Adhyaya 359
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति उपदिशति—यात्री नारायणनाम्नि तीर्थे गच्छेत्। तस्य तीर्थस्य ईशानदिशि शाण्डिल्या नाम वापी विद्यते इति स्थाननिर्देशः प्रदीयते। तत्र विधिपूर्वकं स्नात्वा शाण्डिल्यस्य पूजनं कर्तव्यमिति क्रमः कथ्यते। ऋषिपञ्चमीदिने पतिव्रतायाः स्त्रियाः स्पर्शास्पर्शविधिना आचरितं रजोदोषभयस्य निःसन्देहं नाशनं करोतीति फलश्रुतिः। अन्ते स्कन्दपुराणे प्रभासखण्डे ‘नारायणतीर्थमाहात्म्य’ इति अध्यायनाम्ना उपसंहारः।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं नारायणाभिधम् । तस्यैवेशानदिग्भागे वापी शांडिल्यकीर्तिता
ईश्वर उवाच । ततः गच्छेन्महादेवि तीर्थं नारायणाभिधम् । तस्यैवेशानदिग्भागे वापी शाण्डिल्यकीर्तिता ॥
Verse 2
स्नात्वा तत्रैव विधिवच्छांडिल्यं यः प्रपूजयेत् । ऋषिपंचम्यां विधिना नारी चैव पतिव्रता । स्पृष्ट्वास्पृष्ट्वा विमुच्येत रजोदोषभयाद्ध्रुवम्
तत्रैव विधिवत्स्नात्वा यः शाण्डिल्यं प्रपूजयेत् । ऋषिपञ्चम्यां विधिना नारी चैव पतिव्रता । स्पृष्ट्वास्पृष्ट्वा विमुच्येत रजोदोषभयाद्ध्रुवम् ॥
Verse 358
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारायणतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामा ष्टापंचाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘नारायणतीर्थमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम नवपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः ॥