Adhyaya 344
Chapter 344: Ornaments of Word-and-Meaning (शब्दार्थालङ्काराः)
பகவான் அக்னி இலக்கிய-சாஸ்திரத் தொடரில், சொல் (சப்தம்) மற்றும் பொருள் (அர்த்தம்) இரண்டையும் ஒருசேர அழகுபடுத்தும் ‘சப்தார்த்த அலங்காரங்கள்’ பற்றி விளக்குகிறார்—ஒரே மாலை கழுத்தும் மார்பும் இரண்டையும் ஒருங்கே அலங்கரிப்பதுபோல். அவர் ஆறு செயல்வாய்ந்த அமைப்பு-குணங்களைச் சொல்கிறார்: பிரசஸ்தி, காந்தி, ஒளசித்யம், சங்க்ஷேபம், யாவதர்த்ததா, அபிவ்யக்தி. பிரசஸ்தி என்பது கேட்பவரின் உள்ளத்தை உருக்கும் வாக்கு; அது அன்புச் சம்போதனம் மற்றும் முறையான புகழ்ச்சி என இரு வகை. காந்தி என்பது சொல்லக்கூடியது மற்றும் தெரிவிக்கப்படும் பொருள் ஆகியவற்றின் மனமகிழ் இசைவு. ஒளசித்யம் என்பது ரீதி, வ்ருத்தி, ரசம் ஆகியவை பொருளுக்கு ஏற்றபடி இருந்து, வீரியம்–மாதுர்யம் சமநிலையுடன் அமையும்போது தோன்றும். பின்னர் அபிவ்யக்தியில் ஸ்ருதி (நேரடி முக்கியார்த்தம்) மற்றும் ஆக்ஷேபம் (சுட்டிய/வ்யங்க்ய அர்த்தம்), முக்கிய–உபசார வேறுபாடு, தொடர்பு/அருகாமை/சமவாயம் வழி எழும் லக்ஷணா ஆகியவை தொழில்நுட்பமாக கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் ஆக்ஷேபம், சமாஸோக்தி, அபஹ்நுதி, பர்யாயோக்தா முதலியவை த்வனியுடன் இணைக்கப்பட்டு, மறைபொருளே கவிதை வலிமையின் மையம் என நிறுவப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे अलङ्कारे अर्थालङ्कारनिरूपणं नाम त्रिचत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुश् चत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः शब्दार्थालङ्काराः अग्निर् उवाच शब्दार्थयोरलङ्कारो द्वावलङ्कुरुते समं एकत्र निहितो हारः स्तनं ग्रीवामिव स्त्रियाः
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தின் அலங்காரப் பகுதியில் ‘அர்த்தாலங்கார நிரூபணம்’ எனும் மூன்றுநூற்று நாற்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது மூன்றுநூற்று நாற்பத்துநான்காம் அத்தியாயம்—‘சொல்-அர்த்த அலங்காரங்கள்’—ஆரம்பம். அக்னி கூறினார்: சொலும் பொருளும் இரண்டிற்குமான அலங்காரம் இரண்டையும் சமமாக அலங்கரிக்கிறது; ஒரே இடத்தில் அணியப்பட்ட ஒரு மாலை, பெண்ணின் மார்பையும் கழுத்தையும் இரண்டையும் அழகுபடுத்துவது போல।
Verse 2
प्रशस्तिः कान्तिरौचित्यं संक्षेपो यावदर्थता अभिव्यक्तिरिति व्यक्तं षड्भेदास्तस्य जाग्रति
பிரசஸ்தி, காந்தி, ஒளசித்யம், சுருக்கம், யாவதர்த்ததா (பொருளுக்குத் தேவையான அளவிற்கு மட்டும் கூறுதல்), மற்றும் அபிவ்யக்தி (தெளிவான வெளிப்பாடு)—இவையே அதன் ஆறு வகைகள்; இயற்றலில் இவை எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 3
प्रशस्तिः परवन्मर्मद्रवीकरणकर्मणः वाचो युक्तिर्द्विधा सा च प्रेमोक्तिस्तुतिभेदतः
பிரசஸ்தி என்பது பிறரின் உள்ளமர்மத்தை உருகச் செய்வதுபோன்ற செயலுடைய ஒரு வாக்கு-யுக்தி. அந்த வாக்குரீதி இரண்டு வகை—பிரேமோக்தி மற்றும் ஸ்துதி—என்ற வேறுபாட்டினால் பிரிக்கப்படுகிறது।
Verse 4
प्रेमोक्तिस्तुतिपर्यायौ प्रियोक्तिगुणकीर्तने कान्तिः सर्वमनोरुच्यवाच्यवात्तकसङ्गतिः
‘பிரேமோக்தி’ மற்றும் ‘ஸ்துதி’ இரண்டும் இணைச் சொற்கள்; ‘ப்ரியோக்தி’ என்பது குணங்களைப் புகழ்ந்து கூறும் வாக்கு. ‘காந்தி’ எல்லா மனங்களையும் மகிழ்விப்பது—வாச்யமும் உணர்த்தப்படுவதும் பொருந்தும் ஒத்திசைவு.
Verse 5
यथा वस्तु तथा रीतिर्यथा वृत्तिस् तथा रसः ऊर्जस्विमृदुसन्दर्भादौचित्यमुपजायते
பொருள் எப்படியோ அப்படியே ரீதி; வெளிப்பாட்டு முறை (வ்ருத்தி) எப்படியோ அப்படியே ரசம். ஓஜஸும் மிருதுவும் இணைந்த அமைப்பிலிருந்து (சந்தர்பம்) ஒழுங்குமுறைத் தகுதி (ஔசித்யம்) பிறக்கிறது.
Verse 6
संक्षेपो वाचकैर् अल्पैर् वहोरर्थस्य संग्रहः अन्यूनाधिकता शब्दवस्तुनोर्यावदर्थता
சங்க்ஷேபம் என்பது சில வெளிப்படுத்தும் சொற்களால் பெரும் பொருளைச் சுருக்கிக் கொள்வது; சொல்லும் நோக்கப் பொருளும் குறையாமலும் மிகையாமலும், பொருளளவிற்கு ஏற்றவாறு இருப்பதே (யாவதர்த்ததா).
Verse 7
प्रकटत्वमभिव्यक्तिः श्रुतिराक्षेप इत्य् अपि तस्या भेदौ श्रुतिस्तत्र शब्दं स्वार्थसमर्पणम्
வெளிப்படைத்தன்மை ‘அபிவ்யக்தி’ எனப்படுகிறது. அதற்கு ‘ஸ்ருதி’ மற்றும் ‘ஆக்ஷேப’ என இரண்டு வகைகள் உண்டு. அவற்றில் ‘ஸ்ருதி’ என்பது சொல் தன் முதன்மைப் பொருளை நேரடியாக வழங்குதல்.
Verse 8
भवेन्नैमित्तिकी पारिभाषिकी द्विविधैव सा सङ्केतः परिभाषेति ततः स्यात् पारिभाषिकी
அது இருவகை: நைமித்திகீ மற்றும் பாரிபாஷிகீ. ‘சங்கேதம்’ என்பது மரபுச் சம்மதம்/ஒப்பந்தம்; ‘பரிபாஷா’ என்பது தொழில்நுட்ப வரையறை. ஆகவே அது ‘பாரிபாஷிகீ’ என அழைக்கப்படுகிறது.
Verse 9
मुख्यौपचारिकी चेति सा च सा च द्विधा द्विधा स्वाभिधेयस्खलद्वृत्तिरमुख्यार्थस्य वाचकः
சொல்-சக்தி இருவகை—முக்கியம் (நேரடி) மற்றும் உபசாரிகி (கௌண/உருவகம்). இவ்விரண்டிலும் தலா இரு உபவகைகள் உள்ளன. சொல் தன் சொந்த அபிதேய (நேரடி) பொருளிலிருந்து விலகி இயங்கும்போது, அந்த வ்ருத்தியே அமுக்கிய (கௌண) பொருளை வெளிப்படுத்தும் வாக்கியமாகிறது।
Verse 10
यया शब्दो निमित्तेन केनचित्सौपचारिकी सा च लाक्षणिकी गौणी लक्षणागुणयोगतः
ஒரு குறிப்பிட்ட நிமித்தம்/அடிப்படை காரணத்தால் சொல் உபசாரமாக (உருவகமாக) பயன்படச் செய்யும் செயல்முறை ‘உபசாரிகி’ எனவும் ‘லாக்ஷணிகி’ எனவும் கூறப்படுகிறது. லக்ஷணா–குண இணைப்பினால் அது ‘கௌணி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது।
Verse 11
अभिधेयाविनाभूता प्रतीतिर् लक्षणोच्यते अभिधेयेन सम्बन्धात्सामीप्यात्समवायतः
அபிதேய (முக்கியப் பொருள்) உடன் பிரிக்கமுடியாத வகையில் இணைந்துள்ள உணர்வே ‘லக்ஷணா’ எனப்படுகிறது. அது அபிதேயத்துடன் உள்ள சம்பந்தம், சாமீப்யம் (அருகாமை) அல்லது சமவாயம் (உள்ளார்ந்த இணைப்பு) காரணமாக உண்டாகிறது।
Verse 12
वैपरीत्यात्क्रियायोगाल्लक्षणा पञ्चधा मता गौणीगुणानामानन्त्यादनन्ता तद्विवक्षया
வைபரீத்யம் (முரண்பாடு) காரணமாகவும், நோக்கப்பட்ட செயல்-இணைப்பு காரணமாகவும் லக்ஷணா ஐந்துவகை எனக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் கௌண குணங்கள் எல்லையற்றதால், பேச்சாளரின் விவக்ஷைக்கு ஏற்ப அது எல்லையற்றதாகவும் ஆகிறது।
Verse 13
अन्यधर्मस्ततो ऽन्यत्र लोकसीमानुरोधिना सम्यगाधीयते यत्र स समाधिरिह स्मृतः
மக்களின் எல்லைகள்/மரபுச் சடங்குகளின் ஏற்ற வரம்புகளுக்கு (லோகசீமா) ஏற்ப, வேறொரு இடத்தில் வேறொரு தர்ம விதி முறையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் போது, அதுவே இங்கு ‘சமாதி’ (நிலையான சட்டத் தீர்மானம்) என நினைவுகூரப்படுகிறது।
Verse 14
श्रूतेरलभ्यमानो ऽर्थो यस्माद्भाति सचेतनः स आक्षेपो धनिः स्याच्च ध्वनिना व्यज्यते यतः
கேட்ட சொற்களால் நேரடியாகப் பெற முடியாத பொருள், ஆனால் உணர்வுள்ள அறிவாளி வாசகருக்கு வெளிப்படுவது ‘ஆக்ஷேபம்’ எனப்படும்; அது த்வனி/வ்யஞ்ஜனா (சுட்டுரை) மூலம் வெளிப்படுவதால் ‘தனி’ (த்வனியின் ஒரு வகை) என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 15
शब्देनार्थेन यत्रार्थः कृत्वा स्वयमुपार्जनम् प्रतिषेध इवेष्टस्य यो विशेषो ऽभिधित्सया
ஒரு சொல் தன் வாச்யார்த்தத்தின் மூலம் பொருளைச் சொல்லி, கேட்பவர் தானே நோக்கப்பட்ட பொருளைத் தனித்து உணருமிடத்தில், விரும்பிய (எழுத்தார்த்த) பொருளுக்கு ‘மறுப்பு’ ஏற்பட்டதுபோல் தோன்றும் சிறப்புப் பொருள் உண்டாகிறது; அது பேச்சாளரின் அபிதித்ஸா (குறிப்பிட்ட பொருளைச் சொல்வதற்கான நோக்கம்) காரணமாகும்।
Verse 16
तमाक्षेपं व्रुवन्त्यत्र स्तुतं स्तोत्रमिदं पुनः अधिकारादपेतस्य वस्तुनो ऽन्यस्य या स्तुतिः
இங்கு இந்த அலங்காரத்தை ‘ஆக்ஷேபம்’ என்று கூறுகின்றனர். மேலும் இதையே ‘ஸ்தோத்ரம்’ என்றும் சொல்கின்றனர்—அதாவது உரிய பொருள்-வட்டம் (அதிகாரம்) விட்டு விலகி, வேறு ஒன்றை நோக்கி செலுத்தப்படும் புகழ்ச்சியே ஸ்தோத்ர-ரூபம்.
Verse 17
यत्रोक्तं गम्यते नार्थस्तत्समानविशेषणं सा समासोकितिरुदिता सङ्क्षेपार्थतया बुधैः
எங்கு வெளிப்படையாகச் சொன்னதிலிருந்து நோக்கப்பட்ட பொருள் புரியாது; ஆனால் அதே பொதுப் பொருளுடன் சிறப்பணை (விசேஷணம்) கொண்ட சொல்லாக்கத்தால் அது உணரப்படுகிறதோ, அதனை அறிஞர்கள் ‘ஸமாஸோக்தி’ என்று கூறினர்; ஏனெனில் அது பொருளைச் சுருக்கமாகக் காட்டுகிறது।
Verse 18
अपह्नुतिरपह्नुत्य किञ्चिदन्यार्थसूचनम् पर्यायोक्तं यदन्येन प्रकारेनाभिधीयते एषामेकंतमस्येव समाख्या ध्वनिरित्यतः
‘அபஹ்நுதி’ என்பது மறுப்பு/மறைத்தல் மூலம் வேறொரு பொருளை மறைமுகமாகச் சுட்டுவது. ‘பர்யாயோக்தம்’ என்பது வேறு முறையில் சொல்லப்படுவது. ஆகவே இவற்றில் குறைந்தது ஒன்றிலாவது வ்யஞ்ஜனா (சுட்டுரை) இயங்குவதால் ‘த்வனி’ என்ற பெயர் பொருந்தும்।
Frequently Asked Questions
It defines ornaments that simultaneously beautify both wording and meaning, then systematizes six compositional excellences and connects explicit meaning and suggested meaning (dhvani) to poetic effect.
By disciplining speech through propriety, clarity, and ethically resonant praise, it treats aesthetic mastery as a dharmic refinement of mind and communication—supporting right conduct and contemplative discernment.