Adhyaya 347

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अलङ्कारे काव्यदोषविवेको नाम षट्चत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ अधिकत्रिशततमो ऽध्यायः एकाक्षराभिधानं अग्निर् उवाच एकाक्षराभिधनञ्च मातृकान्तं वदामि ते अ विष्णुः प्रतिषेधः स्यादा पितामहवाक्ययोः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தின் அலங்காரப் பகுதியில் ‘காவ்யதோஷவிவேகம்’ எனும் 346ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 347ஆம் அதிகாரம் ‘ஏகாட்சராபிதானம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—மாத்ருகா (வர்ணமாலை) உடன் கூடிய ஒரெழுத்துப் பெயர்களை உனக்குச் சொல்கிறேன். ‘அ’ விஷ்ணுவைக் குறிக்கும்; ‘ஆ’ முதலியவற்றின் பயன்பாடு பிதாமஹன் பிரம்மாவின் வாக்கின்படி அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 2

सीमायामथाव्ययं आ भवेत्संक्रोधपीडयोः इः कामे रतिलक्ष्म्योरी उः शिवे रक्षकाद्य ऊः

எல்லை/மரியாதைக்குள் என்ற பொருளில் ‘ஆ’ அவ்யயம். கடும் கோபம் மற்றும் துன்புறுத்தல் பொருளில் ‘இः’ பயன்படும். காமப் பொருளிலும், ரதி மற்றும் லக்ஷ்மி குறித்தும் ‘ஈ’ பயன்படும். சிவ-சுபப் பொருளிலும், காவலர்கள் முதலியவற்றைக் குறித்தும் ‘உः’ ‘ஊঃ’ பயன்படும்.

Verse 3

ऋ शब्दे चादितौ ऋस्यात् ऌ ॡ ते वै दितौ गुहे ए देवी ऐ योगिनी स्यादो ब्रह्मा औ महेश्वरः

‘஋’ ஒலி/சப்தத்தையும் அதிதியையும் குறிக்கும். ‘஌’ மற்றும் ‘௡’ திதியையும் குகையையும் (குகா) குறிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. ‘ஏ’ தேவியை, ‘ஐ’ யோகினியை, ‘ஓ’ பிரம்மாவை, ‘ஔ’ மகேஸ்வரன் (சிவன்) ஐக் குறிக்கும்.

Verse 4

अङ्कामः अः प्रशस्तः स्यात् को ब्रह्मादौ कु कुत्सिते खं शून्येन्द्रियं खङ्गो गन्धर्वे च विनायके

‘அஃ’ பாராட்டத்தக்க/உத்தம பொருளில் பயன்படும். ‘க’ பிரம்மா முதலியவற்றைக் குறிக்கும்; ‘கு’ நிந்தைக்குரிய/குத்ஸித பொருள். ‘க’ (kha) வெற்றிடத்தையும், இంద్రியங்களையும் (வெறுமையென) குறிக்கும். ‘கங்க’ (khaṅga) கந்தர்வனையும் விநாயகன் (கணேசன்) ஐயும் குறிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 5

गङ्गीते गो गायने स्यद् घो घण्टा किङ्किणीमुखे ताडने ङश् च विषये स्पृहायाञ्चैव भैरवे

பாடல் (கீத) பொருளில் ‘கோ’; பாடுதல் (காயன) பொருளில் ‘கோ/஘ோ’ எனக் கூறப்படுகிறது. ‘஘ோ’ மணி மற்றும் கிங்கிணி (சிறுமணி) யின் வாயில்/துளையையும் குறிக்கும். அடித்தல்/தண்டனை பொருளில் ‘ஙஷ்’; மேலும் ‘ஙஷ்’ விஷயம், ஸ்ப்ருஹா (ஆசை) மற்றும் பயங்கரமான ‘பைரவ’ பொருளிலும் பயன்படும்.

Verse 6

चो दुर्जने निर्मले छश्छेदे जिर्जयने तथा जं गीते झः प्रशस्ते स्याद्बले ञो गायने च टः

‘சோ’ தீயவன் என்றும் தூயது என்றும் பொருள்படும். ‘ச’ வெட்டுதல், ‘ஜி’ வெல்லுதல், ‘ஜம்’ பாடல், ‘஝ः’ பாராட்டத்தக்கது, ‘ஞோ’ வலிமை, ‘டः’ பாடுதல் எனக் கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 7

ठश् चन्द्रमण्डले शून्ये शिवे चोद्बन्धने मतः डश् च रुद्रे ध्वनौ त्रासे ढक्वायां ढो ध्वनौ मतः

‘஠’ சந்திரமண்டலம், வெற்றிடம், சிவன், மேலும் ‘உத்பந்தனம்’ (கட்டுதல்/தூக்கி நிறுத்துதல்) எனப் பொருள்படும். ‘ட’ ருத்ரன், ஒலி, அச்சம்; ‘஢’ ‘஢க்வா’ எனும் உச்சரிப்பில் எழும் ஒலியைக் குறிக்கும்.

Verse 8

णो निष्कर्षे निश् चये च तश् चौरे क्रोडपुच्छके भक्षणे थश्छेदने दो धारणे शोभने मतः

‘ணோ’ இழுத்து எடுதல்/வெளியேற்றுதல் எனப் பயன்படும். ‘நிஷ்’ உறுதி. ‘தஷ்’ திருடன் என்றும் வராகத்தின் வால் என்றும் பொருள். ‘ப’ உண்ணுதல், ‘த’ வெட்டுதல், ‘தோ’ தாங்குதல்/ஆதரித்தல் மற்றும் அழகு/அலங்காரம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 9

ब्रह्मकाद्य ऊरिति ख प्रशान्तःस्यादिति ख धने इति ञ धो धातरि चधूस्तूरे नो वृन्दे सुगते तथा प उपवने विख्यातः फश् च झञ्झानिले मतः

‘க’ ‘ஊரி’ (உண்மையாக/மிகுதியாக) என்றும் ‘பிரசாந்த’ (அமைதியான) என்றும், மேலும் ‘பிரஹ்மக’ முதலிய சூழல்களிலும் பயன்படும். ‘ஞ’ செல்வம். ‘தோ’ தாதா/தாங்குபவன் (தாத்ரு). ‘தூः’ திருடன். ‘நோ’ கூட்டம்/விரிந்த குழு மற்றும் ‘சுகத’ (நன்றாகச் சென்றவன்). ‘ப’ உபவனம் (தோப்பு) எனப் புகழ்பெற்றது. ‘பஶ்’ புயல்காற்று போன்ற ‘஝ஞ்஝ானில’ எனக் கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 10

फुः फुत्कारे निष्फले च विः पक्षी भञ्च तारके मा श्रीर्मानञ्च माता स्याद्याग यो यातृवीरणे

‘ஃபுஃ’ சீற்றொலி/ஃபுத் காரம் மற்றும் பயனற்றது எனப் பொருள். ‘விஃ’ பறவை. ‘பஞ்’ நட்சத்திரம்/கோள். ‘மா’ ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) என்றும் தாய் என்றும். ‘யாக’ யாக அர்ப்பணம்/சடங்கு; ‘யः/யோ’ பயணி மற்றும் போர்வீரன் எனப் பயன்படும்.

Verse 11

रो बह्नौ च लः शक्रे च लो विधातरि ईरितः विश्लेषणे वो वरुणे शयने शश् च शं सुखे

‘ரோ’ என்ற அక్షரம் வஹ்னி (அக்னி)யைக் குறிக்கும். ‘லः’ என்பது சக்ரன் (இந்திரன்) குறியீடு. ‘லோ’ என்பது விதாதா (பிரம்மா) என அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘வோ’ என்பது பிரிவு/விச்லேஷணம் எனப் பொருள். ‘வ’ வருணனைச் சுட்டும். ‘ஶஶ்’ படுத்தல்/நித்திரை எனப் பொருள். ‘ஶம்’ சுகம், க்ஷேமம் எனக் குறிக்கும்.

Verse 12

षः श्रेष्ठे सः परोक्षे च सालक्ष्मीः सं कचेमतः धारणे हस् तथा रुद्रे क्षः क्षत्त्रे चाक्षरे मतः

‘ஷஃ’ என்பது ‘சிறந்தது’ எனப் பொருள். ‘ஸஃ’ என்பது ‘பரோட்சம்/மறைவு’ எனக் குறிக்கும். ‘ஸா’ என்பது ‘லக்ஷ்மியுடன் கூடியது’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. ‘ஸம்’ என்பது ‘கசம்’ (முடி/கேசம்) எனக் கருதப்படுகிறது. ‘ஹஸ்’ என்பது ‘தாரணை/தாங்குதல்’ என்றும், ருத்ரனையும் குறிக்கும். ‘க்ஷஃ’ என்பது ‘க்ஷத்ரம்’ (அரசாட்சிச் சக்தி) எனவும், அக்‌ஷரங்களுள் ஒன்றாகவும் எண்ணப்படுகிறது.

Verse 13

क्षो नृसिंहे हरौ तद्वत् क्षेत्रपालकयोरपि मन्त्र एकाक्षरो देवो भुक्तिमुक्तिप्रदायकः

‘க்ஷோ’ எனும் ஒரெழுத்து மந்திரம் நரசிம்ஹனுக்கும் ஹரிக்கும் பயன்படுவது; அதுபோல இரு க்ஷேத்ரபாலர்களுக்கும் (காவல்தெய்வங்களுக்கு) உரியது. இந்த தெய்வீக ஒரெழுத்து மந்திரம் போகம் (ஐஸ்வரியம்) மற்றும் முக்தி—இரண்டையும் அருள்கிறது.

Verse 14

हैहयशिरसे नमः सर्वविद्याप्रदो मनुः अकाराद्यास् तथा मन्त्रा मातृकामन्त्र उत्तमः

ஹைஹயர்களின் தெய்வத் தலைக்கு நமஸ்காரம். இந்த மனு (மந்திர-சூத்திரம்) எல்லா வித்யைகளையும் அளிப்பது. அதுபோல ‘அ’ காரத்தால் தொடங்கும் மந்திரங்கள்—உத்தமமான மாத்ருகா (வர்ணமாலை) மந்திரம்—எனவும் (போதிக்கப்படுகிறது).

Verse 15

एकपद्मे ऽर्चयेदेतान्नव दुर्गाश् च पूजयेत् भगवती कात्यायनी कौशिकी चाथ चण्डिका

ஒரே பத்ம-யந்திரத்தில் இவர்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; மேலும் நவதுர்கைகளையும் பூஜிக்க வேண்டும்—அதாவது பகவதி, காத்யாயனி, கௌசிகி, மேலும் சண்டிகா (முதலியோர்).

Verse 16

प्रचण्डा सुरनायिका उग्रा पार्वती दुर्गया ॐ चण्डिकायै विद्महे भगवत्यै धीमहि तन्नो दुर्गा प्रचोदयात् क्रमादि तु षडङ्गं स्याद्गणो गुरुर्गुरुः क्रमात्

அவள் பிரசண்டா, தேவர்களின் நாயகி, உக்ரா, பார்வதி, துர்கை. “ஓம்—சண்டிகையை அறிகிறோம்; பகவதியைத் தியானிக்கிறோம்; அந்த துர்கை எங்களைத் தூண்டுவாளாக.” முறையாக ஷடங்க-ந்யாசம் செய்யப்பட வேண்டும்; சந்தக் கணம் ‘குரு-குரு’ எனும் வரிசை.

Verse 17

अजितापराजिता चाथ जया च विजया ततः कात्यायनी भद्रकाली मङ्गला सिद्धिरेवती

பின்னர் அவள் அஜிதா, அபராஜிதா; மேலும் ஜயா, விஜயா; அதன்பின் காத்யாயனி, பத்ரகாளி, மங்களா, சித்தி, ரேவதி என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 18

सिद्धादिवटुकाः पूज्या हेतुकश् च कपालिकः एकपादो भीमरूपो दिक्पालान्मध्यतो नव

சித்த முதலிய வட்டுகர்களை வழிபட வேண்டும்; அதுபோல ஹேதுக, கபாலிக வடிவங்களையும். ஏகபாத, பீமரூப—திக்பாலர்களின் நடுவில் நிலைபெற்ற இவை ஒன்பது (தெய்வ/உடன்பிறை) ஆகும்.

Verse 19

ह्रीं दुर्गे दुर्गे रक्षणि स्वाहामन्त्रार्थसिद्धये गौरी पूज्या च धर्माद्याः स्कन्दाद्याः शक्तयो यजेत्

மந்திரத்தின் பொருள்-சித்திக்காக “ஹ்ரீம்—துர்கே துர்கே ரக்ஷிணி ஸ்வாஹா” என்று ஜபிக்க வேண்டும். கௌரியையும் வழிபட வேண்டும்; மேலும் தர்மாதி, ஸ்கந்தாதி சக்திகளுக்கும் யஜனம்/பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

प्रज्ञा ज्ञाना क्रिया वाचा वागीशी ज्वालिनी तथा कामिनी काममाला च इन्द्राद्याः शक्तिपूजनं

பிரஜ்ஞா, ஞானா, கிரியா, வாசா, வாகீஷி, ஜ்வாலினி, காமினி, காமமாலா ஆகிய சக்திகளுக்கும், மேலும் இந்திராதி சக்திகளுக்கும் பூஜை செலுத்த வேண்டும்.

Verse 21

ओंगं स्वाहा मूलमन्त्रो ऽयं गं वा गणपतये नमः षडङ्गो रक्तशुक्लश् च दन्ताक्षपरशूतकटः

“ஓம் கம் ஸ்வாஹா”—இதுவே மூலமந்திரம்; அல்லது “கம், கணபதயே நமः” எனலாம். அவரின் ஷடங்க-ந்யாச ரூபம் செந்நிறமும் வெண்நிறமும் உடையது; தந்தம், ஜபமாலை, பரசு, அங்குசம் தாங்குகிறார்।

Verse 22

समोदको ऽथ गन्धादिगन्धोल्कायेति च क्रमात् गजो महागणपतिर्महोल्कः पूज्य एव च

பின்பு முறையே அவரை “ஸமோதக”, “கந்தாதி-கந்தோல்கா” எனவும்; மேலும் “கஜ”, “மஹாகணபதி”, “மஹோல்க” என்ற நாமங்களாலும் ஆவாஹனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும்—அவர் இந்நாமங்களால் பூஜ்யர்।

Verse 23

कुष्माण्डाय एकदन्तत्रिपुरान्तकाय श्यामदन्तविकटहरहासाय लम्बनाशाननाय पद्मदंष्ट्राय मेघोल्काय धूमोल्काय वक्रतुण्दाय विघ्नेश्वराय विकटोत्कटाय गजेन्द्रगमनाय भुजगेन्द्रहाराय शशाङ्कधराय गणाधिपतये स्वाहा एतैर् मनुभिः स्वाहान्तैः पूज्य तिलहोमादिनार्थभाक् काद्यैर् वा वीजसंयुक्तैस्तैर् आद्यैश् च नमो ऽन्तकैः

“குஷ்மாண்டாய ஸ்வாஹா; ஏகதந்த-திரிபுராந்தகாய ஸ்வாஹா; ஷ்யாமதந்த-விகட-ஹரஹாஸாய ஸ்வாஹா; லம்பநாஷானநாய ஸ்வாஹா; பத்மதம்ஷ்ட்ராய ஸ்வாஹா; மேகோல்காய ஸ்வாஹா; தூமோல்காய ஸ்வாஹா; வக்ரதுண்டாய ஸ்வாஹா; விக்நேஸ்வராய ஸ்வாஹா; விகடோத்கடாய ஸ்வாஹா; கஜேந்திரகமநாய ஸ்வாஹா; புஜகேந்திரஹாராய ஸ்வாஹா; ஷஷாங்கதராய ஸ்வாஹா; கணாதிபதயே ஸ்வாஹா।” இவ்வாறு ‘ஸ்வாஹா’ முடியும் மந்திரங்களால் பூஜித்தால் எள்ளு-ஹோமம் முதலிய கர்மங்களுக்கு தகுதி பெறுவர்; அல்லது ‘க’ முதலிய எழுத்துகளுடன் இணைந்த பீஜமந்திரங்களாலும், முன் கூறிய ‘நமः’ முடியும் நாமங்களாலும் பூஜிக்கலாம்।

Verse 24

मन्त्राः पृथक् पृथग्वा स्युर्द्विरेफद्विर्मुखाक्षिणः* कात्यायनं अकन्द आह यत्तद्व्याकरणं वदे

மந்திரங்களை தனித்தனியாக, ஒன்றொன்றாக ஜபிக்கலாம்; அல்லது ‘ரேப’ (ர்) இரட்டைப்படுத்தியும், ‘முக’ மற்றும் ‘அக்ஷி’ வகை எழுத்துகளையும் இரட்டைப்படுத்தியும் அமைக்கலாம். அகந்தன் இதை காத்யாயனரின் கருத்தென கூறினார்; ஆகவே அந்த இலக்கண விதியை நான் உரைக்கிறேன்।