Adhyaya 343

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अलङ्कारे शब्दालङ्कारनिरूपणं नाम द्विचत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ त्रिचत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अर्थालङ्काराः अग्निर् उवाच अलङ्करणमर्थानामर्थालङ्कार इष्यते तं विना शब्दसौन्दर्यमपि नास्ति मनोहरम्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘அலங்காரத்தில் சொல்-அலங்கார விளக்கம்’ எனும் 342ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 343ஆம் அதிகாரம் ‘பொருள்-அலங்காரங்கள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—பொருள்களின் அலங்கரிப்பே ‘அர்த்தாலங்காரம்’; அது இல்லையெனில் சொற்களின் அழகும் மனம் கவராது।

Verse 2

अर्थालङ्काररहिता विधवेव सरस्वती स्वरूपमथ सादृश्यमुत्प्रेक्षातिशयावपि

பொருள்-அலங்காரங்கள் இன்றிய வாக்கு (சரஸ்வதி) விதவையைப் போன்றது. இப்போது அவற்றின் இயல்பு, மேலும் சாத்திருஷ்யம், உற்ப்ரேக்ஷை, அதிசயம் ஆகியவையும் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 3

विभावना विरोधश् च हेतुश् च सममष्टधा स्वभाव एव भावानां स्वरूपमभिधीयते

விபாவனா, விரோதம், ஹேது—இவ்வாறு எட்டு வகைகளாக—பாவங்களின் சுவபாவமே அவற்றின் ஸ்வரூபம் (லட்சணம்) என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 4

निजमागन्तुकञ्चेति द्विविधं तदुदाहृतम् सांसिद्धिकं नियं नैमित्तिकमागन्तुकं तथा

இது இரண்டு வகை எனக் கூறப்படுகிறது—நிஜம் (இயல்பானது) மற்றும் ஆகந்துகம் (சூழ்நிலை/அடைந்தது). நிஜம் என்பது தானே सिद्धமான இயற்கை நியமம்; ஆகந்துகம் என்பது குறிப்பிட்ட நிமித்தத்திற்காக மேற்கொள்ளப்படுவது।

Verse 5

विधुरेवेति ख , ट च सादृश्यं धर्मसामान्यमुपमा रूपकं तथा महोक्त्यर्थान्तरन्यासाविति स्यात्तु चतुर्विधम्

‘விதுரேவேதி’ முதலியன. உவமை நான்கு வகை—(1) சாத்திருஷ்யம், (2) தர்ம-சாமான்யம், (3) ரூபகம், மற்றும் (4) மஹோக்தி, அர்த்தாந்தரந்யாசம்.

Verse 6

उपमा नाम सा यस्यामुपमानोपमेययोः सत्ता चान्तरसामान्ययोगित्वेपि विवक्षितं

உபமா என்பது அலங்காரம்; இதில் உபமானம் மற்றும் உபமேயம் குறித்து அவற்றின் பரஸ்பரத் தொடர்பு நோக்கமாக்கப்படுகிறது—அதாவது உள்ளார்ந்த பொதுத் தன்மை (சாதாரண தர்மம்) இருப்பது குறிக்கப்படுகிறது, அத்தகைய பொதுமை பொதுவாகச் சாத்தியமானதாயினும்।

Verse 7

किञ्चिदादाय सारूप्यं लोकयात्रा प्रवर्तते समासेनासमासेन सा द्विधा प्रतियोगिनः

சிறிதளவு ஒற்றுமையை ஏற்று உலக வழக்கு (சாதாரண மொழிநடை) நடைபெறுகிறது; அது சமாசத்தால் அல்லது சமாசமின்றி—இவ்வாறு தொடர்புடைய பதங்களின் (பிரதியோகிகளின்) நோக்கில் இருவகை.

Verse 8

विग्रहादभिधानस्य ससमासान्यथोत्तरा उपमाद्योतकपदेनोपमेयपदेनच

விக்ரஹம் (பகுத்துரை) மூலம் அபிதானத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்; சமாசத்தில் பின்வரும் உறுப்புகளின் பொருள் தக்கவாறு உணரப்பட வேண்டும். உபமையில் உபமா-த்யோதகப் பதமும் உபமேயப் பதமும் மூலம் ஒப்பீட்டு உறவு குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 9

ताभ्याञ्च विग्रहात्त्रेधा ससमासान्तिमात् त्रिधा विशिष्यमाणा उपमा भवन्त्यष्टादश स्फुटाः

அந்த இரு வகைகளிலிருந்தும் விக்ரஹத்தின் மூலம் இது மும்மடங்காகிறது; மேலும் சமாசத்தின் இறுதி உறுப்பின் அடிப்படையிலும் மும்மடங்காகிறது. இவ்வாறு வேறுபடுத்தப்பட்ட உபமைகள் தெளிவாக பதினெட்டு வகையாகும்.

Verse 10

यत्र साधारणो धर्मः कथ्यते गम्यते ऽपि वा ते धर्मवस्तुप्राधान्याद्धर्मवस्तूपमे उभे

எங்கு சாதாரண தர்மம் (பொதுக் குணம்) வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுகிறதோ அல்லது உணர்த்தப்படுகிறதோ, அங்கு தர்மமும் பொருளும்—இரண்டும் முதன்மை பெறுவதால் அவை ‘தர்மவஸ்து-உபமா’ எனப்படும்.

Verse 11

तुल्यमेवोपमीयेते यत्रान्योन्येन धर्मिणौ परस्परोपमा सा स्यात् प्रसिद्धेरन्यथा तयोः

ஒத்த பண்புகள் உடைய இரண்டு ஆதாரங்கள் ஒருவரையொருவர் ஒப்பிட்டு, இருவரும் பரஸ்பரமாக உபமானமாகக் கூறப்படின் அது ‘பரஸ்பரோபமா’ எனப்படும்; இல்லையெனில் இரண்டில் அதிகம் பிரசித்தமானதே உபமானமாக நிர்ணயிக்கப்படும்।

Verse 12

विपरीतोपमा सा स्याद्व्यावृत्तेर् नियमोपमा अन्यत्राप्यनुवृत्तेस्तु भवेदनियमोपमा

இது ‘விபரீதோபமா’ எனப்படும். விலக்கல் (வ்யாவ்ருத்தி) மூலம் ஒப்பீடு கட்டுப்படுத்தப்பட்டால் அது ‘நியமோபமா’; கூறிய ஒற்றுமை பிற இடங்களிலும் பொருந்தினால் அது ‘அநியமோபமா’ ஆகும்।

Verse 13

समुच्चयोपमातो ऽन्यधर्मवाहुल्यकीर्तनात् वहोर्धम्मस्य साम्येपि वैलक्ष्ण्यं विवक्षितं

இரண்டு பொதுத் தர்மங்களில் ஒற்றுமை இருந்தாலும், இங்கு வேறுபாடே நோக்கம்; ஏனெனில் ‘சமுச்சயோபமா’விலிருந்து மாறாக, பிற (கூடுதல்) பண்புகள் பலவற்றை இங்கு குறிப்பிடுகின்றனர்।

Verse 14

यदुच्यते ऽतिरिक्तत्वं व्यतिरेकोपमा तु सा यत्रोपमा स्याद्वहुभिः सदृशैः सा बहूपमा

‘மேன்மை/அதிகத்தன்மை’ வெளிப்படும் அலங்காரம் ‘வ்யதிரேகோபமா’ எனப்படும். பல ஒத்த உபமானங்களால் உவமை செய்யப்படின் அது ‘பஹூபமா’ என்று கூறப்படும்।

Verse 15

धर्माः प्रत्युपमानञ्चेदन्ये मालोपमैव साअप्_३४३०१५अबुपमानविकारेण तुलना विक्रियोपमा

தர்மங்களும் பிரத்யுபமானமும் வேறு முறையில் அமைக்கப்பட்டால் அது ‘மாலோபமா’ போன்றதாகும். உபமானத்தை மாற்றி செய்யும் ஒப்பீடு ‘துலனா’; மேலும் மாற்றுருவம் கொண்ட உவமை ‘விக்ரியோபமா’ எனப்படும்।

Verse 16

त्रिलोक्यासम्भवि किमप्यारोप्य प्रतियोगिनि कविनोपमीयते या प्रथते साद्भुतोपमा

கவி, உபமானத்தின் மீது மூன்று உலகங்களிலும் இல்லாத ஒன்றையும் ஏற்றி வைத்து உபமேயத்தை ஒப்பிடும் உவமை ‘அத்புதோபமா’ எனப் புகழ்பெறும்।

Verse 17

प्रतियोगिनमारोप्य तदभेदेन कीर्तनम् उपमेयस्य सा मोहोपमासौ भ्रान्तिमद्वचः

உபமானமான பிரதியோகினை ஏற்றி வைத்து, உபமேயத்தை அதனுடன் வேறுபாடின்றி உரைப்பது ‘மோஹோபமா’; இது மயக்கம்/பிழை உணர்வுடைய சொற்றொடர்.

Verse 18

उभयोर्धर्मिणोस्तथ्यानिश् चयात् संशयोपमा उपमेयस्य संशय्य निश् चयान्निश् चयोपमा

உபமேயம், உபமானம் இரண்டிலும் பொதுத் தன்மை உண்மையாக நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தும் உவமை சந்தேகமாகச் சொல்லப்படின் அது ‘ஸம்ஶயோபமா’. ஆனால் உபமேயம் தானே சந்தேகமானதாக இருந்தும் உவமை உறுதியாகச் சொல்லப்படின் அது ‘நிச்சயோபமா’.

Verse 19

वाक्यार्थनैव वाक्यार्थोपमा स्यादुपमानतः आत्मनोपमानादुपमा साधारण्यतिशायिनी

முழு வாக்கியத்தின் பொருளே ஒப்பிடப்படின், உபமானத்தின் காரணமாக அது ‘வாக்யார்த்தோபமா’. ஒன்றை அதே ஒன்றோடு ஒப்பிடுவதால் ‘சாதாரணீ’ அல்லது ‘அதிசாயினீ’ உவமை உண்டாகும்।

Verse 20

उपमेयं यद्न्यस्य तद्न्यस्योपमा मता यद्युत्तरोत्तरं याति तदासौ गगनोपमा

ஒரு பொருள் ஒருவற்குப் உபமேயமாக இருந்து உவமைக்குரியதாகி, அதுவே மீண்டும் மற்றொன்றிற்கும் உபமேயமாக மாறும் வகை உவமை ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது; மேலும் ஒப்பீடு படிப்படியாக உயர்ந்து செல்லுமாயின் அது ‘ககனோபமா’ எனப்படும்।

Verse 21

प्रशंसा चैव निन्दा च कल्पिता सदृशी तथा किञ्चिच्च सदृशी ज्ञेया उपमा पञ्चधा पुरः

இங்கு உவமை ஐந்து வகையாகக் கூறப்படுகிறது—புகழ்வுரை, பழிப்புரை, கற்பிதம், உண்மையான ஒற்றுமை அடிப்படை, மற்றும் பகுதி (வரையறுக்கப்பட்ட) ஒற்றுமை அடிப்படை।

Verse 22

उपमानेन यत्तत्वमुपमेयस्य रूप्यते गुणानां समतां दृष्ट्वा रूपकं नाम तद्विदुः

குணங்களின் சமத்துவத்தை உணர்ந்து, உவமானத்தின் இயல்பே உவமேயத்தின் மீது ஏற்றப்படும்போது, அறிஞர்கள் அந்த அலங்காரத்தை ‘ரூபகம்’ (உருவகம்) எனக் கூறுவர்।

Verse 23

उपमैव तिरोभूतभेदा रूपकमेव वा सहोक्तिः सहभावेन कथनं तुल्यधर्मिणां

ஒத்த பண்புகள் உடையவற்றை ஒரே நேரச் சேர்நிலையாகக் கூட்டு உரைப்பது ‘சஹோக்தி’; இது வேறுபாடு மறைந்த உவமையாயும் அல்லது உருவகமாயும் அமையலாம்।

Verse 24

भवेदर्थान्तरन्यासः सादृश्येनोत्तरेण सः अन्यथोपस्थिता वृत्तिश्चेतनस्येतरस्य च

ஒத்த தன்மை கொண்ட பின்வரும் கூற்றால் பொருள் உறுதிப்படுத்தப்படுவது ‘அர்த்தாந்தரந்யாசம்’; மேலும் உயிருள்ளதற்கும் உயிரற்றதற்கும் நடத்தை/வினைமுறை வேறுவிதமாக ஏற்றுவித்தலும் இதனுள் அடங்கும்।

Verse 25

अन्यथा मन्यते यत्र तामुत्प्रेक्षां प्रचक्षते लोकसीमान्वृत्तस्य वस्तुधर्मस्य कीर्तनम्

ஒரு பொருளை அதன் உண்மை நிலைக்கு மாறாகக் கற்பித்து/எண்ணும் இடம் ‘உத்ப்ரேக்ஷா’; இது உலக அனுபவ எல்லைக்குள் உள்ள பொருள்-தன்மையைச் சொல்லுதல் ஆகும்।

Verse 26

भवेदतिशयो नाम सम्भवासम्भवाद्द्विधा गुणजातिक्रियादीनां यत्र वैकल्यर्दर्शनं

‘அதிசயம்’ என்னும் அலங்காரம் இரண்டு வகை—சம்பவமும் அசம்பவமும். குணம், ஜாதி/இயல்பு, செயல் முதலியவற்றில் குறை (வைகல்யம்) இருப்பதுபோல் காட்டி விளைவை மிகைப்படுத்துவது.

Verse 27

विशेषदर्शनायैव सा विशेषोक्तिरुच्यते पवनोपमेति ख गमनोपमेति क , ट च प्रसिद्धहेतुव्यावृत्या यत् किञ्चित् कारणान्तरम्

சிறப்பை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே இதை ‘விசேஷோக்தி’ என்பர்—பொதுவாக ஏற்ற காரணத்தை ஒதுக்கி வேறு (எதிர்பாராத) காரணத்தை முன்வைப்பது; உதா. “காற்றைப் போன்றது” (க), “செலுத்தலைப் போன்றது” (க), மேலும் (ட) போன்றவை.

Verse 28

यत्र स्वाभाविकत्वं वा विभाव्यं सा विभावना सङ्गतीकरणं युक्त्या यदसंगच्छमानयोः

இயல்புத்தன்மை ஊகத்தாலோ கற்பனையாலோ நிறுவப்படுமிடத்தில் அது ‘விபாவனா’. இயல்பாகப் பொருந்தாத இரண்டையும் காரணநியாயத்தால் இணைத்து ஒத்திசைப்பது ‘சங்கதீகரணம்’.

Verse 29

विरोधपूर्वकत्वेन तद्विरोध इति स्मृतं सिसाधयिषितार्थस्य हेतुर्भवति साधकः

எதிர்ப்பை முன்னிட்டு வருவது ‘விரோதம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. அது நிரூபிக்க வேண்டிய பொருளுக்குக் காரணம்போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் அதன் நிரூபணத்தையே தடுக்கும்.

Verse 30

कारको ज्ञापक इति द्विधा सो ऽप्युपजायते प्रवर्तते कारकाख्यः प्राक् पश्चात् कार्यजन्मनः

காரணமும் இரண்டு வகை—(1) காரகம், (2) ஞாபகம்/ஞாபகம் அளிப்பது (ஜ்ஞாபகம்). ‘காரகம்’ என்பது காரியம் தோன்றுவதற்கு முன்போ பின்போ உருவாகி செயல்படுவது.

Verse 31

पूर्वशेष इति ख्यातस्तयोरेव विशेषयोः कार्यकारणभावाद्वा स्वमावाद्वा नियामकात्

அந்த உறவு ‘பூர்வ-சேஷ’ எனப் புகழப்படுகிறது—அந்த இரு விசேஷங்களுக்குரியதாக—காரிய-காரணப் பாவத்தினாலோ, இயல்பினாலோ, அல்லது நியாமக (ஒழுங்குபடுத்தும்) காரணத்தினாலோ।

Verse 32

ज्ञापकाख्यस्य भेदो ऽस्ति नदीपूरादिदर्शनात् अविनाभावनियमो ह्य् अविनाभावदर्शनात्

‘ஞாபக’ எனப்படும் ஒரு தனிப்பட்ட வகை (குறி/சுட்டி) உள்ளது; ஆற்றின் பெருக்கம் முதலிய உதாரணங்களில் அது காணப்படுகிறது. உண்மையில் அவினாபாவம் (வ்யாப்தி) பற்றிய நியமம் அவினாபாவக் காண்பதினாலேயே உறுதியாகிறது।