Adhyaya 63
अध्यायेऽस्मिन् ईश्वरः देवीं प्रति उपदिशति—योगेश्वर्याः दक्षिणतः अल्पदूरे स्थितं भैरवेश्वरतीर्थं गच्छेति। तत्र स्थितं लिङ्गं सर्वपापनाशकं दिव्यैश्वर्यप्रदं च इति वर्ण्यते। पूर्वकथां आधारयन् ग्रन्थः वदति—दैत्यविनाशार्थं देव्याः प्रवृत्तायाः समये सा भैरवं आहूय स्वदूतत्वेन नियोजयामास; तस्मात् सा ‘शिवदूती’ इति, अनन्तरं ‘योगेश्वरी’ इति च प्रसिद्धा, नाम्नां देशसम्बन्धश्च स्थापितः। यत्र भैरवः दूतकार्ये नियुक्तः, तत्र लिङ्गं ‘भैरवेश्वर’ इति ख्यातिं गतं; भैरवेणैव प्रतिष्ठापितं देवदैत्यैश्च पूजितम्। फलश्रुतौ—कार्त्तिक्याम् विधिपूर्वकं भक्त्या पूजयन्, अथवा षण्मासपर्यन्तं निरन्तरं सेवमानः, भक्तः इष्टफलं लभते इति।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भैरवेश्वरमुत्तमम् । योगेश्वर्या दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्
ईश्वर उवाच—ततः, हे महादेवि, योगेश्वर्याः दक्षिणतः नातिदूरे व्यवस्थितं उत्तमं भैरवेश्वरं गच्छेत्।
Verse 2
सर्वपापप्रशमनं दिब्यैश्वर्यप्रदायकम् । पुरा दैत्यविनाशार्थं यदा देवी कृतोद्यमा
सर्वपापप्रशमनं दिव्यैश्वर्यप्रदायकम्। पुरा दैत्यविनाशार्थं यदा देवी कृतोद्यमा तदा तत् पावनं तेजः प्रादुरभवत्।
Verse 3
तदा भैरवमाहूय दूतत्वे नियुयोज ह । शिवदूती तदा ख्याता पश्चाद्योगेश्वरीति च
तदा भैरवमाहूय दूतत्वे नियुयोज ह। तदा सा शिवदूतीति ख्याता, पश्चाद् योगेश्वरीति च।
Verse 4
भैरवो यत्र वै देव्या दूतत्वे विनियोजितः । तेन लिंगं समाख्यातं भैरवेश्वरनामकम्
यत्र वै देव्या भैरवो दूतत्वे विनियोजितः। तेन तत्र लिङ्गं समाख्यातं भैरवेश्वरनामकम्।
Verse 5
पूजितं देवदैत्यैश्च भैरवेण प्रतिष्ठितम् । यस्तत्पूजयते भक्त्या कार्तिक्यां विधिना नरः । निरंतरं वा षण्मासं सोऽभीष्टं लभते फलम्
देवदैत्यैश्च पूजितं भैरवेण प्रतिष्ठितम्। यः कार्तिक्यां विधिना भक्त्या तत् पूजयते नरः, अथवा षण्मासं निरन्तरं, स इष्टं फलं लभते।
Verse 63
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भैरवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्टितमोऽध्याय
इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘भैरवेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ इति नाम त्रिषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः।