौल्किकैः स्थानपालैर् वा नष्टापहृतमाहृतं अर्वाक् संवत्सरात् स्वामी लभते परतो नृपः

சுங்க அதிகாரிகள் அல்லது இடக் காவலர்கள் (உள்ளூர் பாதுகாவலர்) தொலைந்த அல்லது திருடப்பட்ட பொருளை கொண்டு வந்து ஒப்படைத்தால், ஒரு ஆண்டுக்குள் உரிமையாளர் அதை பெறுவான்; அதன் பின் அரசன் அதை எடுத்துக்கொள்வான்.

Verse 25

पणानेकशफे दद्याच्चतुरः पञ्च मानुषे महिषोष्ट्रगवां द्वौ द्वौ पादं पादमजाविके

ஒற்றைக் குளம்புடைய விலங்கிற்கு (அடிப்படை) ஒரு பணத்திற்கு நான்கு செலுத்த வேண்டும்; மனிதனுக்கு ஐந்து. எருமை, ஒட்டகம், மாடு—இவற்றிற்கு தலா இரண்டு; ஆடு, செம்மறி—ஒவ்வொன்றிற்கும் கால் பங்கு (பாதம்) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 26

स्वकुटुम्बाविरोधेन देयं दारसुतादृते नान्वये सति सर्वस्वं देयं यच्चान्यसंश्रुतम्

தன் குடும்பத்திற்கு தீங்கு அல்லது முரண்பாடு ஏற்படாமல் தானம் செய்ய வேண்டும்; மனைவி‑மக்களின் உரிமையைப் பறித்து தானம் செய்யக் கூடாது. வம்சத்தில் வாரிசு இல்லையெனில், பிறருக்குப் பற்று வைத்தோ வாக்குறுதி செய்தோ இல்லாத செல்வத்துடன் கூடிய அனைத்தையும் தானமாக அளிக்கலாம்।

Verse 27

प्रतिग्रहः प्रकाशः स्यात् स्थावरस्य विशेषतः देयं प्रतिश्रुतञ्चैव दत्वा नापहरेत् पुनः

தானத்தை ஏற்றுக்கொள்வது வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டும்; குறிப்பாக நிலையான சொத்து (அசைவு இல்லாத சொத்து) விஷயத்தில். தானமாக வாக்குறுதி செய்ததை நிச்சயமாக வழங்க வேண்டும்; வழங்கிய பின் மீண்டும் பறிக்கக் கூடாது।

Verse 28

दशैकपञ्चसप्ताहमासत्र्यहार्धमासिकं वीजायोवाह्यरत्नस्त्रीदोह्यपुंसां प्रतीक्षणम्

பலனை எதிர்நோக்கும்/கவனிக்கும் காலம் படிப்படியாக விதிக்கப்பட்டுள்ளது—பத்து நாள், பதினொன்று நாள், ஐந்து அல்லது ஏழு நாள், ஒரு மாதம், மூன்று நாள், அரைமாதம், மேலும் மாதவிடாய் காலம். இவை விதை மற்றும் அதன் கடத்தல் (கருத்தரிப்பு/உர்பத்தி) தொடர்பில் பெண்கள்‑ஆண்களுக்கு உரிய கண்காணிப்பு நேரங்கள்।

Verse 29

अग्नौ सुवर्णमक्षीणं द्विपलं रजते शते अष्टौ त्रपुणि सीसे च ताम्रे पञ्चदशायसि

அக்னியில் ஹோம அர்ப்பணத்திற்கு—குறைவில்லாத தங்கம் இரண்டு பலம்; வெள்ளி நூறு பலம்; தகரம் (த்ரபு) மற்றும் ஈயம் தலா எட்டு பலம்; செம்பு விதிப்படி; இரும்பு பதினைந்து பலம் (என்று) கூறப்படுகிறது।

Verse 30

शते दशपलावृद्धिरौर्णे कार्पासिके तथा मध्ये पञ्चपला ज्ञेया सूक्ष्मे तु त्रिपला मता

கம்பளி மற்றும் பருத்தி பொருட்களில் நூற்றுக்கு பத்து பலம் அதிகரிப்பு என அறிய வேண்டும். நடுத்தர நுண்மையில் ஐந்து பலம்; மிக நுண்மையானவற்றில் மூன்று பலம் எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 31

कार्मिके रोमबद्धे च त्रिंशद्भागः क्षयो मतः न क्षयो न च वृद्धिस्तु कौशेये वल्कलेषु च

கார்மிகத் துணியும் ரோமபத்த (ஊன்) துணியும் முப்பதில் ஒரு பங்கு இழப்பு ஏற்றதாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் கௌசேய (பட்டு) மற்றும் வல்கல ஆடைகளில் அளவு/எடையில் இழப்பும் அதிகரிப்பும் இருக்கக் கூடாது।

Verse 32

देशं कालञ्च भोगञ्च ज्ञात्वा नष्टे बलाबलम् द्रव्याणां कुशला ब्रूयुर्यत्तद्दाप्यमसंशयम्

இடம், காலம், பயன்பாட்டு முறையை அறிந்து, இழந்த பொருளின் வழக்கில் தரப்புகளின் வலிமை–பலவீனத்தை நிர்ணயித்து, பொருள் நிபுணர்கள் சந்தேகமின்றி எவ்வளவு ஈடு செலுத்த வேண்டும் என்று கூறுவர்।

Verse 33

बलाद्दासीकृतश् चौरैर् विक्रीतश्चापि मुच्यते स्वामिप्राणप्रदो भक्तत्यागात्तन्निष्क्रयादपि

திருடர்கள் வலுக்கட்டாயமாக அடிமையாக்கியவனும், விற்கப்பட்டவனும் விடுதலை பெற வேண்டும். அதுபோல主人ன் உயிரைக் காப்பாற்றினால், அல்லது பக்தியால்主人ன் உரிமையைத் துறந்தால், அல்லது நிர்ணயிக்கப்பட்ட மீட்புத் தொகையைச் செலுத்தினாலும் அடிமை விடுதலை பெறுவான்।

Verse 34

प्रव्रज्यावसितो राज्ञो दास आमरणान्तिकः वर्णानामानुलोम्येन दास्यं न प्रतिलोमतः

பிரவ்ரஜ்யா (சந்நியாசம்) தடுக்கப்பட்டவனோ அதில் தோல்வியுற்றவனோ அரசனின் பணியாளனாகி, மரணம் வரை சேவையில் கட்டுப்பட்டிருப்பான். வர்ணங்களில் அடிமைத்தொழில் அனுலோம வரிசையிலேயே விதிக்கப்படுகிறது; பிரதிலோமமாக அல்ல।

Verse 35

कृतशिल्पोपि निवसेत् कृतकालं गुरोर्गृहे अन्तेवासी गुरुप्राप्तभोजनस्त्रत्फलप्तदः

கலை/வித்யையை கற்றுத் தேர்ந்தாலும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் வரை குருவின் இல்லத்தில் தங்க வேண்டும். அந்தேவாசியாக குருவிடமிருந்து கிடைக்கும் உணவையே உண்டு, பிரம்மச்சரிய விரதத்தின் பலனில் பங்குடையவன்/பலன் வழங்குபவன் ஆக வேண்டும்।

Verse 36

राजा कृत्वा पुरे स्थानं ब्राह्मणान्न्यस्य तत्र तु त्रैविद्यं वृत्तिमद्ब्रूयात् स्वधर्मः पाल्यतामिति

அரசன் நகரில் உரிய இடத்தை அமைத்து அங்கே பிராமணர்களை குடியமர்த்தி, மூன்று வேதங்களில் தேர்ந்தும் நீதியான வாழ்வாதாரம் உடைய அறிஞர்களிடம்—“உங்கள் ஸ்வதர்மத்தை முறையாகக் காத்து நடத்துங்கள்” என்று கூற வேண்டும்.

Verse 37

निजधर्माविरोधेन यस्तु सामयिको भवेत् सो ऽपि यत्नेन संरक्ष्यो धर्मो राजकृतश् च यः

தன் தர்மத்துக்கு முரணாகாமல் உருவாகும் எந்தச் சமயிக ஒழுங்கும் முயற்சியுடன் காக்கப்பட வேண்டும்; அதுபோல அரசன் நிறுவிய தர்மமும் காக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 38

गणद्रव्यं हरेद्यस्तु संविदं लङ्घयेच्च यः सर्वस्वहरणं कृत्वा तं राष्ट्राद्विप्रवासयेत्

கூட்டமைப்பின் (கணத்தின்) சொத்தை அபகரிப்பவனும், ஒப்பந்தத்தை மீறுபவனும்—அவனுடைய அனைத்துச் சொத்தையும் பறிமுதல் செய்து நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்த வேண்டும்.

Verse 39

कर्तव्यं वचनं सर्वैः समूहहितवादिभिः यस्तत्र विपरीतः स्यात्स दाप्यः प्रथमं दमम्

சமூக நலத்தைப் பேசுவோரின் ஆலோசனையை அனைவரும் பின்பற்ற வேண்டும்; அதற்கு மாறாக நடப்பவன் முதலில் அபராதம் (தண்டம்) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 40

समूहकार्यप्रहितो यल्लभेत्तत्तदर्पयेत् एकादशगुणं दाप्यो यद्यसौ नार्पयेत् स्वयम्

கூட்டு பணிக்காக நியமிக்கப்பட்டவன் அதனால் எதைப் பெற்றாலும் அதை ஒப்படைக்க வேண்டும்; அவன் தானாக ஒப்படைக்காவிட்டால், அவனிடமிருந்து பதினொன்று மடங்கு வசூலிக்க வேண்டும்.

Verse 41

वेदज्ञाः शुचयो ऽलुब्धा भवेयुः कार्यचिन्तकाः कर्तव्यं वचनं तेषां समूहहितवादिनां

அவர்கள் வேதஞானம் உடையவர்களாகவும், நடத்தையில் தூய்மையுடனும், பேராசையற்றவர்களாகவும், காரியங்களை ஆராய்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். பொதுநலத்தைப் பேசுவோரின் ஆலோசனையை கடமையாக ஏற்க வேண்டும்.

Verse 42

श्रेणिनैगमपाखण्डिगणानामप्ययं विधिः भेदञ्चैषां नृपो रक्षेत् पूर्ववृत्तिञ्च पालयेत्

இதே விதி சங்கங்கள் (ச்ரேணி), வணிகக் கூட்டங்கள் (நைகம), மற்றும் பாசண்டக் குழுக்களுக்கும் பொருந்தும். அரசன் அவர்களுடைய பிரிவுகளைப் பாதுகாத்து, பழைய வழக்கங்களையும் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 43

गृहीतवेतनः कर्म त्यजन् द्विगुणमावहेत् अगृहीते समं दाप्यो भृत्यै रक्ष्य उपस्करः

கூலி பெற்ற பின் பணியை விட்டுவிட்டால், அந்த ஊழியன் இரட்டிப்பு தண்டனைக்கு உரியவன். கூலி பெறாதிருந்தால் சமமான அளவு கொடுக்க வேண்டும்; ஊழியனின் கருவிகள்/சாமான்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 44

दाप्यस्तु दशमं भागं बाणिज्यपशुसस्यतः अनिश्चित्य भृतिं यस्तु कारयेत्स महीक्षिता

அரசன் வாணிகம், கால்நடை, மற்றும் விவசாய விளைபொருளிலிருந்து பத்தில் ஒரு பங்கை வரியாக வசூலிக்க வேண்டும். ஆனால் கூலியை முன் நிர்ணயிக்காமல் சேவை செய்ய வற்புறுத்தும் ஆளுநன் அநியாய அரசன் ஆவான்.

Verse 45

देशं कालञ्च यो ऽतीयात् कर्म कुर्याच्च यो ऽन्यथा तत्र तु स्वामिनश्छन्दो ऽधिकं देयं कृते ऽधिके

உகந்த இடம்-காலத்தை மீறி, அல்லது விதிக்குப் புறம்பாக செயல் செய்தால், அந்நிலையில் உரிமையாளரின் விருப்பமே மேலிடமாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும். மேலும் பணியை ஒதுக்கிய அளவை மீறி செய்திருந்தால் கூடுதல் கூலி வழங்க வேண்டும்.

Verse 46

यो यावत् कुरुते कर्म तावत्तस्य तु वेतनम् उभयोरप्यसाध्यञ्चेत् साध्ये कुर्याद्यथाश्रुतम्

ஒருவன் எவ்வளவு வேலை செய்கிறானோ அவ்வளவே அவனுக்குரிய கூலி. இரு தரப்பிற்கும் முழுமையாக நிறைவேற்ற இயலாவிடில், ஒப்பந்தமாகக் கேட்டபடி/உடன்பட்டபடி இயன்றதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

अराजदैविकन्नष्टं भाण्डं दाप्यस्तु वाहकः प्रस्थानविघ्नकृच्चैव प्रदाप्यो द्विगुणां भृतिम्

அரசின் செயல் அல்லது தெய்வீகப் பேரிடர் அல்லாத காரணங்களால் பொருள் இழந்தால், அதை ஏற்றுச் சென்றவன் இழப்பீடு செலுத்த வேண்டும். மேலும் புறப்பாடு/பயணத்திற்கு தடையிடுபவன் ஒப்பந்தக் கூலியின் இரட்டிப்பை செலுத்த வைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 48

प्रक्रान्ते सप्तमं भागं चतुर्थं पथि संत्यजन् भृतिमर्धपथे सर्वां प्रदाप्यस्त्याजकोअपि च

பயணம் தொடங்கிய பின் ஏழில் ஒரு பங்கை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்; வழியில் இருக்கையில் நான்கில் ஒரு பங்கை. அதுபோல விலகுபவனும் நடுப்பயணத்தில் முழுக் கூலியும் செலுத்தப்படுமாறு செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

ग्लहे शतिकवृद्धेस्तु सभिकः पञ्चकं गतं गृह्णीयाद्धूर्तकितवादितराद्दशकं शतं

பந்தயம் நூறுகளாக உயருமிடத்தில், சூதாட்ட மண்டபத்தின் அதிகாரி ஐந்து (அலகு) கட்டணம் பெற வேண்டும். ஆனால் சூழ்ச்சியாளர், கிதவ (ஏமாற்றும் சூதாடி) முதலியவரிடமிருந்து நூற்று பத்து அபராதம் வசூலிக்க வேண்டும்.

Verse 50

स सम्यक्पालितो दद्याद्राज्ञे भागं यथाकृतं जितमुद्ग्राहयेज्जेत्रे दद्यात्सत्यं वचः क्षमी

அரசனால் முறையாகப் பாதுகாக்கப்பட்டவன் விதிப்படி அரசனுக்கு உரிய பங்கைக் கொடுக்க வேண்டும். வென்றதற்குரிய பாக்கியை வெற்றியாளர் வசூலிக்கட்டும்; அவன் உண்மை பேசவும், பொறுமையுடன் மன்னிக்கவும் வேண்டும்.

Verse 51

प्राप्ते नृपतिना भागे प्रसिद्धे धूर्तमण्डले जितं सशभिके स्थाने दापयेदन्यथा न तु

அரசனுக்குரிய பங்கு பெற்றபின், சூதாட்டக் குழு புகழ்பெற்ற/பொதுவானதாக இருந்தால், வென்ற தொகை அதே விளையாட்டு இடத்திலேயே சபிகன் (சபை அதிகாரி) முன்னிலையில் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் வேண்டாம்।

Verse 52

द्रष्टारो व्यवहाराणां साक्षिणश् च त एव हि राज्ञा सचिह्ना निर्वास्याः कूटाक्षोपधिदेविनः

நீதிவழக்குகளின் பார்வையாளர்களே உண்மையில் சாட்சிகள்; அவர்கள் பொய்ச் சாட்சி, லஞ்சம் பெற்ற தகவலாளர், அல்லது போலி முன்னிலையால் ஏமாற்றுபவர் எனில், அரசன் அவர்களை அடையாளமிட்டு நாடு கடத்த வேண்டும்।

Verse 53

द्यूतमेकमुखं कार्यं तस्करज्ञानकारणात् एष एव विधिर्ज्ञेयः प्राणिद्यूते समाह्वये

திருடர்களை அறிதற்குக் காரணமாக இருப்பதால், சூதாட்டம் ஒரே மைய/ஒரே கண்காணிப்பின் கீழ் நடத்தப்பட வேண்டும்; முறையாக அழைக்கப்பட்ட உயிரினப் போட்டிச் சூதாட்டத்திலும் இதே விதி அறியப்பட வேண்டும்।