Adhyaya 41

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये अर्घ्यदानकथनं नाम चत्वारिंशो ऽध्यायः अथैकचत्वारिंशो ऽध्यायः शिलाविन्यासविधानं भगवानुवाच पादप्रतिष्ठां वक्षामि शिलाविन्यासलक्षणं अग्रतो मण्डपः कार्यः कुण्डलानान्तु चतुष्टयं

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னேயத்தில் ‘அர்க்யதானகதனம்’ எனும் நாற்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம்—‘சிலாவின்யாச விதானம்’ தொடங்குகிறது. பகவான் உரைத்தார்—பாத-பிரதிஷ்டையும் கற்கள் அமைப்பதற்கான இலக்கணங்களையும் நான் விளக்குவேன். முன்னால் மண்டபம் அமைக்க வேண்டும்; குண்டலங்களின் நால்வகையும் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்।

Verse 2

कुम्भन्यासेष्टकान्यासो द्वारस्तम्भोच्छ्रयं शुभं पादोनं पूरयेत् खातं तत्र वास्तुं यजेत् समे

கும்ப-ந்யாசமும் இஷ்டகா-ந்யாசமும் செய்த பின், வாசல் தூண்களின் மங்களமான உயரத்தை நிறுவ வேண்டும். தோண்டிய குழியை ‘பாதோன’ (ஒரு நான்கில் குறைவாக) அளவிற்கு நிரப்பி, பின்னர் சமமான இடத்தில் அங்கு வாஸ்துவை வழிபட வேண்டும்।

Verse 3

इष्टकाश् च सुपक्वाः स्युर्द्वादशाङ्गुलसम्मिताः सविस्तारत्रिभागेन वैपुल्येन समन्विताः

செங்கற்கள் நன்கு சுடப்பட்டவையாக இருக்க வேண்டும்; நீளம் பன்னிரண்டு அங்குலம் அளவு. அகலம் அந்த நீளத்தின் மூன்றில் ஒரு பங்கு அளவாகவும், தக்க தடிமனுடனும் இருக்க வேண்டும்।

Verse 4

करप्रमाणा श्रेष्ठा स्याच्छिलाप्यथ शिलामये नव कुम्भांस्ताम्रमयान् स्थापयेदिष्टकाघटान्

கர-பிரமாணம் (கையின் விரிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட அளவு) சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; கல் அளவிலும் அதுவே. கட்டிடம் கல்லால் ஆனதாக இருந்தால், கல் அமைப்பில் ஒன்பது செம்புக் கும்பங்களையும், செங்கல்-குடங்களையும் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 5

अद्भिः पञ्चकषायेण सर्वौषधिजलेन च गन्धतोयेन च तथा कुम्भैस्तोयसुपूरितैः

நீரால்—பஞ்சகஷாயத்தால், எல்லா மூலிகைகளால் கலந்த நீரால், மேலும் மணமுள்ள நீராலும்; அதுபோல நீரால் முழுமையாக நிரப்பப்பட்ட குடங்களாலும் (அபிஷேகம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

हिरण्यव्रीहिसंयुक्तैर् गन्धचन्दनचर्चितैः आपो हि ष्ठेति तिसृभिः शन्नो देवीति चाप्यथ

பின்னர் பொன் மற்றும் அரிசித் துகள்கள் கலந்ததும், மணமும் சந்தனப் பூச்சும் கொண்டதும் ஆகிய நீரால், “ஆபோ ஹி ஷ்டா…” எனத் தொடங்கும் மூன்று மந்திரங்களையும், “ஷம் நோ தேவீ…” மந்திரத்தையும் உச்சரித்து விதியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

तरत् समन्दीरिति च पावमानीभिरेव च उदुत्तमं वरुणमिति कथानश् च तथैव च

மேலும் “தரத் சமந்தீரி…” எனத் தொடங்கும் ஸூக்தத்தையும் பாவமானி ஸூக்தங்களுடன்; அதுபோல “உதுத்தமம் வருணம்…” மற்றும் “கதா நः…” ஸூக்தங்களையும் அதே முறையில் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

सुविस्तारं विभागेन नैपुण्यनेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिला स्यान्न शिलामये इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः भवतत्समन्दीरितीति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः वरुणस्येति मन्त्रेण हंसः शुचिषदित्यपि श्रीसूक्तेन तथा शिलाः संस्थाप्य संघटाः

விரிவான பிரிவும் நுட்பமான முறையும் உடையதாக (குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடங்களில் உள்ளபடி), கற்களை நிறுவி உறுதியாக இணைக்க வேண்டும்; “வருணஸ்ய…” மந்திரத்தாலும், மேலும் “ஹம்ஸः…”, “ஶுசிஷத்…” மந்திரங்களாலும், ஸ்ரீஸூக்தத்தாலும் (அந்நிறுவல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

शय्यायां मण्डपे प्राच्यां मण्डले हरिमर्चयेत् जुहुयाज्जनयित्वाग्निं समिधो द्वादशीस्ततः

மண்டபத்தில் கிழக்குத் திசையில், மண்டலத்திலும் சய்யை (ஆசனம்/வேதி) மீதும் ஹரி (விஷ்ணு)யை அர்ச்சிக்க வேண்டும். பின்னர் அக்னியை எழுப்பி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் பன்னிரண்டு சமிதைகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 10

आघारावाज्यभागौ तु प्रणवेनैव कारयेत् अष्टाहुतीस् तथाष्टान्तैर् आज्यं व्याहृतिभिः क्रमात्

இரு ஆ஘ார ஆஹுதிகளையும் இரு ஆஜ்ய-பாகங்களையும் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஒன்றினாலேயே செய்ய வேண்டும். பின்னர் வரிசையாக வ்யாஹ்ருதிகளுடன் நெய்யின் எட்டு ஆஹுதிகளை அளித்து, இறுதியில் இறுதி வ்யாஹ்ருதி-சூத்திரங்களுடன் சமாபன ஆஹுதிகளையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 11

लोकेशानामग्नये वै सोमायावग्रहेषु च पुरुषोत्तमायेति च व्याहृतीर्जुहुयात्ततः

பின்னர் வ்யாஹ்ருதிகளை உச்சரித்து அக்னியில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்—‘அக்னயே வை’, ‘ஸோமாய’, ‘அவக்ரஹேஷு’, மற்றும் ‘புருஷோத்தமாய’ என்று.

Verse 12

प्रायश्चित्तं ततः पूर्णां मूर्तिमांसघृतांस्तिलान् वेदाद्यैर् द्वादशान्तेन कुम्भेषु च पृथक् पृथक्

அதன்பின் ப்ராயச்சித்தத்திற்காக தனித்தனியாகக் குடங்களில் முழுமையாக நிரப்பி வைக்க வேண்டும்—மூர்த்தி/பிரதிநிதி-வடிவு, மாம்சம், நெய், எள். வேதாதி பாராயணத்துடன் தொடங்கி த்வாதசாந்த (பன்னிரண்டு-அட்சர சமாபனம்) வரை வைதிக மந்திரோச்சாரணத்துடன் செயலை நிறைவேற்ற வேண்டும்; ஒவ்வொரு பொருளும் தனிப் பாத்திரத்தில் தனியே இருக்க வேண்டும்.

Verse 13

प्राङ्मुखस्तु गुरुः कुर्यादष्टदिक्षु विलिप्य च मध्ये चैकां शिलां कुम्भं न्यसेदेतान् सुरान् क्रमात्

குரு கிழக்குமுகமாக இருந்து கர்ம-வின்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். எட்டு திசைகளிலும் லேபனம்/குறியிடுதல் செய்து, நடுவில் ஒரு கல்-தட்டு மற்றும் கும்பத்தை நிறுவ வேண்டும்; பின்னர் இத்தேவர்களை வரிசையாக பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

पद्मं चैव महापद्मं मकरं कच्छपं तथा कुमुदञ्च तथा नन्दं पद्मं शङ्खञ्च पद्मिनीं

மேலும் பத்மம், மகாபத்மம், மகரம், கச்சபம்; மேலும் குமுதம், நந்தம்; மீண்டும் பத்மம், சங்கம், பத்மினீ—இவையும் அமைத்தல்/வரைதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

कुम्भान्न चालयेत्तेषु इष्टकानान्तु देवताः ईशानान्ताश् च पूर्वादाविष्टकां प्रथमं न्यसेत्

கும்பங்களை அசைக்கக் கூடாது. அந்த அமைப்பில் தேவதைகளை இஷ்டகைகளில் (வேதி செங்கற்களில்) பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்—ஈசானன் முதலியோர் தத்தம் திசைநிலைகளில்; கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி முதலில் இஷ்டகையை வைக்க வேண்டும்.

Verse 16

शक्तयो विमलाद्यास्तु इष्टकानान्तु देवताः न्यसनीया यथा योगं मध्ये न्यस्या त्वनुग्रहा

விமலா முதலிய சக்திகளையும், இஷ்டகைகளின் தேவதைகளையும், தக்க முறையிலும் வரிசையிலும் ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்; நடுவில் அனுக்ரஹா (அருள்-சக்தி)யை ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 17

अव्यङ्गे चाक्षत पूर्णं मुनेरङ्गिरसः सुते इष्टके त्वं प्रयच्छेष्टं प्रतिष्ठां कारयाम्यहं

குறையற்ற (அவ்யங்க) அங்கத்தில் அக்ஷதம் (உடைந்ததல்லாத அரிசி) நிரப்பி வைக்க வேண்டும். அங்கிரஸ முனிவரின் புதல்வனே—ஓ இஷ்டகையே—விரும்பிய பயனை அருள்வாய்; நான் உன் பிரதிஷ்டையை நடத்துவேன்.

Verse 18

मन्त्रेणानेन विन्यस्य इष्टका देशक्रमोत्तमः सम्युता इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अष्टाहुतीप्लथा पूर्णैर् आज्यमिति ग, घ, ङ, इति पुस्तकत्रयपाठः सोमाय च ग्रहाय चेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः द्वादशार्णेन इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः गर्भाधानं ततः कुर्यान्मध्यस्थाने समाहितः

இந்த மந்திரத்தால் இஷ்டகைகளை வின்யாசம் செய்து, தத்தம் இடவரிசைப்படி சிறந்த முறையில் சரியாக இணைத்த பின்; மனம் ஒருமித்து நடுப்பகுதியில் ‘கர்பாதான’ எனும் கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். (வேறு பாடங்களில் முழு எட்டு ஆஹுதிகளுடன் நெய் ஆஹுதி, ‘சோமாய ச கிரஹாய ச’ என்ற அழைப்பு, மேலும் பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரப் பயன்பாடும் கூறப்படுகிறது.)

Verse 19

कुम्भोपरिष्ठादेवेशं पद्मिनीं न्यस्य देवतां मृत्तिकाश् चैव पुष्पाणि धातवो रत्नमेव च

கும்பத்தின் மேற்பகுதியில் தேவேசனையும் பத்மினி (லக்ஷ்மி) தேவியையும் ந்யசிக்க வேண்டும். அங்கேயே மண், மலர்கள், உலோகங்கள் மற்றும் ஒரு ரத்தினத்தையும் வைக்க வேண்டும்.

Verse 20

लौहानि दिक्पतेरस्त्रं यजेद्वै गर्भभाजने द्वादशाङ्गुलविस्तारे चतुरङ्गुलकोच्छ्रये

திசைகளின் அதிபதி (திக்பதி) உடைய இரும்பு ஆயுதத்தை விதிப்படி ஸம்ஸ்காரம் செய்து, கர்ப்ப-பாஜனத்தில் நிறுவி வழிபட வேண்டும். அந்தப் பாத்திரம் பன்னிரண்டு அங்குல அகலமும் நான்கு அங்குல உயரமும் உடையதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 21

पद्माकारे ताम्रमये भाजने पृथिवीं यजेत् एकान्ते सर्वभूतेशे पर्वतासनमण्डिते

தாமிரத்தால் செய்யப்பட்ட தாமரை வடிவப் பாத்திரத்தில் ப்ருதிவீ-தத்துவத்தை வழிபட வேண்டும். இது தனிமையான இடத்தில், சர்வபூதேஷன் (அனைத்து உயிர்களின் ஆண்டவன்) முன்னிலையில், பர்வத-ஆசனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நிலையில் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 22

समुद्रपरिवारे त्वं देवि गर्भं समाश्रय नन्दे नन्दय वासिष्ठे वसुभिः प्रजया सह

தேவி! சமுத்திரப் பரிவாரத்தால் சூழப்பட்ட நீ கர்ப்பத்தைச் சரணடைந்து அதைக் காக்கவும். நந்தா! வசுக்களுடன், சந்ததியோடு சேர்ந்து வாஸிஷ்ட வம்சத்தை மகிழ்வித்து அருள்புரிவாயாக.

Verse 23

जये भार्गवदायादे प्रजानां विजयावहे पूर्णेङ्गिरसदायादे पूर्णकामं कुरुष्व मां

ஜயா! ப்ருகு வம்சத்தின் வாரிசே, மக்களுக்கு வெற்றியை அளிப்பவளே; பூர்ணா! அங்கிரஸ் வம்சத்தின் வாரிசே—என்னை பூர்ணகாமன், அதாவது எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறியவனாக ஆக்குவாயாக.

Verse 24

भद्रे काश्यपदायादे कुरु भद्रां मतिं मम सर्ववीजसमायुक्ते सर्वरत्नौषधीवृते

பத்ரே! காஷ்யப வம்சத்தின் வாரிசே, என் மதியை பத்ரமாக—கல்யாணமயமாக ஆக்குவாயாக. எல்லா பீஜமந்திரங்களாலும் யுக்தமானவளே, எல்லா ரத்தினங்களும் மூலிகை-ஔஷதங்களும் சூழ்ந்த தேவியே!

Verse 25

जये सुरुचिरे नन्दे वासिष्ठे रम्यतामिह प्रजापतिसुते देवि चतुरस्रे महीयसि

வெற்றியளிப்பவளே, ஒளிமிகு அழகியவளே, நந்தையே, வாசிஷ்டீயே—இங்கே அருளுடன் மகிழ்ந்து தங்குவாயாக. பிரஜாபதி புதல்வி தேவியே, நான்குமூலைவளே, மகத்தானவளே, அருள் புரிவாயாக.

Verse 26

सुभगे सुप्रभे भद्रे गृहे काश्यपि रम्यतां पूजिते परमाश् चर्ये गन्धमाल्यैर् अलङ्कृते

அழகியவளே, ஒளிமிகு வல்லவளே, மங்களகரமான இல்லத் தேவியே, காஷ்யபியே—இந்த இல்லத்தில் இனிதாய் தங்குவாயாக. பூஜிக்கப்பட்டு, மிக அதிசயமாய், நறுமணமும் மாலைகளும் அணிந்த இவ்வீட்டில் மகிழ்வாயாக.

Verse 27

भवभूतिकरी देवि गृहे भार्गवि रम्यतां देशस्वामिपुरस्वामिगृहस्वामिपरिग्रहे

பவமும் பூதியும் (நலமும் செல்வமும்) அளிப்பவளான பார்கவீ தேவியே, இந்த இல்லத்தில் இனிதாய் தங்குவாயாக. நாட்டின் அதிபதி, நகரின் அதிபதி, இல்லத்தின் அதிபதி ஆகியோரின் அதிகார எல்லைக்குள் இங்கே மகிழ்ந்து வாசிப்பாயாக.

Verse 28

मनुष्यादिकतुष्ट्यर्थं पशुवृद्धिकरी भव एवमुक्त्वा ततः खातं गोमूत्रेण तु सेचयेत्

“மனிதர் முதலியோரின் திருப்திக்காகவும், கால்நடைகள் பெருகுவதற்கும் காரணமாக ஆகுக”—என்று கூறி, பின்னர் தோண்டிய குழியை கோமூத்திரத்தால் தெளிக்க வேண்டும்.

Verse 29

कृत्वा निधापयेद्गर्भं गर्भाधानं भवेन्निशि गोवस्त्रादि प्रदद्याच्च गुरवेन्येषु भोजनं

விதிப்படி செய்து கர்ப்பநிதான (சங்கல்ப)த்தை நிறுவ வேண்டும்; கர்ப்பாதானச் சடங்கு இரவில் நடைபெற வேண்டும். பசு, ஆடை முதலியவற்றை தானமாக அளித்து, குருவுக்கும் பிறருக்கும் உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 30

रसमेव चेति ग घ ङ चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः प्रिययेति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः गर्भं न्यस्येष्टका न्यस्य ततो गर्भं प्रपूरयेत् पीठबन्धमतः कुर्यान्मितप्रासादमानतः

கர்ப்பம் (அடித்தளக் குழி) அமைத்து இட்டகைகளை வைத்த பின், அந்தக் கர்ப்பத்தை முழுமையாக நிரப்ப வேண்டும். அதன் பின்னர் அளவிடப்பட்ட பிராசாத அளவிற்கு ஏற்ப பீடபந்தம் (அடித்தளப் பட்டை) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 31

पीठोत्तमञ्चोच्छ्रयेण प्रासादस्यार्धविस्तरात् पदहीनं मध्यमं स्यात् कनिष्ठं चोत्तमार्धतः

பீடம் மற்றும் உத்தமஞ்சத்தின் உயர அளவை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பிராசாதத்தின் அகலம் வழக்கமாக அரை அளவாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அதில் ஒரு ‘பத’ குறைந்தால் அது ‘மத்தியம’; ‘கனிஷ்ட’ வகை ‘உத்தம’த்தின் அரை எனக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

पीठबन्धोपरिष्ठात्तु वास्तुयागं पुनर्यजेत् पादप्रतिष्ठाकारी तु निष्पापो दिवि मोदते

பீடபந்தம் முடிந்த பின் மீண்டும் வாஸ்து-யாகத்தைச் செய்ய வேண்டும். பாத-பிரதிஷ்டை செய்பவன் பாவமற்றவனாகி விண்ணுலகில் மகிழ்வான்.

Verse 33

देवागारं करोमीति मनसा यस्तु चिन्तयेत् तस्य कायगतं पापं तदह्ना हि प्रणश्यति

யார் மனத்தில் மட்டும்—“நான் தேவாலயம் அமைப்பேன்” என்று சங்கல்பம் செய்கிறாரோ, அவருடைய உடலில் சேர்ந்த பாவம் அன்றே அழிகிறது.

Verse 34

कृते तु किं पुनस्तस्य प्रासादे विधिनैव तु अष्टेष्टकसमायुक्तं यः कुर्याद्देवतालयं

கிருதயுகத்தில் அதன் பலன் இன்னும் அதிகம்—விதிப்படி அந்தப் பிராசாதத்தில் அஷ்டேஷ்டகா (எட்டு இட்டகைகள்) உடைய தெய்வ ஆலயத்தை யார் அமைக்கிறாரோ.

Verse 35

न तस्य फलसम्पत्तिर्वक्तुं शक्येत केनचित् अनेनैवानुमेयं हि फलं प्रासादविस्तरात्

அதன் பலன்களின் பெருமையை முழுமையாக யாராலும் சொல்ல இயலாது. இந்தப் பிராசாதத்தின் (கோயிலின்) விரிவிலிருந்தே அந்தப் புண்ணியம் ஊகிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 36

ग्राममध्ये च पूर्वे च प्रत्यग्द्वारं प्रकल्पयेत् विदिशासु च सर्वासु ग्रामे प्रत्यङ्मुखो भवेत् दक्षिणे चोत्तरे चैव पश्चिमे प्राङ्मुखो भवेत्

கிராமத்தின் நடுவிலும் கிழக்குப் பக்கத்திலும் மேற்கு நோக்கிய வாயிலை அமைக்க வேண்டும். இடைத் திசைகளிலும் நுழைவாயில் மேற்கு நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் தெற்கு, வடக்கு மற்றும் மேற்கு பக்கங்களில் அது கிழக்கு நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும்.