Adhyaya 316

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नानामन्त्रा नाम पञ्चदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षोडशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः सकलादिमन्त्रोद्धारः ईश्वर उवाच सकलं निष्कलं शून्यं कलाढ्यं स्वमलङ्कृतम् क्षपणं क्षयमन्तस्थं कण्ठोष्ठं चाष्टमंशिवम्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் “நானாமந்திரங்கள்” எனும் மூன்றுநூற்று பதினைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது மூன்றுநூற்று பதினாறாம் அதிகாரம்—“சகலாதி மந்திர உத்தாரம்” தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் உரைத்தான்—இது சகலமும் நிஷ்கலமும், சூன்யமும், கலைகளால் நிறைந்ததும், தன் சக்தியால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்; க்ஷபணகரம், க்ஷயத்தை முடிப்பது, அந்தஸ்தம்; கண்ட-ஓஷ்ட ரூபம், எட்டாவது—சிவம்।

Verse 2

प्रासादस्य पराख्यस्य स्मृतं रूपं गुहाष्टधा रिपुदुष्टादि वारयेदिति क , ट च प्रसादस्येति ख स्मृतिरूपमिति ख सदाशिवस्य शब्दस्य रूपस्याखिलसिद्धये

‘பரா’ எனப்படும் பிராசாதத்தின் ரூபம் ‘குஹ்ய அஷ்டதா’—எட்டு வகை மறைத் தத்துவமாக நினைவில் கூறப்படுகிறது. க மற்றும் ட பாடங்களில்—இது பகைவர், தீயோர் முதலியவற்றைத் தடுக்கிறது என்று உள்ளது; க பாடத்தில் ‘பிராசாதஸ்ய’ என்றும் ‘ஸ்ம்ருதிரூபம்’ என்றும் வாசகமும் காணப்படுகிறது. ‘சதாசிவ’ என்ற சொல்லின் மந்திர-ரூபத்தால் முழு சித்தி பெறுவதற்காக இது உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 3

अमृतश्चांशुभांश्चेन्दुश्चेश्वरश्चोग्र ऊहकः एकपादेन ओजाख्य औषधश्चांशुमान् वशी

அம்ருத, அஂசுபான், இந்து, ஈச்வர, உக்ர, ஊஹக; ஏகபாத, ஓஜஸ் எனப் பெயர்பெற்றவன், ஔஷத (மூலிகைகளின் அதிபதி), அஂசுமான், வசி—இவை (திருநாமங்கள்).

Verse 4

अकारादेः क्षकारश् च ककारादेः क्रमादिमे कामदेवः शिखण्डी च गणेशः कालशङ्करौ

‘அ’ முதல் ‘க்ஷ’ வரை, மேலும் ‘க’ தொடங்கும் வரிசையிலும் முறையே—இந்த எழுத்துகள் தெய்வங்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன: காமதேவன், சிகண்டி, கணேசன், கால-சங்கரன்।

Verse 5

एकनेत्रो द्विनेत्रश् च त्रिशिखो दीर्घबाहुकः एकपादर्धचन्द्रश् च बलपो योगिनीप्रियः

அவன் ஒருகண் உடையவனும் இருகண் உடையவனும்; மூன்று சிகை உடையவன், நீண்ட கரங்களுடையவன்; ஒருபாதன், அரைச்சந்திரம் தாங்கியவன்; வலிமைமிக்கவன், யோகினிகளுக்கு பிரியமானவன்।

Verse 6

शक्तीश्वरो महाग्रन्थिस्तर्पकः स्थाणुदन्तुरौ निधीशो नन्दी पद्मश् च तथान्यः शाकिनीप्रियः

அவர் சக்தீஸ்வரன்; மகாக்ரந்தி (மகா முடிச்சுடையவன்); தர்பகன் (திருப்தி அளிப்பவன்); ஸ்தாணு (அசையாதவன்); தந்துரன் (பல்லுடையவன்); நிதீசன் (நிதிகளின் அதிபதி); நந்தி; பத்மன்; மேலும் அந்யன் (அனைத்தையும் கடந்தவன்); சாகினிகளின் பிரியன்।

Verse 7

सुखविम्बो भीषनश् च कृतान्तः प्राणसंज्ञकः तेजस्वी शक्र उदधिः श्रीकण्ठः सिंह एव च

அவர் சுகவிம்பன் (ஆனந்த ஒளியின் உருவம்); பீஷணன்; க்ருதாந்தன் (மரணம்/முடிவுசெய்வான்); பிராண-ஸஞ்ஞகன் (உயிர்மூச்சென அறியப்படுவான்); தேஜஸ்வி; சக்ரன் (இந்திரன் போன்ற வல்லவன்); உததி (கடல்); ஸ்ரீகண்டன் (மங்களக் கழுத்தன்); மற்றும் சிம்ஹன் (சிங்கம்)।

Verse 8

शशाङ्को विश्वरूपश् च क्षश् च स्यान्नरसिंहकः सूर्यमात्रासमाक्रान्तं विश्वरूपन्तु कारयेत्

சசாங்கம் மற்றும் விச்வரூபம்—இவை நிர்ணயிக்கப்பட்ட வடிவங்கள்; மேலும் ‘க்ஷ’ என்ற எழுத்தை நரசிம்ஹ வடிவமாக எழுத வேண்டும். விச்வரூபப் பிரதிமையை சூரிய-மாத்திரை (சூரிய அளவு) படி அமைக்க வேண்டும்।

Verse 9

अंशुमत्संयुतं कृत्वा शशिवीजं विनायुतम् ईशानमोजसाक्रान्तं प्रथमन्तु समुद्धरेत्

‘அம்சுமத்’ (ஒளிமிக்க தத்துவம்) உடன் சேர்த்து, சசி-பீஜம் (சந்திர பீஜாக்ஷரம்) வினாயகனுடன் இணைத்து, ஓஜஸால் வலிமைபெற்ற ஈசானப் பகுதி (மந்திர/அங்கம்) முதலில் உச்சரிக்க/எடுத்துரைக்க வேண்டும்।

Verse 10

तृतीयं पुरुषं विद्धि दक्षिणं पञ्चमं तथा सप्तमं वामदेवन्तु सद्योजातन्ततःपरं

மூன்றாவது இடத்தை தத்புருஷம் என அறிக; ஐந்தாவது இடத்தை தக்ஷிணம் (அகோர, தெற்குமுகம்) எனவும்; ஏழாவது இடத்தை வாமதேவன் எனவும்; அதன் பின் அடுத்த இடத்தை ஸத்யோஜாதம் எனவும் அறிக।

Verse 11

रसयुक्तन्तु नवमं ब्रह्मपञ्चपञ्चकमीरितम् ओंकाराद्याश् चतुर्थ्यन्ता नमोन्ताः सर्वमन्त्रकाः

ஒன்பதாம் (தொகுதி) ‘ரஸயுக்தம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; அது பிரம்மனின் ஐந்து-ஐந்து பஞ்சகங்களாக உபதேசிக்கப்படுகிறது. எல்லா மந்திரங்களும் ‘ஓம்’ கொண்டு தொடங்கி, சதுர்த்தி வேற்றுமையில் முடிந்து, இறுதியில் ‘நமः’ என நிறைவடைகின்றன.

Verse 12

सद्योदेवा द्वितीयन्तु हृदयञ्चाङ्गसंयुतम् चतुर्थन्तु शिरो विद्धि ईश्वरन्नामनामतः

இரண்டாம் (மந்திர/ரூபம்) ‘ஸத்யோதேவ’ என அறியப்பட வேண்டும்; அது ஹ்ருதயம் மற்றும் அங்க-ந்யாச (உபாங்கங்கள்) உடன் இணைந்தது. நான்காம் ‘சிரஸ்’ (தலை) என அறிக; இது ஈஸ்வரன் என்ற பெயரிடல் முறையின்படி.

Verse 13

ऊहकन्तु शिखा ज्ञेया विश्वरूपसमन्विता त्रिशिखी चोर्ध्ववाहुक इति ख , छ च तन्मन्त्रमष्टमं ख्यातं नेत्रन्तु दशमं मतम्

சிகா-ந்யாசம் ‘ஊஹகா’ என அறியப்பட வேண்டும்; அது விஸ்வரூபத்துடன் இணைந்தது—‘திரிசிகீ’ மற்றும் ‘ஊர்த்வவாஹுக’ (மேலே உயர்த்திய கரங்களையுடையது) என்ற ரூபங்களாக; ‘க’ ‘ச’ (kha, cha) எழுத்துகள் இதைச் சுட்டும். அதுவே எட்டாம் மந்திரம்; நேத்ர (கண்-ரक्षा) மந்திரம் பத்தாம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 14

अस्त्रं शशी समाख्यातं शिवसंज्ञं शिखिध्यजः नमः स्वाहा तथा वौषत् हूं च फत्कक्रमेण तु

‘சசீ’ எனப்படும் அஸ்திரம் (ரட்சா-மந்திரம்) இவ்வாறு கூறப்படுகிறது. ஓ சிகித்வஜா, இதற்கு ‘சிவ’ என்ற பெயர் உண்டு. முறையே ‘நமः’, ‘ஸ்வாஹா’, ‘வௌஷட்’, ‘ஹூம்’, ‘பட்’ என்ற மந்திர-பதங்களுடன் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 15

जातिफट्कं हृदादीनां प्रासादं मन्त्रमावदे ईशानाद्रुद्रसंख्यातं प्रोद्धरेच्चांशुरञ्जितम्

ஹ்ருதயம் முதலிய (ந்யாச-அங்கங்கள்) க்காக ‘ஜாதி-பட்க’ (jāti-phaṭka) ஜபிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘ப்ராசாத’ மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும். ஈசானத்திலிருந்து தொடங்கி, ருத்ர-எண்ணிக்கைக்கேற்ப அதை எடுத்தமைத்து/வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அது அம்‌ஷு (கதிர்கள்) போல ஒளிரும்.

Verse 16

औषधाक्रान्तशिरसमूहकस्योपरिस्थितं अर्धचन्द्रोर्धनादश् च विन्दुद्वितयमध्यगं

ஔஷத முதலிய சிரோ-அக்ஷரக் குழுமத்தின் மேல் அர்த்தசந்திரமும் அர்த்தநாதமும் நிறுவப்படுகின்றன; அது இரு பிந்துக்களின் நடுவில் அமைந்துள்ளது।

Verse 17

तदन्ते विश्वरूपन्तु कुटिलन्तु त्रिधा ततः एवं प्रासादमन्त्रश् च सर्वकर्मकरो मनुः

அதன் முடிவில் ‘விச்வரூப’ அமைப்பைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் ‘குடில’ வடிவத்தை மூன்று முறையாக அமைக்க வேண்டும். இவ்விதமே எல்லா கருமங்களையும் நிறைவேற்றும் பிராசாத-மந்திர மனு என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 18

शिखावीजं समुद्धृत्य फट्कारान्तन्तु चैव फट् अर्धचन्द्रासनं ज्ञेयं कामदेवं ससर्पकम्

சிகா-பீஜத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முடிவில் ‘பட்’ எனும் ‘பட்’காரத்தைச் சேர்க்க வேண்டும்—அதாவது ‘பட்’. இது காமதேவனுடன் தொடர்புடைய, பாம்பு-உடன் கூடிய ‘அர்த்தசந்திர-ஆசனம்’ என அறிய வேண்டும்।

Verse 19

महापाशुपतास्त्रन्तु सर्वदुष्टप्रमर्दनम् प्रासादः सकलः प्रोक्तो निष्कलः प्रोच्यते ऽधुना

மகாபாசுபத அஸ்திரம் எல்லா துஷ்டர்களையும் நசுக்கும் ஒன்று என அறிவிக்கப்பட்டது. சகல (சாகார) பிராசாதம் கூறப்பட்டது; இப்போது நிஷ்கல (நிராகார) அம்சம் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 20

औषधं विश्वरूपन्तु रुद्राख्यं सूर्यमण्डलम् चन्द्रार्धं नादसंयोगं विसंज्ञं कुटिलन्ततः

ஔஷதப் பொருள் விச்வரூபமானது; அது ‘ருத்ர’ என அழைக்கப்படுகிறது, சூரியமண்டலத்துக்கு ஒப்பானது. அது அர்த்தசந்திரத்தைத் தாங்கி, நாதத்துடன் இணைந்து, (போல்) விசஞ்ஞமாகி, பின்னர் குடில (சுருண்ட) வடிவம் எடுக்கும்।

Verse 21

निष्कलो भुक्तिमुक्तौ स्यात्पञ्चाङ्गो ऽयं सदाशिवः अंशुमान् विश्वरूपञ्च आवृतं शून्यरञ्जितम्

நிஷ்கல (பகுதியற்ற) ரூபத்தில் அவர் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருள்கிறார். இந்த சதாசிவன் பஞ்சாங்கமாக வெளிப்பட்டு, கதிர்மயன், விஸ்வரூபன்; சூன்யத்தால் மூடப்பட்டதுபோல், சூன்யத்தால் நிறமூட்டப்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறான்.

Verse 22

ब्रह्माङ्गरहितः शून्यस्तस्य मूर्तिरसस्तरुः विघ्ननाशाय भवति पूजितो बालबालिशैः

பிரம்மத்தின் அங்கங்கள்/குணங்கள் இன்றியதால் அது சூன்யம்; அதன் மூர்த்தி பொய்யான ‘மரம்’ போன்றது. ஆயினும் குழந்தைபோன்ற அறியாதோர் அதை வழிபட்டால், அது தடைகள் நீங்கும் சாதனமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 23

अंशुमान् विश्वरूपाख्यमूहकस्योपरि स्थितम् कलाढ्यं सकलस्यैव पूजाङ्गादि च सर्वतः

‘அம்சுமான்’ என்பவனை ‘விஸ்வரூப’ என்ற ரூபமாக ‘மூஹக’த்தின் மேலே நிறுவ வேண்டும். அவன் எல்லாக் கலைகளாலும் நிறைந்தவன், முழுமையானவன், மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் பூஜை அங்கங்கள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 24

नरसिंहं कृतान्तस्थं तेजस्विप्राणमूर्धगम् मन्त्रमादरेदिति ञ चन्द्रार्धनादसंयुक्तमिति ख अंशुमानूहकाक्रान्तमधोर्धं स्वसलङ्घृतम्

‘ஞ’ என்ற எழுத்தை நரசிம்ஹ மந்திரமாக பக்தியுடன் போற்ற வேண்டும்; அது க்ருதாந்த மண்டலத்தில் நிலைத்து, ஒளிமிக்கதாக, பிராணனுடன் மேலே சென்று சிரோமூर्ध்னியை அடைகிறது. ‘க’ (kha) எழுத்து அரைச்சந்திரக் குறியும் நாதமும் சேர்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அது கதிர்களால் வியாபித்து, ஊஹகத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு, தன் சொந்த குறி/கோட்டால் அதன் கீழ்பாதி கடக்கப்பட்டதாக உள்ளது.

Verse 25

चन्द्रार्धनादनादान्तं ब्रह्मविष्णुविभूशित उदधिं नरसिंहञ्च सूर्यमात्राविभेदितम्

அரைச்சந்திர-நாதத்தால் தொடங்கி ஆதியும் அந்தமும் அற்றது; பிரம்மா, விஷ்ணுவால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; கடல்போல் பேரளவு; மேலும் சூரியத்தின் அளவு/ஒளியால் வேறுபடுத்தப்படும் நரசிம்ஹ ரூபத்தை நான் தியானிக்கிறேன்.

Verse 26

यदा कृतं तदा तस्य ब्रह्माण्यङ्गानि पूर्ववत् ओजाख्यमंशुमद्युक्तं प्रथमं वर्णमुद्धरेत्

அது நிறைவேற்றப்பட்ட பின், முன்புபோல் பிரம்மாங்கங்களை மீண்டும் நிறுவி, அம்śுமத் இணைந்த ‘ஓஜஸ்’ எனப்படும் முதல் வர்ணத்தை உச்சரித்து/எடுத்து வெளிப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 27

अशुमच्चांशुनाक्रान्तं द्वितीयं वर्णनायकम् अंशुमानीश्वरन्तद्वत् तृतीयं मुक्तिदायकम्

இரண்டாவது (பெயர்) ‘அśுமத்’ மற்றும் ‘அம்śுநாக்ராந்த’—வர்ணங்களின் தலைவன். அதுபோல மூன்றாவது ‘அம்śுமான் ஈச்வரன்’—மோக்ஷம் அளிப்பவன்.

Verse 28

ऊहकञ्चांशुनाक्रान्तं वरुणप्रानतैजसम् पञ्चमन्तु समाख्यातं कृतान्तन्तु ततः परम्

‘ஊஹக’ ‘அம்śுநாக்ராந்த’ மேலும் ‘வருண’ ‘ப்ராணத-தைஜஸ’—இவை ஐந்தாவது (தொகுதி) என அறிவிக்கப்படுகின்றன; அதன் பின் ‘க்ருதாந்த’ முதலியவை வருகின்றன।

Verse 29

अंशुमानुदकप्राणः सप्तमं वर्णमुद्धृतम् पद्ममिन्दुसमाक्रान्तं नन्दीशमेकपादधृक्

ஏழாவது வர்ணத்தை அம்śுமான், உதக-ப்ராணன், ப்ராணஸ்வரூபம் என எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்; தியானத்தில் அதை சந்திரம் ஆட்கொண்ட தாமரை வடிவமாகவும், ஒருகால் தாங்கும் நந்தீசராகவும் காண வேண்டும்।

Verse 30

प्रथमञ्चान्ततो योज्यं क्षपणं दशवीजकम् अस्यार्धं तृतीयञ्चैव पञ्चमं सप्तमं तथा

முதல் வர்ணத்தை இறுதியில் இணைக்க வேண்டும்; பின்னர் ‘க்ஷபண’ எனப்படும் தச-பீஜகத்தை சேர்க்க வேண்டும். இதன் அரைபகுதியை மூன்றாம், ஐந்தாம், ஏழாம் இடங்களிலும் அதேபோல் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 31

सद्योजातन्तु नवमं द्वितीयाद्धृदयादिकम् दशार्णप्रणवं यत्तु फडन्तञ्चास्त्रमुद्धरेत्

ஒன்பதாம் மந்திரம் ‘ஸத்யோஜாத’. இரண்டாமதிலிருந்து ஹ்ருதய மந்திரம் முதலிய அங்க மந்திரங்களை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ‘பட்’ என்று முடியும் தசாக்ஷரப் பிரணவத்தை அஸ்திர மந்திரமாக உச்சரிக்க/உத்தரிக்க வேண்டும்.

Verse 32

नमस्कारयुतान्यत्र ब्रह्माङ्गानि तु नान्यथा द्वितीयादष्टौ यावदष्टौ विद्येश्वरा मताः

இங்கே பிரம்மாவின் அங்கங்களை நமஸ்காரத்துடன் (மனத்தில்) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; வேறு விதமாக அல்ல. இரண்டாமதிலிருந்து எட்டாமதுவரை அவர்கள் ‘வித்யேஸ்வரர்’ எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 33

अनन्तेशश् च सूक्ष्मश् च तृतीयश् च शिवोक्तमः एकमूर्च्येकरूपस्तु त्रिमूर्तिरपरस् तथा

‘அனந்தேச’ மற்றும் ‘ஸூக்ஷ்ம’—இவை (இரு) ரூபங்கள்; மூன்றாவது, ஷைவம் கூறும் பரம சிவன். ஒன்று ஒரே மூர்த்தி, ஒரே ரூபம்; மற்றொன்று அதுபோலத் திரிமூர்த்தி—மூன்று ரூபங்களுடையது.

Verse 34

श्रीकण्ठश् च शिखण्डी च अष्टौविद्येश्वराःस्मृताः शिखण्डिनो ऽप्यनन्तान्तं मन्त्रान्तं मूर्तिरीरिता

ஸ்ரீகண்டன் மற்றும் சிகண்டி—இவர்கள் எட்டு வித்யேஸ்வரர்களில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர். சிகண்டினுக்கும் விதி இதுவே: நிர்ணயிக்கப்பட்ட மூர்த்தி ‘அனந்த’ என்று முடிவுற வேண்டும்; மந்திரமும் ‘அனந்த’ என்றே முடிவடைய வேண்டும்.