Adhyaya 171

Verse 1

ति ख शवन्तत्स्पृष्टिनं श्वानमिति घ , ज च मूत्रोच्चारं द्विजः कृत्वेत्यादिः, पूयन्ते पापिनो ऽखिला इत्य् अन्तः पाठः ज , झ पुस्तके नास्ति अथ एकसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः प्रायश्चित्तानि पुष्कर उवाच प्रायश्चित्तं रहस्यादि वक्ष्ये शुद्धिकरं पर पौरुषेण तु सूक्तेन मासं जप्यादिनाघहा

கையெழுத்துப் பிரதிகளில் பாடவேறுபாடுகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன—எங்கோ ‘சவத்தால் தொடப்பட்ட நாய்’ என்றும், வேறெங்கோ ‘இருமுறை பிறந்தவன் சிறுநீர் கழித்து…’ என்றும்; இன்னொரு பாடத்தில் முடிவில் ‘எல்லாப் பாவிகளும் தூய்மையடைகின்றனர்’ என்று உள்ளது, ஒரு பிரதியில் இப்பகுதி இல்லை. இப்போது 171ஆம் அதிகாரம் ‘பிராயச்சித்தங்கள்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—ரகசிய முதலிய, உத்தமமும் தூய்மையளிப்பதும் ஆன பிராயச்சித்தங்களை நான் உரைப்பேன்; பௌருஷ ஸூக்தத்தை ஒரு மாதம் ஜபித்தால் மனிதன் பாவமின்றி விடுபடுவான்।

Verse 2

मुच्यते पातकैः सर्वैर् जप्त्वा त्रिरघमर्षणं वेदजप्याद्वायुयमाद् गायत्र्या व्रततो ऽद्यहा

அகமர்ஷண மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபித்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்; அதுபோல வேதஜபம், வாயு-யம நியமங்கள், காயத்ரீ விரத அனுஷ்டானம் ஆகியவற்றாலும் பாவநாசம் உண்டாகும்।

Verse 3

मुण्डनं सर्वकृच्छ्रेषु स्नानं होमो हरेर्यजिः उत्थितस्तु दिवा तिष्ठेदुपविष्टस् तथा निशि

எல்லா க்ருச்சிரப் பிராயச்சித்தங்களிலும் மொட்டையடித்தல், நீராடல், ஹோமம், ஹரி (விஷ்ணு) வழிபாடு ஆகியவை விதிக்கப்பட்டுள்ளன. பகலில் நின்றிருக்க வேண்டும்; இரவில் அமர்ந்திருக்க வேண்டும்।

Verse 4

एतद्वीरासनं प्रोक्तं कृच्छ्रकृत्तेन पापहा अष्टभिः प्रत्यहं ग्रासैर् यतिचान्द्रायणं स्मृतं

இதுவே ‘வீராசனம்’ என்று கூறப்படுகிறது; க்ருச்சிரமாகச் செய்தால் இது பாவநாசகப் பிராயச்சித்தமாகும். மேலும் ‘யதி-சாந்திராயணம்’ என்பது தினமும் எட்டு கவளங்கள் மட்டும் உணவு எடுத்துக் கொள்ளும் ஒழுக்கம் என ஸ்மிருதியில் நினைவுறுத்தப்படுகிறது।

Verse 5

प्रातश् चतुर्भिः सायञ्च शिशुचान्द्रायणं स्मृतं यथाकथञ्चित् पिण्डानाम् चत्वारिंशच्छतद्वयं

‘சிசு (இலகு) சாந்திராயணம்’ என்பது: காலை நான்கு பிண்டங்கள், மாலை நான்கு பிண்டங்கள்; எவ்வாறு இயன்றாலும் மொத்தம் இருநூற்று நாற்பது பிண்டங்கள் ஆகும்.

Verse 6

मासेन भक्षयेदेतत् सुरचान्द्रायणं चरेत् त्र्यहमुष्णं पिवेदापस्त्यहमुष्णं पयः पिवेत्

இந்த ஒழுங்குபடுத்திய உணவை ஒரு மாதத்தில் உண்டு ‘சுர-சாந்திராயணம்’ விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். மூன்று நாட்கள் சூடான நீர், மூன்று நாட்கள் சூடான பால் அருந்த வேண்டும்.

Verse 7

त्र्याहमुष्णं घृतं पीत्वा वायुभक्षो भवेत् त्र्यहं तप्तकृच्छ्रमिदं प्रोक्तं शीतैः शीतं प्रकीर्तितं

மூன்று நாட்கள் சூடான நெய் அருந்தி, பின்னர் மூன்று நாட்கள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும். இதுவே ‘தப்தக்ருச்சிரம்’; குளிர்ந்த (நெய் முதலிய) முறையில் செய்தால் அது ‘சீத’ (க்ருச்சிரம்) எனப்படும்.

Verse 8

कृच्छ्रातिकृच्छ्रं पयसा दिवसानेकविंशतिं गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधि सर्पिः कुशोदकं

‘அதிக்ருச்சிரம்’ இருபத்தொரு நாட்கள் பால் கொண்டு செய்யப்பட வேண்டும்; இதில் கோமூத்திரம், கோமயம், பால், தயிர், நெய், குசநீர் (குசோதகம்) ஆகியவை விதியாகும்.

Verse 9

जपतो ऽवधहेति ख , घ , ज च एकरात्रोपवासश् चकृच्छ्रं शान्तपनं स्मृतं एतच्च प्रत्याभ्यस्तं महाशान्तपनं स्मृतं

‘அவத’ எனப்படும்—அதாவது க, ஘, ஜ—என்ற எழுத்துகளின் ஜபம் செய்து, ஒரு இரவு உபவாசமும் மேற்கொள்வோரின் க்ருச்சிரம் ‘சாந்தபனம்’ எனப்படுகிறது. இதையே மீண்டும் மீண்டும் செய்தால் ‘மஹா-சாந்தபனம்’ எனப்படும்.

Verse 10

त्र्यहाभ्यस्तमथैकैकमतिशान्तपनं स्मृतं कृच्छ्रं पराकसञ्ज्ञं स्याद्द्वादशाहमभोजनं

மூன்று நாள் ஒழுக்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் செய்து, பின்னர் முறையே ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே முறை உண்பது—இது மிகக் கடுமையான ‘சாந்தபன’ வகை க்ருச்சிரம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ‘பராக’ எனப்படும் நோன்பு பன்னிரண்டு நாள் முழு நிராஹாரம் (உணவில்லாமை).

Verse 11

एकभक्तं त्र्यहाभ्यस्तं क्रमान्नक्तमयाचितं प्राजापत्यमुपोष्यान्ते पादः स्यात् कृच्छ्रपादकः

ஒரு முறை உண்பது (ஏகபக்தம்) மூன்று நாள் செய்து, பின்னர் முறையே இரவில் மட்டும் உண்பது, அதன் பின் கேட்காமல் கிடைக்கும் அன்னத்தில் வாழ்வது—இவ்வாறு பிராஜாபத்ய உபவாசம் நிறைவேறும். அதன் முடிவில் ஒரு நான்கில் ஒன்று ‘க்ருச்சிர-பாதக’ எனப்படும்.

Verse 12

फलैर् मासं फलं कृच्छ्रं बिल्वैः श्रीक्च्छ्र ईरितः पद्माक्षैः स्यादामलकैः पुष्पकृच्छ्रं तु पुष्पकैः

ஒரு மாதம் பழங்களால் மட்டும் வாழ்வது ‘பல-க்ருச்சிரம்’ எனப்படும். பில்வப் பழங்களால் செய்தால் அது ‘ஸ்ரீ-க்ருச்சிரம்’ என்று கூறப்படுகிறது. பத்மாக்ஷ விதைகள் அல்லது ஆமலகப் பழங்கள், மேலும் மலர்களால் செய்தால் அது ‘புஷ்ப-க்ருச்சிரம்’ ஆகும்.

Verse 13

पत्रकृच्छ्रन्तथा पत्रैस्तोयकृच्छ्रं जलेन तु मूलकृच्छ्रन्तथा मूलैर् दृध्न क्षीरेण तक्रतः

இலைகளால் மட்டும் செய்தால் ‘பத்ர-க்ருச்சிரம்’; நீரால் மட்டும் ‘தோய-க்ருச்சிரம்’; வேர்களால் மட்டும் ‘மூல-க்ருச்சிரம்’. அதுபோல தயிர், பால், மோர் ஆகியவற்றால் முறையே பிற க்ருச்சிர வகைகள் உண்டு.

Verse 14

मासं वायव्यकृच्छ्रं स्यात्पाणिपूरान्नभोजनात् तिलैर् द्वादशरात्रेण कृच्छ्रमाग्नेयमार्तिनुत्

ஒரு மாதம் கைப்பிடி அளவு அன்னம் மட்டும் உண்பதால் ‘வாயவ்ய-க்ருச்சிரம்’ ஆகும். பன்னிரண்டு இரவு எள்ளால் வாழ்வது ‘ஆக்னேய-க்ருச்சிரம்’; அது துன்பத்தை நீக்கும்.

Verse 15

पाक्षं प्रसृत्या लाजानां ब्रह्मकूर्चं तथा भवेत् उपोषितश् चतुर्दृश्यां पञ्चदश्यामनन्तरं

பக்ஷகாலம் முழுதும் ‘ப்ரஸ்ருதி’ அளவால் லாஜா (வறுத்த நெல்) அளந்து செய்தால் பிரஹ்மகூர்ச்ச விரதம் நிறைவேறும். சதுர்தசியில் உபவாசம் இருந்து, உடனே பஞ்சதசியில் (பௌர்ணமி) கூட அனுஷ்டானம்/உபவாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

पञ्चगव्यं समश्नीयाद्धविष्याशीत्यनन्तरं मासेन द्विर् नरः कृत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

முதலில் பஞ்சகவ்யம் அருந்தி, அதன் பின் ஹவிஷ்ய உணவால் வாழ வேண்டும். ஒரே மாதத்தில் இருமுறை இதைச் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 17

श्रीकामः पुष्टिकामश् च स्वर्गकामो ऽघनष्टये देवताराधनपरः कृच्छ्रकारी स सर्वभाक्

செல்வம் விரும்புவோன், புஷ்டி-வலிமை விரும்புவோன், சுவர்க்கம் விரும்புவோன்—பாவநாசத்திற்காக—தேவர்களை ஆராதிப்பதில் ஈடுபட வேண்டும்; க்ருச்ச்ர தவம் செய்பவன் எல்லாப் பலன்களிலும்/புண்ணியங்களிலும் பங்குபெறுவான்.