Adhyaya 355
ईश्वरः देवीं प्राह—प्रभासक्षेत्रे देवगुप्तेश्वरं गच्छ; तद् पश्चिमोत्तरदिशि स्थितम्। तत्र सोमः (चन्द्रः) कूष्ठरोगेण क्शयेन च लज्जितः सन् गुप्तभावेन तपः चकार। सहस्रं दिव्यवर्षाणि तपसि स्थिते सोमे शिवः प्रत्यक्षोऽभवत्, प्रसन्नः सन् तस्य क्शयं व्याधिं च निवारयामास। ततः सोमो देवासुरैः समर्चितं महालिङ्गं प्रतिष्ठापयामास; तस्य गुप्ततपसः कारणात् ‘गुप्तेश्वर’ इति नाम व्युत्पाद्यते। अस्य लिङ्गस्य दर्शनस्पर्शमात्रेण कूष्ठनाशः कथ्यते; विशेषतः सोमवारे पूजया वंशेऽपि कूष्ठजन्म न भवतीति फलश्रुतिः। इति प्रभासखण्डे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुप्तेश्वरमाहात्म्यं समाप्तम्।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवगुप्तेश्वरं प्रिये । तत्र पश्चिमवायव्ये यत्र सोमोऽकरोत्तपः
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि प्रिये देवगुप्तेश्वरम्। तत्र पश्चिमवायव्ये यत्र सोमोऽकरोत्तपः॥
Verse 2
गुप्तो भूत्वा कुष्ठरोगाल्लज्जयाधोमुखः स्थितः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रभासक्षेत्र उत्तमे
कुष्ठरोगेण पीडितः स लज्जया अधोमुखः स्थित्वा गुप्तोऽभवत्। प्रभासक्षेत्रे उत्तमे दिव्यं वर्षसहस्रं तु तिष्ठत्॥
Verse 3
ततः प्रत्यक्षतां यातः सर्वदेवपतिः शिवः । तुष्टो बभूव चंद्रस्य क्षयनाशं तथाऽकरोत्
ततः सर्वदेवपतिः शिवः प्रत्यक्षतां गतः। स तुष्टश्चन्द्रस्य क्षयस्य नाशं चकार॥
Verse 4
क्षयरोगविनिर्मुक्तस्ततोऽभून्मृगलांछनः । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सुरासुरनमस्कृतम्
क्षयरोगविनिर्मुक्तोऽथ मृगलाञ्छन उच्यते। महालिङ्गं प्रतिष्ठाप्य सुरासुरनमस्कृतम्॥
Verse 5
गुप्तस्तेपे तपो यस्मात्तस्माद्गुप्तेश्वरः स्मृतः । सर्वकुष्ठहरो देवो दर्शनात्स्पर्शनादपि
गुप्तस्तेपे तपो यस्मात्तस्माद्गुप्तेश्वरः स्मृतः। सर्वकुष्ठहरो देवो दर्शनात्स्पर्शनादपि॥
Verse 6
सोमवारे विशेषेण यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । तस्यान्वयेऽपि देवेशि कुष्ठी कश्चिन्न जायते
सोमवारे विशेषेण यस्तल्लिङ्गं प्रपूजयेत्। तस्यान्वयेऽपि देवेशि कुष्ठी कश्चिन्न जायते॥
Verse 354
इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुप्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘गुप्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम पञ्चपञ्चाशदधिकत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः॥