Adhyaya 361

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अव्ययवर्गा नाम षष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नानार्थवर्गाः अग्निर् उवाच आकाशे त्रिदिवे नाको लोकस्तु भवने जने पद्ये यशसि च श्लोकःशरे खड्गे च सायकः

இவ்வாறு அக்னி மஹாபுராணத்தில் ‘அவ்யயவர்க’ எனப்படும் 361ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘நாநார்த்தவர்க’ எனப்படும் 362ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—‘நாக’ என்ற சொல் ஆகாயம், திரிதிவம் (மூன்றாம் சொர்க்கம்), மேலும் சொர்க்கம் என்ற பொருள்களில் வரும். ‘லோக’ என்ற சொல் வீடு/வசதி, மக்கள், செய்யுளின் பாதம், மற்றும் புகழ் என்ற பொருள்களில். ‘ஸாயக’ என்ற சொல் அம்பும் வாளும்—இரண்டையும் குறிக்கும்.

Verse 2

आनकः पटहो भेरी कलङ्को ऽङ्कापवादयोः मारुते वेधसि व्रध्ने पुंसि कः कं शिरो ऽम्बुनोः

‘ஆனக’ என்பது நகாரா (படஹ வகை); ‘படஹ’ மற்றும் ‘பேரி’ ஆகியவை முரசு வகை வாத்தியங்கள். ‘கலங்க’ என்ற சொல் களங்கம்/மாசு மற்றும் பழி/அவதூறு—இரு பொருள்களிலும் வரும். ‘க’ என்ற சொல் வாயு, வேதஸ் (பிரஜாபதி/சிருஷ்டிகரன்), வ்ருத்ந, மேலும் ஆண் என்பதற்கும்; ‘கம்’ என்ற சொல் தலை மற்றும் நீர் என்பதற்கும் பயன்படும்.

Verse 3

स्यात् पुलाकस्तुच्छधान्ये संक्षेपे भक्तसिक्थके महेन्द्रगुग्गुलूलूकव्यालग्राहिषु कौशिकः

‘புலாக’ என்பது தாழ்ந்த/துச்சமான தானியத்தை குறிக்கும். ‘ஸங்க்ஷேப’ என்பது சுருக்கமான தொகுப்பு/சாரம். ‘பக்த-ஸிக்தக’ என்பது சமைத்த சாதத்தில் உருவாகும் மாவுப்படலம்/ஒட்டிய மீதம். ‘கௌஶிக’ என்ற சொல் மகேந்திரன், குக்குலு, ஆந்தை, பாம்பு, மேலும் பிடிப்பவன்/கைப்பற்றுபவன் என்ற பொருள்களிலும் பயன்படும்.

Verse 4

शालावृकौ कपिश्वानौ मानं स्यान्मितिसाधनं सर्गः स्वभावनिर्मोक्षनिश् चयाध्यायस्मृष्टिषु

‘சாலாவ்ருக’ மற்றும் ‘கபிஷ்வான’ என்பவை (ஒருவகை) நரியைச் சுட்டும். ‘மானம்’ என்பது அளவிடுதலைச் செய்யும் கருவி/முறை. ‘ஸர்க’ என்பது படைப்பு, இயல்பு, விடுதலை (மோக்ஷம்), நிச்சயம், அதிகாரம், மற்றும் ஸ்மிருதி-தொகுப்பு/சங்கிரகம் ஆகிய பொருள்களில் பயன்படும்.

Verse 5

योगः सन्नहनोपायध्यानसङ्गतियुक्तिषु भोगः सुखे स्त्र्यादिभृतावब्जौ शङ्कनिशाकरौ

‘யோக’ என்ற சொல் ஆயத்தம்/சன்னாஹம், வழிமுறை, தியானம், சங்கதி/இணைவு, மற்றும் யுக்தி/தந்திரம் ஆகிய பொருள்களில் வரும். ‘போக’ என்பது இன்ப அனுபவமும், மனைவி முதலியோரின் பராமரிப்பு/போஷணமும் ஆகும். ‘அப்ஜ’ (நீரில் பிறந்தது) சங்கு மற்றும் சந்திரன்—இரண்டையும் குறிக்கும்.

Verse 6

काके भगण्डौ करटौ दुश् चर्मा शिपिविष्टकः रिष्टं क्षेमाशुभाभावेष्वरिष्टे तु शुभाशुभे

காகத்தில் அசாதாரணக் குறிகள் தோன்றினால் பகண்ட (பகந்தர), கரட (புண்/கட்டி), துஷ்சர்ம (நோயுற்ற/அருவருப்பான தோல்), ஷிபிவிஷ்டக—இவை ‘அரிஷ்டம்’ எனப்படும்; அபாயம்/துன்பத்தைச் சுட்டும் தீநிமித்தங்கள். ஆனால் க்ஷேமம் (நலநிலை) இருந்து அசுபக் குறிகள் இல்லையெனில், அரிஷ்டம் கலந்ததாக—சுபமும் அசுபமும்—என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 7

व्युष्टिः फले समृद्धौ च दृष्टिर्ज्ञाने ऽक्ष्णि दर्शने निष्ठानिष्पत्तिनाशान्ताः काष्ठोत्कर्षे स्थितौ दिशि

‘வ்யுஷ்டி’ என்பது பலன் கிடைதலும் செழிப்பும். ‘த்ருஷ்டி’ என்பது அறிவு; ‘அக்ஷ்ணி/அக்ஷி’ என்பது கண்; மேலும் ‘த்ருஷ்டி’ என்பது பார்வை/காணுதல் என்றும் பொருள். ‘நிஷ்டா’, ‘நிஷ்பத்தி’, ‘நாச’, ‘அந்த’ ஆகியவை நிறைவு/நிறுத்தம் என்பதைக் குறிக்கும். ‘காஷ்டா’ என்பது உச்ச எல்லை (உத்கர்ஷம்), நிலைபெற்ற நிலை, மற்றும் திசை (திக்) என்ற பொருள்களிலும் வரும்.

Verse 8

भूगोवाचस्त्विडा इलाः प्रगाढं भृषकृच्छ्रयोः भृशप्रतिज्ञयोर्वाढं शक्तस्थूलौ दृढौ त्रिषु

‘பூ’ மற்றும் ‘கோ’ என்பவை ‘வாக்’ என்றும் கூறப்படும்; ‘இடா’ மற்றும் ‘இலா’ என்பனவும் அவற்றையே குறிக்கும். ‘ப்ரகாட்ஹ’ என்பது “மிகக் கடினமான/துன்பகரமான” என்ற பொருள். ‘வாட்ஹ’ என்பது உறுதியான தீர்மானமும் வலிய பிரதிஞ்ஞை/விரதமும் உடையவரைக் குறிக்கும். மூன்று பாலிலும் ‘ஷக்த’ மற்றும் ‘ஸ்தூல’ என்பவை “வலிமைமிக்க” மற்றும் “பருத்த/தடிமன்” எனவும், ‘த்ருட்ஹ’ என்பது “உறுதியான/நிலையான” எனவும் பொருள்படும்.

Verse 9

विन्यस्तसंहतौ व्यूढौ कृष्णो व्यासे ऽर्जुने हरौ पणो दूयतादिषूत्सृष्टे भृतौ मूल्ये धने ऽपि च

‘விந்யஸ்த’ மற்றும் ‘ஸம்ஹத’ என்பவை ‘அமைத்த/நிறுத்திய’ என்ற பொருள்; ‘வ்யூட’ என்பது ‘வ்யூஹமாக வரிசைப்படுத்திய’ என்று பொருள். ‘கிருஷ்ண’ என்ற பெயர் வ்யாசர், அர்ஜுனன், ஹரி (விஷ்ணு) ஆகியோருக்கும் வழங்கப்படுகிறது. ‘பண’ என்பது சூதாடலில் பந்தயம்/தாவு; மேலும் ஊதியம் (ப்ருதி), விலை/மதிப்பு, செல்வம் என்பதையும் குறிக்கும்.

Verse 10

मौर्व्यां द्रव्याश्रिते सत्वशुक्लसन्ध्यादिके गुणः श्रेष्ठे ऽधिपे ग्रामणीः स्यात् जुग्प्साकरुणे घृणे

‘குண’ என்ற சொல் (1) மூர்வா நாரால் செய்யப்பட்ட வில்லின் நாண், (2) பொருளில் சார்ந்த பண்பு/தர்மம், (3) சத்த்வம், (4) வெண்மை, (5) சந்தியா முதலியவை எனப் பல பொருள்களில் வரும். மேலும் ‘சிறந்தது’, ‘அதிபதி’, ‘கிராமணி’ (கிராமத் தலைவர்) என்பதையும் குறிக்கும். ‘க்ருணா’ என்பது அருவருப்பு (ஜுகுப்ஸா) மற்றும் கருணை—இரண்டையும் சொல்கிறது.

Verse 11

तृष्णा स्पृहापिपासे द्वे विपणिः स्याद्वणिक्पथे विषाभिमरलोहेषु तीक्ष्णं क्लीवे खरे त्रिषु

‘த்ருஷ்ணா’ மற்றும் ‘ஸ்ப்ருஹா’—இரண்டும் பிபாசா/தாகம் என்ற பொருளில் பயன்படும். ‘விபணி’ என்பது வணிகர்களின் பாதை அல்லது சந்தை. ‘தீக்ஷ்ண’ என்பது நடுநிலையில் விஷம், இரும்பு, கொல்லும் பொருள்; ஆண்பாலில் ‘கர’ அதாவது கழுதை என்ற பொருள் தரும்.

Verse 12

प्रमाणं हेतुमर्यादाशास्त्रेयत्ताप्रमातृषु करणं क्षेत्रगात्रादावीरिणं शून्यमूषरं

ப்ரமாணம், ஹேது, மர்யாதை—இவை சாஸ்திரத்தில் ப்ரமாதா (அறிவோர்) என்பவரை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. ‘கரண’ என்பது வயல், உடல் (காத்ரம்) முதலிய இடங்களில் ‘சாதனம்/கருவி’ என்ற பொருளில் கூறப்படுகிறது. நிலம் விளையாதால் ‘ஈரிண’, வெறுமையாக இருந்தால் ‘சூன்ய’, உப்புக்-காரம் மிகுந்த உஷர நிலம் ‘ஊஷர’ எனப்படும்.

Verse 13

यन्ता हस्तिपके सूते वह्निज्वाला च हेतयः स्रुतं शास्त्रावधृतयोर्युगपर्याप्तयोः कृतं

‘யந்தா’ என்பது யானை ஓட்டுநர் (ஹஸ்திபக/மஹாவத்) மற்றும் தேரோட்டி (ஸூத) என்பவரைக் குறிக்கும். ‘ஹேதி’ எனப்படும் ஆயுதங்கள் அগ্নி ஜ்வாலைகளைப் போலக் கடுமையானவை. இது பரம்பரையாகச் ‘ஸ்ருத’மாக வந்ததும், சாஸ்திரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதும்; யுகங்கள் நீளும் முறையான பயன்பாட்டிற்குப் போதுமாறு அமைக்கப்பட்டதாகும்.

Verse 14

ख्याते हृष्टे प्रतीतो ऽभिजातस्तु कुलजे बुधे विविक्तौ पूतविजनौ मूर्छितौ मूड्सोच्छयौ

‘க்யாத’ என்பது புகழ்பெற்றவன்; ‘ஹ்ருஷ்ட’ என்பது மகிழ்ந்தவன்; ‘ப்ரதீத’ என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட/அங்கீகரிக்கப்பட்டது. ‘அபிஜாத’ என்பது நல்ல குலத்தில் பிறந்தவன்; ‘குலஜ’ என்பது சற்குலப் பிறப்புடையவன்; ‘புத’ என்பது அறிஞன். ‘விவிக்த’ என்பது தனிமைநிலை/விரக்தன்; ‘பூதவிஜன’ என்பது தூய சஜ்ஜனருள் ஒருவன். ‘மூர்ச்சித’ என்பது மயக்கம்/அசைவு இழந்தவன்; ‘மூட-ஸோச்சய’ என்பது மூடத்தனக் குவியல்.

Verse 15

अर्थो ऽभिधेयरैवस्तुप्रयोजननिवृत्तिषु निदानागमयोस्तीर्थमृषिजुष्टजले गुरौ

‘அர்த்த’ என்னும் சொல் ‘அபிதேய’ (வெளிப்படுத்த வேண்டியது), ‘வஸ்து’ (தத்துவம்/உண்மை), ‘ப்ரயோஜன’ (நோக்கம்), ‘நிவ்ருத்தி’ (விலகல்/நிறுத்தம்) ஆகிய பொருள்களிலும் வழங்கப்படுகிறது; மேலும் ‘நிதான’ (காரணம்) மற்றும் ‘ஆகம’ (பிரமாண சாஸ்திரம்) என்பதற்கும். ‘தீர்த்தம்’, ரிஷிகள் சேவித்த நீர், மற்றும் ‘குரு’ என்பதற்கும் ‘அர்த்த’ சொல் பயன்படும்।

Verse 16

प्राधान्ये राजलिङ्गे च वृषाङ्गे ककुदो ऽस्त्रियां स्त्री सम्बिज्ज्ञानसम्भाषाक्रियाकाराजिनामसु

‘ககுத’ என்னும் சொல் முதன்மை, அரச மரியாதைச் சுட்டும் லிங்கம், மேலும் காளையின் உறுப்பைச் சுட்டும் பொருள்களில் பெண்பால் அல்ல. ஆனால் பெண் பெயர்களில், மேலும் ‘ஸம்பிஜ்ஞானம்’ (பரஸ்பர/முழு அறிதல்), ‘ஸம்பாஷா’ (உரையாடல்), ‘க்ரியா’ (செயல்) மற்றும் ‘காராஜீ’ (கர்த்தா/செயற்பாட்டாளர்) ஆகிய பெயர்களில் இது பெண்பாலாகும்.

Verse 17

धर्मे रहस्युपनिषत् स्यादृतौ वत्सरे शरत् पदं व्यवसितित्राणस्थानलक्ष्माङ्घ्रिवस्तुषु

தர்மப் பொருளில் ‘உபநிஷத்’ என்பது இரகசியம் (மறை உபதேசம்) எனப் பொருள்படும். பருவங்களும் ஆண்டும் குறித்த இடத்தில் ‘சரத்’ (சரத்காலம்) என்ற சொல் வரும். ‘பத’ என்பது தீர்மானம்/நிலைப்படுத்தல், பாதுகாப்பு, இடம்/வாசஸ்தலம், லக்ஷ்மி (செல்வம்), பாதம், மற்றும் பொருள் (வஸ்து) ஆகிய அர்த்தங்களில் பயன்படும்.

Verse 18

त्रिष्वष्टमधुरौ स्वादू मृदू चातीक्ष्णकोमलौ सत्ये साधौ विद्यमाने प्रशस्ते ऽभ्यर्हिते च सत्

மூன்று பொருள்களில் (ருசி, தொடுதல், குணம்/வாக்கு) ‘மதுர’ மற்றும் ‘ஸ்வாது’ சொற்கள் வழங்கப்படுகின்றன; அதுபோல ‘ம்ருது’ மற்றும் ‘கோமல’, மேலும் ‘அதீக்ஷ்ண’ (மிகக் கூர்மையல்ல) என்பதும். ‘ஸத்’ என்பது உண்மை, சாதுவானது, இருப்பது/விட்யமானம், புகழத்தக்கது, மற்றும் மரியாதைக்குரியது என்ற அர்த்தங்களில் வரும்.

Verse 19

विधिर्विधाने दैवे ऽपि प्रणिधिः प्रार्थने चरे वधूर्जाया स्नुषा च सुधालेपो ऽमृतं स्नुही

‘விதி’ என்பது விதிக்கப்பட்ட விதிமுறை/சடங்கு; மேலும் தெய்வ ஆணை (விதி) என்றும் பொருள். ‘ப்ரணிதி’ என்பது பிரார்த்தனையில் பணிவான விண்ணப்பம். ‘சரா’ என்பது மணப்பெண், மனைவி, மருமகள். ‘ஸுதா-லேப’ என்பது அமிர்தம்; ‘ஸ்நுஹீ’ (யூஃபோர்பியா)க்கும் ‘அமிர்த’ என்ற பெயர் உண்டு.

Verse 20

स्पृहा सम्प्रत्ययः श्रद्धा पण्डितम्मन्यगर्वितौ ब्रह्मबन्धुरधिक्षेपे भानू रष्मिदिवाकरौ

‘ஸ்ப்ருஹா’ என்பது ஆசை/வேட்கை; ‘ஸம்ப்ரத்யய’ என்பது நம்பிக்கை/உறுதி; ‘ஶ்ரத்தா’ என்பது ஆஸ்தை. ‘பண்டித-மன்ய’ என்பது தன்னைப் பண்டிதன் என எண்ணுபவன்; ‘கர்வித’ என்பது அகந்தையன். ‘ப்ரஹ்மபந்து’ என்பது பிறப்பால் மட்டும் பிராமணன் என நிந்தையாகச் சொல்லப்படும் சொல். ‘பானு’, ‘ரஶ்மி’, ‘திவாகர’ சூரியனின் பெயர்கள்.

Verse 21

ग्रावाणौ शैलपाषानौ मूर्खनीचौ पृथग्जनौ तरुशैलौ शिखरिणौ तनुस्त्वग्देहयोरपि

‘க்ராவாண’ மற்றும் ‘ஶைல-பாஷாண’ என்பது கல்/பாறைத்துண்டு. ‘மூர்க்க’ மற்றும் ‘நீச’ என்பது தாழ்ந்த மூடன்/அதமன். ‘ப்ருதக்-ஜன’ என்பது பொதுமக்கள். ‘தரு’ மற்றும் ‘ஶைல’ என்பவை ‘ஶிகரிண்’ (சிகரம் உடைய மலை) என்பதற்குப் பரியாயங்கள். ‘தனு’ என்பது தோல் மற்றும் உடல் என்ற பொருள்களிலும் வரும்.

Verse 22

आत्मा यत्नो धृतिर्वुद्धिः स्वभावो ब्रह्मवर्ष्म च उत्थानं पौरुषे तन्त्रे व्युत्थानं प्रतिरोधने

ஆத்மா, முயற்சி, திடத்தன்மை, புத்தி, இயல்பு, பிரஹ்மவர்ஷ்ம (ஆன்மீக வலிமை/ஒளி)—இவை பௌருஷ தந்திரத்தில் ‘உத்தானம்’ (உயர்வு/உழைப்பு) எனப்படும். எதிர்ப்பின் சூழலில் அதுவே ‘வ்யுத்தானம்’ (எதிர்முயற்சி/செயல்மிகு தடுப்பு) என்று கூறப்படும்.

Verse 23

निर्यातनं वैरशुद्धौ दाने न्यासार्पणे ऽपि च व्यसनं विपदि भ्रशे दोषे कामजकोपजे

‘நிர்யாதன’ என்பது பகை சுத்தி/பகை தீர்வு என்ற பொருளிலும், தானம் மற்றும் ந்யாச-அர்ப்பணம் (ஒப்படைப்பு/அமாநத்) என்ற சூழலிலும் பயன்படும். ‘வ்யஸன’ என்பது துன்பம்/ஆபத்து—அது விபத்து, வீழ்ச்சி, அல்லது காமத்தால் எழும் கோபத்திலிருந்து தோன்றும் குற்றம் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் துயரம்.

Verse 24

मृगयाक्षो दिवास्वप्नः परिवादः स्त्रियो मदः तौर्यत्रिकं वृथाट्या च कामजो दशको गणः

வேட்டை, சூதாட்ட அடிமை, பகல் உறக்கம், பழிச்சொல், பெண்சுக ஆசை, மதுவெறி, பாடல்-வாத்தியம்-நடனம் எனும் மூவகம், மற்றும் பயனற்ற அலைச்சல்—இவை காமத்தால் உண்டாகும் பத்து குற்றங்களின் தொகுதி.

Verse 25

पैशून्यं साहसं द्रोह ईर्ष्यासूयार्थदूषणम् वाग्दण्डश् चैव पारुष्यं क्रोधजो ऽपि गणो ऽष्टकः

புறங்கூறல், அவிவேகத் துணிச்சல்/வன்முறை, துரோகம், பொறாமை, அசூயை, பிறரின் நோக்கைத் திரித்துப் பழித்தல், வாக்குத் தண்டனை, மற்றும் கடுஞ்சொல்—இவை கோபத்தால் உண்டாகும் எட்டு குற்றங்கள்.

Verse 26

अकर्मगुह्ये कौपीनं मैथुनं सङ्गतौ रतौ प्रधानं परमार्था धीः प्रज्ञानं बुद्धिचिह्नयोः

அகರ್ಮத்தின் இரகசிய உபதேசத்தில் (துறவற இரகசியத்தில்) கௌபீனம் அணிதல் விதிக்கப்பட்டது; மைதுனம் சங்கமும் ரதியும் (இன்பவிளைவும்) சார்ந்தது. பரமார்த்தத்தின் முதன்மைத் தத்துவம் பரத்தத்துவத்தை உணரும் ஞானம்; ‘ப்ரஜ்ஞானம்’ என்பது விழித்த புத்தியின் அடையாளம்.

Verse 27

क्रन्दने रोदनाह्वाने वर्ष्म देहप्रमाणयोः आराधनं साधने स्यादवाप्तौ तोषणे ऽपि च

‘ஆராதன’ என்ற சொல் அழுகை, புலம்பல், கூப்பிடுதல் ஆகிய பொருள்களில் வழங்கப்படுகிறது; ‘வர்ஷ்ம’ என்பது உடலும் உடலளவும். மேலும் ‘ஆராதன’ என்பது சாதனத்தை நிறைவேற்றுதல், அடைதல், மற்றும் திருப்தி/மகிழ்ச்சி என்பதையும் குறிக்கும்.

Verse 28

रत्नं स्वजातिश्रेष्ठे ऽपि लक्ष्म चिह्नप्रधानयोः कलापो भूषणे वर्हे तूणीरे संहते ऽपि च

‘ரத்ன’ என்பது தன் வகையில் சிறந்ததையும் குறிக்கும்; ‘லக்ஷ்ம’ என்பது குறி அல்லது முதன்மை அடையாளம். ‘கலாப’ என்பது ஆபரணம், மயில் இறகுக் கொத்து, அம்புக்கூடு, மேலும் தொகுப்பு/சமூகம் என்பதையும் குறிக்கும்.

Verse 29

तल्पं शय्याट्टारेषु डिम्भौ तु शिशुवालिशौ स्तम्भौ स्थूणाजडीभावौ सभ्ये संसदि वै सभा

“தல்பம்” என்பது படுக்கை; “சய்யா” என்பதற்கு “அட்டார” என்றும் பெயர். “டிம்ப” என்பது குழந்தை; மேலும் முதிராத/முட்டாள் (சிசு, வாலிச) என்ற பொருளும் உண்டு. “ஸ்தம்ப” என்பது தூண்; “ஸ்தூணா” என்றும்; மேலும் ஜடத்தன்மை/ஸ்தம்பித்த நிலை (ஜடீபாவம்) என்றும். “ஸப்ய” என்பது சபை உறுப்பினர்; “ஸபா” என்பது சன்சத்/பரிஷத்/அரசவையாகும்।

Verse 30

किरणप्रग्रहौ रश्मी धर्माः पुण्ययमादयः ललामं पुच्छपुण्ड्राश्वभूषाप्राधान्यकेतुषु

“கிரண” மற்றும் “ப்ரக்ரஹ” இரண்டும் கதிர்களின் பெயர்கள்; “ரஷ்மி”யும் கதிர் என்றே. “தர்ம” என்பது புண்ணியம், யமன் முதலியவற்றையும் குறிக்கும். “லலாம” என்பது வால், புண்ட்ர/திலகம், குதிரை அலங்காரம், முதன்மை, கொடி/கேது ஆகிய பொருள்களில் வழங்கப்படுகிறது।

Verse 31

प्रत्ययो ऽधीनशपथज्ञानविश्वासहेतुषु समयाः शपथाचारकालसिद्धान्तसंविदः

“ப்ரத்யய” என்பது சார்பு/அடிமைநிலை, சபதம், அறிவு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் காரண/ஆதாரம் என்ற பொருளில் வரும். “ஸமய” என்பது உறுதிப்பட்ட உடன்பாடு—சபதம், வழக்கம், கால-நிபந்தனை, सिद्धாந்தம், மற்றும் பரஸ்பர ஒப்பந்தம் (ஸம்வித்) ஆகியவை.

Verse 32

अत्ययो ऽतिक्रमे कृच्छ्रे सत्यं शपथतथ्ययोः वीर्यं बलप्रभावौ च रूप्यं रूपे प्रशस्तके

“அத்யய” என்பது எல்லை மீறுதல் மற்றும் துன்பநிலை/சிக்கல் (க்ருச்ச்ர) என்ற பொருளில் வரும். “ஸத்யம்” என்பது சபதமும் உண்மைத் தகவலும். “வீர்யம்” என்பது வலிமையும் செயல்திறன்/பிரபாவமும். “ரூப்யம்” என்பது வெள்ளி; மேலும் பாராட்டத்தக்க (உத்தம) வடிவம் என்றும்.

Verse 33

दुरोदरो द्यूतकारे पणे द्यूते दुरोदरं महारण्ये दुर्गपथे कान्तारः पुन्नपुंसकं

“துரோதர” என்பது சூதாடி, பந்தயம் (பணம்), மற்றும் சூதாட்டம் என்ற பொருள்களில் வரும். “காந்தார” என்பது பெரிய காடு மற்றும் கடினமான பாதை என்ற பொருள்; இது ஆண்பால் மற்றும் நடுப்பால்—இரண்டிலும் வழங்கும்.

Verse 34

यमानिलेन्द्रचन्द्रार्कविष्णुसिंहादिके हरिः दरो ऽस्त्रियां भये श्वभ्रे जठरः कठिने ऽपि च

யமன், வாயு, இந்திரன், சந்திரன், சூரியன், விஷ்ணு, சிங்கம் முதலிய சூழல்களில் அவர் “ஹரி” என அழைக்கப்படுகிறார். ‘பெண் அல்ல’ (ஆண்) என்ற பொருளில் “தர”; அச்சம் மற்றும் ஆழ்ந்த குழி/பள்ளத்தில் “ஜடர”; மேலும் ‘கடினம்/அடங்காதது’ என்ற பொருளிலும் இச்சொல் வழங்கப்படுகிறது.

Verse 35

उदारो दातृमहतोरितरस्त्वन्यनीचयोः चूडा किरीटं केशाश् च संयता मौलयस्त्रयः

உதாரமானவன் மகாதானம் செய்பவன் என அறியப்படுகிறான்; இதற்கு எதிரான குணம் நீசர், அதமர் ஆகியோரிடம் காணப்படும். தலைஅலங்காரத்தின் மூன்று வடிவங்கள்: சூடா (சிகை/ஜடை), கிரீடம் (மகுடம்), மற்றும் சம்்யதகேசம் (கட்டிய/ஒழுங்குபடுத்திய முடி).

Verse 36

बलिः करोपहारादौ सैन्यस्थैर् यादिके बलं स्त्रीकटीवस्त्रबन्धे ऽपि नीवी परिपणे ऽपि च

‘பலி’ என்பது வரி/காணிக்கை அல்லது கையால் அளிக்கும் உபஹாரம் போன்ற பொருள்களில் வரும்; ‘பல’ என்பது படையின் வலிமை முதலிய தொடர்புடைய பொருள்களில். ‘நீவி’ என்பது பெண்ணின் இடுப்புத் துணி கட்டும் முடிச்சு/கச்சை; மேலும் சூதாட்டத்தில் வைக்கும் பந்தயம்/தாவும் ஆகும்.

Verse 37

शुक्रले मूषिके श्रेष्ठे सुकृते वृषभे वृषः द्यूताक्षे सारिफलके ऽप्याकर्षो ऽथाक्षमिन्द्रिये

‘வ்ருஷஃ’ என்பது காமவெறியன், எலி, சிறந்தவன், சுக்ருதம் (புண்ணியச் செயல்), மற்றும் காளை—என்ற பொருள்களில் வழங்கப்படுகிறது. ‘ஆகர்ஷஃ’ என்பது சூதாட்டப் பாசை மற்றும் ஸாரி-பழத்தின் விதை ஆகியவற்றிற்கும்; ‘அக்ஷம்’ என்பது இந்திரியம் (உணர்வுறுப்பு) என்பதைக் குறிக்கும்.

Verse 38

ना द्यूताङ्गे च कर्षे च व्यवहारे कलिद्रुमे ऊष्णीषः स्यात् किरीटादौ कर्षूः कुल्याभिधायिनी

சூதாட்டச் சொற்களிலும், ‘கர்ஷ’ எனும் அளவிலும், மேலும் வழக்கு/பரிவர்த்தனைப் பயன்பாட்டிலும் ‘கலி’ என்ற சொல் வழங்கப்படுகிறது; ‘கலித்ருமம்’ (ஒரு மரம்) என்ற பொருளிலும். தலைஅலங்காரங்களில் ‘ஊஷ்ணீஷ’ என்பது பாகடி அல்லது கிரீடம் முதலியவற்றைக் குறிக்கும். ‘கர்ஷூ’ என்பது சிறு கால்வாய்/குல்யா எனப்படும் நீர்வழியைச் சுட்டும் சொல்.

Verse 39

प्रत्यक्षे ऽधिकृते ऽध्यक्षः सूर्यवह्नी विभावसू शृङ्गारादौ विषे वीर्ये गुणे रागे द्रवे रसः

நேரடி அனுபவத்தின் துறையில் மேற்பார்வையாளர் ‘அத்யக்ஷ’ எனப்படுகிறார்; சூரியனும் அக்னியும் ‘விபாவஸு’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர். சೃங்கார முதலிய ரசங்களில் இது ‘ரஸ’ம்; விஷத்தில் ‘வீர்யம்’ (பொறுத்து/வலிமை); குணத்தில் ‘குணம்’; ரஞ்சனம்/பற்று நிலையில் ‘ராகம்’; திரவப் பொருளில் ‘த்ரவ/ரஸ’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 40

तेजःपुरीषयोर्वर्च आगः पापापराधयोः छन्दः पद्ये ऽभिलासे च साधीयान् साधुवाढयोः व्यूहो वृन्दे ऽप्यहिर्वृत्रे ऽप्यग्नीन्द्वर्कास्तमोनुदः

‘வர்சஸ்’ என்பது ஒளிவீச்சும் மலமும்—இரண்டையும் குறிக்கும்; ‘ஆகஸ்’ என்பது பாவமும் குற்றமும்—இரண்டையும். ‘சந்தஸ்’ என்பது யாப்புடைய பாடலும் ஆசையும்—இரண்டிற்கும். ‘சாதீயான்’ என்பது சிறந்தவன் என்றும் சாதுவை வளர்ப்பவன்/நலன் பெருக்குபவன் என்றும். ‘வ்யூஹ’ என்பது குழு/கூட்டம்; ‘அஹி’ என்பது வ்ருத்ரன். ‘அக்னி-இந்திர-அர்க’ இருள் நீக்குவோர் (தமோநுதர்).