Adhyaya 300

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे ग्रहहृन्मन्त्रादिकं नाम नवनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रिशततमो ऽध्यायः सूर्यार्चनम् अग्निर् उवाच शय्या तु दण्डिसाजेशपावकश् चतुराननः सर्वार्थसाधकमिदं वीजं पिण्डार्थमुच्यते

இவ்வாறு ஆக்நேய மகாபுராணத்தில் ‘கிரஹஹ்ருந்-மந்திராதிகம்’ எனப்படும் இருநூற்று தொண்ணூற்றொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது முந்நூறாம் அதிகாரம்—‘சூர்யார்ச்சனம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—‘ஷய்யா, தண்டி, ஸாஜேஷ, பாவக, சதுரானன’ என்ற பீஜமந்திரம் ‘பிண்ட’ (சுருக்கச் சூத்திரம்) என உபதேசிக்கப்படுகிறது; அது எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லது.

Verse 2

स्वयं दीर्घस्वराद्यञ्च वीजेष्वङ्गानि सर्वशः खातं साधु विषञ्चैव सविन्दुं सकलं तथा

பீஜமந்திரங்களில் நீண்ட உயிரெழுத்துகளால் தொடங்கி, எல்லாவிதமாகவும் அங்க-ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். பீஜம் ‘காத’ (குறியிடப்பட்ட/துளைத்த) வடிவில், முறையாக, ‘விஷ’ (கூர்மத் தத்துவம்) உடன், மேலும் பிந்து (அனுநாசிகக் குறி) சேர்த்து முழுமையாக அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 3

गणस्य पञ्च वीजानि पृथग्दृष्टफलं महत् गणं जयाय नमः एकदंष्ट्राय अचलकर्णिने गजवक्त्राय महोहरहस्ताय पञ्चाङ्गं सर्वसामान्यं सिद्धिः स्याल्लक्षजाप्यतेः

கணேசனின் ஐந்து பீஜங்கள் (சுருக்கச் சூத்திரங்கள்) தனித்தனியாகப் பெரும் பலன் தருவதாகக் காணப்படுகிறது—(1) ‘கணம்—ஜயத்திற்காக நமः’, (2) ‘ஏகதந்த்ராய நமः’, (3) ‘அசலகர்ணினே நமः’, (4) ‘கஜவக்த்ராய நமः’, (5) ‘மஹோஹரஹஸ்தாய நமः’. இந்தப் பஞ்சாங்கத் தொகுப்பு பொதுவாகப் பயன்படும்; இலட்சம் ஜபத்தால் சித்தி உண்டாகும்.

Verse 4

गणाधिपतये गणेश्वराय गणनायकाय गणक्रीडाय दिग्दले पूजयेन्मूर्तीः पुरावच्चाङ्गपञ्चकम् वक्रतुण्डाय एकदंष्ट्राय महोदराय गजवक्त्राय विकटाय विघ्नराजाय धूम्रवर्णाय दिग्विदिक्षु यजेदेताल्लोकांशांश् चैव मुद्रया

திசைகளின் தளங்களில் (இதழ்கள்/பிரிவுகள்) கணாதிபதி, கணேஷ்வர, கணநாயக, கணக்ரீடா ஆகிய மூர்த்திகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்; மேலும் முன் விதிப்படி அங்க-பஞ்சகத்தைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் வக்ரதுண்ட, ஏகதந்த்ர, மஹோதர, கஜவக்த்ர, விகட, விக்னராஜ, தூம்ரவர்ண ஆகியோருக்கு யஜனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் முத்திரையால் அந்தந்த உலகப் பகுதிகள்/திசைப் பகுதிகளை முத்திரிக்க வேண்டும்.

Verse 5

मध्यमातर्जनीमध्यगताङ्गुष्ठौ समुष्टिकौ चतुर्भुजो मोदकाढ्यो दण्डपाशाङ्कुशान्वितः

அவரது பெருவிரல்கள் நடுவிரல்–சுட்டுவிரல் இடையில் வைக்கப்பட்டு, இரு கைகளும் முத்தியாக இருக்க வேண்டும்; அவர் நான்கு கரங்களுடன், மோதகங்கள் நிறைந்தவராக, தண்டம், பாசம், அங்குசம் ஏந்தியவராக உள்ளார்.

Verse 6

दन्तभक्षधरं रक्तं साब्जं पाशाड्कुशैर् वृतम् पूजयेत्तं चतुर्थ्याञ्च विशेषेनाथ नित्यशः

தந்தமும் (உடைந்த) பல்லும் ஏந்திய அந்த செந்நிறத் திருவுருவை, தாமரையுடன், பாசம்–அங்குசம் சூழ/சேவிக்கின்றதாகக் கருதி வழிபட வேண்டும்—சதுர்த்தி நாளில் சிறப்பாகவும், தினந்தோறும் கூடவும்।

Verse 7

श्वेतार्कमूलेन कृतं सर्वाप्तिः स्यात्तिलैर् घृतैः तण्डुलैर् दधिमध्वाज्यैः सौभाग्यं वश्यता भवेत्

வெள்ளை அர்க்கச் செடியின் வேரால் செய்யப்படும் செயல் முழு பெறுபேறு/சித்தியைத் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது. எள், நெய், அரிசித்துகள், தயிர், தேன், ஆஜ்யம் ஆகியவற்றால் (செய்தால்) சௌபாக்கியமும் வசியத்துவமும் கிடைக்கும்।

Verse 8

घोषासृक्प्राणधात्वर्दी दण्डी गार्तण्डभैरवः धर्मार्थकाममोक्षाणां कर्ता विम्बपुटावृतः

அவர் கோஷம் (மந்திர ஒலி), இரத்தம், பிராணன், தாதுக்கள் ஆகியவற்றை வளர்ப்பவர்; தண்டம் ஏந்தியவர், கார்தண்ட-பைரவம் (சூரியனொத்த பைரவர்); தர்மம்–அர்த்தம்–காமம்–மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அருள்பவர், விம்பபுடத்தால் சூழப்பட்டவர்।

Verse 9

ह्रस्वाः स्युर्मूर्तर्यः पञ्च दीर्घा अङ्गानि तस्य च सिन्दूरारुणमीशाने वामार्धदयितं रविं

அந்த விக்ரகத்தில் ஐந்து அம்சங்கள் குறுகியதாகவும், அதன் அங்கங்கள் நீளமாகவும் இருக்க வேண்டும். ஈசான (வடகிழக்கு) ரூபத்தில் அவர் சிந்தூரச் செந்நிறமாக இருக்க, அவரது இடப்பாதியில் ரவியை அன்புக்குரிய/தயித ரூபமாக வரைய வேண்டும்।

Verse 10

आग्नेयादिषु कोणेषु कुजमन्दाहिकेतवः स्नात्वा विधिवदादित्यमाराध्यार्घ्यपुरःसरं

ஆக்னேய முதலான மூலைத் திசைகளில் குஜன், மந்தன், ராகு, கேது ஆகியோரின் வழிபாட்டாளர்கள் விதிப்படி நீராடி; பின்னர் அர்க்யம் (நீர்அர்ப்பணம்) முன்வைத்து ஆதித்யன் (சூரியன்) வழிபட வேண்டும்।

Verse 11

कृतान्तमैशे निर्माल्यं तेजश् चण्डाय दीपितं रोचना कुङ्कुमं वारि रक्तगन्धाक्षताङ्कुराः

கிருதாந்தன் மற்றும் மகேசனுக்கு நிர்மால்யம் (மலர்மாலை/பூச்சரடு) அர்ப்பணம் விதிக்கப்பட்டது; சண்டைக்கு பிரகாசமான தீபம். மேலும் கோரோசனை, குங்குமம்/கேசரி, நீர், சிவப்பு நறுமணம், அக்ஷதம், முளைகள் அர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 12

वेणुवीजयवाःशालिश्यामाकतिलराजिकाः जवापुष्पान्वितां दत्वा पात्रैः शिरसि धार्य तत्

மூங்கில் விசிறிகள், யவம், அரிசி, சியாமாகம், எள், கடுகு—செம்பருத்திப் பூக்களுடன்—அர்ப்பணம்/தானம் செய்து; அதை பாத்திரங்களில் வைத்து தலைமேல் தாங்க வேண்டும்।

Verse 13

जानुभ्यामवनीङ्गत्वा सूर्यायार्घ्यं निवेदयेत् स्वविद्यामन्त्रितैः कुम्भैर् नवभिः प्रार्च्य वै ग्रहान्

இரு முழங்கால்களிலும் தரையில் முன்னே சென்று சூரியனுக்கு அர்க்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; பின்னர் தன் வித்யா மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட ஒன்பது கும்பங்களால் நவகிரகங்களை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 14

ग्रहादिशान्तये स्नानं जप्त्वार्कं सर्वमाप्नुयात् संग्रामविजयं साग्निं वीजदोषं सविन्दुकं

கிரகாதி சாந்திக்காக நீராடி அர்க (சூரிய) மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; அதனால் அனைத்தும் கிடைக்கும்—அக்னி-வலத்துடன் போர்வெற்றி, மேலும் பீஜ/வம்சக் குறை மற்றும் ‘பிந்து’ குறை நீக்கம்।

Verse 15

न्यस्य मूर्धादिपादान्तं मूलं पूज्य तु मुद्रया स्वाङ्गानि च यथान्यासमात्मानं भावयेद्रविं

தலையிலிருந்து பாதம் வரை ந்யாசம் செய்து, விதிக்கப்பட்ட முத்திரையால் மூலமந்திரத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் ந்யாசப்படி தன் அங்கங்களில் மந்திரத்தை நிறுவி, தன்னை ரவி (சூரியன்) ரூபமாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 16

ध्यानञ्च मारणस्तम्भे पीतगाप्यायने सितम् रिपुघातविधौ कृष्णं मोहयेच्छक्रचापवत्

மாரணம், ஸ்தம்பனம் தியானங்களில் மஞ்சள் நிற ரூபத்தை எண்ண வேண்டும். போஷண-விருத்தி செயலில் வெள்ளை, பகைவர்-வதை முறையில் கருப்பு, மோகனத்திற்காக வானவில் (இந்திரதனுசு) போன்ற ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 17

यो ऽभिषेकजपध्यानपूजाहोमपरः सदा तेजस्वी हृजयः श्रीमान् समुद्रादौ जयं लभेत्

எவர் எப்போதும் அபிஷேகம், ஜபம், தியானம், பூஜை, ஹோமம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டிருப்பாரோ, அவர் தேஜஸ்வி, உள்ளத்தில் வெற்றியாளர், செல்வமிக்கவர் ஆவார்; சமுத்திரம் போன்ற பெரும் முயற்சிகளிலும் வெற்றி பெறுவார்.

Verse 18

ताम्बूलादाविदं न्यस्य जप्त्वा दद्यादुशीरकं न्यस्तुवीजेन हस्तेन स्पर्शनं तद्वशे स्मृतं

தாம்பூலம் முதலியவற்றில் முதலில் இந்த மந்திரத்தை ந்யாசம் செய்து ஜபித்து, பின்னர் உசீரகம் (வெட்டிவேர்) அளிக்க வேண்டும். பீஜமந்திரம் நிறுவப்பட்ட கையால் தொடுதல் அவனை வசியப்படுத்தும் என கூறப்படுகிறது.