Adhyaya 163: The Greatness of Kapila-Varāha: The Efficacy of Vaikuṇṭha Tīrtha and the Installation History of the Varāha Image

Verse 1

अथ कपिलवराहमाहात्म्यम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वैकुण्ठतीर्थमासाद्य यद्वृत्तं हि पुरातनम् ॥

अथ कपिलवराहमाहात्म्यं प्रवर्तते। श्रीवराह उवाच— “पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि; तच्छृणुष्व वसुन्धरे। वैकुण्ठतीर्थमासाद्य यद्वृत्तं पुरातनम्।”

Verse 2

मिथिलायां पुरी रम्या जनकेन च पालिता ॥ मिथिलावासिनो लोकास्तीर्थयात्रां समागताः ॥

मिथिलायां रम्या पुरी आसीत्, जनकेन पालिता। मिथिलावासिनो लोकाः तीर्थयात्रां समागताः।

Verse 3

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चापि वसुन्धरे ॥ स्नात्वा सौकरवे तीर्थे आयाता मधुरां पुरीम् ॥

ब्राह्मणाः क्षत्रियाः वैश्याः शूद्राश्चापि वसुन्धरे। स्नात्वा सौकरवे तीर्थे आयाता मधुरां पुरीम्।

Verse 4

तेषां च भक्तिरुत्पन्ना मथुरां प्रति सुन्दरी ॥ वैकुण्ठतीर्थमासाद्य सर्वे ते मनुजाः स्थिताः ॥

तेषां च भक्तिरुत्पन्ना मथुरां प्रति सुन्दरी। वैकुण्ठतीर्थमासाद्य सर्वे ते मनुजाः स्थिताः।

Verse 5

तेषां तु ब्राह्मणः कश्चिद्ब्रह्महत्यासु चिह्नितः ॥ रुधिरस्य हि धारा च स्रवन्ती तस्य हस्ततः ॥

तेषां तु ब्राह्मणः कश्चिद् ब्रह्महत्यादोषचिह्नितः। तस्य हस्ततः रुधिरधारा निश्चयेन स्रवन्ती स्म॥

Verse 6

प्रत्यक्षा दृश्यते सर्वैर्ब्रह्महत्यास्वरूपिणी ॥ सर्वतीर्थप्लुतस्यापि ब्राह्मणस्य हि सा तदा ॥

सर्वैः प्रत्यक्षं दृश्यते ब्रह्महत्यास्वरूपिणी। सर्वतीर्थप्लुतस्यापि तस्य ब्राह्मणस्य सा तदा आसीत्॥

Verse 7

न गता पूर्वमेवासीद्वैकुण्ठे स्नानमाचरत् ॥ न सा वै दृश्यते धारा ततस्ते विस्मयंगताः ॥

पूर्वं न गता सा आसीत्; वैकुण्ठे स्नानमाचरत्। ततः सा रुधिरधारा न दृश्यते; ते विस्मयमगच्छन्॥

Verse 8

किमेतत्किमिति प्राहुर्धारा प्रति वसुन्धरे ॥ देवो ब्राह्मणरूपेण लोकान्सर्वान् हि पृच्छति ॥

‘किमेतत् किमिति’ इति ते वसुन्धरे धारा-विषये प्राहुः। देवो हि ब्राह्मणरूपेण लोकान् सर्वान् पृच्छति॥

Verse 9

केन कारणदोषेण धारा त्यक्त्वा गता द्विजम् ॥ तत्सर्वं कथयामासुर्ब्राह्मणस्य विचेष्टितम् ॥

‘केन कारणदोषेण धारा द्विजं त्यक्त्वा गता?’ इति पृष्टम्। ततः ते ब्राह्मणस्य सर्वं विचेष्टितं कथयामासुः॥

Verse 10

इत्युक्तस्तैर्देवदेवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ एष प्रभावस्तीर्थस्य वैकुण्ठस्य वसुन्धरे ॥

इत्युक्तस्तैर्देवदेवस्तत्रैवान्तरधीयत। एष प्रभावस्तीर्थस्य वैकुण्ठस्य वसुन्धरे॥

Verse 11

वैकुण्ठतीर्थे यः स्नाति मुच्यते सर्वपातकैः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति ॥

वैकुण्ठतीर्थे यः स्नाति मुच्यते सर्वपातकैः। सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति॥

Verse 12

सूत उवाच ॥ पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि असिकुण्डेऽतिपुण्यदे ॥ नाम्ना गन्धर्वकुण्डं तु तीर्थानां तीर्थमुत्तमम् ॥

सूत उवाच। पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि असिकुण्डेऽतिपुण्यदे। नाम्ना गन्धर्वकुण्डं तु तीर्थानां तीर्थमुत्तमम्॥

Verse 13

तत्र स्नातो नरो देवि गन्धर्वैः सह मोदते ॥ तत्र यो मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

तत्र स्नातो नरो देवि गन्धर्वैः सह मोदते। तत्र यो मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति॥

Verse 14

विंशतिर्योजनानां तु माथुरं मम मण्डलम् ॥ इदं पद्मं महाभागे सर्वेषां मुक्तिदायि च

विंशतिर्योजनानां तु माथुरं मम मण्डलम्। इदं पद्मं महाभागे सर्वेषां मुक्तिदायि च॥

Verse 15

कर्णिकायां स्थितो देवि केशवः क्लेशनाशनः ॥ कर्णिकायां मृताः ये तु तेऽमराः मुक्तिभागिनः

कर्णिकायां स्थितो देवि केशवः क्लेशनाशनः। कर्णिकायां मृताः ये तु तेऽमराः मुक्तिभागिनः॥

Verse 16

तत्र मध्ये मृताः ये तु तेषां मुक्तिर्वसुन्धरे ॥ पश्चिमेन हरिं देवं गोवर्धननिवासिनम्

तत्र मध्ये मृताः ये तु तेषां मुक्तिर्वसुन्धरे। पश्चिमेन हरिं देवं गोवर्धननिवासिनम्॥

Verse 17

दृष्ट्वा तं देवदेवेशं किं मनः परितप्यते ॥ उत्तरेण तु गोविन्दं दृष्ट्वा देवं परं शुभम्

दृष्ट्वा तं देवदेवेशं किं मनः परितप्यते। उत्तरेण तु गोविन्दं दृष्ट्वा देवं परं शुभम्॥

Verse 18

नासौ पतति संसारे यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ विश्रान्तिसंज्ञके देवं पूर्वपत्रे व्यवस्थितम्

नासौ पतति संसारे यावदाभूतसम्प्लवम्। विश्रान्तिसंज्ञके देवं पूर्वपत्रे व्यवस्थितम्॥

Verse 19

महाकायां सुरूपां च केशवाकारसन्निभाम् ॥ तां दृष्ट्वा मनुजो देवि ब्रह्मणा सह मोदते

महाकायां सुरूपां च केशवाकारसन्निभाम्। तां दृष्ट्वा मनुजो देवि ब्रह्मणा सह मोदते॥

Verse 20

कृते युगे तु राजासीन्मान्धाता नाम नामतः ॥ तेनाहं तोषितो देवि भक्तियुक्तेन चेतसा

कृते युगे राजाऽऽसीन्मान्धाता नाम नामतः। तेन भक्तियुक्तचेतसा देवि अहं सन्तोषितः॥

Verse 21

तस्य तुष्टेन हि मया प्रतिमेयं समर्पिता ॥ तेनैयं पूजिता नित्यमात्ममुक्तिमभीप्सता

तस्य तुष्टेन मया प्रतिमेयं समर्पिता। तेनैषा नित्यमर्चिता आत्ममुक्तिमभीप्सता॥

Verse 22

यदा तु मथुरां प्राप्य लवणोऽयं निपातितः ॥ तदैव प्रतिमा दिव्या मथुरायां व्यवस्थिताः

यदा तु मथुरां प्राप्य लवणोऽयं निपातितः। तदैव प्रतिमा दिव्या मथुरायां व्यवस्थिताः॥

Verse 23

पुण्येयं प्रतिमा दिव्या तैजसी दिव्यरूपिणी ॥ कपिलो नाम विप्रर्षिर्मम भक्तिपरायणः

पुण्येयं प्रतिमा दिव्या तैजसी दिव्यरूपिणी। कपिलो नाम विप्रर्षिर्मम भक्तिपरायणः॥

Verse 24

मनसा निर्मिता तेन वाराही प्रतिमा शुभा ॥ कपिलो ध्यायते नित्यं अर्चति स्म दिने दिने ॥

मनसा निर्मिता तेन वाराही प्रतिमा शुभा। कपिलो ध्यायते नित्यं अर्चति स्म दिने दिने॥

Verse 25

इन्द्रेणाराधितो देवि कपिलो मुनिसत्तमः ॥ तस्य प्रीतो ददौ देवं वराहं दिव्यरूपिणम् ॥

इन्द्रेणाराधितो देवि कपिलो मुनिसत्तमः। तस्य प्रीतो ददौ देवं वराहं दिव्यरूपिणम्॥

Verse 26

देवे लब्धे वरारोहॆ शक्रो हर्षसमन्वितः ॥ ध्यायति स्म सदा देवं पूजां कृत्वा हि भक्तितः ॥

देवे लब्धे वरारोहॆ शक्रो हर्षसमन्वितः। ध्यायति स्म सदा देवं पूजां कृत्वा हि भक्तितः॥

Verse 27

इन्द्रेण तु तदा प्राप्तं दिव्यं ज्ञानमनुत्तमम् ॥ ततः कालेन महता रावणो नाम राक्षसः ॥

इन्द्रेण तु तदा प्राप्तं दिव्यं ज्ञानमनुत्तमम्। ततः कालेन महता रावणो नाम राक्षसः॥

Verse 28

रावणेन जिता देवाः शक्रश्चैव महाबलः ॥ बद्ध्वा चेन्द्रं महाबाहुं शक्रस्य भवनं गतः ॥

रावणेन जिता देवाः शक्रश्चैव महाबलः। बद्ध्वा चेन्द्रं महाबाहुं शक्रस्य भवनं गतः॥

Verse 29

प्रविश्य रावणस्तत्र गृहे रत्नविभूषिते ॥ दृष्ट्वा कपिलवाराहं शिरसा धरणीं गतः ॥

प्रविश्य रावणस्तत्र गृहे रत्नविभूषिते। दृष्ट्वा कपिलवाराहं शिरसा धरणीं गतः॥

Verse 30

तेन सम्मोहितो देवि रावणो नाम राक्षसः ॥ त्रातुमर्हसि मे देव धरणीधर माधव ॥

देवि, तेन सम्मोहितो रावणो नाम राक्षसः। ‘हे देव, धरणीधर माधव, मां त्रातुमर्हसि’ इति।

Verse 31

दामोदर हृषीकेश हिरण्याक्षविदारण ॥ वेदगर्भ नमस्तेऽस्तु वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥

हे दामोदर हृषीकेश हिरण्याक्षविदारण, हे वेदगर्भ नमस्तेऽस्तु; हे वासुदेव नमोऽस्तु ते।

Verse 32

निरीक्षितुं न शक्नोमि प्रष्टुं चैव गुणव्रत ॥ देवदेव नमस्तुभ्यं भक्तानामभयप्रद ॥

न निरीक्षितुं शक्नोमि न च प्रष्टुं, हे गुणव्रत। हे देवदेव, नमस्तुभ्यं, भक्तानामभयप्रद।

Verse 33

मम त्वं भक्तिनम्रस्य प्रसादं कुरु सर्वदा ॥ इति स्तुतो रावणेन देवदेवो जगत्पतिः ॥

मम भक्तिनम्रस्य त्वं सर्वदा प्रसादं कुरु। इति रावणेन स्तुतो देवदेवो जगत्पतिः।

Verse 34

सौम्यरूपोऽभवद्देवो लोकनाथो जनार्दनः ॥ सन्निधानमनुप्राप्य पुष्पकारोहणोत्सुकः

लोकनाथो जनार्दनः देवः सौम्यरूपोऽभवत्। सन्निधानमनुप्राप्य पुष्पकारोहणोत्सुकोऽभवत्।

Verse 35

कूर्मरूप नमस्तेऽस्तु नारायण नमोऽस्तु ते ॥ मस्त्यरूपधरं देवं मधुकैटभनाशिनम्

कूर्मरूपाय ते नमोऽस्तु, नारायणाय नमोऽस्तु ते। मत्स्यरूपधरं देवं मधुकैटभनाशिनं नमामि॥

Verse 36

तदुद्धर्त्तुं न शक्नोति रावणो विस्मयङ्गतः ॥ शङ्करेण पुरा सार्द्धं कैलासस्तु मयोद्धृतः

तदुद्धर्तुं न शक्नोति रावणो विस्मयङ्गतः। शङ्करेण पुरा सार्धं कैलासस्तु मयोद्धृतः॥

Verse 37

अहं त्वां नेतुमिच्छामि पुरीं लङ्कामनुत्तमाम्

अहं त्वां नेतुमिच्छामि पुरीं लङ्कामनुत्तमाम्॥

Verse 38

श्रीवराह उवाच ॥ अवैष्णवोऽसि रक्षस्त्वं कुतो भक्तिस्तवेदृशी ॥ कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणो वाक्यमब्रवीत्

श्रीवराह उवाच— अवैष्णवोऽसि रक्षस्त्वं कुतो भक्तिस्तवेदृशी। कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणो वाक्यमब्रवीत्॥

Verse 39

त्वद्दर्शनात्समुत्पन्ना भक्तिरव्यभिचारिणी ॥ महात्मस्त्वां नयिष्यामि देवदेव नमोऽस्तु ते

त्वद्दर्शनात्समुत्पन्ना भक्तिरव्यभिचारिणी। महात्मस्त्वां नयिष्यामि देवदेव नमोऽस्तु ते॥

Verse 40

भक्तिमुद्वहतस्तस्य लघु वेषोऽभवत्तदा ॥ पुष्पके तु समारोप्य देवं त्रैलोक्यविश्रुतम्

तस्य भक्तिमुद्वहतः तदा लघुवेषोऽभवत्। पुष्पके समारोप्य त्रैलोक्यविश्रुतं देवं स प्रचचाल॥

Verse 41

आनयामास लङ्कायां स्थापयित्वा स्वके गृहे ॥ तदा स्थितोऽहं लङ्कायां रावणेन प्रपूजितः

लङ्कां नीत्वा स्वगृहे स्थापयित्वा। तदाऽहं लङ्कायां रावणेन सम्यक् प्रपूजितः स्थितवान्॥

Verse 42

अयोध्याधिपती रामो हन्तुं राक्षसपुङ्गवम् ॥ गतोऽसौ विक्रमेणैव हत्त्वा राक्षसपुङ्गवम्

अयोध्याधिपति रामो राक्षसपुङ्गवं हन्तुं विक्रमेणैव गतः। स गत्वा राक्षसपुङ्गवं हत्वा॥

Verse 43

विभीषणश्च लङ्काया आधिपत्येऽभिषेचितः ॥ विभीषणेन रामस्य सर्वस्वं च निवेदितम्

विभीषणश्च लङ्काया आधिपत्येऽभिषेचितः। विभीषणेन रामाय सर्वस्वं च निवेदितम्॥

Verse 44

श्रीराम उवाच ॥ अनेन नास्ति मे कार्यं तव रक्षा विभीषण ॥ देवो मे दीयतां रक्षः शक्रलोकाद्य आगतः ॥

श्रीराम उवाच—अनेन मे न कार्यं; तव रक्षा, विभीषण। शक्रलोकादागतं रक्षो देवो मे दीयताम्॥

Verse 45

अह्न्यहनि पूजामि देवं वाराहरूपिणम् ॥ अयोध्यां चैव नेष्यामि त्वया दत्तं हि राक्षस ॥

अह्न्यहनि वाराहरूपिणं देवं पूजयामि। त्वया दत्तं हि, हे राक्षस, तदपि अयोध्यां नेष्यामि॥

Verse 46

अयोध्यायां स्थापयित्वा पूजयामास तं तदा ॥ गतं वर्षसहस्रं तु दशोत्तरमतः परम् ॥

अयोध्यायां तं स्थापयित्वा तदा तत्रैव पूजयामास। ततः परं दशोत्तरं वर्षसहस्रं गतं॥

Verse 47

लवणस्य वधार्थं हि शत्रुघ्नं प्रेषयत्तदा ॥ कृतप्रणामः शत्रुघ्नो राघवाय महात्मने ॥

लवणस्य वधार्थं तदा शत्रुघ्नं प्रेषयत्। शत्रुघ्नो महात्मने राघवाय कृतप्रणामः॥

Verse 48

चतुरङ्गबलोपेतो जगाम मथुरां प्रति ॥ गत्वा तु राक्षसश्रेष्ठं लवणं रौद्ररूपिणम् ॥

चतुरङ्गबलोपेतः स मथुरां प्रति जगाम। गत्वा तु रौद्ररूपिणं राक्षसश्रेष्ठं लवणं (समभ्यगच्छत्)॥

Verse 49

घातयित्वा तु शत्रुघ्नः प्रविश्य मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणान्स्थापयित्वा तु मया तुल्यान्महौजसः ॥

लवणं घातयित्वा शत्रुघ्नो मथुरां पुरीं प्रविवेश। ततः मया तुल्यान् महौजसो ब्राह्मणान् तत्र स्थापयामास॥

Verse 50

षड्विंशतिसहस्राणि वेदवेदाङ्गपारगान् ॥ अनृचो माथुरो यत्र चतुर्वेदस्तथापरः ॥

षड्विंशतिसहस्राणि जनाः वेदवेदाङ्गपारगाः आसन्। तत्र मथुरायां केचन अनृचः, अपरे चतुर्वेदविदः आसन्॥

Verse 51

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजितः ॥ लवणस्य यथावृत्तं कथितं ते वसुन्धरे ॥

एकस्मिन् विप्रे भोजिते कोटिर्भोजित इव भवति। एवं लवणस्य यथावृत्तं ते वसुन्धरे कथितम्॥

Verse 52

राघवस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नो वाक्यमब्रवीत् ॥ यदि तुष्टोऽसि मे देव वरार्हो यदि वाप्यहम् ॥

राघवस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नो वाक्यमब्रवीत्। यदि तुष्टोऽसि मे देव वरार्हो यदि वाप्यहम्॥

Verse 53

दीयतां मम देवोऽयं यदि मे वरदो भवान् ॥ शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत् ॥

दीयतां मम देवोऽयं यदि मे वरदो भवान्। शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत्॥

Verse 54

धन्यास्ते मथुरा लोकाः पश्यन्ति कपिलं सदा ॥ दृष्टः स्पृष्टः तदा ध्यातः स्नापितश्च दिने दिने ॥

धन्यास्ते मथुरा लोकाः कपिलं सदा पश्यन्ति। दृष्टः स्पृष्टस्तदा ध्यातः स्नापितश्च दिने दिने॥

Verse 55

अनुलिप्तश्च शत्रुघ्न सर्वपापं व्यपोहति ॥ पूजितः स्नापितो देवो दृष्टो यैस्तु दिने दिने ॥

अनुलिप्तोऽसौ, हे शत्रुघ्न, सर्वपापं व्यपोहति। ये जनाः देवं नित्यं पूजयन्ति, स्नापयन्ति, पश्यन्ति च, ते शुद्धिं प्राप्नुवन्ति॥

Verse 56

सर्वं हरति वै पापं मोक्षं चैव प्रयच्छति ॥ इत्युक्त्वा राघवस्तस्मै देवं प्रादाद्वसुन्धरे ॥

सर्वं वै पापं हरति, मोक्षं चैव प्रयच्छति—इति उक्त्वा राघवः तस्मै देवं प्रादात्, हे वसुन्धरे॥

Verse 57

देवमादाय शत्रुघ्नो जगाम मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणं स्थापयित्वा तु आगच्छन्मम सन्निधौ ॥

देवमादाय शत्रुघ्नो मथुरां पुरीं जगाम। तत्र ब्राह्मणं स्थापयित्वा, मम सन्निधौ पुनरागच्छत्॥

Verse 58

तत्र मध्ये तु संस्थाप्य पूजयामास राघवः ॥ अनेन क्रमयोगेन मथुरायां स्थितः प्रभुः ॥

तत्र मध्ये तु संस्थाप्य राघवः पूजयामास। अनेन क्रमयोगेन मथुरायां प्रभुः प्रतिष्ठितोऽभवत्॥

Verse 59

गयायां पिण्डदानेन यत्फलं ज्येष्ठपुष्करे ॥ तत्फलं समवाप्नोति श्वेतं दृष्ट्वा सदा नरः ॥

गयायां पिण्डदानेन यत्फलं, ज्येष्ठपुष्करे च यत्; तत्फलं सदा श्वेतदर्शनात् नरः समवाप्नोति॥

Verse 60

विश्रान्तिसंज्ञके तद्वद्गोविन्दे च तथा हरौ ॥ केशवे दीर्घविष्णौ च तदेव फलमश्नुते ॥

विश्रान्तिसंज्ञके तथा गोविन्दे हरौ च, केशवे दीर्घविष्णौ च—तत्रापि स एव पुण्यफलविशेषोऽनुभूयते।

Verse 61

उदये मामकं तेजः सदा विश्रान्तिसंज्ञके ॥ मध्याह्ने मामकं तेजो दीर्घविष्णौ व्यवस्थितम् ॥ केशवे मामकं तेजो दिनभागे चतुर्थके ॥

उदये मम तेजः सदा विश्रान्तिसंज्ञके; मध्याह्ने मम तेजो दीर्घविष्णौ प्रतिष्ठितम्; केशवे तु दिनभागचतुर्थके मम तेजः प्रकाशते।

Verse 62

एषा विद्या पुरा देवि नित्यकालं सुगो पिता ॥ भक्ताऽ त्वं मम शिष्या च कथिता ते वसुन्धरे ॥

एषा विद्या पुरा देवि प्राचीनकाले नित्यं सुजनपितृणा धारिता; त्वं भक्ताऽसि मम शिष्या च, तस्मात् ते वसुन्धरे कथिता।

Verse 63

लवणस्य वधं श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत् ॥ वरं वरय शत्रुघ्न यत्ते मनसि रोचते ॥

लवणस्य वधं श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत्—“वरं वरय शत्रुघ्न, यत्ते मनसि रोचते।”

Verse 64

वैकुण्ठे तु निमग्नोऽयं ब्रह्महत्यागता ततः ॥ विस्मयो नात्र कर्तव्यस्तीर्थस्येदं महत्फलम् ॥

वैकुण्ठे निमग्नमात्रेऽस्य ब्रह्महत्यादोषोऽपगतः; अत्र विस्मयो न कर्तव्यः—एतत् तीर्थस्य महत्फलम्।

Verse 65

यं दृष्ट्वा तु नरो याति मुक्तिं नास्त्यत्र संशयः ॥ दक्षिणेन तु मां विद्धि प्रतिमां दिव्यरूपिणीम् ॥

एतद् दृष्ट्वा तु नरो मोक्षं प्राप्नोति, अत्र संशयो नास्ति। दक्षिणदिशि च मम दिव्यरूपिणी प्रतिमा विद्धि॥

Verse 66

इन्द्रलोकं गतः सोऽथ स्वर्गं जेतुं महाबलः ॥ शक्रेण सह सङ्गम्य ततो युद्धं प्रवर्तितम् ॥

अथ स महाबलः इन्द्रलोकं गतः, स्वर्गं जेतुम् इच्छन्। शक्रेण सह सङ्गम्य ततः युद्धं प्रवर्तितम्॥

Verse 67

देव त्वं स्वल्पकायोऽसि नाहमुद्धरणक्षमः ॥ प्रसीद देवदेवेश सुरनाथ नमोऽस्तु ते ॥

देव, त्वं स्वल्पकायोऽसि; अहं तु उद्धरणे न क्षमः। प्रसीद देवदेवेश, सुरनाथ, नमोऽस्तु ते॥

Verse 68

ततः समर्पयामास कपिलं दिव्यरूपिणम् ॥ पुष्पके तु समारोप्य नीतवान्नगरीं प्रति ॥

ततः स कपिलं दिव्यरूपिणं समर्पयामास। पुष्पके समारोप्य तं नगरीं प्रति नीतवान्॥

Verse 69

नय शत्रुघ्न देवं त्वं दिव्यं वाराहरूपिणम् ॥ धन्याऽसौ मण्डली लोके धन्या सा मथुरा पुरी ॥

नय, शत्रुघ्न, त्वं देवं दिव्यं वाराहरूपिणम्। धन्या सा मण्डली लोके, धन्या सा मथुरा पुरी॥