Opening the text

Mṛnmayārcā-sthāpana
Ritual-Manual (Pūjāvidhi) with Ethical-Discourse on Intention, Humility, and Earth-centered Devotion
अस्मिन्नध्याये वसुधरया सह संवादे वराहः मृन्मयार्चायाः स्थापने पूजनविधिं निरूपयति। अर्चा अखण्डा, अविकृता, समप्रमाणा च भवेत्; दार्वभावे शिलाधात्वादिद्रव्यैः अपि कल्पना विधीयते। धर्मार्थं कीर्त्यर्थं कामार्थं वा पूजनं सम्भवति, किन्तु अन्तःकरणशुद्धिः स्थिरा भक्तिश्च निर्णायिका; केवलं जलाञ्जलिरपि पर्याप्ता इति प्रतिपाद्यते। ततः श्रवणनक्षत्रादि शुभकाले चयनं, अधिवासनं, पञ्चगव्येन सुगन्धितोदकेन च स्नापनं, प्रतिष्ठा-अभिषेकमन्त्रजपः, धूप-वस्त्राद्युपचाराः, शान्तिपाठः, तथा भक्त-ब्राह्मण-गुरूणां विशेषतः सत्कारः इति क्रमशः विधानं प्रदर्श्यते। पृथिवीकेन्द्रितः प्रसङ्गः स्थैर्य-सामाजिकसौहार्दयुक्तं यज्ञीयशासनं सूचयति।
Verse 1
अथ मृन्मयार्चास्थापनम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ तिष्ठामि मृन्मयीं चापि प्रतिमां पूजनेच्छया
अथ मृन्मयार्चास्थापनम् । श्रीवराह उवाच । पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे । तिष्ठामि मृन्मयीं चापि प्रतिमां पूजनेच्छया।
Verse 2
अर्च्चां च मृण्मयीं कृत्वा अस्पुटां चाप्यखण्डिताम् ॥ नाधिकां वामनां चापि न वक्रां कारयेद्बुधः ॥
अर्च्चां च मृण्मयीं कृत्वा अस्पुटां चाप्यखण्डिताम् । नाधिकां वामनां चापि न वक्रां कारयेद्बुधः।
Verse 3
ईदृशीं प्रतिमां कृत्वा मम कर्मपरायणः ॥ भूमे सर्वाणि कर्माणि यथा वा रोचते तथा ॥
एवमेतादृशीं प्रतिमां निर्माय मम कर्मपरायणः, हे भूमे, सर्वाणि कर्माणि यथारुचि यथायोग्यं च आचरितुं शक्नोति।
Verse 4
काष्ठानामप्यलाभे तु मृण्मयीं तत्र कारयेत् ॥ शैलजां वा ततो भूमे मम कर्मपरायणः ॥
काष्ठानामपि अलाभे तु तत्र मृण्मयीं प्रतिमां कारयेत्; अथवा ततः परं, हे भूमे, शैलजां प्रतिमां कारयेत्—मम कर्मपरायणः।
Verse 5
ताम्रेण कांस्यरौप्येण सौवर्णत्रपु-रीतिभिः ॥ कुर्वन्ति शुभकर्माणः कोविदः प्रतिमां शुभाम् ॥
ताम्रेण कांस्येन रौप्येण सौवर्णेन त्रपुणा रीत्या च, शुभकर्माणः कोविदाः शिल्पिनः शुभां प्रतिमां कुर्वन्ति।
Verse 6
अर्चनं त्वपरं वेद्यां मम कर्मपरिग्रहात् ॥ केचिल्लोकापवादेन ख्यात्यै कुर्वन्ति केचन ॥
अर्चनं त्वपरं वेद्यं मम कर्मपरिग्रहात्; केचिद् लोकापवादेन, केचिद् ख्यात्यै एव कुर्वन्ति।
Verse 7
गृहं चालोच्य कश्चिन्मां पूजयेत्कामनापरः ॥ पूजयेद्यदि वा चक्रं मम तेजोंऽशसम्भवम् ॥
गृहं चालोच्य कश्चित् कामनापरः मां पूजयेत्; अथवा मम तेजोऽंशसम्भवं चक्रं पूजयेत्।
Verse 8
भूमे एवं विजानीहि स्थापितोऽहं न संशयः ॥ सम्पदस्तु प्रयच्छामि पूजितोऽहं धराधरे ॥
हे भूमे, एवं विजानीहि—स्थापितोऽहं न संशयः। पूजितोऽहं धराधरे, सम्पदस्तु प्रयच्छामि॥
Verse 9
मन्त्रैर्वा विधिपूर्वेण यो मे कर्माणि कारयेत् ॥ यं यं फलं समुद्दिश्य मां पूजयति मानवः ॥
मन्त्रैर्वा विधिपूर्वेण यो मे कर्माणि कारयेत्। यं यं फलं समुद्दिश्य मां पूजयति मानवः॥
Verse 10
मद्भक्तः सततं नित्यं कर्मणा परिवेष्टितः ॥ स वै मत्परितोषार्थं मनस्येव प्रपूजयेत् ॥
मद्भक्तः सततं नित्यं कर्मणा परिवेष्टितः। स वै मत्परितोषार्थं मनस्येव प्रपूजयेत्॥
Verse 11
दद्याज्जलाञ्जलिं मह्यं तेन मे प्रीतिरुत्तमा ॥ तस्य किं सुमनोभिश्च जाप्येन नियमेन किम् ॥
दद्याज्जलाञ्जलिं मह्यं तेन मे प्रीतिरुत्तमा। तस्य किं सुमनोभिश्च जाप्येन नियमेन किम्॥
Verse 12
मह्यं चिन्तयतो नित्यं निभृतेनान्तरात्मना ॥ तस्य कामान्प्रयच्छामि दिव्यान्भोगान्मनोरमान् ॥
मह्यं चिन्तयतो नित्यं निभृतेनान्तरात्मना। तस्य कामान्प्रयच्छामि दिव्यान्भोगान्मनोरमान्॥
Verse 13
एतत्ते सर्वमाख्यातं सुगोप्यं च प्रयत्नतः ॥ मृन्मयीं प्रतिमां कृत्वा मम कर्मसु निष्ठितः ॥
एतत् सर्वं तुभ्यम् आख्यातं मया; एतत् सुगोप्यं प्रयत्नतः। मृन्मयीं प्रतिमां कृत्वा मम कर्मसु निष्ठितो भव।
Verse 14
श्रवणे चैव नक्षत्रे कुर्यात्तस्याधिवासनम् ॥ पूर्वोक्तेन विधानेन स्थापयेन्मन्त्रपूर्वकम् ॥
श्रवणे नक्षत्रे तस्याधिवासनं कुर्यात्। पूर्वोक्तेन विधानेन मन्त्रपूर्वकं स्थापयेत्।
Verse 15
पञ्चगव्यं च गन्धं च वारिणा सह मिश्रयेत् ॥ ततो मे स्नपनं कार्यमिमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥
पञ्चगव्यं गन्धं च वारिणा सह मिश्रयेत्। ततः मे स्नपनं कार्यं, इमं मन्त्रम् उदाहरेत्।
Verse 16
मन्त्रः— योऽसौ भवान्सर्वजगत्प्रकर्त्ता यस्य प्रसादेन भवन्ति लोकाः ॥ स त्वं कुरुष्वाच्युत मत्प्रसादं त्वं तिष्ठ चार्चासु च मृन्मयीषु ॥
मन्त्रः— योऽसौ भवान् सर्वजगत्प्रकर्त्ता, यस्य प्रसादेन भवन्ति लोकाः। स त्वं कुरुष्वाच्युत मत्प्रसादं, त्वं तिष्ठ चार्चासु च मृन्मयीषु।
Verse 17
कारणकारणं ह्युग्रतेजसं द्युतिमन्तं महापुरुषं नमो नमः ॥ अनेन मन्त्रेण वेश्मनि प्रविश्य स्थापनां कुर्यात् ॥ अनेनैव तु मन्त्रेण स्थापयेन्मां समाहितः ॥ पूर्ववत्स्थापयेत्तत्र चतुरः कलशान्पुरा ॥ चतुरस्तान्गृहीत्वा च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥
कारणकारणं ह्युग्रतेजसं द्युतिमन्तं महापुरुषं नमो नमः। अनेन मन्त्रेण वेश्मनि प्रविश्य स्थापनां कुर्यात्। अनेनैव तु मन्त्रेण समाहितः मां स्थापयेत्। पूर्ववत् तत्र पुरा चतुरः कलशान् स्थापयेत्। चतुरस्तान् गृहीत्वा च इमं मन्त्रम् उदाहरेत्।
Verse 18
मन्त्रः— ॐ वरुणं समुद्रो लब्ध्वा सम्पूजितो ह्यात्ममतिप्रसन्नः ॥ एतेन मन्त्रेण ममाभिषेकं प्राप्तं वरिष्ठं हि स ऊर्ध्वबाहुः ॥ अग्निश्च भूमिश्च रसाश्च सर्वे भवन्ति यस्मात्सततं नमस्ये ॥
मन्त्रः— ॐ । वरुणं समुद्रं लब्ध्वा सम्पूजितो ह्यात्ममतिप्रसन्नः । एतेन मन्त्रेण ममाभिषेकः प्राप्तो वरिष्ठः; स ऊर्ध्वबाहुः । यस्मात् अग्निर्भूमिश्च रसाश्च सर्वे जायन्ते, तस्मै सततं नमस्ये ।
Verse 19
अगुरुं चैव धूपं च सकर्पूरं सकुङ्कुमम् ॥ नमो नारायणायेति उक्त्वा धूपं प्रकल्पयेत् ॥
अगुरुं चैव धूपं च सकर्पूरं सकुङ्कुमम् । नमो नारायणायेति उक्त्वा धूपं प्रकल्पयेत् ॥
Verse 20
धूपं दत्त्वा यथान्यायं पीतं वस्त्रं तु दापयेत् ॥ नमो नारायणायेति उक्त्वा मन्त्रमुदाहरेत् ॥
धूपं दत्त्वा यथान्यायं पीतं वस्त्रं तु दापयेत् । नमो नारायणायेति उक्त्वा मन्त्रमुदाहरेत् ॥
Verse 21
मन्त्रः— वस्त्रेण पीतेन सदा प्रसन्नो यस्मिन्प्रसन्ने तु जगत्प्रसन्नम् ॥ गृह्णातु वस्त्रं सुमुखः प्रसन्नो देवः सदा पातु भवस्य बन्धात् ॥
मन्त्रः— वस्त्रेण पीतेन सदा प्रसन्नो यस्मिन् प्रसन्ने तु जगत्प्रसन्नम् । गृह्णातु वस्त्रं सुमुखः प्रसन्नो देवः सदा पातु भवस्य बन्धात् ॥
Verse 22
तत एतेन मन्त्रेण वस्त्रं दद्याद्यथोचितम् ॥ धूपदीपादिभिः पूज्य प्रापणं परिकल्पयेत् ॥
ततः एतेन मन्त्रेण वस्त्रं दद्याद् यथोचितम् । धूपदीपादिभिः पूज्य प्रापणं परिकल्पयेत् ॥
Verse 23
पूर्वोक्तेन विधानेन दद्यात्प्रापणकं नरः ॥ पश्चादाचमनं दद्यान्मन्त्रपूर्वं प्रयत्नतः ॥
पूर्वोक्तेन विधानेन नरः प्रापणकं दद्यात् । पश्चात् मन्त्रपूर्वं प्रयत्नतः आचमनं दद्यात् ॥
Verse 24
मन्त्रः— शान्तिर्भवतु देवानां ब्रह्मक्षत्रविशां तथा ॥ शान्तिर्भवतु वृद्धानां बालानां शान्तिरुत्तमा ॥
मन्त्रः— देवानां शान्तिर्भवतु, ब्रह्मक्षत्रविशां तथा । वृद्धानां शान्तिर्भवतु, बालानां शान्तिरुत्तमा ॥
Verse 25
देवो वर्षतु पर्जन्यः पृथिवी सस्यपूरिता ॥ अनेनैव तु मन्त्रेण शान्तिं कृत्वा विधानतः ॥
देवः पर्जन्यः वर्षतु, पृथिवी सस्यपूरिता भवतु । अनेनैव मन्त्रेण विधानतः शान्तिं कृत्वा ॥
Verse 26
पश्चाद्भागवतान्पूज्य ततो ब्राह्मणपूजनम् ॥ शिरसा वचनं कार्यं दक्षिणाभिः प्रपूज्य च ॥
पश्चाद् भागवतान् पूज्य, ततः ब्राह्मणपूजनम् । शिरसा वचनं कार्यं, दक्षिणाभिः प्रपूज्य च ॥
Verse 27
अच्छिद्रं वाच्य पश्चाच्च कुर्यादेवं विसर्जनम् ॥ एवं विसर्जनं कृत्वा ये च तत्र समागताः ॥
पश्चाद् ‘अच्छिद्रम्’ इति वाच्य, एवम् विसर्जनं कुर्यात् । एवं विसर्जनं कृत्वा ये च तत्र समागताः ॥
Verse 28
यो गुरुं पूजयेद्भक्त्या विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ तेनाहं पूजितो नित्यं देवि सत्यं ब्रवीमि ते ॥
यो गुरुं भक्त्या विधिदृष्टेन कर्मणा पूजयेत्, तेन नित्यं अहं पूजितो भवामि; देवि, ते सत्यं ब्रवीमि।
Verse 29
तुष्टो ददाति कृच्छ्रेण ग्राममात्रं नराधिपः ॥ आब्रह्मपदपर्यन्तं हेलया यच्छते गुरुः ॥
तुष्टोऽपि नराधिपः कृच्छ्रेण ग्राममात्रं ददाति; गुरुः तु हेलया आब्रह्मपदपर्यन्तं यच्छति।
Verse 30
तथैव मम शास्त्रेषु ममैव वचनाच्छुभे ॥ सर्वशास्त्रेषु कल्याणि गुरुपूजा व्यवस्थिताः ॥
तथैव मम शास्त्रेषु ममैव वचनात्, शुभे; सर्वशास्त्रेषु कल्याणि गुरुपूजा व्यवस्थिताः।
Verse 31
य एतेन विधानेन कुर्यात्संस्थापनं मम ॥ तारितानि कुलान्येव त्रीणि त्रिंशच्च सप्ततिः ॥
य एतेन विधानेन मम संस्थापनं कुर्यात्, तेन कुलान्येव तारितानि—त्रीणि त्रिंशच्च सप्ततिः।
Verse 32
पूजायां मम मार्गेषु पतन्ति जलबिन्दवः ॥ तावद्वर्षसहस्राणि मम लोकेषु मोदते
पूजायां मम मार्गेषु यदा जलबिन्दवः पतन्ति, तावद्वर्षसहस्राणि मम लोकेषु मोदते।
Verse 33
एवं ते कथितं भूमे स्थापने मृण्मयस्य तु ॥ कथयिष्यामि ते ह्यन्यत्सर्वभागवतप्रियं
एवं ते भूमे मृण्मयप्रतिमास्थापनविधिः कथितः। इदानीं तेऽन्यदपि सर्वभागवतप्रियं वक्ष्यामि॥
Verse 34
तत्तत्फलं प्रयच्छामि प्रसन्नेनान्तरात्मना ॥ मम चैव प्रसादेन प्राप्नोति गतिमुत्तमाम्
तत्तत्फलं प्रयच्छामि प्रसन्नेनान्तरात्मना। मम चैव प्रसादेन प्राप्नोति गतिमुत्तमाम्॥
Verse 35
एवमास्नाप्य विधिवन्मम कर्मपरायणः ॥ पूर्वोक्तविधिना चैव गन्धमाल्यैश्च पूजयेत्
एवमास्नाप्य विधिवन्मम कर्मपरायणः। पूर्वोक्तविधिना चैव गन्धमाल्यैश्च पूजयेत्॥
Verse 36
पूजयेत् तांश्च विधिवद्वस्त्रालङ्कारभूषणैः ॥ पूजयीता गुरुं तत्र यदीच्छेन्मम सात्म्यताम्
पूजयेत् तांश्च विधिवद्वस्त्रालङ्कारभूषणैः। पूजयीता गुरुं तत्र यदीच्छेन्मम सात्म्यताम्॥
Pṛthivī (Vasundharā) stands as interlocutor while Varāha turns from broad dharma to a practical, earth-anchored ritual manual: how to establish and worship a mṛnmayārcā (clay icon) with correctness, restraint, and inner sincerity.
Varāha lays out pratimā-lakṣaṇa (suitability marks) for a clay icon—unbroken, undistorted, well-proportioned—and permits alternative media (stone/metals) when wood is unavailable; he then frames worship as valid across motives (duty, reputation, desire) but insists that steady intention (antarātman) and bhakti are decisive, even making a simple jalāñjali meaningful.
A stepwise consecration protocol culminates in installation/indwelling (adhivāsana under Śravaṇa), purification and abhiṣeka (pañcagavya and scented waters), mantra-led worship with incense and cloth, followed by śānti recitations that explicitly bind ritual order to communal peace, rainfall, and crop-abundance; the rite is sealed ethically by honoring bhāgavatas, brāhmaṇas, and especially the guru as the axis of efficacy.
No specific historical toponyms are named in this adhyāya. The ecological frame is implicit through Pṛthivī/Vasundharā as interlocutor and through agrarian motifs in the śānti section (parjanya/rain; pṛthivī as sasyapūritā—earth filled with crops).
The text prioritizes disciplined ritual action guided by mantra while repeatedly stressing intention and inner devotion (antarātman) over external display. It frames even minimal offerings (such as jalāñjali) as meaningful when performed with sustained bhakti, and it elevates guru-pūjā as a normative ethical requirement that stabilizes religious practice and social order.
A specific nakṣatra marker is given: the rite of adhivāsana is to be performed under the Śravaṇa nakṣatra. No tithi, māsa, or seasonal division is explicitly stated, but the śānti-mantra section invokes rain (parjanya) and agricultural fullness (sasyapūritā), implying an agrarian calendrical concern.
By situating instruction within a Varāha–Pṛthivī dialogue, the chapter frames ritual order as supportive of terrestrial well-being. The concluding śānti formulas explicitly connect communal peace with ecological regularity—calling for rainfall and a crop-filled earth—thereby presenting a model where correct conduct and ritual restraint contribute to environmental stability.
No named dynasties, sages, or regional lineages appear. The chapter references social categories (brāhmaṇas; devotees/bhāgavatas) and the institutional figure of the guru, and it uses a generic royal type (narādhipa) to contrast worldly gifting with the guru’s expansive spiritual efficacy.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.