Adhyaya 312

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरिताविद्या नामैकादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ द्वादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नानामन्त्राः अग्निर् उवाच ॐ विनायकार्चनं वक्ष्ये यजेदाधारशक्तिकम् धर्माद्यष्टककन्दञ्च नालं पद्मञ्च कर्णिकाम्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘த்வரிதாவித்யா’ எனப்படும் 311ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 312ஆம் அத்தியாயம் ‘நானா மந்திரங்கள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—“ஓம், விநாயக ஆராதனையை உரைப்பேன். ஆதார-சக்தியிலிருந்து தொடங்கி, தர்மாதி அஷ்டகம், மேலும் கந்தம், நாலம், பத்மம், கர்ணிகை ஆகியவற்றையும் வழிபடுக.”

Verse 2

तारहेम्ना चेति ख केशरं त्रिगुनं पद्मं तीव्रञ्च ज्वलिनीं यजेत् नन्दाञ्च सुयशाञ्चोग्रां तेजोवतीं विन्ध्यवासिनीं

‘தார’ மற்றும் ‘ஹேம’—இவ்வரிசையில்—மந்திரம் உச்சரித்து குங்குமப்பூ (கேசரம்) மற்றும் மும்மடங்கு பத்மப்பூவை அர்ப்பணித்து, தீவ்ரா, ஜ்வாலினீ ஆகிய தேவிகளை வழிபடுக. அதுபோல நந்தா, சுயசா, உக்ரா, தேஜோவதீ, விந்த்யவாசினீ ஆகியோரையும் ஆராதிக்குக.

Verse 3

गणमूर्तिं गणपत्तिं हृदयं स्याद्गणं जयः एकदन्तोत्कटशिरःशिखायाचलकर्णिने

‘கணமூர்த்தி’ என்பதை ஹ்ருதயத்தில் நியாசம் செய்யுக; ‘கணபதி’ என்பதை கணங்களின் அதிபதியாக நிறுவுக; ‘கணம் ஜயः’ என்பது ஜய மந்திரம். ஒருதந்தன், வலிமைமிக்கத் தலை உடையவன், சிகையுடையவன், அசையாத காதுகளையுடையவன் ஆகிய விநாயகனை தியானித்து வணங்குக.

Verse 4

गजवक्त्राय कवचं हूं फडन्तं तथाष्टकं महोदरो दण्डहस्तः पूर्वादौ मध्यतो यजेत्

கஜவக்த்ரன் (கணேசன்) பொருட்டு ‘ஹூம் பட்’ என முடியும் மந்திரத்தால் கவச-ந்யாசம் செய்யுக; அஷ்டகத்தையும் அழைக்குக. மகோதரன், தண்டஹஸ்தன் எனத் தியானித்து, முதலில் கிழக்கில் வைத்து, பின்னர் நடுவில் வைத்து வழிபடுக.

Verse 5

जयो गणाधिपो गणनायको ऽथ गणेश्वरः वक्रतुण्ड एकदन्तोत्कटलम्बोदरो गज

ஜயம் உண்டாகுக! அவர் கணாதிபதி, கணநாயகன், கணேச்வரன்; வக்கிரதுண்டன், ஒருதந்தன், வலிமைமிக்க லம்போதரன், கஜவதனன் (யானைமுகன்).

Verse 6

वक्त्रो विकटाननो ऽथ हूं पूर्वो विघ्ननाशनः धूम्रवर्णो महेन्द्राद्यो वाह्ये विघ्नेशपूजनम्

‘வக்த்ர’, ‘விகடானன’, பின்னர் பீஜம் ‘ஹூம்’; ‘பூர்வ’, ‘விக்நநாசன’; ‘தூம்ரவர்ண’; மேலும் ‘மஹேந்திர’ முதலியவை—இவை விநாயகர் (விக்நேசர்) வெளிப்பூஜையில் ஆவாஹிக்க வேண்டிய நாமரூபங்கள்.

Verse 7

त्रिपुरापूजनं वक्ष्ये असिताङ्गो रुरुस् तथा चण्डः क्रोधस्तथोन्मत्तः कपाली भीषणः क्रमात्

இப்போது திரிபுரா பூஜையை விளக்குகிறேன். வரிசையாக அசிதாங்க, ருரு, சண்ட, க்ரோத, உன்மத்த, கபாலி, பீஷண—இவர்களை ஆவாஹனம்/நியாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 8

संहारो भैरवो ब्राह्मीर्मुख्या ह्रस्वास्तु भैरबाः ब्रह्माणीषण्मुखा दीर्घा अग्न्यादौ वटुकाः क्रमात्

‘ஸம்ஹார’ என்பதே பைரவம்; பிராஹ்மிகளில் அதுவே முதன்மை. பைரவ மந்திரங்கள் ஹ்ரஸ்வ பீஜ-ரூபங்கள். பிரஹ்மாணி ‘ஷண்முகா’; நீள (விரிவான) ரூபங்களும் கூறப்படுகின்றன. அக்னி முதலாக வரிசையாக வடுக்கர்கள் எண்ணப்படுகின்றனர்.

Verse 9

समयपुत्रो वटुको योगिनीपुत्रकस् तथा सिद्धपुत्रश् च वटुकः कुलपुत्रश् चतुर्थकः

வடுக்கன் ‘ஸமய-புத்ர’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்; அதுபோல ‘யோகினீ-புத்ரக’ மற்றும் ‘ஸித்த-புத்ர’ என்றும். நான்காவது பெயர் ‘குல-புத்ர’.

Verse 10

हेतुकः क्षेत्रपालश् च त्रिपुरान्तो द्वितीयकः अग्निवेतालो ऽग्निजिह्वः कराली काललोचनः

‘ஹேதுக’, ‘க்ஷேத்ரபால’ (புனித வளாகத்தின் காவலன்), ‘திரிபுராந்த’ (திரிபுராவை அழிப்பவன்), ‘த்விதீயக’ (இரண்டாம்/துணை), ‘அக்னி-வேதால’ (அக்னிமய வேதாலன்), ‘அக்னி-ஜிஹ்வ’ (அக்னி-நாவுடையவன்), ‘கராளி’, ‘காலலோசன’—இவை பெயர்கள்.

Verse 11

एकपादश् च भीमाक्ष ऐं क्षें प्रेतस्तयासनं ऐं ह्रीं द्वौश् च त्रिपुरा पद्मासनसमास्थिता

‘ஏகபாத’ மற்றும் ‘பீமாக்ஷ’; பீஜ எழுத்துகள் ‘ஐம்’ ‘க்ஷேம்’—அவள் பிரேதத்தை ஆசனமாகக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பாள்; மேலும் ‘ஐம்’ ‘ஹ்ரீம்’—இவ்விரண்டும் பத்மாசனத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்ற திரிபுராவை குறிக்கும்।

Verse 12

विभ्रत्यभयपुस्तञ्च वामे वरदमालिकाम् विवासिनीमिति ख त्रिपुरायजनमिति ख , छ , ज , ञ , ट च मूलेन हृदयादि स्याज्जालपूर्णञ्च कामकम्

அவளை அபயமுத்திரையும் நூலும் தாங்கியவளாகவும், இடக்கையில் வரதமுத்திரையும் ஜபமாலையும் கொண்டவளாகவும் தியானிக்க வேண்டும். ‘க’ (மேலும் க, ச, ஜ, ஞ, ட) எழுத்துகளுக்காக ‘விவாசினி’ என்றும் ‘திரிபுராயஜனம்’ என்றும் பூஜை செய்ய வேண்டும். மூலமந்திரத்தால் ஹ்ருதயாதி ந்யாசங்கள் செய்யப்பட வேண்டும்; மந்திர-ஜாலம் முழுமையாக நிறுவப்பட்டால் ‘காமகம்’ (இச்சைநிறைவு) கர்மம் நிறைவு என கூறப்படுகிறது।

Verse 13

गोमध्ये नाम संलिख्य चाष्टपत्रे च मध्यतः श्मशानादिपटे श्मशानाङ्गारेण विलेखयेत्

எட்டு இதழ் யந்திரத்தின் நடுவில் (அந்த நபரின்) பெயரை எழுதி, தகன/சுடுகாட்டு காரியத்தில் பயன்படும் துணியில் சுடுகாட்டு அங்காரம்/சாம்பலால் அதை எழுத வேண்டும்।

Verse 14

चिताङ्गारपिष्टकेन मूर्तिं ध्यात्वा तु तस्य च क्षिप्त्वोदरे नीलसूत्रैर् वेष्ट्य चोच्चाठनं भवेत्

சிதை அங்காரப் பிசையால் அந்த நபரின் உருவத்தை உருவாக்கி/தியானித்து, அதை வயிற்றில் வைத்து நீல நூல்களால் சுற்றினால் உச்சாடன (வெளியேற்றல்) செயல் நிறைவேறும்।

Verse 15

ॐ नमो भगवति ज्वालामानिनि गृध्रगणपरिवृते स्वाहा युद्धेगच्छन् जपन्मन्त्रं पुमान् साक्षाज्जयी भवेत् ॐ श्रीं ह्रीं क्लीं श्रियै नमः उत्तरादौ च घृणिनी सूर्या पुज्या चतुर्दले

“ஓம் நமோ பகவதி ஜ்வாலாமானினி க்ருத்ரகணபரிவ்ருதே ஸ்வாஹா।” போருக்கு செல்லும் போது இம்மந்திரத்தை ஜபிக்கும் ஆண் நேரடியாக வெற்றி பெறுவான். மேலும்: “ஓம் ஸ்ரீம் ஹ்ரீம் க்லீம் ஸ்ரியை நமः।” மேலும் வடக்கு முதலிய இதழ்களில் நான்கு இதழ் தாமரையில் ‘க்ருணினீ’ மற்றும் ‘ஸூர்யா’ வழிபடப்பட வேண்டும்।

Verse 16

आदित्या प्रभावती च हेमाद्रिमधुराश्रयः ॐ ह्रीं गौर्यै नमः गौरीमन्त्रः सर्वकरः होमाद्ध्यानाज्जपार्चनात्

அவள் ஆதித்யா, பிரபாவதீ; ஹேமாத்ரியின் இனிமைக்கு அடைக்கலம். ‘ஓம் ஹ்ரீம் கௌர்யை நமः’—இந்த கௌரீ மந்திரம் அனைத்துக் காரியங்களையும் நிறைவேற்றும்; ஹோமம், தியானம், ஜபம், அர்ச்சனை மூலம் பலன் தரும்.

Verse 17

रक्ता चतुर्भुजा पाशवरदा दक्षिणे करे अङ्कुशाभययुक्तान्तां प्रार्थ्य सिद्धात्मना पुमान्

சிவந்த நிறமுடைய, நான்கு கரங்களுடைய தேவியை—பாசம் தாங்கி வரம் அளிப்பவளாக, வலக்கையில் அங்குசமும் அபயமுத்திரையும் உடையவளாக—ஆவாஹனம் செய்து, சித்தமடைந்தவன் அவளை வேண்ட வேண்டும்.

Verse 18

जीवेद्वर्षशतं धीमान्न चौरारिभयं भवेत् क्रुद्धः प्रसादी भवति युधि मन्त्राम्बुपानतः

மந்திரம் ஊட்டிய நீரை அருந்தினால் அறிவுடையவன் நூறு ஆண்டுகள் வாழலாம்; திருடர், பகைவர் அச்சம் இல்லை. கோபமுள்ளவனும் அமைதியும் அருள்முகமும் பெறுவான்; போரிலும் மந்திரநீர்பானம் திடத்தையும் அருளையும் தரும்.

Verse 19

अञ्जनं तिलकं वश्ये जिह्वाग्रे कविता भवेत् तज्जपान्मैथुनं वश्ये तज्जपाद्योनिवीक्षणम्

இந்த மந்திரத்தை அஞ்சனமாகவும் திலகமாகவும் பயன்படுத்தினால் வசீகர சக்தி கிடைக்கும்; நாவின் முனையில் கவிதை எழும். இதை ஜபித்தால் மைதுனம் கட்டுப்பாட்டில் வரும்; இதை ஜபித்தால் யோனி-தரிசன சித்தி உண்டாகும்.

Verse 20

स्पर्शाद्वशी तिलहोमात्सर्वञ्चैव तु सिध्यति सप्ताभिमन्त्रितञ्चान्नं भुञ्जंस्तस्य श्रियः सदा

சம்ஸ்காரமுற்ற ஸ்பரிசத்தால் (மற்றவர்) வசப்படுவர்; எள் ஹோமத்தால் அனைத்தும் சித்தியாகும். ஏழுமுறை மந்திரம் ஊட்டிய அன்னத்தை உண்ணுபவன் எப்போதும் ஸ்ரீ-செல்வத்தை அனுபவிப்பான்.

Verse 21

अर्धनारीशरूपो ऽयं लक्ष्म्यादिवैष्णवादिकः अनङ्गरूपा शक्तिश् च द्वितीया मदनातुरा

இத்தத்துவம் அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபமாய், லக்ஷ்மி முதலிய வைஷ்ணவ வகையினதும் ஆகும். இரண்டாம் சக்தி அனங்கன் (காமன்) ரூபமாய், மதன ஆவலால் கலங்கியவள்.

Verse 22

पवनवेगा भुवनपाला वै सव्वसिद्धिदा अनङ्गमदनानङ्गमेखलान्ताञ्चपेच्छ्रिये

ஸ்ரீதேவிக்கு வணக்கம்—காற்றின் வேகமுடையவள், உலகங்களைப் பாதுகாப்பவள், எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பவள்; அனங்கன் (காமன்) கூட மயங்குமாறு செய்யும், அழகிய மேகலையணிந்தவள், இறுதியில் பிச்சை போன்ற ஒளிமிக்க அலங்காரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 23

पद्ममध्यदलेषु ह्रीं स्वरान् कादींस्तितः स्त्रियाः षट्कोणे वा घटे वाथ लिखित्वा स्याद्वशीकरं

தாமரை யந்திரத்தின் நடுப்பத்ரங்களில் ‘ஹ்ரீம்’ பீஜத்தை, உயிரெழுத்துகளும் ‘க’ முதலிய மெய்யெழுத்துகளும், மேலும் அந்தப் பெண்ணின் பெயரும் சேர்த்து எழுத வேண்டும். அதை ஷட்கோணத்தில் அல்லது குடத்தில் எழுதினால் வசியகரணச் செயல் நிறைவேறும்.

Verse 24

ॐ ह्रीं छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे ॐ ॐ मूलमन्त्रः षडङ्गओयं रक्तवर्णे त्रिकोणके द्रवणी ह्लादकारिणी क्षोभिणी गुरुशक्तिका

“ஓம் ஹ்ரீம் சம் நித்யக்லின்னே மதத்ரவே ஓம் ஓம்” என்பது மூலமந்திரம். இதற்கு ஷடங்க ந்யாச முதலிய விதி செய்ய வேண்டும். தேவி செந்நிறமுடையவள், முக்கோணத்தில் நிலைபெற்றவள்; த்ரவணீ, ஹ்லாதகரிணீ, க்ஷோபிணீ, குரு-சக்தி ரூபிணி.

Verse 25

ईशानादौ च मध्ये तां नित्यां पाशाङ्कुशौ तथा कपालकल्पकतरुं वीणा रक्ता च तद्वती

ஈசான திசையிலும் (வடகிழக்கு) நடுவிலும் அந்த நித்திய தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும். அவள் பாசமும் அங்குசமும் தாங்குவாள்; கபாலம், கல்பதரு, வீணையும் ஏந்துவாள்; அவள் செந்நிறமுடையவள், அவ்வுருவச் சின்னங்களுடன் கூடியவள்.

Verse 26

नित्याभया मङ्गला च नववीरा च मङ्गला दुर्भगा मनोन्मनी पूज्या द्रावा पूर्वादितः स्थिता

அவள் நித்யாபயா (என்றும் அச்சமற்றவள்), மங்களா (சுபமளிப்பவள்), நவவீரா (ஒன்பது வகை வீரியமுடையவள்), மேலும் மங்களா. அவள் துர்பகா (துரதிர்ஷ்டநாசினி), மனோன்மனி (மனத்தைக் கடந்தவள்), பூஜ்யா, த்ராவா (தடைகளை உருகச் செய்பவள்); கிழக்கு முதலான திசைகளில் நிலைபெற்றவள்।

Verse 27

ॐ ह्रीं अनङ्गाय नमः ॐ ह्रीं ह्रीं स्मराय नमः मन्मथाय च माराय कामायैवञ्च पञ्चधा कामाः पाशाङ्कुशौ चापवाणाः ध्येयाश् च विभ्रतः

“ஓம் ஹ்ரீம், அனங்கனுக்கு நமஸ்காரம். ஓம் ஹ்ரீம் ஹ்ரீம், ஸ்மரனுக்கு நமஸ்காரம். மேலும் மன்மதன், மாரன், காமன் ஆகியோருக்கும் நமஸ்காரம்.” காமதேவனை ஐந்துவகை ரூபமாகத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் பாசம், அங்குசம், வில் மற்றும் அம்புகளைத் தரித்திருப்பார்।

Verse 28

रतिश् च विरतिः प्रीतिर्विप्रीतिश् च मतिर्धृतिः विधृतिः पुष्टिरेभिश् च क्रमात् कामादिकैर् युताः ॐ छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे ॐ ॐ अ आ इ ई उ ऊ ऋ ॠ ऌ ॡ ए ऐ ओ औ अं अः क ख ग घ ङ च छ ज झ ञ ट ठ ड ढ ण त थ द ध न प फ ब भ म य र ल व श ष स ह क्ष ॐ छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे स्वाहा आधारशक्तिं पद्मञ्च सिंहे देवीं हृदादिषु

ரதி, விரதி, ப்ரீதி, விப்ரீதி, மதி, த்ருதி, வித்ருதி, புஷ்டி—இச் சக்திகளை வரிசையாக காமாதி சக்திகளுடன் இணைத்து நியமிக்க வேண்டும். பின்னர் ஜபிக்க: “ஓம் சம் நித்யக்லின்னே மதத்ரவே.” அதன் பின் மாத்ரிகா (எழுத்துமாலை) ஜபம்—“அ ஆ…அம் அஃ; க க…ஹ க்ஷ.” மீண்டும்: “ஓம் சம் நித்யக்லின்னே மதத்ரவே ஸ்வாஹா.” பின்னர் ஆதாரசக்தி, பத்மம், சிம்ஹாசனம் ஆகியவற்றை ந்யாசம் செய்து தேவியை ஹ்ருதயாதி இடங்களில் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்।