Adhyaya 161

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे वानप्रस्थाश्रमो नाम षष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः अथैकषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः यतिधर्मः पुष्कर उवाच यतिर्धर्मं प्रवक्ष्यामि ज्ञानमोक्षादिदर्शकं चतुर्धमायुषो भागं प्राप्य सङ्गात् परिवर्जयेत्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘வானப்ரஸ்தாஶ்ரமம்’ எனும் நூற்றறுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது நூற்றறுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம்—‘யதிதர்மம்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—ஞானம், மோட்சம் முதலியவற்றை வெளிப்படுத்தும் யதியின் தர்மத்தை நான் உரைப்பேன். ஆயுளின் நான்கில் ஒரு பகுதி அடைந்தபின், சங்கமும் பற்றும் விட்டு விட வேண்டும்।

Verse 2

यदह्नि विरजेद्धीरस्तदह्नि च परिव्रजेत् प्रजापत्यां निरूप्येष्टिं सर्वदेवसदक्षिणां

உறுதியானவன் எந்த நாளில் வைராக்யம் அடைகிறானோ, அந்த நாளிலேயே பரிவ்ராஜகனாகப் புறப்பட வேண்டும்; பிராஜாபத்ய இஷ்டியை ஏற்பாடு செய்து, எல்லாத் தேவர்களின் பெயரால் தக்ஷிணையுடன் விதிப்படி நிறைவேற்றிய பின்।

Verse 3

आत्मन्यग्नीन् समारोप्य प्रव्रजेद्ब्राह्मणो गृहात् दृष्ट्वावश्यमिति ङ तपश्चोग्रं वने चरेदिति ङ भजेद्दिशमजिम्हग इति ङ सङ्गान् परित्यजेदिति ङ विरजेद्वापि तदह्नि इति ङ एक एव चरेन्नित्यं ग्रासमन्नाथमाश्रयेत्

புனித அக்கினிகளைத் தன்னுள் நிறுவி, பிராமணன் இல்லத்தை விட்டு புறவாழ்வு (ப்ரவ்ரஜ்யா) மேற்கொள்ள வேண்டும். நிலையாமையும் மரணத்தின் தவிர்க்கமுடியாமையும் உணர்ந்து, வனத்தில் தங்கி கடுந்தவம் செய்ய வேண்டும்; வளைவு இன்றி நேரான திசையை நாட வேண்டும்; எல்லாச் சங்கங்களும் பற்றுகளும் துறக்க வேண்டும்; மேலும் அந்த நாளிலிருந்தே வைராக்யமும் தூய்மையும் பெற வேண்டும். அவன் எப்போதும் தனியே அலைந்து, ஒரு வாய்க்கரண்டி அளவு அன்னத்தால் வாழ வேண்டும்—உரிமை உணர்வின்றி கிடைக்கும் உணவையே சார்ந்து இருக்க வேண்டும்।

Verse 4

उपेक्षको ऽसिञ्चयिको मुनिर्ज्ञानसमन्वितः कपालं वृक्षमूलञ्च कुचेलमसहायाता

அவன் உலகவிஷயங்களில் உதாசீனன், சேர்த்துவைக்காதவன், மெய்ஞானம் உடைய முனிவன்; கபாலப் பாத்திரம் ஏந்தி, மரத்தின் அடியில் தங்கி, கிழிந்த ஆடை அணிந்து, யாரையும் சாராது உலாவ வேண்டும்।

Verse 5

समता चैव सर्वस्मिन्नेतन्मुक्तस्य लक्षणं नाभिनन्देन मरणं नाभिनन्देत जीवनं

எல்லாவற்றிலும் சமநிலை—இதுவே முக்தனின் அடையாளம்; அவன் மரணத்தையும் மகிழ்ந்து வரவேற்கான், வாழ்வையும் மகிழ்ந்து வரவேற்கான்।

Verse 6

कालमेव प्रतीक्षेत निदेशं भृतको यथा दृष्टिपूतं न्यसेत्पादं वस्त्रपूतं जलं पिवेत्

அவன் உரிய காலத்தையே காத்திருக்க வேண்டும்; கூலியாள் கட்டளைக்காகக் காத்திருப்பதுபோல். பார்வையால் சோதித்து ‘பார்வை-சுத்தம்’ ஆன இடத்தில் கால்வைக்க வேண்டும்; துணியால் வடிகட்டிய நீரைப் பருக வேண்டும்।

Verse 7

सत्यपूतां वदेद्वाचं मनःपूतं समाचरेत् अलावुदारुपत्राणि मृण्मयं वैष्णवं यतेः

யதி உண்மையால் தூய்மையடைந்த சொற்களைப் பேச வேண்டும்; மனத் தூய்மையுடன் நடக்க வேண்டும். வைஷ்ணவத் துறவிக்கு சுரைக்காய், மரம், இலைகள் மற்றும் மண் பாத்திரங்களே உரியவை।

Verse 8

विधूमे न्यस्तमुषले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने वृत्ते शरावसम्पाते भिक्षां नित्यं यतिश् चरेत्

துறவி தினமும் பிச்சைக்குச் செல்ல வேண்டியது இவ்வாறு: வீட்டில் புகை இல்லாமல் (சமைப்பு முடிந்து), உலக்கை வைக்கப்பட்டு, நெருப்புக் கற்கள் குளிர்ந்து, மக்கள் உண்டு முடித்து, பாத்திரங்களின் ஒலி அடங்கியபின்.

Verse 9

मधूकरमसङ्क्लिप्तं प्राक्प्रणीतमयाचितं तात्कालिकञ्चोपपन्नं भैक्षं पञ्चविधं स्मृतं

பைட்சம் (பிச்சை) ஐந்து வகை என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது—மதூகாரவத், அசங்க்லிஷ்டம் (சேமிக்காதது), ப்ராக்ப்ரணீதம், அயாசிதம், மேலும் தாத்காலிகம்-உபபன்னம் (சரியான நேரத்தில் முறையாகப் பெறப்பட்டது)।

Verse 10

पाणिपात्री भवेद्वापि पात्रे पात्रात् समाचरेत् अवेक्षेत गतिं नॄणां कर्मदोषसमुद्भवां

கைதானே பாத்திரமாக இருந்தாலும், தகுதியான பாத்திரரிடத்தில் முறையாக நடக்க வேண்டும். மனிதரின் நிலைகள் தம் கர்மத் தோஷங்களிலிருந்து உண்டாகின்றன என சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 11

शुद्धभावश् चरेद्भर्मं यत्र तत्राश्रमे रतः समः सर्वेषु भूतेषु न लिङ्गं धर्मकारणं

தூய மனநிலையுடன் தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்; எங்கு வாழ்ந்தாலும் தன் ஆச்ரம ஒழுக்கத்தில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்கு கொள்ள வேண்டும்; வெளிப்புறச் சின்னமே தர்மக் காரணமல்ல।

Verse 12

फलं कतकवृक्षस्य यद्यप्यम्बुप्रसादकं न नामग्रहणादेव तस्य वारि प्रसीदति

கடக மரத்தின் கனி நீரைத் தெளிவாக்குவது உண்மை; ஆனால் அதன் பெயரை மட்டும் சொன்னால் நீர் தெளிவாகாது।

Verse 13

वृक्षमूलानि ख , घ , छ , झ च वृक्षमूलादि इति ट एतच्छुद्धस्येति ङ जीवितमिति ख , घ , ङ , छ , ज च अजिह्मः पण्डकः पङ्गुरन्धो बधिर एव च सद्भिश् च मुच्यते मद्भिरज्ञानात् संसृतो द्विजः

‘வ்ருக்ஷமூலானி’ என்பது க, க, ச, ஜ்ஹ பாடங்களில்; ‘வ்ருக்ஷமூலாதி’ என்பது ட பாடத்தில்; ‘ஏதச்சுத்தஸ்ய’ என்பது ங பாடத்தில்; மேலும் ‘ஜீவிதமிதி’ என்பது க, க, ங, ச, ஜ பாடங்களில். அறியாமையால் ஸம்ஸாரத்தில் சிக்கிய த்விஜன்—நேர்மையானவனாயினும், அல்லது பண்டகன், நொண்டி, குருடு, செவிடு ஆகியவராயினும்—ஸத்புருஷர்களால் (சத்சங்கம்/சுத்திகரண வழிகாட்டுதலால்) விடுவிக்கப்படுகிறான்।

Verse 14

अह्नि रात्र्याञ्च यान् जन्तून् हिनस्त्यज्ञानतो यतिः तेषां स्नात्वा विशुद्ध्यर्थं प्राणायामान् षडाचरेत्

பகலிலும் இரவிலும் யதி அறியாமையால் எந்த உயிர்களைத் துன்புறுத்தினானோ, அந்தப் பாவம் நீங்கச் ச্নானம் செய்து ஆறு பிராணாயாமங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

अस्थिस्थूणं स्नायुयुतं मांसशोणितलेपनं चर्मावनद्धं दुर्गन्धं पूर्णं मूत्रपुरीषयोः

இந்த உடல் எலும்புகளின் தூண்; நரம்புகளால் கட்டப்பட்டது; மாம்சமும் இரத்தமும் பூசப்பட்டது; தோலால் மூடப்பட்டது; துர்நாற்றமுடையது; சிறுநீர் மலத்தால் நிரம்பியது।

Verse 16

जराशोकसमाविष्टं रोगायतनमातुरं रजस्वलमनित्यञ्च भूतावासमिमन्त्यजेत्

முதுமையும் துயரமும் ஊடுருவிய, நோய்களின் இருப்பிடம், துன்புற்ற, ரஜஸ்வலத் தீட்டுக்குட்பட்ட, நிலையற்ற, உயிர்களின் வாசஸ்தலமான இந்த உடலை விட்டு விட வேண்டும்।

Verse 17

धृतिः क्षमा दमो ऽस्तेयं शौचमिन्द्रियनिग्रहः ह्रीर्विद्या सत्यमक्रोधो दशकं धर्मलक्षणं

திடநிலை, பொறுமை, தமம் (சுயக்கட்டுப்பாடு), அஸ்தேயம், சௌசம், இந்திரியநிக்ரகம், நாணம், வித்யை, சத்தியம், அக்ரோதம்—இவை பத்து தர்மலட்சணங்கள்।

Verse 18

चतुर्विधं भैक्षवस्तु कुटीरकवहूदके हंसः परमहंसश् च यो यः पश्चात् स उत्तमः

பிக்ஷு வாழ்வு நான்கு வகை—குடீரகன், பஹூதகன், ஹம்ஸன், பரமஹம்ஸன்; இதில் வரிசையில் பின்வருவது உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 19

एकदण्डी त्रिदण्डी वा योगी मुच्यते बन्धनात् अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ

ஒருதண்டம் ஏந்தினாலும் மும்மூன்று தண்டம் (திரிதண்டம்) ஏந்தினாலும், யோகி அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம் ஆகியவற்றைச் செயல்படுத்தி பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 20

यमाः पञ्चाथ नियमाः शौचं सन्तोषणन्तपः स्वाध्यायेश्वरपूजा च पद्मकाद्यासनं यतेः

ஐந்து யமங்கள்; அதன் பின் நியமங்கள்—சௌசம், சந்தோஷம், தபஸ், ஸ்வாத்யாயம், ஈஸ்வரபூஜை; மேலும் பத்மக முதலிய ஆசனங்கள்—இவை யதி (துறவி) கடைப்பிடிக்க வேண்டியவை.

Verse 21

प्राणायामस्तु द्विविधः स गर्भो ऽगर्भ एव च जपध्यानयुतो गर्भो विपरीतस्त्वगर्भकः

பிராணாயாமம் இரண்டு வகை—கர்பம் (விதையுடன்) மற்றும் அகர்பம் (விதையில்லாது). ஜபம், தியானம் இணைந்தது ‘கர்பம்’; அதற்கு எதிரானது ‘அகர்பம்’.

Verse 22

प्रत्येकं त्रिविधं सोपि पूरकुम्भकरेचकैः पूरणात् पूरको वायोर् निश् चलत्वाच्च कुम्भकः

ஒவ்வொன்றும் மூன்று வகை—பூரகம், கும்பகம், ரேசகம். மூச்சால் நிரப்புவதால் ‘பூரகம்’; காற்று அசையாமல் நிற்பதால் ‘கும்பகம்’ எனப்படும்.

Verse 23

समाचरेदिति ख , छ च दयास्तेयमिति ङ त्रिदण्डी चेति ङ पद्मकाद्यासनं महत् इति ट रेचनाद्रेचकः प्रोक्तो मात्राभेदेन च त्रिधा द्वादशात्तु चतुर्विंशः षट्त्रिंशन्मात्रिको ऽपरः

க/ச பாடங்களில் ‘சமாசரேத்’—இவற்றைச் செயல்படுத்த வேண்டும் எனக் கூறப்படுகிறது; ங பாடத்தில் ‘தயை’ மற்றும் ‘அஸ்தேயம்’ என்றும், ‘திரிதண்டி’ என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது; ட பாடத்தில் ‘பத்மக முதலிய மகத்தான ஆசனம்’ என உள்ளது. ‘ரேசன’ (வெளியேற்றம்) என்பதிலிருந்து ‘ரேசகம்’ என்ற சொல் விளக்கப்படுகிறது. மாத்ரா வேறுபாட்டால் இது மூன்று வகை—12 மாத்ரா, 24 மாத்ரா, மேலும் 36 மாத்ரா கொண்டது.

Verse 24

तालो लघ्वक्षरो मात्रा प्रणवादि चरेच्छनैः प्रत्याहारो जापकानां ध्यानमीश्वरचिन्तनं

தாளம், லகுவக்ஷரம், மாத்ரை—பிரணவம் (ஓம்) முதலாக—மெல்ல மெல்லப் பயில வேண்டும். ஜபம் செய்பவர்களுக்கு பிரத்யாஹாரம் புலனடக்கம்; தியானம் ஈசுவர சிந்தனை.

Verse 25

मनोधृतिर्धारणा स्यात् समाधिर्ब्रह्मणि स्थितिः अयमात्मा परं ब्रह्म सत्यं ज्ञानमनन्तकं

மனத்தின் திடநிலை ‘தாரணை’; சமாதி என்பது பிரம்மனில் நிலைபெறுதல். இந்த ஆத்மா பரம்பிரம்மம்—சத்தியம், ஞானம், அனந்தம்.

Verse 26

विज्ञानमानन्दं ब्रह्म तत्त्वमस्यअहमस्मि तत् परम् ब्रह्म ज्योतिरात्मा वासुदेवो विमुक्त ॐ

பிரம்மம் விழிப்புணர்வு (விஞ்ஞானம்) மற்றும் ஆனந்தம். ‘தத்த்வமசி’—நீ அதுவே; ‘அஹமஸ்மி தத்’—நான் அதுவே. அதுவே பரம்பிரம்மம், ஒளிச் சொரூப ஆத்மா, வாசுதேவன்; (அறிந்தவன்) விடுதலை பெறுவான். ஓம்.

Verse 27

देहेन्द्रियमनोबुद्धिप्राणाहङ्कारवर्जितं जाग्रत्स्वप्नसुसुप्त्यादिमुक्तं ब्रह्म तुरोयकं

பிரம்மம் உடல், புலன்கள், மனம், புத்தி, பிராணன், அகங்காரம் இவற்றிலிருந்து விலகியது; ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, ஸுஷுப்தி முதலியவற்றின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டது—அதுவே துரீயம் (நான்காம் நிலை).

Verse 28

नित्यशुद्धबुद्धयुक्तसत्यमानन्दमद्वयं अहं ब्रह्म परं ज्योतिरक्षरं सर्वगं हरिः

நான் பிரம்மம்—நித்திய தூய்மை, ஞானச் சைதன்யம், சத்தியம், ஆனந்தம், அத்வைதம்; பரம ஒளி, அழியாதது, எங்கும் நிறைந்த ஹரி.

Verse 29

सो ऽसावादित्यपुरुषः सो ऽसावहमखण्ड ॐ सर्वारम्भपरित्यागी समदुःखसुखं क्षमी

அவரே ஆதித்ய-புருஷன்; அவரே நானும்—அகண்டம், ஓம். (அவர்/நான்) புதிய தொடக்கங்களைத் துறந்து, துக்க-சுகத்தில் சமமாக இருந்து, பொறுமையுடன் மன்னிப்பவன்.

Verse 30

भावशुद्धश् च ब्रह्माण्डं भित्त्वा ब्रह्म भवेन्नरः आषढ्यां पौर्णमास्याञ्च चातुर्मास्यं व्रतञ्चरेत्

உள்ளத் தூய்மையுடன் மனிதன் பிரம்மாண்டத்தைத் துளைத்து (அதைக் கடந்து) பிரம்மமாகிறான். ஆஷாட பௌர்ணமியில் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 31

ततो ज्रजेत् नवम्यादौ ह्य् ऋतुसन्धिषु वापयेत् प्रायश्चित्तं यतीनाञ्च ध्यानं वायुयमस् तथा

பின்பு நவமியிலிருந்து தொடங்கி விதிக்கப்பட்ட ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; பருவச் சந்திகளிலும் அதையே செய்ய வேண்டும். இது யதிகளுக்கான பிராயச்சித்தம்; மேலும் தியானம்—வாயு, யமன் (தியானம்) உடனும்.