Adhyaya 364
ईश्वरः महादेवीं प्रति कथयति—हिरण्यतटे तुण्डपुरं नाम स्थानं विद्यते, यत्र घर्घरह्रदः पवित्रो जलाशयः। तत्र कन्देश्वरः प्रधानदेवता प्रतिष्ठितः इति निर्दिश्यते। शिवः स्मारयति यत् तस्मिन् स्थाने मम जटाः बद्धाः, तेन तस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यं प्रमाणीकृतम्। तत्र गत्वा तीर्थे स्नानं कृत्वा विधिवत् कन्देश्वरस्य पूजां कुर्यात् इति क्रमः सूचितः। एवं कृतवतः भक्तस्य घोरपातकानि विनश्यन्ति, शुभं शासनं च लभ्यते—दैवी आज्ञा-रक्षा वा पुराणोक्तं प्रसादरूपं अनुमोदनं च।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि हिरण्यातटसंस्थितम् । स्थानं तुण्डपुरंनाम यत्रासौ घर्घरो ह्रदः
ईश्वर उवाच—ततः, हे महादेवि, हिरण्यातटसंस्थितं तुण्डपुरं नाम स्थानं गच्छेत्, यत्र घर्घरो नाम ह्रदः स्थितः।
Verse 2
तत्र कन्देश्वरो देवो यत्र बद्धा जटा मया । तत्र स्नात्वा नरः सम्यक्त्ं देवं यः प्रपूजयेत् । स मुक्तः पातकैर्घोरैः प्राप्नुयाच्छासनं शुभम्
तत्र कन्देश्वरो देवो यत्र मया जटा बद्धाः। तत्र सम्यक् स्नात्वा यो नरः देवं श्रद्धया प्रपूजयेत्, स घोरपातकैर्मुक्तः शुभं शासनेन अनुगृह्यते।
Verse 363
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये हिरण्यातुण्डपुर घर्घरह्रदकन्देश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरत्रिशतत मोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘हिरण्यातुण्डपुर-घर्घरह्रद-कन्देश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम त्रिषष्ट्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः।