Adhyaya 360
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं सम्बोध्य श्रीङ्गसारनाम पवित्रं तीर्थं दर्शयति। तत्र प्रतिष्ठितं लिङ्गं ‘श्रीङ्गारेश्वर’ इति ख्यातं, तस्य माहात्म्यं च पूर्वदैवीयवृत्तान्तेन निरूप्यते—हरिः गोपीभिः सह तत्र श्रीङ्गारं कृतवान्, तेनैव कारणेन क्षेत्रस्य देवस्य च नाम सिद्धम्। अनन्तरं विधिपूर्वकं तस्मिन्नेव स्थाने भवस्य (शिवस्य) पूजनं पापौघनाशनं इति प्रतिपाद्यते। फलश्रुतौ च स्पष्टं वदति—दारिद्र्यदुःखपीडितो भक्तः तत्राराधनात् पुनः तादृशं दारिद्र्यं शोकं वा न प्राप्नोति; अतः एतत् क्षेत्रं शुद्धाचार-नियमयुक्त-भक्तेः सिद्धिप्रदं तीर्थं मन्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि स्थानं शृंगसरोऽभिधम्
ईश्वर उवाच—ततः, हे महादेवि, शृङ्गसर इति विख्यातं पुण्यस्थानं गच्छेत्।
Verse 2
शृंगारेश्वरनामा च तत्र देवः प्रतिष्ठितः । शृङ्गारं विधिवच्चक्रे यत्र गोपीयुतो हरिः
तत्र शृङ्गारेश्वरनामा देवः प्रतिष्ठितः; यत्र गोपीयुतो हरिः विधिवत् शृङ्गारं चकार प्रेम्णा पूजनं च।
Verse 3
शृङ्गारेश्वरनामा च तेन पापौघनाशनः । पूजयेद्यो विधानेन तत्र स्थाने स्थितं भवम् । दारिद्र्यदुःखसंयुक्तो न स भूयाद्भवे क्वचित्
अतः स शृङ्गारेश्वर इति ख्यातः, पापौघनाशनः। यो विधानेन तत्र स्थितं भवम् अर्चयेत्, स दारिद्र्यदुःखयुतो भूत्वा पुनर्भवे न कदाचन।
Verse 359
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शृंगारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीति-साहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘शृङ्गारेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम त्रिशततमोऽध्यायः (एकोनषष्ट्युत्तरः) समाप्तः।