Adhyaya 360

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे स्वर्गपातालादिवर्गा नामोनषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अव्ययवर्गाः अग्निर् उवाच आङीषदर्थे ऽभिव्याप्तौ सीमार्थे धातुयोगजे आ प्रगृह्यः स्मृतौ वाक्ये ऽप्यास्तु स्यात् कोपपीड्योः

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘ஸ்வர்க-பாதாளாதி வகைகள்’ எனப்படும் 359ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 360ஆம் அதிகாரமான ‘அவ்யய வகைகள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்— ‘ஆ’ என்னும் அவ்யயம் (1) ஈஷத்/சிறிதளவு என்ற பொருளில், (2) அபிவ்யாப்தி (வியாப்தி/விரிவு) பொருளில், (3) சீமா/எல்லை பொருளில், (4) தாது-யோகத்தால் உண்டாகும் பயன்பாட்டிலும் வருவது. ஸ்மிருதி-பாடத்திலும் வாக்கியப் பயன்பாட்டிலும் ‘ஆ’ பிரக்ருஹ்யம் எனக் கருதப்படுகிறது; மேலும் கோபம் மற்றும் பீடா (துன்பம்) பொருள்களிலும் இது வரும்.

Verse 2

पापकुत्सेषदर्थे कु धिग्जुगुप्सननिन्दयोः चान्वाचयसमाहारेतरेतरसमुच्चये

‘கு’ என்னும் நிபாதம் பாவம், இகழத்தக்க/குத்ஸிதம், மேலும் மீதமுள்ள/குறைபாடு உடைய பொருள் ஆகிய அர்த்தங்களில் வரும். ‘திக்’ அருவருப்பு மற்றும் கண்டனத்தை வெளிப்படுத்தும். ‘ச’ (i) அன்வாசய, (ii) சமாஹார, (iii) இதரேதர-சமுச்சய இணைப்பிற்கு பயன்படும்.

Verse 3

स्वस्त्याशीः क्षेमपुण्यादौ प्रकर्षे लङ्घने ऽप्यति स्वित्प्रश्ने च वितर्के च तु स्याद्भेदे ऽवधारणे

‘ஸ்வஸ்தி’ நிபாதம் ஆசீர்வாதத்தில், மேலும் க்ஷேம-புண்யம் முதலிய நலவாக்கியங்களின் தொடக்கத்தில் வரும். ‘அதி’ மிகை/உயர்வு மற்றும் மீறல் (அதிக்ரமம்) அர்த்தங்களில் பயன்படும். ‘ஸ்வித்’ கேள்வியிலும் ஆராய்ச்சிச் சந்தேகத்திலும் வரும். ‘து’ வேறுபாடு/எதிர்மறை மற்றும் அவதாரணம் (வலியுறுத்திய நிர்ணயம்) குறிக்கும்.

Verse 4

सकृत्सहैकवारे स्यादाराद्दूरसमीपयोः प्रतीच्यां चरमे पश्चादुताप्यर्थविकल्पयोः

‘ஸக்ருத்’ என்பது ‘ஒருமுறை’. ‘ஸஹ’ மற்றும் ‘ஏகவாரே’ ‘ஒரே நேரத்தில்/ஒரே நிகழ்வில்’ எனப் பொருள் தரும். ‘ஆராத்’ சூழ்நிலைக்கேற்ப ‘தூரம்’ அல்லது ‘அருகில்’ என்ற அர்த்தத்தில் வரும். ‘ப்ரதீச்யாம்’ ‘மேற்கு திசையில்’. ‘சரமே’ ‘முடிவில்/இறுதி பகுதியில்’. ‘பஶ்சாத்’ ‘பிறகு/பின்னால்’. ‘உத’ மற்றும் ‘அபி’ அர்த்த-விகல்பம் (விருப்பத் தேர்வு) காட்டப் பயன்படும்.

Verse 5

पुनःसदार्थयोः शश्वत् साक्षात् प्रत्यक्षतुल्ययोः खेदानुकम्पासन्तोषविस्मयामन्त्रणे वत

‘புனஃ’ மற்றும் ‘ஸதா’ மீளச்செயல் மற்றும் நிலைத்தன்மையை உணர்த்தும். ‘ஶஶ்வத்’ என்பது ‘எப்போதும்’. ‘ஸாக்ஷாத்’ ‘நேரடியாக/பிரத்யக்ஷமாக’. ‘பிரத்யக்ஷ’ மற்றும் ‘துல்ய’ முறையே ‘புலனுக்குப் புலப்படும்’ மற்றும் ‘ஒத்த’ என்ற அர்த்தம் தரும். ‘வத்’ துயரம், கருணை, திருப்தி, ஆச்சரியம், மேலும் அழைப்பு/சம்போதனையில் பயன்படும்.

Verse 6

हन्त हर्षे ऽनुकम्पायां वाक्यारम्भविषादयोः प्रति प्रतिनिधौ वीप्सालक्षणादौ प्रयोगतः

‘ஹந்த’ நிபாதம் மகிழ்ச்சி, கருணை, வாக்கியத் தொடக்கம், மேலும் சோர்வு/விஷாதம் ஆகியவற்றில் பயன்படும். ‘ப்ரதி’ ‘எதிராக/மாற்றாக’ என்ற பொருளிலும் ‘பிரதிநிதி/மாற்றுப் பிரதிநிதி’ என்ற பொருளிலும் வரும். மேலும் வழக்கமான பயன்பாட்டின்படி சில அவ்யயங்கள் வீப்ஸா (மீளச்சொல்) மற்றும் லக்ஷண முதலிய அர்த்தங்களிலும் பயன்படுகின்றன.

Verse 7

इति हेतौ प्रकरणे प्रकाशादिसमाप्तिषु प्राच्यां पुरस्तात् प्रथमे पुरार्थे ऽग्रत इत्य् अपि

‘இதி’ என்பது காரண (ஹேது) பொருளிலும், பிரகரணப் பிரிவிலும் பயன்படும்; ‘ப்ரகாஶ’ முதலிய விளக்கங்களின் நிறைவிலும் வரும். கிழக்கு திசைக்கு ‘புரஸ்தாத்’; ‘முதல்/முன்’ பொருளில் ‘அக்ரதః’ என்றும் கூறலாம்।

Verse 8

यावत्तावच्च साकल्ये ऽवधौ माने ऽवधारणे मङ्गलानन्तरारम्भप्रश्नकार्त्स्नेष्व् अथोथ च

‘யாவத்–தாவத்’ என்பது முழுமை (சாகல்யம்), எல்லை/அவதி, அளவு (மானம்), மற்றும் உறுதிப்படுத்தல் (அவதாரணம்) பொருள்களில் வரும். அதுபோல ‘அத/அதோ’ மங்கள ஆரம்பம், முன்சொல்லியதற்குப் பின் தொடக்கம், கேள்வி நுழைவு, மற்றும் விஷயத்தின் முழுமை (கார்த்ஸ்ந்யம்) காட்டுவதற்கும் பயன்படும்।

Verse 9

वृथा निरर्थकाविध्योर्नानानेकोभयार्थयोः नु पृच्छायां विकल्पे च पश्चात्सादृश्ययोरनु

‘வ்ருதா’ என்பது வீண், பயனற்றது என்ற பொருள். ‘நாநா’ பலவகை/பன்மை, ‘அநேக’ பல, ‘உபய’ இரண்டும். ‘நு’ கேள்வியிலும் விருப்பத் தேர்விலும். ‘பஷ்சாத்’ பின்பு; ‘அநு’ தொடர்ந்து/பின்பு மற்றும் ஒற்றுமை (சாத்ருஷ்யம்) பொருள்களிலும் வரும்।

Verse 10

प्रश्नावधारणानुज्ञानुनयामन्त्रणे ननु गर्हासमुच्चयप्रश्नशङ्कासम्भावनास्व् अपि

‘நனு’ என்பது கேள்வி, உறுதி (அவதாரணம்), அனுமதி, சமாதானப்படுத்தும் வேண்டுதல் (அனுநயம்), அழைப்பு (ஆமந்திரணம்) ஆகியவற்றில் வரும்; மேலும் கண்டனம் (கர்ஹா), சேர்த்துக் கூறுதல் (சமுச்சயம்), மீண்டும் கேள்வி, சந்தேகம், மற்றும் சாத்தியம்/ஊகம் (ஸம்பாவனா) ஆகியவற்றிலும் பயன்படும்।

Verse 11

उपमायां विकल्पे वा सामित्वर्धे जुगुप्सिते अमा सह समीपे च कं वारिणि च मूर्धनि

உவமை (உபமா) அல்லது மாற்று (விகல்ப) பொருளில், உரிமை/சுவாமித்துவப் பொருளில், ‘அரை/பங்கு’ பொருளில், மேலும் இகழ்ச்சிப் (ஜுகுப்ஸித) பொருளிலும் இவை பயன்படும். ‘அமா’ என்பது ‘சேர்ந்து/உடன்’ மற்றும் ‘அருகில்’ என்ற பொருள் தரும். மேலும் ‘கம்’ என்பது ‘நீரில்’ மற்றும் ‘தலையில்’ (இடவியல் பயன்பாடு) என்ற பொருள்களிலும் வரும்।

Verse 12

इवेत्थमर्थयोरेवं नूनं तर्के ऽर्थनिश् चये तूष्णीमर्थे सुखे जोषं किम्पृच्छायां जुगुप्सने

அவ்யயங்களின் பயன்பாடு இவ்வாறு— ‘இவ’ ‘இத्थம்’ ஒப்புமை மற்றும் முறையைச் சொல்கின்றன; ‘ஏவம்’ ‘நூனம்’ தர்க்கத்திலும் பொருள்-நிச்சயத்திலும் வருகின்றன; ‘தூஷ்ணீம்’ மௌனத்தை; ‘ஜோஷம்’ இன்பம்/மகிழ்ச்சியை; ‘கிம்’ கேள்வியில், மேலும் அருவருப்பு/ஜுகுப்ஸையிலும் பயன்படும்।

Verse 13

नाम प्राकाश्यसम्भाव्यक्रोधोपगमकुत्सने अलं भूषणपर्याप्तिशक्तिवारणवाचकम्

‘நாம’ என்னும் அவ்யயம் வெளிப்படுத்தல், சாத்தியம், கோபம், ஒப்புதல்/ஏற்றுக்கொள், மற்றும் கண்டனம் ஆகிய பொருள்களில் வரும்; ‘அலம்’ என்னும் அவ்யயம் அலங்காரம், போதுமான்மை, திறன், மற்றும் தடை/தடுக்கல் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும்।

Verse 14

हूं वितर्के परिप्रश्ने समयान्तिकमध्ययोः पुनरप्रथमे भेदे निर्निश् चयनिषेधयोः

‘ஹூம்’ என்னும் அவ்யயம் சிந்தனை/விதர்க்கத்திலும் நெருங்கிய விசாரணைக் கேள்வியிலும் (பரிப்ரஷ்னம்) வரும். ‘புனಃ’ என்னும் அவ்யயம் உரிய காலத்தில், அருகில், நடுவில்; மேலும் ‘முதல் அல்ல/மீண்டும்’, வேறுபாடு, நிச்சயம், மறுப்பு/தடை ஆகிய பொருள்களிலும் பயன்படும்।

Verse 15

स्यात्प्रबन्धे चिरातीते निकटागामिके पुरा उरर्युरी चोररी च विस्तारे ऽङ्गीकृते त्रयम्

பிரபந்த (தொடர்ச்சியான இயற்றல்)த்தில் காலக் குறிப்பில்—(1) வெகு பழங்காலம், (2) நெருங்கிய எதிர்காலம், (3) முன்பு/புரா—என்ற மூன்று பயன்பாடுகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன; மேலும் விரிவாக்கத்தின் பொருட்டு ‘உரர்யுரீ’ மற்றும் ‘சோரரீ’ என்ற வடிவங்களும் அனுமதிக்கப்படுகின்றன।

Verse 16

स्वर्गे परे च लोके स्वर्वार्तासम्भावयोः किल निषेधवाक्यालङ्कारे जिज्ञासावसरे खलु

ஸ்வர்க்கம் மற்றும் பரலோகம் பற்றிய நிலையில், ஸ்வர்க்கச் செய்தி சாத்தியமா என எண்ணி விசாரிக்கும் வேளையில் ‘நிஷேதவாக்கியம்’ எனும் அலங்காரம் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 17

समीपोभयतःशीघ्रसाकल्याभिमुखे ऽभितः नामप्रकाशयोः प्रादुर्मिथो ऽन्योन्यं रहस्यपि

இரண்டு பொருட்கள் இருபுறமும் அருகில் வைத்து, விரைவாகவும் முழுமையாகவும் ஒன்றுக்கொன்று எதிர்நோக்கி அமைந்தால், அவற்றின் பெயர்களின் பரஸ்பர வெளிப்பாட்டில், பரஸ்பரத் தொடர்பினால் மறைந்த பொருளும் வெளிப்படும்।

Verse 18

तिरो ऽन्तर्धौ तिर्यगर्थे हा विषादशुगर्तिषु अहहेत्यद्भुते खेदे हि हेताववधारणे

‘திரோ’ என்பது ‘மறைதல்/அந்தர்தானம்’ என்றும் ‘சாய்வாக/திர்யக்’ என்றும் பொருளில் பயன்படும். ‘ஹா’ என்பது மனச்சோர்வு, துயரம், வேதனையில். ‘அஹஹே’ என்பது வியப்பு மற்றும் வருத்தத்தில். ‘ஹி’ என்பது காரணம் காட்டவும், வலியுறுத்தி உறுதிப்படுத்தவும் பயன்படும்.

Verse 19

चिराय चिररात्राय चिरस्याद्याश्चिरार्थकाः मुहुः पुनः पुनः शश्वदभीक्ष्णमसकृत् समाः

‘சிராய’, ‘சிரராத்ராய’, ‘சிரஸ்ய’ முதலியவை நீண்டகாலப் பொருளைத் தருவன; அதுபோல ‘முஹுஃ’, ‘புனः புனः’, ‘ஶஶ்வத்’, ‘அபீக்ஷ்ணம்’, ‘அஸக்ருத்’ ஆகியவை சமமான பொருளுடையவை—மீள்மீள் நிகழ்தல் அல்லது தொடர்ச்சியை உணர்த்துகின்றன।

Verse 20

स्राग्झटित्यञ्चसाह्नाय सपदि द्राङ्मङ्खु च द्रुते बलवत् सुष्ठु किमुत विकल्पे किं किमूत च

‘ஸ்ராக்’, ‘஝டிதி’, ‘அஞ்ச’, ‘ஸாஹ்நாய’ ஆகியவை ‘விரைவாக’ என்ற பொருள். ‘ஸபதி’, ‘த்ராக்’, ‘மங்க்ஹு’, ‘த்ருதே’ ஆகியவை ‘உடனே/வேகமாக’ என்ற பொருள். ‘பலவத்’ என்பது ‘வலிமையுடன்/வலுக்கட்டாயமாக’. ‘ஸுஷ்டு’ என்பது ‘நன்றாக/சரியாக’. ‘கிமுத’ என்பது ‘அப்படியானால் இன்னும் எவ்வளவு அதிகம்!’ என்ற அதிகரிப்பு (a fortiori) உணர்வு. ‘கிம்’ என்பது மாற்றுவழி/விகல்பத்தில். ‘கிமூத’வும் அதே வலியுறுத்தும் கேள்வி அல்லது அதிகரிப்பு பொருளில் வரும்.

Verse 21

तु हि च स्म ह वै पादपूरणे पूजनेप्यति दिवाह्नीत्यथ दोषा च नक्तञ्च रजनाविति

‘து’, ‘ஹி’, ‘ச’, ‘ஸ்ம’, ‘ஹ’, ‘வை’ ஆகியவை பாதபூரணத்திற்குப் பயன்படும்; பூஜையிலும் ‘திவாஹ்ன’ எனும் பகற்காலமே உரிய நேரம் எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் இரவின் பகுதிகள்—‘தோஷா’ (இரவின் முதல் பகுதி), ‘நக்த’ (நள்ளிரவு), ‘ரஜனி’ (மீதமுள்ள இரவு) எனச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 22

तिर्यगर्थे साचि तिरो ऽप्यथ सम्बोधनार्थकाः स्युः प्याट्पाड्ङ्ग हे है भोः समया निकषा हिरुक्

‘திர்யக்/அடுக்கு-அடுக்கு (அகலம்)’ என்ற பொருளில் ‘சாசி’ மற்றும் ‘திரோ’ என்னும் நிபாதங்கள் பயன்படுகின்றன. அழைப்பிற்கான நிபாதங்கள் ‘ப்யாட்’, ‘பாட்ங்‌க’, ‘ஹே’, ‘ஹை’, ‘போஃ’; அதுபோல ‘சமயா’, ‘நிகஷா’, ‘ஹிருக்’ என்பனவும் நிபாதமாக வருகின்றன.

Verse 23

अतर्किते तु सहसा स्यात् पुरः पुरतो ऽग्रतः स्वाहा देवहविर्दाने श्रौषट् वौषट् वषट् स्वधा

எதிர்பாராத திடீர் சூழலில் உடனே ‘புரஃ’, ‘புரதஃ’, ‘அக்ரதஃ’—அதாவது ‘முன்னால்/முன்பு’—என்று கூறுவர். தேவர்களுக்கு ஹவிச் சமர்ப்பணத்தில் ‘ஸ்வாஹா’; யாக உச்சரிப்புகள் ‘ஶ்ரௌஷட்’, ‘வௌஷட்’, ‘வஷட்’; பித்ரு அர்ப்பணத்தில் ‘ஸ்வதா’ என்று கூறுவர்.

Verse 24

किञ्चिदीषन्मनागल्पे प्रेत्यामुत्र भवान्तरे जिज्ञासानुनय इति ञ यथा तथा चैव साम्ये अहो हो इति विस्मये

‘கிஞ்சித்’, ‘ஈஷத்’, ‘மனாக்’ என்பவை ‘சிறிதளவு’ எனப் பொருள். ‘ப்ரேத்ய’ என்பது ‘மரணத்திற்குப் பின்’; ‘அமுத்ர’ என்பது ‘அப்பால் (பரலோகத்தில்)’; ‘பவாந்தரே’ என்பது ‘வேறு பவத்தில்/வேறு பிறவியில்’. ‘இதி’ நிபாதம் விசாரணை மற்றும் பணிவான வேண்டுகோளில் வரும். ‘யதா’ ‘ததா’ ஒப்புமை/இணைமையைச் சொல்கின்றன. ‘அஹோ’ ‘ஹோ’ வியப்பைத் தெரிவிக்கும்.

Verse 25

मौने तु तूष्णीं तूष्णीकं सद्यः सपदि तत्क्षणे दिष्ट्या शमुपयोषञ्चेत्यानन्दे ऽथान्तरे ऽन्तरा

மௌன விரதத்தில் ‘தூஷ்ணீம்’, ‘தூஷ்ணீகம்’ என்பவை முழு மௌனத்தைக் குறிக்கும். ‘ஸத்யஃ’, ‘ஸபதி’, ‘தத்க்ஷணே’ என்பவை ‘உடனே’ என்ற பொருள். ‘திஷ்ட்யா’ என்பது ‘நல்ல பேறு காரணமாக’; ‘ஶம்’, ‘உபயோஷன்’ என்பவை அமைதி மற்றும் மனக் கட்டுப்பாட்டைச் சுட்டி, அதனால் ஆனந்தம் உண்டாகும். ‘அந்தரே’, ‘அந்தரா’ என்பவை ‘உள்ளே/நடுவில்’ என்ற பொருள்.

Verse 26

अन्तरेण च मध्ये स्युः प्रसह्य तु हटार्थकम् युक्ते द्वे साम्प्रतं स्थाने ऽभीक्ष्णं शस्वदनारते

‘அந்தரேண’ மற்றும் ‘மத்யே’ என்பவை ‘இடையில்’ என்ற பொருள். ‘ப்ரஸஹ்ய’ என்பது ‘வலுக்கட்டாயமாக’; ‘ஹடார்த்தகம்’ என்பதும் ‘பலத்தால்/கட்டாயமாக’ எனக் குறிக்கும். ‘யுக்தே’ மற்றும் ‘த்வே’ ‘இணைந்த ஜோடி’ என்ற பொருள். ‘ஸாம்ப்ரதம்’ என்பது ‘இப்போது/தற்போது’. ‘ஸ்தானே’ என்பது ‘இடம்/தேசம்’. ‘அபீக்ஷ்ணம்’ ‘மீண்டும் மீண்டும்’, ‘ஶஶ்வத்’ ‘எப்போதும்’, ‘அநாரதே’ ‘இடையறாது’ என்ற பொருள்.

Verse 27

अभावे नह्यनो नापि मास्म मालञ्च वारणे पक्षान्तरे चेद्यदि च तत्त्वे त्व् अद्धाञ्जसा द्वयम्

அபாவம்/மறுப்பு பொருளில் ‘ந’, ‘ஹி’, ‘அனு’, ‘ந’, ‘அபி’ ஆகிய நிபாதங்கள் பயன்படும்; தடை/நிஷேதத்தில் ‘மா’, ‘ஸ்ம’, ‘மாலம்’ வரும். மாற்றுப் பக்கம்/விகல்பத்தில் ‘சேத்’, ‘யதி’; தத்துவத்தைத் தெளிவாகச் சொல்வதில் ‘து’. ‘அத்தா’ மற்றும் ‘அஞ்ஜஸா’ உறுதிப்படுத்தும் இரட்டையாகும்.

Verse 28

प्राकाश्ये प्रादुराविः स्यादोमेवं परमं मते समन्ततस्तु परितः सर्वतो विश्वगित्यपि

ஒளிமயமான வெளிப்பாட்டு நிலையில் அதன் தோற்றம் தெளிவாகிறது—அதனால் ‘ஓம்’ பரமத் தத்துவம் எனக் கருதப்படுகிறது. அது எல்லாப் பக்கங்களிலும், சுற்றிலும், எங்கும் நிறைந்துள்ளது; ஆகவே அது ‘விச்வக்’ (சர்வவ்யாபி) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 29

अकामानुमतौ काममसूयोपगमे ऽस्तु च ननु च स्याद्विरोधोक्तौ कच्चित् कामप्रवेदने

ஆசை இல்லாமலேயே ஒப்புதல் கூறும் இடத்தில் ‘காமம்’ (சரி/அப்படியே ஆகட்டும்) என்பர்; பொறாமை இல்லாத நிலையில் ‘அஸ்து’ (அப்படியே ஆகுக) என்பர். ஆனால் ‘நனு’—இத்தகைய சொல்லில் முரண்பாடு ஏற்படாதா? குறிப்பாக நோக்கம் (காம) வெளிப்படையாக அறிவிக்கப்படும் போது.

Verse 30

निःषमं दुःषमं गर्ह्ये यथास्वन्तु यथायथं मृषा मिथ्या च वितथे यथार्थन्तु यथातथं

நிந்தைக்குரிய பயன்பாட்டில் ‘நிஃஷமம்’, ‘துஃஷமம்’ என்றும்; அதுபோல ‘யதாஸ்வம்’, ‘யதாயதம்’ என்றும் கூறுவர். பொய்/விததமானதில் ‘ம்ருஷா’, ‘மித்யா’, ‘விதத’ என்பன; உண்மையானதில் ‘யதார்த்தம்’, அதாவது ‘யதா-ததா’ என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 31

स्युरेवन्तु पुनर्वैवेत्यवधारणवाचकाः प्रागतीतार्थकं नूनमवश्यं निश् चये द्वयं

‘ஸ்யுஃ’, ‘ஏவ’, ‘து’, ‘புனர்’, ‘வை’—இவை அவ்யயங்கள்; வரையறுத்தல்/வலியுறுத்தல் (அவதாரண) பொருளைத் தருவன. ‘நூனம்’ மற்றும் ‘அவஷ்யம்’ முன்பே நிலைபெற்ற (ப்ராகதீத) பொருளையும் உறுதியையும் காட்டும்; இவ்விரட்டையும் தீர்மானம் (நிச்சயம்) செய்யப் பயன்படும்.

Verse 32

संवद्वर्षे ऽवरे त्वर्वागामेवं स्वयमात्मना अल्पे नीचैर् महत्युच्चैः प्रायोभूम्न्य् अद्रुते शनैः

ஆண்டு-சுழற்சியில் முதலில் தாழ்ந்த நிலை தோன்றி, பின்னர் அது தன் இயல்பினால் இவ்வாறு முன்னே செல்கிறது. அளவு சிறிதாயின் தாழ்வாகச் செல்கிறது; அளவு பெரிதாயின் உயரமாக எழுகிறது; பொதுவாக அது பூமியின்மேல் மெதுவாக, திடீர்மையின்றி நகர்கிறது.

Verse 33

सना नित्ये वहिर्वाह्ये स्मातीते ऽस्तमदर्शने अस्ति सत्त्वे रुषोक्तावूमुं प्रश्ने ऽनुनये त्वयि

“ஸனா” என்பது ‘எப்போதும்/நித்தியம்’ என்ற பொருளில்; “பஹிர்வாஹ்ய” என்பது ‘வெளிப்புற/புற’ என்ற பொருளில்; “ஸ்மாத்” என்பது கடந்தவற்றைச் சுட்ட; “அஸ்தி” என்பது ‘உள்ளது/வித்யமானம்’ என்ற பொருளில்; “ஸத்த்வ” முதலியவை ‘சத்தா/சாரம்’ என்ற பொருளில் பயன்படும். “ஊமுஂ” கோப உரையில், “த்வயி” கேள்வியிலும் சமாதானப்படுத்தும் அழைப்பிலும் பயன்படும்.

Verse 34

हूं तर्के स्यादुषा रात्रेरवसाने नमो नतौ पुनरर्थे ऽङ्गनिन्दायां दुष्ठु सुष्ठु प्रशंसने

“ஹூம்” என்பது விவாத/தர்க்கத்தில் இடைச்சொல்லாகப் பயன்படும். “உஷா” என்பது இரவின் முடிவில் தோன்றும் விடியற்காலை ஒளி. “நமோ” என்பது வணக்கம்/பணிவு (பிரணாமம்) பொருளில். “புனர்” என்பது ‘மீண்டும்’. “அங்க” என்பது கண்டனம்/இகழ்ச்சி கலந்த அழைப்பில் வரும். “துஷ்டு” நிந்தைக்காகவும், “சுஷ்டு” புகழ்ச்சிக்காகவும் பயன்படும்.

Verse 35

सायं साये प्रगे प्रातः प्रभाते निकषान्तिके परुत्परार्यैसमो ऽब्दे पूर्वे पूर्वतरे यति

‘மாலையில்’ என்பதற்கு “ஸாயம்/ஸாயே”; ‘அதிகாலை’ என்பதற்கு “ப்ரகே/ப்ராத:” ; ‘விடியற்காலையில்’ என்பதற்கு “ப்ரபாதே”; ‘அருகில்’ என்பதற்கு “நிகஷா/அந்திகே” என்று வழங்குவர். ‘அப்பால்/மேலும்’ என்ற பொருளில் “பர, உத்தர”; “ஆர்ய” என்பது “ஸம” (சமம்) என்பதற்குச் சமச்சொல். ‘ஆண்டில்’ “அப்தே”; ‘முன்னர்’ “பூர்வே”, ‘இன்னும் முன்னர்’ “பூர்வதரே” என்று பயன்படும்.

Verse 36

अद्यात्राह्न्य् अथ पूर्वेह्नीत्यादौ पूर्वोत्तरा परात् तथाधरान्यान्यतरेतरात्पूर्वेद्युरादयः

இப்போது “அத்ய” (இன்று), “த்ராஹ்நி/அத்ராஹ்நி” (அந்த நாளில்), “பூர்வேஹ்நி” (முற்பகலில்) முதலிய காலவாசகச் சொற்களில் உரிய வடிவாக்கம்/பயன்பாடு விளக்கப்படுகிறது. அதுபோல ‘பூர்வ-உத்தர’ (முன்-பின்), ‘மேல்-கீழ்’ (பர/உத்தருக்கு எதிராக அதர), ‘பரஸ்பர’ (அன்யோன்யதர, இதரேதர) மற்றும் “பூர்வேத்யுஃ” (முந்தைய நாள்) முதலிய வடிவங்களும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 37

उभयद्युश्चोभयेद्युः परे त्वह्नि परेद्यपि ह्यो गते ऽनागते ऽह्नि श्वः परश्वः श्वःपरे ऽहनि

‘உபயத்யுஃ’ (அல்லது ‘உபயேத்யுஃ’) என்பது இரண்டு குறிப்பு நிலைகளின் அடிப்படையில் ஒரே நாள் முன்பாகவும் பின்பாகவும் அமையும் நாளைக் குறிக்கும். ‘பரேத்யுஃ’ மேலும் அடுத்த நாளைக் குறிக்கும். ‘ஹ்யஃ’ கடந்த நாள்; வரவிருக்கும் நாள் ‘ஶ்வஃ’; நாளைமறுநாள் ‘பரஶ்வஃ’; அதற்கடுத்த நாள் ‘ஶ்வஃபரே’ எனப்படும்.

Verse 38

तदा तदानीं युगपदेकदा सर्वदा सदा एतर्हि सम्प्रतीदानीमधुना साम्प्रतन्तथा

‘ததா’, ‘ததாநீம்’, ‘யுகபத்’, ‘ஏகதா’, ‘ஸர்வதா’, ‘ஸதா’, ‘ஏதர்ஹி’, ‘ஸம்ப்ரதி’, ‘இதாநீம்’, ‘அதுநா’, ‘ஸாம்ப்ரதம்’, மேலும் ‘ததா’—இவை காலத்தையும் முறையையும் குறிக்கும் அவ்யய (மாறாத) சொற்கள்.