Adhyaya 317

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सकलादिमन्त्रोद्धारो नाम षोडशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ सप्तदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः गणपूजा इश्वर उवाच विश्वरूपं समुद्धृत्य तेजस्युपरि संस्थितम् नरसिंहं ततो ऽधस्तात् कृतान्तं तदधो न्यसेत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘ஸகலாதி மந்த்ரோத்தார’ எனப்படும் மூன்று நூற்று பதினேழாம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது மூன்று நூற்று பதினெட்டாம் அதிகாரம் ‘கணபூஜை’ தொடங்குகிறது. ஈஸ்வரன் கூறினார்—‘விஸ்வரூபத்தை உயர்த்தி தேஜஸின் மேலே நிறுவு; அதன் கீழே நரசிம்மனை ந்யாசம் செய்; அவனின் கீழே க்ருதாந்தன் (யமன்/மரணம்) என்பதை நிறுவு.’

Verse 2

प्रणवं तदधःकृत्वा ऊहकं तदधः पुनः अंशुमान् विश्वमूर्तिस्थं कण्ठोष्ठप्रणवादिकम्

அதன் (முன்னர் நிறுவிய தத்துவத்தின்) கீழே முதலில் பிரணவம் ‘ஓம்’ என்பதை நிறுவி, அதன் கீழே மீண்டும் ‘ஊஹக’த்தை நிறுவ வேண்டும். கண்டு, உதடுகளில் அமைந்த பிரணவாதி வர்ணந்யாசத்துடன், விஸ்வமூர்த்தியில் நிலைபெற்ற அம்śுமான் மீது தியானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

नमो ऽन्तः स्याच्चतुर्वर्णो विश्वरूपञ्च कारणम् सूर्यमात्राहतं ब्रह्मण्यङ्गानीह तु पूर्ववत्

மந்திரத்தின் முடிவில் ‘நமः’ வர வேண்டும். அது நான்கு வர்ண/மாத்திரை உடையது; விஸ்வரூபமும் காரணத் தத்துவமும் ஆகும். சூர்யமாத்திரையால் விசேஷிக்கப்பட்டதாகக் கொண்டு, இங்கே பிரஹ்மனின் அங்கந்யாசத்தை முன்புபோல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

उद्धरेत् प्रणवं पूर्वं प्रस्फुरद्वयमुच्चरेत् घोरघोरतरं पश्चात् तत्र रूपमतः स्मरेत्

முதலில் பிரணவம் ‘ஓம்’ என்பதை உச்சரிக்க வேண்டும். அடுத்து ‘ப்ரஸ்புரத்’ என்ற இரட்டையைச் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் ‘கோர-கோரதர’ என ஜபித்து, அங்கே அதற்குரிய ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 5

चटशब्दं द्विधा कृत्वा ततः प्रवरमुच्चरेत् दहेति च द्विधा कार्यं वमेति च द्विधा गतम्

‘சட’ என்ற மந்திரச் சொல்லை இரண்டாகப் பிரித்து, பின்னர் ‘ப்ரவர’த்தை உச்சரிக்க வேண்டும். அதுபோல ‘தஹே’ என்பதும் இருவகையாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும்; ‘வமே’ என்பதும் இருவகையாகப் பயன்படுகிறது.

Verse 6

घातयेति द्विधाकृत्य हूंफडन्तं समुच्चरेत् अघोरास्त्रन्तु नेत्रं स्याद् गायत्री चोच्यते ऽधुना

‘காதய’ என்பதை இரண்டாகப் பிரித்து, முடிவில் ‘ஹூம் பட்’ சேர்த்து உச்சரிக்க வேண்டும். இதுவே அகோராஸ்திரம்; இது ‘நேத்ர’ (காவல்-மேற்பார்வை) மந்திரமாகும். இப்போது காயத்ரியும் கூறப்படுகிறது.

Verse 7

तन्महेशाय विद्महे महादेवाय धीमहि अप्_३१७*१अब्तत्रः शिवः प्रचोदयात् गायत्री सर्वसाधनी अप्_३१७*१च्द्यात्रायां विजयादौ च यजेत् पूर्वङ्गणं श्रिये तुर्यांशे तु पुरा क्षेत्रे समन्तादर्कभाजिते

மகேசனை நாம் அறிகிறோம்; மகாதேவனை தியானிக்கிறோம்—சிவன் நம் புத்தியைத் தூண்டுவானாக. இக் காயத்ரி அனைத்தையும் சாதிக்கும் மந்திரம். பயணத் தொடக்கத்திலும் வெற்றி-விதி தொடக்கத்திலும், செல்வமிக்கதற்காக முதல் முன்றிலில் முன்னங்கப் பூஜை செய்ய வேண்டும்; நான்காம் பகுதியில், எல்லாத் திசைகளிலும் சூரிய ஒளியால் விளங்கும் பழமையான க்ஷேத்ரம்/ஆலயப் பரப்பில் யஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

चतुष्पदं त्रिकोणे तु त्रिदलं कमलं लिखेत् सर्वत इति ख द्विधाकृतमिति ख तत्पृष्ठे पदिकाविथीभागि त्रिदलमश्वयुक्

முக்கோணத்தின் உள்ளே நான்கு-அடிப்படையுடைய (சதுஷ்பத) வடிவத்தை வரைய வேண்டும்; பின்னர் மூன்று இதழ் தாமரையை எழுத வேண்டும். ‘சர்வதః’ என்பதற்காக ‘க’ (kha) எழுத்தை குறிக்கவும்; மீண்டும் ‘த்விதாக்ருதம்’ என்பதற்காகவும் ‘க’யை குறிக்கவும். அதன் பின்னால், சிறு படிகளின் பாதை (பதிகா-வீதீ) மூலம் பிரிக்கப்பட்ட மூன்று இதழ் வடிவத்தை, அச்வயுக் (குதிரை நுகம்) குறியுடன் இணைத்து வரைய வேண்டும்.

Verse 9

वसुदेवसुतैः साब्जैस्तिदलैः पादपट्टिका तदूर्ध्वे वेदिका देया भगमात्रप्रमाणतः

பாதபட்டிகை (அடித்தளம்) வாசுதேவ-சுதர்களின் குறியீடுகளுடன், மூன்று இதழ் தாமரை (சாப்ஜ) வடிவத்துடன் அமைக்க வேண்டும். அதன் மேலே, ‘பக’ அளவின் அளவீட்டின்படி வேதிகை (வேதி மேடை) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 10

द्वारं पद्ममितं कोष्ठादुपद्वारं विवर्णितम् द्वारोपद्वाररचितं मण्डलं विघ्नसूदनम्

வாசல் ‘பத்ம’ அளவின்படி அளக்கப்பட வேண்டும்; அறை (கோஷ்ட) இலிருந்து துணை வாசலின் விதி கூறப்பட்டுள்ளது. வாசலும் துணை வாசலும் அமைந்த முறையில் உருவாகும் மண்டலம் ‘விக்னசூதன’—தடைகளை அழிப்பது—என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 11

आरक्तं कमलं मध्ये वाह्यपद्मानि तद्वहिः सिता तु वीथिका कार्या द्वाराणि तु यथेच्छया

நடுவில் சிவப்புச் சாயலான (ஆரக்த) தாமரையை அமைக்க வேண்டும்; அதன் வெளியே வெளிப்புற தாமரை இதழ்களை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். வெண்மையான வீதிகை (சுற்றுப்பாதை) அமைக்க வேண்டும்; வாயில்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப அமைக்கலாம்.

Verse 12

कर्णिका पीतवर्णा स्यात् केशराणि तथा पुनः मण्डलं विघ्नमर्दाख्यं मध्ये गणपतिं यजेत्

மத்திய கர்ணிகை மஞ்சள் நிறமாக இருக்க வேண்டும்; கேசரங்களும் மீண்டும் மஞ்சள் நிறமாகவே இருக்க வேண்டும். இந்த மண்டலம் ‘விக்னமர்த’ எனப்படும்; அதன் நடுவில் கணபதியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 13

नामाद्यं सवराकं स्याद्देवाच्छक्रसमन्वितम् शिरो हतं तत्पुरुषेण ओमाद्यञ्च नमो ऽन्तकम्

மந்திரம் ஸ்வரத்துடன் ‘ந’ எழுத்தால் தொடங்க வேண்டும். அது ‘தேவ’ என்ற சொல்லுடன் இணைந்து, விதிப்படி ‘சக்ர’ கூறுடன் சமந்விதமாக இருக்க வேண்டும். ‘சிரஸ்’ பகுதி தத்புருஷ மந்திரத்தால் நியாசிக்கப்பட வேண்டும்; அது ‘ஓம்’ என்று தொடங்கி ‘நமः’ என்று முடிவடைய வேண்டும்.

Verse 14

गजाख्यं गजशीर्षञ्च गाङ्गेयं गणनायकम् त्रिरावर्तङ्गगनगङ्गोपतिं पूर्वपङ्क्तिगम्

அவரை ‘கஜாக்ய’ என்றும் ‘கஜசீர்ஷ’ என்றும், ‘காங்கேய’ என்றும் ‘கணநாயகன்’ என்றும்; மேலும் ‘திரிராவர்த்த’, ‘ககனகங்கோபதி’, ‘பூர்வபங்க்திக’ என்ற பெயர்களாலும் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

विचित्रांशं महाकायं लम्बोष्ठं लम्बकर्णकम् लम्बोदरं महाभागं विकृतं पार्वतीप्रियम्

அவரை விசித்திர வடிவமுடையவர், மாபெரும் உடலுடையவர், நீண்ட உதடுகளும் நீண்ட காதுகளும் உடையவர்; லம்போதரர், மகாபாக்யசாலி, தனித்த (விக்ருத) தோற்றமுடையவர், பார்வதிக்கு அன்பானவர் எனத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 16

भयावहञ्च भद्रञ्च भगणं भयसूदनम् द्वादशैते दशपङ्क्तौ देवत्रासञ्च पश्चिमे

‘பயாவஹ’ மற்றும் ‘பத்ர’, ‘பகண’ மற்றும் ‘பயசூதன’—இந்த பன்னிரண்டு பெயர்கள் பத்து வரிசையாக அமைக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் ‘தேவத்ராஸ’ என்ற பெயர் மேற்குப் பக்கத்தில் வைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 17

महानादम्भास्वरञ्च विघ्नराजं गणाधिपम् उद्भटस्वानभश् चण्डौ महाशुण्डञ्च भीमकम्

நான் கணபதியைப் போற்றுகிறேன்—அவரது நாதம் மாபெரும் கர்ஜனைபோல்; அவர் விக்னராஜன், கணாதிபதி; அவரது குரல் ஆகாயமெங்கும் நிறையும், உக்கிரமான, மகாசுண்டம் உடைய, பயங்கரமானது।

Verse 18

मन्मथं मधुसूदञ्च सुन्दरं भावपुष्टकम् सौम्ये ब्रह्मेश्वरं ब्राह्मं मनोवृत्तिञ्च संलयम्

இவற்றைத் தியானித்து ஜபிக்க வேண்டும்—மன்மதன், மதுசூதனன், சுந்தரன், பாவபுஷ்டகன் (பக்தியைப் போஷிப்பவன்), சௌம்யன், பிரஹ்மேஸ்வரன், பிராஹ்மன் (பரப்ரஹ்ம ரூபன்), மனோவிருத்தி மற்றும் ஸம்லயம் (லயம்/சமாதி)।

Verse 19

लयं दूत्यप्रियं लौल्यं विकर्णं वत्सलं तथा कृतान्तं कालदडण्च यजेत् कुम्भञ्च पूर्ववत्

லயம், தூத்யப்ரியன், லௌல்யன், விகர்ணன், வத்ஸலன்—இவர்களையும், க்ருதாந்தன் மற்றும் காலதண்டனையும் வழிபட வேண்டும்; கும்பம் (கலசம்) என்பதையும் முன்புபோலவே வழிபட வேண்டும்।

Verse 20

श्रयुतञ्च जपेन्मन्त्रं होमयेत्तु दशांशतः शेषाणान्तु दशाहुत्या जपाद्धोमन्तु कारयेत्

மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் (ஸ்ரயுதம்) வரை ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். ஏதேனும் மீதமிருந்தால் பத்து ஆஹுதிகளால் நிறைவு செய்ய வேண்டும்; இவ்வாறு ஜபத்திற்கேற்ப ஹோமம் நடத்த வேண்டும்।

Verse 21

पूर्णां दत्वाभिषेकन्तु कुर्यात्सर्वन्तु सिध्यति भूगो ऽश्वगजवस्त्राद्यैर् गुरुपूजाञ्चरेन्नरः

பூர்ணா (முழு தக்ஷிணை/பூர்ணாஹுதி) அளித்து பின்னர் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; அப்போது அனைத்தும் நிச்சயமாகச் சித்தியாகும். மனிதன் நிலம், பசு, குதிரை, யானை, ஆடை முதலிய தானங்களால் குருபூஜை செய்ய வேண்டும்।