Adhyaya 155

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे विवाहो नाम सतुःपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः आचारः पुष्कर उवाच ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय विष्ण्वादीन् दैवतान् स्मरेत् उभे मूत्रपुरीषे तु दिवा कुर्यादुदङ्मुखः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘விவாஹ’ எனப்படும் 154ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 155ஆம் அத்தியாயம் ‘ஆசாரம்’ தொடங்குகிறது. புஷ்கரர் கூறினார்—பிராஹ்ம முஹூர்த்தத்தில் எழுந்து விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களை நினைவு கூர வேண்டும்; பகலில் வடக்கு நோக்கி மூத்திரமும் மலமும் கழிக்க வேண்டும்.

Verse 2

रातौ च दक्षिणे कुर्यादुभे सन्ध्ये यथा दिवा न मार्गादौ जले वीप्यां सतृणायां सदाचरेत्

இரவில் பகலில் செய்வதுபோல தெற்குமுகமாக இரு சந்தியாவந்தனங்களையும் செய்ய வேண்டும். பாதையின் தொடக்கத்தில், நீரில், உழுத நிலப்பட்டையில் அல்லது புல்லுள்ள இடத்தில் சந்தியா செய்யக் கூடாது; எப்போதும் நன்னடத்தை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 3

शौचं कृत्वा मृदाचम्य भक्षयेद्दन्तधावनं नित्यं नैमित्तिकं काम्यं क्रियाङ्गं मलकर्षणं

சௌசம் செய்து, மண்ணால் ஆச்சமனம் செய்து, நித்யமாக தந்ததாவனம் (பல் சுத்தம்) செய்ய வேண்டும். இது நித்யம், நைமித்திகம், காம்யம் என மூன்று வகை; கிரியைகளின் அங்கமாக இருந்து மலம்/அசுத்தத்தை அகற்றும்.

Verse 4

क्रियास्नानं तथा षष्ठं षोढास्नानं प्रकीर्तितं अस्नातस्याफलं कर्म प्रातःस्नानं चरेत्ततः

இவ்வாறு ஆறாவது ‘கிரியா-ஸ்நானம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; ‘ஷோடா-ஸ்நானம்’ (பதினாறு முறைகளான ஸ்நானம்) என்றும் போதிக்கப்படுகிறது. ஸ்நானம் செய்யாதவரின் கர்மம் பலனளிக்காது; ஆகவே காலை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

भूमिष्ठमुद्धृतात् पुण्यं ततः प्रस्रवणोदकं ततो ऽपि सारसं पुण्यं तस्मान्नादेयमुच्यते

நிலத்தில் தங்கிய நீர், கிணறு முதலியவற்றிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நீரைவிட அதிக புண்ணியமானது. அதைவிட ஊற்றுநீர் புண்ணியம்; அதைவிடவும் ஏரிநீர் மிகப் புண்ணியம். ஆகவே அத்தகைய நீர் ‘தள்ளத்தக்கது அல்ல’ என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 6

तीर्थतोयं ततः पुण्यं गाङ्गं पुण्यन्तु सर्वतः संशोधितमलः पूर्वं निमग्नश् च जलाशये

ஆகவே தீர்த்தநீர் புண்ணியமானது; கங்காநீர் எல்லாத் திசைகளிலும் பாவனமானது. முதலில் மலம்/அசுத்தத்தை நீக்கி, பின்னர் நீர்நிலையிலே முழுக வேண்டும்.

Verse 7

उपस्पृश्य ततः कुर्यादम्भसः परिमार्जनं हिरण्यवर्णास्तिसृभिः शन्नो देवीति चाप्यथ

ஆசமனம் செய்து பின்னர் நீரால் பரிமார்ஜனம் (தெளித்து/துடைத்து சுத்திகரித்தல்) செய்ய வேண்டும்—‘ஹிரண்யவர்ணாஃ…’ எனத் தொடங்கும் மூன்று ருசிகளாலும், மேலும் ‘ஷன்னோ தேவீ…’ மந்திரத்தாலும்।

Verse 8

आपोहिष्ठेति तिसृभिरिदमापस्तथैव च ततो जलाशये मग्नः कुर्यादन्तर्जलं जपं

‘ஆபோ ஹி ஷ்டா…’ எனத் தொடங்கும் மூன்று ருசிகளாலும், ‘இதமாபஃ…’ மந்திரத்தாலும்; பின்னர் நீர்நிலையிலே மூழ்கி நீருக்குள் ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

तत्राघमर्षणं सूक्तं द्रुपदां वा तथा जपेत् युञ्जते मन इत्य् एवं सूक्तं सूक्तं वाप्यथ पौरुषं

அங்கே அகமர்ஷண ஸூக்தத்தை ஜபிக்க வேண்டும், அல்லது த்ருபதா ஸ்தோத்திரத்தையும்; மேலும் ‘யுஞ்ஜதே மனஃ…’ எனத் தொடங்கும் ஸூக்தத்தையும். இவ்வாறு ஒரு ஸூக்தம்—அல்லது மீண்டும் ஒரு ஸூக்தம்—பின்னர் பௌருஷம் (புருஷஸூக்தம்) ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 10

गायत्रीं तु विशेषेण अघमर्षणसूक्तके देवता भाववृत्तस्तु ऋषिश् चैवाघमर्षणः

அகமர்ஷண-ஸூக்தத்தில் விசேஷமாக காயத்ரீச் சந்தஸ்; தேவதை பாவவ்ருத்தம், ரிஷி நிச்சயமாக அகமர்ஷணர்।

Verse 11

छन्दश्चानुष्टुभं तस्य भाववृत्तो हरिः स्मृतः आपीडमानः शाटीं तु देवतापितृतर्पणं

அதன் சந்தஸ் அனுஷ்டுப்; அதன் பாவவ்ருத்தி ஹரி (விஷ்ணு) என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது. ‘ஆபீடமானஃ’ எனும் வினியோகம் ‘ஷாடீ’; இது தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணத்திற்காகும்।

Verse 12

पौरुषेण तु सूक्तेन ददेच्चैवोदकाञ्जलिं ततो ऽग्निहवनं कुर्याद्दानं दत्वा तु शक्तितः

பௌருஷ ஸூக்தத்தை ஓதி அஞ்சலியளவு நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் அக்னிஹோமம் செய்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் வழங்க வேண்டும்.

Verse 13

तत्राघमर्षणमित्यादिः देवतापितृतर्पणमित्यन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति ततो ऽग्निहरणमिति ङ , छ च दीपं दत्वेति झ ततः समभिगच्छेत योगाक्षेमार्थमीश्वरं आसनं शयनं यानं जायापत्यङ्कमण्डलुः

இங்கு ‘அகமர்ஷணம்’ எனத் தொடங்கி ‘தேவதா-பித்ரு தர்ப்பணம்’ என முடியும் பாடம் ஝ கைப்பிரதியில் இல்லை. அதன் பின் ங மற்றும் ச கைப்பிரதிகளில் ‘அக்னிஹரணம்’ என்ற பாடம் உள்ளது; ஝ கைப்பிரதியில் அதற்கு பதிலாக ‘தீபம் தத்வா’ (விளக்கு தந்து) என்று உள்ளது. பின்னர் யோக-க்ஷேமம் (நலன், பாதுகாப்பு) பொருட்டு ஈசுவரனை முறையாக அணுகி, ஆசனம், சயனம், யானம், மனைவி-மக்கள், அங்கம்/கட்டில், கமண்டலு முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 14

आत्मनः शुचिरेतानि परेषां न शुचिर्भवेत् भाराक्रान्तस्य गुर्विण्याः पन्था देयो गुरुष्वपि

இவை தன்னுடைய தூய்மைக்கான நடைமுறைகள்; பிறருக்கு அசுத்தமோ இடையூறோ உண்டாக்கக் கூடாது. சுமை சுமப்பவருக்கும் கர்ப்பிணிப் பெண்ணுக்கும் குருவும் கூட வழி விட வேண்டும்.

Verse 15

न पश्येच्चार्कमुद्यन्तन्नास्तं यान्तं न चाम्भसि नेक्षेन्नग्नां स्त्रियं कूपं शूनास्थानमघौघिनं

உதயமாகும் சூரியனையும், அஸ்தமிக்கும் சூரியனையும், நீரில் பிரதிபலிக்கும் சூரியனையும் நோக்கக் கூடாது. நிர்வாணப் பெண், கிணறு, வெறிச்சோடிய இடம், பாவக் கூட்டம் ஆகியவற்றையும் பார்க்கக் கூடாது.

Verse 16

कार्पासाथि तया भस्म नाक्रामेद् यच्च कुत्सितं अन्तःपुरं वित्तिगृहं परदौत्यं ब्रजेन्न हि

பருத்தி மற்றும் சாம்பல் மீது, மேலும் இழிவானது/அசுத்தமானது எனக் கருதப்படுவதின் மீது கால்வைக்கக் கூடாது. அந்தப்புரம், செல்வக் களஞ்சியம்/கோஷகிரகம் ஆகியவற்றிற்குள் செல்லவும், பிறரின் தூதுப்பணி (பரதௌத்யம்) மேற்கொள்ளவும் கூடாது.

Verse 17

नारोहेद्विषमान्नावन्न वृक्षं न च पर्वतं अर्थायतनशास्त्रेषु तथैव स्यात् कुतूहली

பாதுகாப்பற்ற படகில் ஏறக்கூடாது; மரத்திலும் மலையிலும் ஏறக்கூடாது. அதுபோல செல்வம் மற்றும் அரசியல் நெறி நூல்களில் ஆர்வத்துடன், விவேகமாக ஆராய வேண்டும்.

Verse 18

लोष्टमर्दो तृणच्छेदी नखखादी विनश्यति मुखादिवादनं नेहेद् विना दीपं न रात्रिगः

மண் கட்டிகளை நசிப்பவன், புல்லை வெட்டுபவன், நகங்களை கடிப்பவன் அழிவடைவான். அதுபோல இங்கு வாய்மூலம் முதலியவற்றால் இசை செய்யக்கூடாது; விளக்கு இன்றி இரவில் செல்லக்கூடாது.

Verse 19

नाद्वारेण विशेद्वेश्म न च वक्त्रं विरागयेत् कथाभङ्गं न कुर्वीत न च वासोविपर्ययं

வீட்டில் பக்க/பின்வாசல் வழியாக நுழையக்கூடாது; முகத்தில் வெறுப்பு/அதிருப்தி காட்டக்கூடாது. உரையாடலின் ஓட்டத்தைத் தடை செய்யக்கூடாது; ஆடைகளைத் தலைகீழாக அல்லது தவறாக அணியக்கூடாது.

Verse 20

भद्रं भद्रमिति ब्रूयान्नानिष्टं कीर्तयेत् क्वचित् पालाशमासनं वर्ज्यं देवादिच्छायया व्रजेत्

‘பத்ரம், பத்ரம்’ என்று மங்கள வார்த்தைகளையே சொல்ல வேண்டும்; எங்கும் அமங்களத்தைச் சொல்லக்கூடாது. பலாச மரத்தால் செய்யப்பட்ட ஆசனத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்; தேவதைகள் முதலியோரின் நிழல் வழியாகச் செல்லக்கூடாது.

Verse 21

न मध्ये पूज्ययोर्यायात् नोच्छिष्टस्तारकादिदृक् नद्यान्नान्यां नदीं ब्रूयान्न कण्डूयेद् द्विहस्तकं

இரு வணக்கத்திற்குரியோரின் நடுவே செல்லக்கூடாது; உச்சிஷ்ட நிலையில் நட்சத்திரங்கள் முதலியவற்றைப் பார்க்கக்கூடாது. நதியை அடைந்தபின் மற்றொரு நதியைப் பற்றி சொல்லக்கூடாது; இரு கைகளாலும் உடலைச் சுரண்டக்கூடாது.

Verse 22

असन्तर्प्य पितॄन् देवान्नदीपारञ्च न व्रजेत् मलादिप्रक्षिपेन्नाप्सु न नग्नः स्नानमाचरेत्

பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தாமல் நதியின் அக்கரைக்கு செல்லக் கூடாது. நீரில் மலம்சார்ந்த அசுத்தங்களை எறியக் கூடாது; நிர்வாணமாக நீராடக் கூடாது.

Verse 23

परभृतो भवेन्न हि इति झ लोष्टमद्दीत्यादिः, न रात्रिग इत्य् अन्तः पाठः, गपुस्तके नास्ति देवाद्रिच्छाययेति ख , छ , ग च मलादिक्षेपयेन्नाप्सु इति ख , ट च ततः समभिगच्छेत योगक्षेमार्थमीश्वरं स्रजन्नात्मनाप्पनयेत् खरादिकरजस्त्यजेत्

பிறர்மீது சார்ந்தவனாக ஆகக் கூடாது. பின்னர் யோகக்ஷேமம்—நலமும் பாதுகாப்பும்—பெற இறைவனை அணுக வேண்டும். வழிபாட்டில் தன் மேல் மாலையை அணிந்து பின்னர் அதை அகற்ற வேண்டும்; கழுதை முதலியவற்றின் தூசி போன்ற மாசைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 24

हीनान्नावहसेत् गच्छेन्नादेशे नियसेच्च तैः वैद्यराजनदीहीने म्लेच्छस्त्रीबहुनायके

தாழ்ந்த அல்லது பாதுகாப்பற்ற படகில் பயணம் செய்யக் கூடாது. தகாத நாட்டிற்கு செல்லக் கூடாது; அத்தகைய மக்களிடையே தங்கவும் கூடாது. வைத்தியர், அரசன், நதி இவற்றில்லாத இடமும், மிலேச்சர்/பெண்கள்/பல ஆட்சியாளர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நாடும் விலக்கத்தக்கது.

Verse 25

रजस्वलादिपतितैर् न भाषेत केशवं स्मरेत् नासंवृतमुखः कुर्याद्धासं जृम्भां तथा क्षुतं

ரஜஸ்வலா முதலிய அசௌச/பதித நிலையிலுள்ளவர்களுடன் பேசக் கூடாது. கேசவனை நினைவு கொள்ள வேண்டும். மேலும் வாயை மூடாமல் சிரிப்பு, கொட்டாவி, தும்மல் செய்யக் கூடாது.

Verse 26

प्रभोरप्यवमनं खद्गोपयेद्वचनं बुधः इन्द्रियाणां नानुकूली वेदरोधं न कारयेत्

ஆண்டவன் இகழ்ந்து கூறிய சொற்களையும் ஞானி வாள் உறையில் மறைப்பதுபோல் மறைத்து வைத்திருக்க வேண்டும். இந்திரிய இன்பத்திற்காக வேதக் கடமைகளுக்கு தடையாக்கக் கூடாது.

Verse 27

नोपेक्षितव्यो व्याधिः स्याद्रिपुरल्पो ऽपि भार्गव रथ्यातिगः सदाचामेत् विभृयान्नाग्निवारिणी

ஓ பார்கவா! நோயை ஒருபோதும் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது; சிறிய பகைவனையும் இகழக் கூடாது. பொதுவழியில் செல்பவன் எப்போதும் ஆசமனம் செய்து, பாதுகாப்பிற்காக அக்னியும் நீரும் உடன் வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 28

न हुङ्कुर्याच्छिवं पूज्यं पादं पादेन नाक्रमेत् प्रत्यक्षं वा परोक्षं वा कस्य चिन्नाप्रियं वदेत्

வழிபடத்தக்க சிவனை இகழ்ந்து “ஹுங்” என்று சொல்லக்கூடாது; தன் காலால் பிறரின் காலைக் கடக்கக்கூடாது; யாருக்கும் விருப்பமில்லாத சொற்களை நேரிலும் மறைமுகமாகவும் பேசக்கூடாது.

Verse 29

वेदशास्त्रनरेन्द्रर्षिदेवनिन्दां विवर्जयेत् स्त्रीणामीर्षा न कर्तव्या त्रिश्वासन्तासु वर्जयेत्

வேத-சாஸ்திரங்கள், அரசன், ரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகியோரைக் குறை கூறுதலை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும். பெண்களைப் பற்றிய பொறாமை கொள்ளக்கூடாது; ‘திரிஷ்வாசாந்தா’ (மாதவிடாய் நிலையில் உள்ள) பெண்களுடன் சேர்க்கை/உறவைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 30

धर्मश्रुतिं देवरतिं कुर्याद्धर्मादि नित्यशः सोमस्य पूजां जन्मर्क्षे विप्रदेवादिपूजनं

தர்ம உபதேசங்களைச் செவிமடுத்து, தேவர்பக்தியில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, தர்மம் முதலான கடமைகளை தினமும் ஆற்ற வேண்டும். பிறந்த நட்சத்திர நாளில் சோமனை வழிபட்டு, பிராமணர்களும் தேவர்களும் முதலியோரையும் பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

पुर्वत्सोपि इति ङ समाचामेदिति छ स्त्रीणामिच्छेति क देवनतिमिति ग , घ , ङ , ञ , ट च वेदनतिमिति ख ,छ च भद्रं भद्रमिति ब्रूयादित्यादिः, कुर्याद्धर्मादि नित्यश इत्य् अन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति षष्ठीचतुर्दश्यष्टम्यामभ्यङ्गं वर्जयेत्तथा दूराद्गृहान् मूत्रविष्ठे नोत्तमैवैरमाचरेत्

பல கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் பாடவேறுபாடுகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன—எ.கா. “பூர்வத்ஸோபி”, “ஸமாசாமேத்”, “ஸ்த்ரீணாமிச்சா”, “தேவநதி/வேதநதி”, “பத்ரம் பத்ரமிதி ப்ரூயாத்” முதலியன; மேலும் “குர்யாத் தர்மாதி நித்யஷஃ” என்ற உள்பாடம் ‘ஜ’ பிரதியில் இல்லை. விதி: ஷஷ்டி, சதுர்தசி, அஷ்டமி திதிகளில் அப்யங்கம் (எண்ணெய் மசாஜ்) தவிர்க்க வேண்டும்; மூத்திரம்-மலம் ஆகியவற்றிலிருந்து வீடுகளைத் தூரமாக வைத்திருக்க வேண்டும்; மேலும் நல்லோருடன் பகை செய்யக்கூடாது.