Adhyaya 293

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे मन्त्रपरिभाषा नाम द्विनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रिनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः नागलक्षणानि अग्निरुचाच नागादयो ऽथ भावादिदशस्थानानि कर्म च सूतकं दष्टचेष्टेति सप्तलक्षणमुच्यते

இவ்வாறு அக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘மந்திரபரிபாஷா’ எனும் 293ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 294ஆம் அத்தியாயம் ‘நாகலக்ஷணானி’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—நாகம் முதலியவற்றில் பாவம் முதலான பத்து ஸ்தானங்கள், கர்மம், சூதகம், கடித்தவனின் செயற்பாடு (தஷ்டசேஷ்டா) ஆகியவை ஏழு லக்ஷணங்களாக உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 2

शेषवासुकितक्षाख्याः कर्कटो ऽब्जो महाम्बुजः शङ्खपालश् च कुलिक इत्य् अष्टौनागवर्यकाः

சேஷன், வாசுகி, தக்ஷகன், கர்கடன், அப்ஜன், மகாம்புஜன், சங்கபாலன், குலிகன்—இவர்கள் எட்டு முதன்மை நாகராஜர்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 3

दशाष्टपञ्चत्रिगुणशतमूर्धान्वितौ क्रमात् विप्रौ नृपो विशौ शूद्रौ द्वौ द्वौ नागेषु कीर्तितौ

வரிசையாக பிராமணர், அரசன், வைசியர், சூத்ரர்—இவர்களுக்கு நாக-எண்ணிக்கை முறையே பத்து, எட்டு, ஐந்து, மூன்று எனக் கூறப்படுகிறது; மேலும் ஒவ்வொரு வர்ணத்திலும் இருவர் இருவராக நாகர்களில் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 4

तदन्वयाः पञ्चशतं तेभ्यो जाता असंख्यकाः फणिमण्डलिराजीलवातपित्तकफात्मकाः

அவர்களின் வம்சத் தொடரில் ஐந்நூறு (வகைகள்) தோன்றின; அவர்களிலிருந்து எண்ணற்ற பிறவிகள் உண்டாயின—அவை ஃபணி, மண்டலி, ராஜீல என்றும், வாதம்-பித்தம்-கபம் இயல்புடையவையாகவும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன.

Verse 5

व्यन्तरा दोषमिश्रास्ते सर्पां दर्वीकराः स्मृताः रथाङ्गलाङ्गलच्छत्रस्वस्तिकाङ्कुशधारिणः

அந்த வ்யந்தரர்கள் குற்றக் கலப்புடையவர்கள்; பாம்புகளில் அவர்கள் ‘தர்வீகர’ வகையென ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றனர்; ரதச்சக்கரம், கலப்பை, குடை, ஸ்வஸ்திகம், அங்குசம் ஆகிய குறிகளைத் தாங்கியவர்கள்.

Verse 6

गोनसा मन्दगा दीर्घा मण्डलैर् विधैश्चिताः रथाङ्गलाङ्गलत्रमुष्टिकाङ्कुशधारिण इति ख स्थिता इति ख राजिलाश्चित्रिताः स्निग्धास्तिर्यगूर्ध्वञ्च वाजिभिः

கோனஸா பாம்புகள் மந்தமாக நகரும் நீண்ட உடலுடையவை; அவற்றில் வட்டத் தழும்புகள் மற்றும் பலவகை வடிவங்கள் காணப்படும்—ரதச்சக்கரம், கலப்பை, த்ர-முஷ்டிகா (கதை/முஷ்டி-குறி) மற்றும் அங்குசம் போன்ற குறிகளுடன். அவை கோடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மினுமினுப்பாக இருந்து, குதிரைகளில் காண்பதுபோல் அகலமும் நீளமும் ஓடும் வரிகளால் பட்டையிடப்பட்டிருக்கும்.

Verse 7

व्यन्तरा मिश्रचिह्नाश् च भूवर्षाग्नेयवायवः चतुर्विधास्ते षड्विंशभेदाः षोडश गोनसाः

வ்யந்தரர் நான்கு வகை—கலந்த குறியீடுடையோர், பூமிப் பிரதேசத்தோர், ஆக்னேயர், வாயவியர். இவர்களுக்கு இருபத்தாறு உபவகைகள்; மேலும் ‘கோனச’ எனப்படும் பதினாறு குழுவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 8

त्रयोदश च राजीला व्यन्तरा एकविंशतिः ये ऽनुक्तकाले जायन्ते सर्पास्ते व्यन्तराः स्मृताः

ராஜீலர் பதின்மூவர்; வ்யந்தரர் இருபத்தொன்று என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. கூறப்படாத/அசுப காலத்தில் பிறக்கும் பாம்புகள் ‘வ்யந்தரர்’ என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 9

आषाढादित्रिमासैः स्याद्गर्भो माषचतुष्टये अण्ड्कानां शते द्वे च चत्वारिंशत् प्रसूयते

ஆஷாடம் முதலாக கர்ப்பகாலம் மூன்று மாதங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. நான்கு மாஷ அளவில் இருநூற்று நாற்பது முட்டைகள் உற்பத்தியாகின்றன என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 10

सर्पा ग्रसन्ति सूतौघान् विना स्त्रीपुन्नपुंसकान् उन्मीलते ऽक्षि सप्ताहात् कृष्णो मासाद्भवेद्वहिः

பெண், ஆண், நபுஞ்சகன் ஆகியோரைக் கழித்து பாம்புகள் புதிதாகப் பிறந்தோரின் கூட்டங்களைப் பிடித்து விழுங்குகின்றன. ஏழு நாளில் கண் திறக்கும்; ஒரு மாதத்தில் கருநிறம் வெளிப்படையாகத் தோன்றும்.

Verse 11

द्वादशाहात् सुबोधः स्यात् दन्ताः स्युः सूर्यदर्शनात् द्वात्रिंशद्दिनविंशत्या चतस्रस्तेषु दंष्त्रिकाः

பன்னிரண்டு நாளில் குழந்தை தெளிவாகப் புரிந்து பதிலளிக்கும் நிலை பெறும். சூரிய தரிசனத்தால் பற்கள் தோன்றத் தொடங்கும். முப்பத்திரண்டாம் மாதத்தின் இருபதாம் நாளில் அவர்களில் நான்கு தம்ஷ்ட்ரிகைகள் (கோரைப் பற்கள்) இருக்கும்.

Verse 12

कराली मकरी कालरात्री च यमदूतिका एतास्ताः सविषा दंष्ट्रा वामदक्षिणपार्श्वगाः

கராளீ, மகரீ, காலராத்திரி, யமதூதிகா—இச் சக்திகள் விஷமுள்ள கொம்புப் பற்களுடன் இடது, வலது பக்கங்களில் காவலர்களாக நிலைகொள்கின்றன।

Verse 13

षन्मासान्मुच्यते कृत्तिं जोवेत्सष्टिसमाद्वयं नागाः सूर्यादिवारेशाः सप्त उक्ता दिवा निशि

ஆறு மாதங்களில் ‘கிருத்தி’ நிலை (தோல்-வேலை வாழ்வு) நீங்கும். அறுபதின் இரட்டையை (இரண்டு அறுபதுகள்) அறிந்துகொள்ள வேண்டும். ஞாயிறு முதலான வாரங்களின் அதிபதிகளான நாகர்கள் பகலும் இரவும் என ஏழு என்று கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 14

स्वेषां षट् प्रतिवारेषु कुलिकः सर्वसन्धिषु शङ्खेन वा महाब्जेन सह तस्योदयो ऽथवा

அவர்களின் ஆறு எதிர்சுழற்சிகளில் குலிகம் எல்லாச் சந்திகளிலும் உள்ளது; அதன் உதயம் சங்கத்துடன் அல்லது மகாபத்மம் (மஹாப்ஜம்) உடன் நிகழ்கிறது।

Verse 15

द्वयीर्वा नाडिकामन्त्रमन्त्रकं कुलिकोदयः दुष्टः स कालः सर्वत्र सर्पदंशे विशेषतः

இரண்டு (அசுப) நாடிகைகளில் அல்லது ‘குலிகோதயம்’ எனப்படும் காலத்தில் மந்திரப் பயன்பாட்டிற்கு அந்த நேரம் அசுபமாகக் கருதப்படுகிறது; அது எல்லா செய்கைகளிலும் தீங்கு தரும்—சிறப்பாகப் பாம்பு கடியில்।

Verse 16

कृत्तिका भरणी स्वाती मूलं पूर्वत्रयाश्वनी विशाखार्द्रा मघाश्लेषा चित्रा श्रवणरोहिणी

கிருத்திகா, பரணி, ஸ்வாதி, மூலம், மூன்று பூர்வங்கள், அஸ்வினி, விசாகா, ஆர்த்ரா, மகா, ஆச்லேஷா, சித்ரா, ஸ்ரவணம், ரோஹிணி।

Verse 17

हस्ता मन्दकुजौ वारौ पञ्चमी चाष्टमी तिथिः नाडिकामात्रसन्त्रकमिति ञ विनिर्दिशेदिति क , ख , ज , ट च षष्ठी रैक्ता शिवा निन्द्या पञ्चमी च चतुर्दशी

ஹஸ்தா நட்சத்திரம் சனி, செவ்வாய் கிழமைகளில் வந்தால், பஞ்சமி மற்றும் அஷ்டமி திதிகள் நாழிகைமாத்திரத் தடையளிப்பவையாகக் கருதப்படுகின்றன; இது ‘ஞ’ வகை எனக் கூறப்படுகிறது. அதுபோல் ‘க, க்ஹ, ஜ, ட’ வகைகளில் ஷஷ்டி திதி ரிக்த (பலனற்றது), ‘சிவா’ நிந்தைக்குரியது, மேலும் பஞ்சமி மற்றும் சதுர்தசி திதிகளும் தவிர்க்கப்படவேண்டும்।

Verse 18

सन्ध्याचतुष्टयं दुष्टं दग्धयोगाश् च राशयः एकद्विबहवो दंशा दष्टविद्धञ्च खण्डितम्

உடலின் நான்கு சந்திப் பகுதிகள் (சந்த்யாசதுஷ்டயம்) ‘துஷ்ட’மாகி தொற்று ஏற்படக் கூடியவை. எரிச்சல்/சுடுதல் தொடர்பான நிலைகளின் தொகுப்புகளும் உள்ளன. கடி/குத்து (தம்ஷ) ஒன்று, இரண்டு அல்லது பலவாக இருக்கலாம்; மேலும் கடித்ததால், துளைத்ததால், மற்றும் கிழிந்து துண்டாகியதால் உண்டாகும் காயங்களும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 19

अदंशमवगुप्तं स्याद्दंशमेवं चतुर्विधम् त्रयो द्व्येकक्षता दंशा वेदना रुधिरोल्वणा

உண்மையான கடி-முத்திரை இல்லாத வீக்கம் ‘அவகுப்த’ (மறைந்தது) எனப்படும். உண்மையான தம்ஷம் நான்கு வகை; அதில் மூன்று துளை, இரண்டு துளை, அல்லது ஒரு துளை கொண்ட கடிகள் உள்ளன—அவை வலியுடனும் மிகுந்த இரத்தப்போக்குடனும் அமையும்।

Verse 20

नक्तन्त्वेकाङ्घ्रिकूर्माभा दंशाश् च यमचोदिताः दीहीपिपीलिकास्पर्शी कण्ठशोथरुजान्वितः

பின்னர் யமனின் ஆணையால் இரவில் அலைகின்ற, ஆமை போன்ற தோற்றமுடைய, ஒருகாலுடைய கடியுயிர்கள் அவனைத் தாக்குகின்றன. மேலும் கொட்டும் பூச்சிகள் மற்றும் எறும்புகளின் தொடுதலால் அவன் துன்புறுகிறான்; தொண்டை வீக்கம் மற்றும் வலியாலும் பாதிக்கப்படுகிறான்।

Verse 21

सतोदो रन्थितो दंशः सविषो न्यस्तनिर्विषः देवालये शून्यगृहे वल्मीकोद्यानकोटरे

கடி/குத்து (தம்ஷம்) சதோத (துளைக்கும் வகை), ரந்தித (கிழித்து/மத்தனம் செய்யும் வகை), சவிஷ (விஷமுடையது), அல்லது ந்யஸ்தநிர்விஷ (விஷம் முன்பே விடப்பட்டு தீர்ந்தது) என அமையும். இத்தகையவை கோவில், காலி வீடு, எறும்புப்புற்று, தோட்டம், அல்லது குகை/குழி (கோடரம்) ஆகிய இடங்களில் எதிர்கொள்ளப்படுகின்றன।

Verse 22

रथ्यासन्धौ श्मशाने च नद्याञ्च सिन्धुसङ्गमे द्वीपे चतुष्पथे सौधे गृहे ऽब्जे पर्वताग्रतः

தெரு சந்திப்பில், சுடுகாட்டில், நதிக்கரையில் மற்றும் நதி கடலுடன் சேரும் சங்கமத்தில்; தீவில், நான்கு வழிச்சந்தியில், உயர்மாட மாளிகையில், வீட்டில், தாமரையின் மீது, மலைச்சிகரத்தின் முன்—இவை ஜபம் முதலிய அனுஷ்டானங்களுக்கு வல்லமைமிக்க இடங்களென கூறப்படுகின்றன।

Verse 23

विलहद्वारे जीर्णकूपे जीर्णवेश्मनि कुड्यके शिग्रुश्लेष्मातकाक्षेषु जम्बू डुम्बरेणेषु च

உடைந்தோ பிளந்தோ திறந்துபோன வாசல், பழுதடைந்த கிணறு, சிதைந்த வீடு, சேதமடைந்த சுவர்; அதுபோல சிக்ரு, ச்லேஷ்மாதக, அக்ஷ மரங்களிடையே, மேலும் ஜம்பூ (நாவல்) மற்றும் டும்பர (அத்தி) மரங்களிடையே உள்ள வாசஸ்தலம்—இவை குறைபாடுகளும் அசுப நிமித்தங்களுமாகக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 24

वटे च जीर्णप्राकारे खास्यहृत्कक्षजत्रुणि तालौ शङ्खे गले मूर्ध्नि चिवुके नाभिपादयोः

(இந்த பாதிப்பு) வடி/இடுப்புக் கூட்டு (groin) பகுதியில் மற்றும் பழைய காயத்தழும்பில்; வாயிலும் தொண்டையிலும், இதயப் பகுதியில், கக்கத்தில் மற்றும் கழுத்தெலும்பு (collar-bone) பகுதியில்; அண்ணத்தில், கன்னப்பக்க (temple) பகுதியில், கழுத்தில், தலையில், தாடையில், மேலும் நாபி மற்றும் பாதங்களில் உள்ளது।

Verse 25

दंशो ऽशुभः शुभो दूतः पुष्पहस्तः सुवाक् सुधीः लिङ्गवर्णसमानश् च शुक्लवस्त्रो ऽमलः शुचिः

கடித்த/குத்திய குறியுடன் வரும் தூதன் அசுபம். ஆனால் கையில் மலர்கள் ஏந்தி, நல்ல சொற்கள் பேசும், அறிவுடைய, உடல் இலக்கணமும் நிறமும் இயல்பாக ஒத்திசைவான, வெள்ளை ஆடை அணிந்த, மாசற்ற தூய தூதன் சுபம்.

Verse 26

अपद्वारगतः शस्त्री प्रमादी भूगतेक्षणः विवर्णवासाः पाशादिहस्तो गद्गदवर्णभाक्

அசுப வாசலில் நின்ற ஆயுதம் ஏந்தியவன், கவனமற்றவன், பார்வை தரையில் தாழ்ந்தவன்; நிறம்கெட்ட ஆடை அணிந்து, கையில் பாசம் முதலியவற்றை பிடித்து, தடுமாறும்/கரகரப்பான குரலில் பேசுவான்—இத்தகைய காட்சி அபசகுனம் ஆகும்।

Verse 27

शुष्ककाष्ठाश्रितः खिन्नस्तिलाक्तककरांशुकः आर्द्रवासाः कृष्णरक्तपुष्पयुक्तशिरोरुहः

அவன் உலர்ந்த விறகுகளருகே தங்க வேண்டும்; தவத்தால் சோர்ந்து அடக்கமாய் இருக்க வேண்டும்; எள்ளு-ஆலக்தக நிறம் பூசப்பட்ட கைகளும் ஆடையும் உடையவனாய்; ஈர ஆடை அணிந்து, தலைமுடியில் கருப்பு மற்றும் சிவப்பு மலர்களைச் சூட வேண்டும்।

Verse 28

कुचमर्दी नखच्छेदी गुदस्पृक् पादलेखकः सदंशमवलुप्तमिति ञ कण्ठशोषरुजान्त्रित इति ञ केशमुञ्ची तृणच्छेदी दुष्टा दूतास्तथैकशः

மார்பை அழுத்தும், நகங்களை வெட்டும், குதப்பகுதியைத் தொடும், அல்லது காலால் நிலத்தில் கோடு/கீறல் இழுக்கும் தூதியை; கடியடிச்சுவடு உள்ளவளையோ அல்லது தலைமுடி தழும்புத் தழும்பாக உதிர்ந்தவளையோ; தொண்டை வறட்சி, வலி, குடல்வலி ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்பட்டவளையோ—இத்தகையவளை அசுப (துஷ்டா) தூதியாக அறிய வேண்டும். மேலும் தலைமுடியைப் பறிப்பவளும் வீணாக புல் வெட்டுபவளும் அபசகுனத் தூதியே।

Verse 29

इडान्या वा वहेद्द्वेधा यदि दूतस्य चात्मनः आभ्यां द्वाभ्यां पुष्टयास्मान् विद्यास्त्रीपुन्नपुंसकान्

தூதரிலும் தன்னிலும் இடா அல்லது மற்றது (பிங்கலா) நாடி இருவகையாக ஓடினால், அந்த இரு ஓட்டங்களின் புஷ்டி-குறிகளால் வரவிருக்கும் அறிவு/பலன் பெண், ஆண் அல்லது நபுஞ்சகத் தன்மையுடையதா எனத் தீர்மானிக்க வேண்டும்।

Verse 30

दूतः स्पृशति यद्गात्रं तस्मिन् दंशमुदाहरेत् दूताङ्घ्रिचलनं दुष्ठमुत्थितिर्निश् चला शुभा

தூதர் எந்த அங்கத்தைத் தொடுகிறாரோ, அந்த இடமே கடி/காயம் ஏற்பட்டதாக அறிவிக்க வேண்டும். தூதரின் கால்கள் அசைவாக நடமாடுதல் அசுபம்; அசையாமல் உறுதியாக நிற்பது சுபம்।

Verse 31

जीवपार्श्वे शुभो दूतो दुष्टो ऽन्यत्र सम्मागतः जीवो गतागतैर् दुष्टः शुभो दूतनिवेदने

உயிருள்ளவரின் அருகில் சுபத் தூதர் தோன்ற, வேறிடத்தில் துஷ்டத் தூதர் சந்திக்கப்படின், வரவு-போக்குகளால் அந்த நபர் அசுபத்தால் பாதிக்கப்படுவதாகக் கொள்ளப்படும்; ஆனால் தூதரின் அறிவிப்பு/செய்தி சுபமாயின் அது சுபமே எனக் கருதப்படும்।

Verse 32

दूतस्य वाक् प्रदुष्टा सा पूर्वामजार्धनिन्दिता विभक्तैस्तस्य वाक्यान्तैर्विषर्निर्विषकालता

தூதனின் பேச்சு கெடுமாயின் அது ‘பூர்வாமஜார்த-நிந்திதா’ என்னும் குறையாக நிந்திக்கப்படுகிறது. மேலும் வாக்கிய முடிவில் தவறான சொற்பிரிப்பு ஏற்பட்டால் ‘விஷ–நிர்விஷ–காலதா’ குறை உண்டாகும்—அதாவது சொற்பிரிப்பு, உச்சரிப்பு-காலப் பிழையால் ‘விஷம்’ ‘நிர்விஷம்’ ஆகவோ மாறாகவோ ஆகிவிடுதல்.

Verse 33

आद्यैः स्वरैश् च काद्यश् च वर्गैर् भिन्नलिपिर्द्विधा स्वरजो वसुमान्वर्गी इतिक्षेपा च मातृका

ஆதி உயிரெழுத்துகளும் ‘க’ முதலான வர்க்கங்களும் கொண்டு எழுத்துமுறை (வர்ணமாலை) இருவகை எனக் கூறப்படுகிறது. மாத்ரிகை நான்கு வகையாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது—ஸ்வரஜா, வசுமான் (எட்டுவகை), வர்கீ (வர்க்கமிட்ட மெய்யெழுத்துகள்), மற்றும் இதி-க்ஷேபா (இறுதியில் சேர்க்கும் ‘இதி’ குறியீடு).

Verse 34

वाताग्नीन्द्रजलात्मानो वर्गेषु च चतुष्टयम् नपुंसकाः पञ्चमाः स्युः स्वराः शक्राम्बुयोनयः

மெய்யெழுத்து வர்க்கங்களில் முதல் நான்கு வரிசைகள் முறையே வாயு, அக்னி, இந்திர, ஜல இயல்புகளாகக் கூறப்படுகின்றன. ஐந்தாம் வரிசை நபுஂஸகமாகக் கருதப்படுகிறது. உயிரெழுத்துகள் ‘சக்ர, அம்பு, யோனி’ எனும் பெயர்களால் குறிக்கப்படுகின்றன.

Verse 35

दुष्टौ दूतस्य वाक्पादौ वाताग्नी मध्यमो हरिः प्रशस्ता वारुणा वर्णा अतिदुष्टा नपुंसकाः

தூதனுக்கு வாக்கும் பாதங்களும் (அவற்றின் குறியீடுகளும்) அசுபமாகக் கருதப்படுகின்றன. வாயு-அக்னி மேலோங்கிய நிறம் நடுத்தரம்; ஹரி (மஞ்சள்-பச்சை) நிறம் சிறப்பு; வாருண (நீர்மையுடைய) நிறமும் நன்று; ஆனால் நபுஂஸக (லிங்கமற்ற/இருலிங்க) தோற்றம் மிகுந்த அசுபம்.

Verse 36

प्रस्थाने मङ्गलं वाक्यं गर्जितं मेघहस्तिनोः प्रदक्षिणं फले वृक्षे वामस्य च रुतं जितं

புறப்படும் நேரத்தில் மங்களமான சொல், மேகங்களும் யானைகளும் இடிக்கும் போன்ற கர்ஜனை, வலப்புற (பிரதக்ஷிண) குறி, மரத்தில் கனிகள் இருப்பது, மேலும் இடப்புறத்திலிருந்து வரும் பறவைகளின் ஒலி—இவை அனைத்தும் நல்வரவும் வெற்றியையும் அளிக்கும் சகுனங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 37

शुभा गीतादिशब्दाः स्युरीदृशं स्यादसिद्धये अनर्थगीरथाक्रन्दो दक्षिणे विरुतं क्षुतम्

பாடல் முதலிய சுப ஒலிகள் நன்மை தருவன; ஆனால் அத்தகைய ஒலி சிலவேளை அசித்தியைச் சுட்டவும் পারে. அதுபோல அர்த்தமற்ற பேச்சு, அழுகை, வலது (தெற்கு) பக்கத்தில் கேட்கும் கூச்சல், அந்நேரத் தும்மல்—இவை அடையாமையின் நிமித்தங்கள்.

Verse 38

वेश्या क्षुतो नृपः कन्या गौर्दन्ती मुरजध्वजौ क्षीराज्यदधिशङ्खाम्बु छत्रं भेरी फलं सुराः

வெசியை, தும்மலை, அரசனை, கன்னியைக், பசுவை, யானையை, மிருதங்கமும் கொடியும், பால்-நெய்-தயிர், சங்கும் நீரும், குடை, பேரி, பழம், சுரா (மதுபானம்)—இவை இங்கு நிமித்தச் சின்னங்களாகக் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 39

तण्डुला हेम रुप्यञ्च सिद्धये ऽभिमुखा अमी सकाष्ठः सानलः कारुर्मलिनाम्बरभावभृत्

சித்தி பெற அரிசித் துகள்கள், பொன், வெள்ளி ஆகியவை சாதகர்/கிரியைக்கு எதிரே வைக்கப்பட வேண்டும். மேலும் விறகும் நெருப்பும் கொண்டு வரும், மாசடைந்த ஆடை அணிந்த (அலங்காரமற்ற) கைவினைஞனும் சுப நிமித்தமாகக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 40

गलस्थटङ्गो गोमायुगृध्रोलूककपर्दिकाः तैलं कपालकार्पासा निषेधे भस्म नष्टये

தடுப்பு/பிரதிகாரத்திற்காக கலஸ்தடங்க, கோமயம், கழுகு, ஆந்தை, கபர்திகா ஆகியவற்றுடன் தயாரித்த எண்ணெய்; மேலும் கபாலம் (எலும்பு) மற்றும் பருத்தியுடன்—இது பஸ்ம (தீங்கு தரும் தாக்கம்) நீக்க விதியாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 41

विषरोगाश् च सप्त स्युर्धातोर्धात्वन्तराप्तितः विषदंशो ललाटं यात्यतोनेत्रं ततौ सुखम् आस्याच्च वचनीनाड्यौ धातून प्राप्नोति हि क्रमात्

விஷ நோய்கள் ஏழு எனக் கூறப்படுகின்றன; விஷம் ஒரு தாதுவிலிருந்து மற்றொரு தாதுவிற்கு செல்வதால் அவை உண்டாகின்றன. கடித்த இடத்தின் தாக்கம் முதலில் நெற்றிக்குச் சென்று, பின்னர் கண்களுக்குச் சென்று, அதன் பின் ஓரளவு நிவாரணம் உண்டாகிறது. பின்னர் வாயிலிருந்து வாக்கு நாடிகளுக்குச் சென்று, வரிசையாக தாதுக்களை அடைகிறது.