Adhyaya 66

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगमर्घ्येश्वरमिति श्रुतम् । उत्तरे तु विशालाक्ष्या नातिदूरे व्यवस्थितम्

ईश्वर उवाच—ततः महालिङ्गं “अर्घ्येश्वर” इति श्रुतं गच्छेत्। तत् विशालाक्ष्याः उत्तरतः नातिदूरे व्यवस्थितम्।

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम् । यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी

लिङ्गं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम्। यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी।

Verse 3

प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम् । अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः

प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम्। अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः।

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महल्लिंगं संपूज्य विधिना ततः । प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ

प्रतिष्ठाप्य महल्लिङ्गं संपूज्य विधिना ततः। प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ।

Verse 5

यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चा दीशः प्रतिष्ठितः । तेनार्घ्येशेति विख्यातं लिंगं पापप्रणाशनम्

यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चाद् ईशः प्रतिष्ठितः। तेनार्घ्येश इति विख्यातं लिङ्गं पापप्रणाशनम्।

Verse 6

पंचामृतेन संस्नाप्य विधिना यस्तमर्चयेत् । सप्तजन्मानि देवेशि स विद्यामधिगच्छति । सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च सर्वसंदेहवित्तमः

देवेशि, यः कश्चिद् विधिना पञ्चामृतेन तं संस्नाप्य सम्यगर्चयेत्, स सप्तजन्मानि विद्यामधिगच्छति; सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च भवति, सर्वसन्देहानां निवारणे च परमवित्तमः।

Verse 66

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः

इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘अर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ इति नाम षट्षष्टितमोऽध्यायः समाप्तः।