Adhyaya 287

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गजचिकित्सा नाम षडशीत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ सप्ताशीत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अश्ववाहनसारः धन्वन्तरिर् उवाच अश्ववाहनसारञ्च वक्ष्ये चाश्वचिकित्सनम् वाजिनां संग्रहः कार्यो धर्मकमार्थसिद्धये

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் 'யானை மருத்துவம்' என்ற 286-வது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது 'குதிரை சவாரி சாரம்' என்ற 287-வது அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. தன்வந்திரி கூறினார்: 'குதிரை சவாரியின் சாராம்சத்தையும், குதிரை மருத்துவத்தையும் விவரிக்கிறேன். தர்மம், காமம் மற்றும் அர்த்தம் ஆகியவற்றை அடைவதற்காக குதிரைகளை பராமரிக்க வேண்டும்.'

Verse 2

अश्विनी श्रणं हस्तं उत्तरात्रितयन्तथा नक्षत्राणि प्रशस्तानि हयानामादिवाहने

அஸ்வினி, திருவோணம் (ஸ்ரவணம்), ஹஸ்தம் மற்றும் மூன்று உத்திர நட்சத்திரங்கள் (உத்திரம், உத்திராடம், உத்திரட்டாதி) ஆகியவை குதிரைகளை முதன்முதலில் சவாரி செய்வதற்கு உகந்தவையாகும்.

Verse 3

हेमन्तः शिशिरश् चैव वसन्तश्चाश्ववाहने ग्रीष्मेशरदि वर्षासु निषिद्धं वाहनं हये

ஹேமந்தம், சிசிரம் மற்றும் வசந்த காலங்கள் குதிரை சவாரிக்கு ஏற்றவை; ஆனால் கோடை (கிரீஷ்மம்), சரத் மற்றும் மழைக்காலங்களில் (வர்ஷம்) குதிரை சவாரி செய்வது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

Verse 4

तीव्रैर् न च परैर् दण्डैर् अदेशे न च ताडयेत् कीलास्थिसंकुले चैव विषमे कण्टकान्विते

ஆணிகள், எலும்புத் துண்டுகள் நிறைந்த, மேடு பள்ளமான அல்லது முட்கள் நிறைந்த தகாத இடங்களில் குதிரையை கடுமையாகத் தண்டிக்கவோ அடிக்கவோ கூடாது.

Verse 5

वालुकापङ्गसंच्छन्ने गर्तागर्तप्रदूषिते अचित्तज्ञो विनोपायैर् वाहनं कुरुतेतु हः

நிலம் மணலும் சேறும் மூடி, குழிகள் பள்ளங்களால் அபாயமாக இருக்கையில், உரிய வழிமுறைகள் இன்றி அங்கேயே வாகனத்தை ஓட்ட முயலும் மந்தபுத்தியான் மூடன் ஆவான்।

Verse 6

स वाह्यते हयेनैव पृष्ठस्थः कटिकां विनाअप्_२८७००६अब्छन्दं विज्ञापयेत् कोपि सकृती धीमतां वरः

அவன் குதிரையாலேயே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்—சேணம் இன்றி குதிரையின் முதுகில் அமர்ந்தவனாக; அதுபோல அறிவாளிகளில் சிறந்த திறமையாளர் ஒருவன் உடனே சந்தஸ்ஸை (யாப்பை) அறியச் செய்து விளக்க முடியும்।

Verse 7

अभ्यासादभियोगाच्च विनाशास्त्रं स्ववाहकः स्नातस्य प्रङ्मुखस्याथ देवान् वपुषि योजयेत्

மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சியும் ஒருமுகப் பயன்பாடும் கொண்டு, தன் சாதனம்/வாகனத்தைத் தானே தாங்கிய சாதகர், வினாசாஸ்திரப் பயன்பாட்டிற்காக நீராடி கிழக்குநோக்கி நின்று, தெய்வங்களைத் தன் உடலில் ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 8

प्रणवादिनमोन्तेन स्ववीजेन यथाक्रमम् ब्रह्मा चित्ते वले विष्णुर्वैनतेयः पराक्रमे

பிரணவம் (ஓம்) தொடங்கி ‘நமः’ என முடியும் மந்திரத்தில், தன் பீஜாக்ஷரத்தை வரிசைப்படி இணைத்து—சித்தத்தில் பிரம்மா, பலத்தில் விஷ்ணு, பராக்கிரமத்தில் வைநதேயன் (கருடன்) நிறுவப்பட வேண்டும்।

Verse 9

पार्श्वे रुद्रा गुरुर्बुद्धौ विश्वेदेवाथ मर्मसु दृगावर्ते दृशीन्द्वर्कौ कर्णयोरश्विनौ तथा

பக்கங்களில் ருத்ரர்கள் உறைகின்றனர்; புத்தியில் குரு (பிருஹஸ்பதி) உறைகிறார். மர்மஸ்தானங்களில் விஷ்வேதேவர்கள்; கண்களின் மூலை/சுழல் இடங்களில் த்ரிஷீ மற்றும் இந்திரன்; மேலும் இரு காதுகளில் அஷ்வின்கள் உறைகின்றனர்।

Verse 10

जठरे ऽग्निः स्वधा स्वेदे वग्जिह्वायां जवे ऽनिलः पृष्ठतो नाकपृष्ठस्तु खुराग्रे सर्वपर्वताः

வயிற்றில் அக்னியைத் தியானிக்க; வியர்வையில் ஸ்வதா; நாவில் வாக்; வேகத்தில் அனிலன். பின்னால் ‘நாகப்ருஷ்டம்’; குதிரைக் குளம்பின் முனையில் எல்லாப் பர்வதங்களும் உள்ளன எனக் கருதுக.

Verse 11

ताराश् च रोमकूपेषु हृदि चान्द्रमसी कला तेजस्यग्नीरतिः श्रोण्यां ललाटे च जगत्पतिः

உடலின் ரோமகூபங்களில் நட்சத்திரங்களைத் தியானிக்க; இதயத்தில் சந்திரகலை; தேஜஸில் அக்னீரதி; மேலும் இடுப்பிலும் நெற்றியிலும் ஜகத்பதி இருப்பதாகக் கருதுக.

Verse 12

ग्रहाश् च हेषिते चैव तथैवोरसि वासुकिः उपोषितो ऽर्चयेत् सादी हयं दक्षश्रुतौ जपेत्

அசுப ஹேஷிதம் (குதிரை ஹின்ஹினை) கிரகப் பாதிப்பைக் குறிக்கும்; அதுபோல மார்பில் துன்பம் வந்தால் அது வாசுகியுடன் தொடர்புடையது. உபவாசம் இருந்து உரிய தெய்வத்தை அர்ச்சிக்க; ‘சாதீ’ எனும் நிலையிலோ வலது காதில் ஹயக்ரீவ மந்திரத்தை ஜபிக்க.

Verse 13

हय गन्धर्वराजस्त्वं शृणुष्व वचनं गम गन्धर्वकुलजातस्त्वं माभूस्त्वं कुलदूषकः

ஹே ஹயா, கந்தர்வராஜனே! என் சொற்களை கேட்டு விலகிச் செல். நீ கந்தர்வகுலத்தில் பிறந்தவன்; உன் குலத்தை மாசுபடுத்தாதே.

Verse 14

द्विजानां सत्यवाक्येन सोमस्य गरुडस्य च रुद्रस्य वरुणस्यैव पवनस्य बलेन च

த்விஜர்களின் சத்தியவாக்கின் வலத்தாலும், மேலும் சோமன், கருடன், ருத்ரன், வருணன், பவனன் (வாயு) ஆகியோரின் பலத்தாலும் (இது நிறைவேறுக).

Verse 15

हुताशनस्य दीप्त्या च स्मर जातिं तुरङ्गम स्मर राजेन्द्रपुत्रस्त्वं सत्यवाक्यमनुस्मर

ஹுதாசனன் (அக்னி) ஒளியால், ஓ குதிரையே, உன் உண்மைப் பிறப்பை நினை. நீ அரசாதிராஜனின் புதல்வன்; சொல்லப்பட்ட சத்தியவாக்கை மீண்டும் மீண்டும் மனத்தில் வைத்திரு.

Verse 16

कणिकां विनेति क , ञ च स्मर त्वं वारुणीं कन्यां स्मर त्वं कौस्तुभं मणिं क्षिरोदसागरे चैव मथ्यमाने सुरासुरैः

‘க’ மற்றும் ‘ஞ’ என்ற எழுத்துகளை மாசு நீக்கும் என நினை; வாருணி கன்னியையும் நினை; கௌஸ்துப மணியையும் நினை—தேவர்கள், அசுரர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது அவை தோன்றின.

Verse 17

तत्र देवकुले जातः स्ववाक्यं परिपालय कुले जातस्त्वमश्वानां मित्रं मे भव शास्वतम्

நீ அங்கே தேவகுலத்தில் பிறந்தவன்; ஆகவே உன் சொந்த வாக்குறுதியை காக்க. குதிரைகளின் குலத்தில் பிறந்த நீ என் நிலையான நண்பனாக இரு.

Verse 18

शृणु मित्र त्वमेतच्च सिद्धो मे भव वाहन विजयं रक्ष माञ्चैव समरे सिद्धिमावह

நண்பனே, என் இச்சொல்லைக் கேள்; வாகனமே, எனக்காகச் சித்தனாகு. என் வெற்றியைப் பாதுகாப்பாய்; போரில் என்னையும் காப்பாய்; எனக்கு சித்தியை அருள்வாய்.

Verse 19

तव पृष्ठं समारुह्य हता दैत्याः सुरैः पुरा अधुना त्वां समारुह्य जेष्यामि रिपुवाहिनीं

உன் முதுகில் ஏறி தேவர்கள் பழங்காலத்தில் தைத்தியர்களை அழித்தனர்; இப்போது உன்மேல் ஏறி நான் பகைவர் படையை வெல்வேன்.

Verse 20

कर्णजापन्ततः कृत्वा विमुह्य च तथा प्यरीन् पर्यानयेद्धयं सादी वहयेद्युद्धतो जयः

பகைவரின் காதருகே மெல்லிய ஏமாற்றுக் கৌশலைச் செய்து அவர்களை மயக்கி, குதிரை வீரன் குதிரையைச் சுழற்றி திருப்ப வேண்டும்; போரைக் கடந்து நடத்தினால் வெற்றி உண்டாகும்।

Verse 21

सञ्जाताः स्वशरीरेण दोषाः प्रायेण वाजिनां हन्यन्ते ऽतिप्रयत्नेन गुणाः सादिवरैः पुनः

குதிரையின் உடலிலிருந்தே எழும் குறைகள் பெரும்பாலும் கடுமையான திருத்த முயற்சியால் நீங்கும்; அதன் நற்குணங்கள் சிறந்த பயிற்றுவிப்போர்/சவாரியாளரால் மீண்டும் நிலைபெறும்।

Verse 22

सहजा इव दृश्यन्ते गुणाः सादिवरोद्भवाः नाशयन्ति गुणानन्ये सादिनः सहजानपि

சிறந்த சவாரி/பயிற்றுவிப்போரால் உருவாகும் (அடைந்த) குணங்கள் கூட இயல்பானவை போலத் தோன்றும்; ஆனால் வேறு சவாரியாளர் எதிர்முறையில் அவ்வடைந்த குணங்களால் பிற குணங்களை, உண்மையான இயற்கைக் குணங்களையும் கூட அழித்துவிடுவர்।

Verse 23

गुणानेको विजानाति वेत्ति दोषांस् तथापरः धन्यो धीमान् हयं वेत्ति मन्दधीः

ஒருவன் நற்குணங்களை அறிகிறான்; மற்றொருவன் குறைகளை அறிகிறான். இரண்டையும் அறிந்த அறிவாளி பாக்கியவன்; மந்தபுத்தியோ எதையும் அறியான்।

Verse 24

अकर्मज्ञो ऽनुपायज्ञो वेगासक्तो ऽतिकोपनः घनदण्डरतिच्छिद्रे यः ममोपि न शस्यते

சரியான செயலை அறியாதவன், உபாயம் அறியாதவன், அவசர வேகத்தில் பற்றுள்ளவன், மிகக் கோபமுடையவன், கடும் தண்டனையில் விருப்பமுடையவன், குறைபாடுகளைத் தேடி பயன்படுத்துபவன்—அத்தகையவன் எனாலும் பரிந்துரைக்கப்படமாட்டான்।

Verse 25

उपायज्ञो ऽथ चित्तज्ञो विशुद्धो दोषनाशनः गुणार्जनपरो नित्यं सर्वकर्मविशारदः

அவர் யாகத்தின் உபாயங்களிலும் முறைகளிலும் தேர்ந்தவர்; மனமும் நோக்கமும் அறிந்தவர்; தூயவர், குற்றநாசகர். எப்போதும் நற்குணச் சேர்க்கையில் ஈடுபட்டு, எல்லா சடங்கு-கிரியைகளிலும் வல்லவர்.

Verse 26

प्रग्रहेण गृहीत्वाथ प्रविष्टो वाहभूतलम् सव्यापसव्यभेदेन वाहनीयः स्वसादिना

பின்னர் கட்டுப்பாட்டுக் கயிற்றை (லாகாம்) பிடித்து வாகனத்தின் முதுகில் ஏறி, தன் அமர்வும் கையாளுதலும் பொருந்த இடது-வலது வேறுபாட்டின்படி வாகனத்தை நடத்தி கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 27

तथासुरनिति ज , ञ , ट च सह जाताः शरीरेणेति ञ आरुह्य सहसा नैव ताड्नीयो हयोत्तमः ताडनादुभयमाप्नोति भयान्मोहश् च जायते

இவ்வாறு (அறிகுறிகளை) உணர்ந்து—குதிரையின் உடலில் கூறிய குறிகள் தோன்றினால்—ஏறியவுடன் சிறந்த குதிரையை திடீரென அடிக்கக் கூடாது. அடித்தால் இருவகை தீங்கு உண்டாகும்; பயத்தால் மயக்கம் (கட்டுப்பாடு இழப்பு)வும் பிறக்கும்.

Verse 28

प्रातः सादी प्लुतेनैव वल्गामुद्धृत्य चालयेत् मन्दं मन्दं विना नालं धृतवल्गो दिनान्तरे

காலையில் சவாரி சிறு துள்ளலுடன் கட்டுப்பாட்டுக் கயிற்றை உயர்த்தி குதிரையை இயக்க வேண்டும். மெதுவாக மெதுவாக—நாலம்/குளம்பால் அடிக்காமல்—கயிற்றைப் பிடித்தபடி, நாள் முடிவில் மீண்டும் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 29

प्रोक्तमाश्वसनं सामभेदो ऽश्वेन नियोज्यते कषादिताड्नं दण्डो दानं कालसहिष्णुता

முதல் उपायமாக ‘ஆஶ்வாசனம்’ (ஆறுதல்) கூறப்பட்டுள்ளது. தூதன் மூலம் ‘சாம’ மற்றும் ‘பேத’ முறைகள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். சாட்டையால் அடித்தலும் தண்டனை விதித்தலும் ‘தண்ட’; பரிசளித்தல் ‘தான’; உரிய காலம் வரை பொறுமை காத்தல் ‘கால-சஹிஷ்ணுதா’.

Verse 30

पर्वपूर्वविशुद्धौ तु विदध्यादुत्तरोत्तरम् जिह्वातले विनायोगं विदध्याद्वाहने हये

படிப்படியாகச் சுத்திகரிக்கும் போது, முன்விதிக்குப் பின் பின்விதியைத் தொடர்ந்து முறையே செய்ய வேண்டும். நாவின் கீழ்ப்பகுதியில் விதிக்கப்பட்ட பயன்பாட்டைச் செய்து, வாகனமாக—அதாவது குதிரையை ஊடகமாகக் கொண்டு—அதே மருந்தை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 31

गुणेतरशतां वल्गां सृक्कण्या सह गाहयेत् विस्मार्य वाहनं कुर्याच्छिथिलानां शनैः शनैः

பல பட்டைகளுள்ள கடிவாளமும் கன்னப்பட்டையும் உடன் குதிரையைப் பயிற்சியில் ஈடுபடுத்த வேண்டும். பின்னர் கட்டுப்பாடுகளை மெதுவாகத் தளர்த்தி, அதன் அச்சம்/எதிர்ப்பை மறக்கச் செய்து, சவாரிக்குப் பழக்க வேண்டும்.

Verse 32

हयं जिह्वाङ्गमाहीने जिह्वाग्रन्थिं विमोचयेत् गाटतां मोचयेत्तावद्यावत् स्तोभं न सुञ्चति

நாவின் உறுப்பில் குறைபாடு உள்ள குதிரைக்கு நாவுக் கட்டு (frenulum) தளர்த்தி/விடுவிக்க வேண்டும். ‘ஸ்தோப’ எனும் தடுமாற்ற ஒலி வராத வரை நாவின் இறுக்கத்தைத் தொடர்ந்து நீக்க வேண்டும்.

Verse 33

कुर्याच्छतमुरस्त्राणमविलालञ्च मुञ्चति ऊर्धाननः स्वभाद्यस्तस्योरस्त्राणमश्लथम्

அவன் நூறு அடுக்குகளான மார்புக் கவசம் (உரஸ்த்ராணம்) செய்து, அதைத் தளர்வின்றி கட்டி/விடுவான். முகத்தை உயர்த்தி, தன் வாத்தியத்தை முழக்கி, அவனது மார்புக் கவசம் உறுதியாகத் தளராததாக இருக்கும்.

Verse 34

विधाय वाहयेद्दृष्ट्या लीलया सादिसत्तमः तस्य सव्येन पूर्वेण संयुक्तं सव्यवल्गया

இவ்வாறு அமைத்து, சிறந்த குதிரை வீரன் வெறும் பார்வையாலேயே, எளிய லீலைப் போல் குதிரையை இயக்க வேண்டும். அதன் இடது முன்பக்கம் இடது கடிவாளத்துடன் இணைந்து ஒத்திசைவாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 35

यः कुर्यात्पश्चिमं पादं गृहीतस्तेन दक्षिणः क्रमेणानेन यो सेवां कुरुते वामवल्गया

மேற்கு பக்கப் பாதத்தைப் பின்னே இழுப்பவன், அதனால் பிடிக்கப்பட்டவனாய் வரிசையாக வலப்புறம் நகர்கிறான்; மேலும் இவ்வரிசையில் சேவை செய்பவன் வாமாவர்த்தமாக—மங்களமான தக்ஷிணாவர்த்தத்திற்கு எதிராக—செய்கிறான்।

Verse 36

पादौ तेनापि पादः स्याद्गृहीतो वाम एव हि अग्रे चेच्चरणे त्यक्ते जायते सुदृढासनं

அதே முறையில் பாதங்களைப் பற்ற வேண்டும்; உண்மையில் முதலில் இடப்பாதமே பற்றப்பட வேண்டும். பாதத்தை முன்னே விடுத்து (நிலைப்படுத்தி) வைத்தால் மிக உறுதியான ஆசனம் உண்டாகும்।

Verse 37

यौ हृतौ दुष्करे चैव मोटके नाटकायनं सव्यहीनं खलीकारो हनेन गुणने तथ

‘யௌ’ மற்றும் ‘ஹ்ருதௌ’ என்ற சொற்கள் ‘கடினமான செயல்’ என்ற பொருளில் பயன்படுகின்றன. ‘மோடக’ என்பது நாடகாயன (நாடகப் பகுதி/பாடம்) என்பதற்கான பெயர். ‘சவ்யஹீனன்’ என்பவன் ‘கலீகாரன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். அதுபோல ‘ஹனேன’ என்பது ‘எண்ணல்/கணக்கிடல்’ (குணன) பொருளில் வரும்।

Verse 38

स्वहावं हि तुरङ्गस्य मुखव्यावर्तनं पुरः न चैवेत्थं तुरङ्गाणां पादग्रहणहेतवः

குதிரை தன் முகத்தை முன்னோக்கித் திருப்புவது அதன் இயல்பே; அந்நிலையில் குதிரையின் கால்களைப் பிடித்து (அல்லது கட்டுப்படுத்த) இதை காரணமாகக் கொள்ள முடியாது।

Verse 39

विश्वस्तं हयमालोक्य गाढमापीड्य चासनं रोकयित्वा मुखे पादं ग्राह्यतो लोकनं हितं

குதிரை நம்பிக்கையுடன் இருப்பதைப் பார்த்து ஆசனம் (சேணம்) உறுதியாக அழுத்த வேண்டும்; அதை கட்டுப்படுத்தி முகத்தருகே முன்காலைக் பிடித்து பரிசோதிக்க வேண்டும்—இந்த ஆய்வு நன்மை தரும்।

Verse 40

गाढमापीड्य रागाभ्यां वल्गामाकृष्य गृह्यते तद्वन्धनाद् युग्मपादं तद्वद्वक्वनमुच्यते

இரு ராகங்களையும் உறுதியாக அழுத்தி, வல்காவை பின்னே இழுத்தால் குதிரை தடுக்கப்பட்டு கட்டுப்பாட்டில் வரும். இவ்வாறு கட்டுவதால் அதன் இரு முன்கால்கள் அடக்கப்படுகின்றன; அதுபோன்ற கட்டுப்படுத்தும் கட்டளையே ‘வக்வனம்’ எனப்படும்.

Verse 41

संयोज्य वल्गया पादान् वल्गामामोच्य वाञ्छितम् वाह्यपार्ष्णिप्रयोगात्तु यत्र तत्ताडनं मतम्

வல்காவின் மூலம் குதிரையின் கால்களை ஒழுங்காக இணக்கப்படுத்தி, பின்னர் விருப்பத்திற்கேற்ப வல்காவை தளர்த்துவர். வெளிப்புற குதிகால் பயன்பாட்டால் கட்டுப்பாடு ஏற்படும் செயல் ‘தாடனம்’ (திருத்தும் ஓட்ட உதவி) எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 42

प्रलयाविप्लवे ज्ञात्वा क्रमेणानेन बुद्धिमान् मोटनेन चतुर्थेन विधिरेष बिधीयते

பிரளயக் காலத்தில் ஏற்படும் கலக்கத்தை அறிந்து, அறிவுடையவன் இதே வரிசையில் செயல்பட வேண்டும். நான்காவது முறையான ‘மோடனம்’ மூலம் இவ்விதி நிறைவேற்றப்படுகிறது.

Verse 43

नाधत्ते ऽधश् च पादं यो ऽश्वो लघुनि मण्डले मोटनोद्वक्कनाभ्यान्तु ग्राहयेत् पादमीशितं

சிறிய வட்டப் பயிற்சியில் குதிரை குளம்பை கீழே சரியாக வைக்காவிட்டால், நாபிப் பகுதியருகிலுள்ள ‘மோடனம்’ மற்றும் ‘உத்வக்க’ இடங்களில் பிடித்து வழிநடத்தி, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட குளம்பை பதியச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

वटयित्वासने गाटं मन्दमादाय यो ब्रजेत् ग्राह्यते संग्रहाद्यत्र तत्संग्रहणमुच्यते

கட்டு/பட்டையை சுருட்டி திண்டுபோல் செய்து ஆசனம்/அடிப்பகுதியில் வைத்து, உறுதியான ஆனால் மென்மையான பிடிப்புடன் நகர்த்தினால்—அந்தப் பிடிப்பால் உறுப்புப் பகுதி நிலைபெற்று பாதுகாக்கப்படும் இடத்தில்—அச்செயல் ‘ஸங்க்ரஹணம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 45

हत्वा पर्श्वे प्रहारेण स्थानस्थो व्यग्रमानसम् वल्गामाकृष्य पादेन ग्राह्यकण्टकपायनम्

இடத்தில் உறுதியாக நின்று பக்கத்தில் அடித்து (குதிரை/எதிரி) மனத்தைச் சலிக்கச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் காலால் கடிவாளத்தை இழுத்து, முட்கள்போல் தடையுடன் பாய்ந்து ஓடுவதைப் பிடித்து அடக்க வேண்டும்।

Verse 46

उत्थितो यो ऽङ्घ्रणानेन पार्ष्ण्निपादात्तुरङ्गमः गृह्यते यत् खलीकृत्य खलीकारः स चेष्यते

எழுந்து நின்ற குதிரையை குதிகால்‑கால் அழுத்தத்தால் அடக்கி, ‘களீ’ (பிட்/கர்ப்) ஏற்கச் செய்து பிடித்தால், அது ‘களீகார’ எனப்படும்; அது நடத்தத் தக்க குதிரை.

Verse 47

गतित्रये पियः पादमादत्ते नैव वाञ्छितः हत्वा तु यत्र दण्डेन ग्राह्यते गहनं हि तत्

மூன்று வகை நடைமுறைகளில் (நியாயத் தீர்ப்பில்) குற்றவாளிக்கு நான்கில் ஒரு பங்கு மட்டுமே கிடைக்கும்; அவன் விரும்பியது அல்ல. ஆனால் கொலை செய்த பின்னும் தண்டத்தால் தீர்க்க வேண்டிய வழக்கு மிகக் கடினமானது.

Verse 48

खलीकृत्य चतुष्केण तुरङ्गो वल्गयान्यया उच्छास्य ग्राह्यते ऽन्यत्र तत्स्यादुच्छासनं पुनः

நான்கு வகை உபகரணங்களால் ‘களீ’ அணிவித்து, குதிரையை வேறு கடிவாள்/கயிறால் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். மேலும் அதைச் சுவாசம் வெளியேற்றச் (உச்சாசம்/சினோர்ட்) செய்து வேறு பிடிப்பில் பிடித்தால், அதுவே மீண்டும் ‘உச்சாசனம்’ எனப்படும்.

Verse 49

भठकालाद्यनुत्पादमिति ज बाह्यपार्श्वे प्रयोगात्त्विति ख वण्टयित्वासने इति ख ग्राहकण्टकपायनमिति ख स्वभावं बहिरस्यन्तं तस्यां दिशि पदायनं नियोज्य ग्राहयेत्तत्तु मुखव्यापर्तनं मतम्

எதிரி இயல்பாக வெளிப்புறம் தள்ளிச் செல்லுமாயின், அதே திசையில் ‘பாதாயனம்’ (காலடி முன்னேற்றம்) செலுத்தி அவனைப் பிடிக்க வேண்டும்; இதுவே ‘முக-வ்யாபர்த்தனம்’—முகம்/தலையைத் திருப்பி கட்டுப்படுத்துதல்—என்று கருதப்படுகிறது.

Verse 50

ग्राहयित्वा ततः पादं त्रिविधासु यथाक्रमम् साधयेत् पञ्चधारासु क्रमशो मण्डलादिषु

பின்னர் ‘பாதம்’ என்பதை மும்முறை அமைப்புகளில் முறையாக நிலைநிறுத்தி, மண்டலம் முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கி ஐந்து தாரைகளில் வரிசையாக சாதனையை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 51

आजनोर्धाननं वाहं शिथिलं वाहयेत् सुधीः अङ्गेषु लाघवं यावत्तावत्तं वाहयेद्धयं

அறிவுடையவன் முழங்கால்களுக்கு மேல்பகுதியை தளர்வாக வைத்து மென்மையாக சவாரி செய்ய வேண்டும்; அங்கங்களில் லாகவம் (இலகுத்தன்மை) தோன்றும் வரை மட்டுமே குதிரையை நடத்த வேண்டும்।

Verse 52

मृदुः स्कन्धे लघुर्वक्त्रे शिथिलः सर्वसन्धिषु यदा ससादिनो वश्यः सङ्गृह्णीयात्तदा हयं

குதிரை தோள்களில் மென்மையாகவும், வாயில் (கடிவாள ஏற்றத்தில்) இலகுவாகவும், எல்லா மூட்டுகளிலும் தளர்வாகவும் இருந்து, சவாரியின் உதவிக்குறிகளுக்கு கட்டுப்படும்போது—அக்குதிரையை ‘சங்க்ரஹம்’ செய்து கட்டுப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 53

न त्यजेत् पश्चिमं पादं यदा साधुर्भवेत्तदा तदाकृष्टिर्विधातव्या पाणिभ्यामिह बल्गया

பின்பாதம் நன்றாக நிலைபெற்றிருக்கும் போது அதை விடக்கூடாது; அச்சமயம் ‘பல்கயா’ முறையில் இரு கைகளாலும் இழுத்து உள்ளே கொண்டுவரும் செயல் (ஆக்ருஷ்டி) செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

तत्रत्रिको यथा तिष्ठेदुद्ग्रीवोश्वः समाननः धरायां पश्चिमौ पादौ अन्तरीक्षे यदाश्रयौ

அங்கே குதிரை ‘த்ரிக’ நிலைப்பாட்டில் நிற்க வேண்டும்—கழுத்து உயர்ந்து, தலை சமமாக; இரு பின்பாதங்கள் தரையில் இருந்து, முன்பாதங்கள் ஆகாயத்தில் தாங்கப்பட்டதுபோல் (இலகுவாக/உயர்ந்து) இருக்க வேண்டும்।

Verse 55

तदा सन्धरणं कुर्याद्गाठवाहञ्च मुष्टिना सहसैवं समाकृष्टो यस्तुरङ्गो न तिष्ठति

அப்போது உறுதியான கட்டுப்பாட்டைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கைய்முத்தியால் கடிவாளம்/பட்டாவையும் இறுக்கமாகப் பிடிக்க வேண்டும்; அப்படிச் செய்தால் குதிரை திடீரென இழுக்கப்பட்டாலும் நின்று விடாது।

Verse 56

शरीरं विक्षिपन्तञ्च साधयेन्मण्डलभ्रमैः क्षिपेत् स्कन्धञ्च यो वाहं स च स्थाप्यो हि वल्गया

உடலை வீசி அலைக்கழிக்கும் எதிரியை மண்டல-ப்ரமம் (வட்டச் சுழற்சி) மூலம் அடக்க வேண்டும். மேலும் தோளில் தூக்கி எறிவோனை ‘வல்கா’ (திடீர் தாவல்/பாய்ச்சி) மூலம் கட்டுப்படுத்தி நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 57

गोमयं लवणं मूत्रं क्वथितं मृत्समन्वितम् अङ्गलेपो मक्षिकादिदंशश्रमविनाशनः

சாணம், உப்பு, கோமூத்திரம் ஆகியவற்றை காய்ச்சி மண்ணுடன் கலந்து செய்யும் உடல்-லேபம், ஈக்கள் முதலியவற்றின் கடி/குத்து விளைவையும் களைப்பையும் நீக்கும்।

Verse 58

मध्ये भद्रादिजातीनां मण्डो देयो हि सादिना दर्शनं भोततीक्षस्य निरुत्साहः क्षुधा हयः

பத்ரா முதலிய இனக் குதிரைகளுக்கு மதிய வேளையில் சவாரி செய்பவர் மெல்லிய மாந்தம் (கஞ்சி/நீர்க்கஞ்சி) அளிக்க வேண்டும். மந்தமான தோற்றம், உற்சாகக் குறைவு, பசி—இவை குதிரையின் (பலவீன) நிலையின் அறிகுறிகள்।

Verse 59

यथा वश्यस् तथा शिक्षा विनश्यन्त्यतिवाहिताः अवाहिता न मिध्यन्ति तुङ्गवक्त्रांश् च वाहयेत्

குதிரை எவ்வளவு அடக்கமாக இருக்கிறதோ அதற்கேற்ப பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்; அளவுக்கு மீறி ஓட்டினால் ஒழுக்கம் கெடும். அதிகமாகத் துரத்தாமல் இருந்தால் அவை வழிதவறாது; ஆகவே வலிமையான வாய்மையுள்ள, உயர்ச் சுபாவக் குதிரைகளையும் முறையாகச் செலுத்தி (பயிற்சி அளித்து) பழக்க வேண்டும்।

Verse 60

सम्पीड्य जानुयुग्मेन स्थिरमुष्टिस्तुरङ्गमं गोमूत्राकुटिला वेणी पद्ममण्डलमालिका

இரு முழங்கால்களாலும் உறுதியாக அழுத்தி, கைத்தடுப்பு (முஷ்டிப் பிடி) நிலையாக வைத்து குதிரையை நடத்த வேண்டும். மயிர் வேணியின் வகைகள்—‘கோமூத்ராகுடில’ (பாம்பு வளைவு), ‘குண்டலித’, ‘பத்மமண்டல’, ‘மாலிகா’।

Verse 61

पञ्चोलूखलिका कार्या गर्वितास्ते ऽतिकीर्तिताः संक्षिप्तञ्चैव विक्षिप्तं कुञ्चितञ्च यथाचितम्

‘ஒலூகலிகா’ எனப்படும் ஐந்து வகைகள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; அவற்றில் ‘கர்விதா’ மிகப் புகழ்பெற்றதாக கூறப்படுகிறது. அவற்றின் நிலைகள்—சங்க்ஷிப்த, விக்ஷிப்த, குஞ்சித, மற்றும் யதாசித (ஏற்றவாறு).

Verse 62

वल्गितावल्गितौ चैव षोटा चेत्थमुदाहृतम् वीथीधनुःशतं यावदशीतिर् नवतिस् तथा

‘வல்கித’ மற்றும் ‘அவல்கித’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன; ‘ஷோடா’ என்பதும் இவ்வாறே கூறப்படுகிறது. ‘வீதீ’ என்ற அளவு நூறு தனுசு வரை; அதுபோல எண்பது, தொண்ணூறு அளவுகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

Verse 63

भद्रः सुसाध्यो वाजी स्यान्मन्दो दण्डैकमानसः मृगजङ्घो मृगो वाजी सङ्कीर्णस्तत्समन्वियात्

‘பத்ர’ குதிரை எளிதில் பயிற்றுவிக்கப்படுவது. ‘மந்த’ குதிரையின் மனம் தண்டம் (சாட்டை) மீதே நிலைத்து, தண்டனையால் மட்டுமே நடக்கும். ‘மிருகஜங்க’ (மான்-கால்) என்பது ‘மிருக’ வகை குதிரை; ‘சங்கீர்ண’ வகை இவ்வியல்புகளின் கலவையென அறிய வேண்டும்.

Verse 64

शर्करामधुलाजादः सुगन्धो ऽश्वः शुचिर्द्विजः तेजस्वी क्षत्रियश्चाश्बो विनीतो बुद्धिमांश् च यः

சர்க்கரை, தேன், லாஜ (வறுத்த நெல்) ஆகியவற்றால் உண்டான இனிய படையல் போல், நறுமணமுடையவன்; குதிரையாகவும், தூய்மையுடையவனாகவும், ‘த்விஜ’ (பிராமணன்) ஒப்பாகவும்; ஒளிமிக்கவனாக, ‘க்ஷத்ரிய’ ஒப்பாகவும்; மேலும் பணிவும் அறிவும் உடையவனாக இருப்பவன்—இவை மங்களமான பெயர்கள்/லட்சணங்கள் என கூறப்பட்டன.

Verse 65

शूद्रो ऽशुचिश् चलो मन्दो विरूपो विमतिः खलः वल्गया धार्यमाणो ऽश्वो लालकं यश् च दर्शयेत्

அசுத்தன், நிலையற்றவன், மந்தன், விகார உருவம் உடையவன், தவறான தீர்மானம் கொண்டவன், தீயவன் ஆகிய சூத்ரன்; மேலும் கட்டுப்பாட்டுக் கயிற்றால் அடக்க வேண்டிய குதிரை, வாயில் நுரை/உமிழ்நீர் சொட்டக் காட்டும் குதிரை—இவை அனைத்தும் அசுப லக்ஷணங்கள்.

Verse 66

धारासु योजनीयो ऽसौ प्रग्रहग्रहमोक्षणैः अश्वादिलक्षणम् वक्ष्ये शालिहोत्रो यथावदत्

அதை பயிற்சி/சவாரி வரிசைகளில் முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; கயிற்றை எடுப்பதும் விடுவதும் ஆகிய செயல்களுடன். இப்போது சாலிஹோத்ரர் சரியாகக் கூறியபடி குதிரை முதலியவற்றின் லக்ஷணங்களை நான் விளக்குகிறேன்.