Adhyaya 23

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये स्नानविधिकथनं नाम द्वाविंशोध्यायः अथ त्रयोविंशोध्यायः पूजाविधिकथनं नारद उवाच वक्ष्ये पूजाविधिं विप्रा यत् कृत्वा सर्वमाप्नुयात् प्रक्षालिताङ्घ्रिराचम्य वाग्यतः कृतरक्षकः

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னேய புராணத்தில் ‘ஸ்நான விதி கூறல்’ எனும் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘பூஜா விதி கூறல்’ எனும் இருபத்திரண்டாம் மூன்றாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. நாரதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! பூஜை முறையை நான் உரைக்கிறேன்; அதைச் செய்தால் எல்லா விரும்பிய பயன்களும் கிடைக்கும். முதலில் பாதங்களைத் துவைத்து, ஆச்சமனம் செய்து, வாக்கை அடக்கி, ரக்ஷா கர்மம் செய்து, பின்னர் பூஜையில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 2

ध्यायं हरिं देवमिति घचिह्नितपुस्तकपाठः प्राङ्मुखः स्वस्तिकं बद्ध्वा पद्माद्यपरमेव च यं वीजं नाभिमध्यस्थं धूम्रं चण्डानिलात्मकं

‘நான் தேவனாகிய ஹரியைத் தியானிக்கிறேன்’ எனும் குறியிடப்பட்ட பாடத்தை ஜபித்தபடி சாதகர் கிழக்குமுகமாக ஸ்வஸ்திகாசனத்தில் அமர்ந்து, விதிப்படி பத்மம் முதலிய முத்திரைகளைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நாபியின் நடுவில் நிலைபெற்ற ‘யம்’ பீஜத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—அது புகைநிறம் உடையது; கடும் வாயுத் தத்துவ இயல்புடையது.

Verse 3

विशेषयेदशेषन्तु ध्यायेत् कायात्तु कल्मषं क्षौं हृत्पङ्कजमध्यस्थं वीजं तेजोनिधिं स्मरन्

பின்பு அனைத்தையும் முழுமையாகப் பிரித்தறிந்து, உடலின் கல்மஷம் நீங்குகிறது எனத் தியானிக்க வேண்டும். இதயத் தாமரையின் நடுவில் நிலைபெற்ற ‘க்ஷௌம்’ பீஜத்தை நினைக்க வேண்டும்—அது ஒளித் தேஜஸின் களஞ்சியம்.

Verse 4

अधोर्ध्वतिर्यग्गाभिस्तु ज्वालाभिः कल्मषं दहेत् शशाङ्काकृतिवद्ध्यायेदम्बरस्थं सुधाम्बुभिः

கீழ், மேல், குறுக்குத் திசைகளில் பரவும் ஜ்வாலைகளால் கல்மஷத்தை எரித்தழிக்க வேண்டும். பின்னர் ஆகாயத்தில் நிலைபெற்ற சந்திரவடிவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; அது அமுதம் போன்ற நீர்த் தாரைகளால் பொழிகிறது எனக் கருத வேண்டும்.

Verse 5

हृत्पद्मव्यापिभिर्देहं स्वकमाप्लावयेत्सुधीः सुसुम्नायोनिमार्गेण सर्वनाडीविसर्पिभिः

அந்த சுதா ஓட்டம் இதயத் தாமரையிலிருந்து பரவி உடலெங்கும் விரிகிறது; ஞானமுள்ள சாதகர் அதனால் தன் உடலை முழுதும் நிரப்ப வேண்டும். அது ஸுஷும்னா எனும் யோனி-மார்க்க நாழி வழியாகச் சென்று, எல்லா நாழிகளிலும் பரவ வேண்டும்.

Verse 6

शोधयित्वा न्यसेत्तत्त्वं करशुद्धिरथास्त्रकं व्यापकं हस्तयोरादौ दक्षिणाङ्गुष्ठतोङ्गकं

கைகளைத் தூய்மைப்படுத்திய பின் தத்துவ ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் கரசுத்தி, பின்னர் அஸ்த்ரக மந்திர ந்யாசம். தொடர்ந்து வ்யாபக ந்யாசம்—இரு கைகளிலும் தொடக்கத்தில், வலது பெருவிரலிலிருந்து ஆரம்பித்து விரல்களின் அங்க இடங்களில் மந்திரத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 7

मूलं देहे द्वादशाङ्गं न्यसेन्मन्त्रैर् द्विषट्ककैः हृदयं च शिरश् चैव शिखा वर्मास्त्रलोचने

மூல மந்திரத்தை உடலின் பன்னிரண்டு அங்கங்களில் த்விஷட்க (பன்னிரண்டு எழுத்து) மந்திரங்களால் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஹ்ருதயம், சிரஸ், சிகா, வர்ம/கவசம், அஸ்த்ரம், லோசனம் ஆகியவற்றின் ந்யாசமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

उदरं च तथा पृष्ठं बाहुरुजानुपादकं मुद्रां दत्त्वा स्मरेत् विष्णुं जप्त्वाष्टशतमर्चयेत्

வயிறு, முதுகு, கை, மார்பு, முழங்கால், பாதம் ஆகியவற்றைச் சார்ந்த முத்திரையை அமைத்து விஷ்ணுவை ஸ்மரிக்க வேண்டும். ஜபம் செய்து எட்டுநூறு (அர்ச்சனை/உபசாரம்) கொண்டு வழிபட வேண்டும்.

Verse 9

वामे तु वर्धनीं न्यस्य पूजाद्रव्यं तु दक्षिणे प्रक्षाल्यास्त्रेण चार्घ्येण गन्धपुष्पान्विते न्यसेत्

இடப்புறம் வர்தனீ (தெளிப்பு பாத்திரம்) வைத்து, வலப்புறம் பூஜைத் திரவியங்களை வைக்க வேண்டும். அஸ்த்ர மந்திரமும் அர்க்யமும் கொண்டு சுத்தம் செய்து, நறுமணமும் மலர்களும் உடைய அர்க்யத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 10

चैतन्यं सर्वगं ज्योतिरष्टजप्तेन वारिणा फडन्तेन तु संसिच्य हस्ते ध्यात्वा हरिं परे

எட்டு முறை ஜபிக்கப்பட்ட நீராலும், ‘பட்’ (phaṭ) இணைந்த நீராலும் தெளித்து, கையில் அனைத்திலும் வியாபிக்கும் சைதன்ய ஜோதி ரூபமான பரம ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 11

धर्मं ज्ञानं च वैराग्यमैश्वर्यं वह्निदिङ्मुखाः अधर्मादीनि गात्राणि पूर्वादौ योगपीठके

அக்னித் திசைமுகத்திலும் பிற திசைமுகங்களிலும் தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வர்யம் ஆகியவற்றை நிறுவ வேண்டும். யோகபீடத்தில் கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி அதர்மம் முதலியவற்றை அங்கங்களாக ஒதுக்க வேண்டும்.

Verse 12

कूर्मं पीठे ह्य् अनन्तञ्च यमं सूर्यादिमण्डलं पाठः स्वकामान् दाहयेत् सुधीः इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स्वकमाह्लादयेत् सुधीरिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः स्थलं तेन तु संसिच्य हस्ते ध्यात्वा हरिं पठेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पद्ममिति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः विमलाद्याः केशरस्थानुग्रहा कर्णिका स्थिता

ஆசனத்தில் கூர்மமும் அனந்தனும் (சேஷன்) மற்றும் சூரியாதி மண்டலங்களையும் தியானிக்க வேண்டும். பாடபேதப்படி இந்த ஜபம் ஞானியின் உலகியல்க் காமங்களை எரித்தழிக்கும்; மற்றொரு பாடத்தில் அவற்றை நிறைவேற்றி மகிழ்விக்கும் என்கிறது. அந்த (நீர்/விதி) மூலம் நிலத்தைத் தெளித்து, கையில் ஹரியைத் தியானித்து மந்திரம் ஓத வேண்டும். பின்னர் பத்மத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—விமலா முதலியோர் கேசரஸ்தானத்தில், கர்ணிகை நடுவில் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 13

पूर्वं स्वहृदये ध्यात्वा आवाह्यार्चैश् च मण्डले अर्घ्यं पाद्यं तथाचामं मधुपर्कं पुनश् च तत्

முதலில் தன் இதயத்தில் தேவனைத் தியானித்து, மண்டலத்தில் ஆவாஹனம் செய்து அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். பின்னர் அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனம், மதுபர்க்கம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து—விதிப்படி மீண்டும் அதே வரிசையைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

स्नानं वस्त्रोपवीतञ्च भूषणं गन्धपुष्पकं धूपदीपनैर् वेद्यानि पुण्डरीकाक्षविद्यया

ஸ்நானம், ஆடை மற்றும் உபவீதம், ஆபரணங்கள், சந்தனம்/நறுமணம் மற்றும் மலர்கள், மேலும் தூபம் மற்றும் தீபம்—இவை புண்டரீகாக்ஷ-வித்யையின் படி அர்ப்பணிக்கத்தக்க உபசாரங்கள்.

Verse 15

यजेदङ्गानि पूर्वादौ द्वारि पूर्वे परेण्डजं दक्षे चक्रं गदां सौम्ये कोणे शङ्खं धनुर्न्यसेत्

கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி அங்கத் தேவதைகளை வழிபட வேண்டும். கிழக்கு வாயிலில் கருடக் கொடியை நிறுவ வேண்டும்; தெற்கில் சக்கரம், சௌம்யமான (வட) திசையில் கதையை; மூலையில் சங்கையும், வில்லையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 16

देवस्य वामतो दक्षे चेषुधी खड्गमेव च वामे चर्म श्रियं दक्षे पुष्टिं वामेग्रतो न्यसेत्

தேவனின் இடப்புறமும் வலப்புறமும் முறையே அம்புத்தொட்டி (இஷுதி) மற்றும் வாளை நிறுவ வேண்டும். இடப்புறம் கேடயம், வலப்புறம் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி), இடப்புறம் புஷ்டி; முன்னால் விதிப்படி அனைத்தையும் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 17

वनमालाञ्च श्रीवत्सकौस्तुभौ दिक्पतीन्वहिः स्वमन्त्रैः पूजयेत् सर्वान् विष्णुरर्घोवसानतः

தத்தம் மந்திரங்களால் வனமாலை, ஸ்ரீவத்ஸம், கௌஸ்துபம் ஆகியவற்றையும், வெளியே திக்குகளின் அதிபதிகளையும் வழிபட வேண்டும்; விஷ்ணுவிற்கு அர்க்யம் அளிக்கும் நிறைவு வரை அனைவரையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 18

व्यस्तेन च समस्तेन अङ्गैर् वीजेन वै यजेत् जप्त्वा प्रदक्षिणीकृत्य स्तुत्त्वार्ध्यञ्च समर्प्य च

அங்க மந்திரங்களை தனித்த (வ்யஸ்த) மற்றும் தொகுத்த (ஸமஸ்த) வடிவங்களிலும், பீஜ மந்திரத்தாலும் வழிபாடு செய்ய வேண்டும். ஜபம் செய்து, பிரதட்சிணம் செய்து, ஸ்துதி செய்து, பின்னர் அர்க்யத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 19

हृदये विन्यसेद्ध्यात्वा अहं ब्रह्म हरिस्त्विति आगच्छावाहने योज्यं क्षमस्वेति विसर्जने

தியானித்து இதயத்தில் இவ்வாறு ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—“அஹம் ப்ரஹ்ம; த்வம் ஹரி (விஷ்ணு).” ஆவாஹனத்தில் “ஆகச்ச” (வா) என்றும், விசர்ஜனத்தில் “க்ஷமஸ்வ” (மன்னி) என்றும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 20

एवमष्टाक्षराद्यैश् च पूजां कृत्वा विमुक्तिभाक् एकमूर्त्यर्चनं प्रोक्तं नवव्यूहार्चनं शृणु

இவ்வாறு அஷ்டாக்ஷர முதலிய மந்திரங்களால் பூஜை செய்தால் சாதகர் முக்தியை அடைவான். ஒரே-மூர்த்தி அர்ச்சனை கூறப்பட்டது; இப்போது நவ-வ்யூஹ அர்ச்சனையை கேள்.

Verse 21

अङ्गुष्ठकद्वये न्यस्य वासुदेवं बलादिकान् तर्जन्यादौ शरीरेथ शिरोललाटवक्त्रके

இரு பெருவிரல்களில் வாசுதேவனை நியசித்து, பின்னர் சுட்டுவிரல் முதலியவற்றின் வரிசையில் பலன் முதலியவர்களை உடலில் நிறுவுக—தலை, நெற்றி, முகம் ஆகிய இடங்களில் முறையே।

Verse 22

हृन्नाभिगुह्यजान्वङ्घ्रौ मध्ये पूर्वादिकं यजेत् एकपीठं नवव्यूहं नवपीठञ्च पूर्ववत्

இதயம், நாபி, மறைஉறுப்பு, முழங்கால், பாதம் ஆகிய இடங்களில் நிலைபெற்ற தெய்வங்களை வழிபடுக; நடுவில் கிழக்கு முதலிய திசைவரிசையில் வழிபடுக. ஏகபீடம், நவவ்யூகம், நவபீடம் ஆகியவற்றையும் முன்விதம்போல் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 23

चिह्नितपुस्तकपाठः अस्मल्लब्धपुस्तकेषु विष्णुरर्घोवसानत इति विष्णावर्घौ च मानतः इति च पाठो वर्तते अयन्स्वसमीचीन इव प्रतिभाति विष्णुमर्घ्यासनादिभिरिति तु युक्तः पाठः मध्यगुल्फादितः पिस्फच इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः नवाब्जे नवमूर्त्या च नवव्यूहञ्च पूर्ववत् इष्टं मध्ये ततः स्थाने वासुदेवञ्च पूजयेत्

குறியிடப்பட்ட பாடம் (பாடவேறுபாடு): எங்களுக்குக் கிடைத்த கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் “viṣṇur argho ’vasānataḥ” என்றும் “viṣṇāv arghau ca mānataḥ” என்றும் பாடம் உள்ளது. இது பொருத்தமற்றதாகத் தோன்றுகிறது; பொருத்தமான பாடம் “viṣṇum arghyāsanādibhiḥ” — அதாவது அர்க்யம், ஆசனம் முதலிய உபசாரங்களால் விஷ்ணுவை வழிபடுக. (மற்றொரு வேறுபாடு: “madhya-gulphāditaḥ … pisphaca” ங-இல்.) குறியிடப்பட்ட பாடம்: ஒன்பது இதழ் தாமரையில் ஒன்பது மூர்த்திகளுடன், மேலும் முன்விதம்போல் நவவ்யூகம்; விரும்பிய நடுவில், அந்த இடத்தில் வாசுதேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।