Adhyaya 352
ईश्वरः देवीं प्रति दिग्दर्शनेन तीर्थयात्राविधानं कथयति—दुर्गाकूटस्य दक्षिणतः नियतमानदूरे सुपर्णेला नाम तीर्थं, तत्रैव भैरवीस्थानं च। तस्य तीर्थस्य कारणकथा प्रोच्यते—सुपर्णो गरुडः पातालात् अमृतं समानीय नागानां सन्निधौ तत्र विमोचयामास; नागैः दृष्टं रक्षितं च तत् स्थानं भूमौ सुपर्णेला इति विख्यातम्। तत्र भूमिः ‘इला’ इति सुपर्णेन प्रतिष्ठापिता इत्युच्यते, तथा सुपर्णेला-नाम पापनाशनसम्बन्धेन स्पष्टं निरूप्यते। अनन्तरं कर्मक्रमः—सुपर्णकुण्डे स्नानं, तत्र देवतापूजनं, ब्राह्मणतर्पणं दानं च, विशेषतः अन्नदानं। फलश्रुतिः—मृत्युभयादिरक्षां, गृहस्थस्य सौभाग्यवृद्धिं, स्त्रीणां जीववत्सात्वं सन्तानसमृद्धिं च, यथाविधि तीर्थसेवायाः धर्मफलरूपेण प्रतिपादयति।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सुपर्णेलां च भैरवीम् । दुर्गकूटाद्दक्षिणतो धनुःपंचशतांतरे
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि सुपर्णेलां च भैरवीम्। दुर्गकूटाद्दक्षिणतो धनुःपञ्चशतान्तरे॥
Verse 2
सुपर्णेन पुरा देवि पातालादमृतं हृतम् । गृहीत्वा तत्र मुक्तं तु नागानां पश्यतां किल
सुपर्णेन पुरा देवि पातालादमृतं हृतम्। गृहीत्वा तत्र मुक्तं तु नागानां पश्यतां किल॥
Verse 3
ततो देव्या तदा दृष्ट्वा रक्षितं नागपार्श्वतः । ततः सुपर्णेलेत्येवं ख्याता सा वसुधातले
ततो देव्या तदा दृष्ट्वा रक्षितं नागपार्श्वतः। ततः सुपर्णेलेत्येवं ख्याता सा वसुधातले॥
Verse 4
इला तु कथ्यते भूमिः सुपर्णेन प्रतिष्ठिता । ततः सुपर्णेलेत्येव नाम्ना पातकनाशिनी
इला तु कथ्यते भूमिः सुपर्णेन प्रतिष्ठिता। ततः सुपर्णेलेत्येव नाम्ना पातकनाशिनी॥
Verse 5
सुपर्णकुण्डे तत्रैव स्नात्वा तां पूजयेन्नरः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्यान्नापद्भिर्म्रियते नरः । जीववत्सा भवेन्नारी आत्मजैश्चाप्यलंकृता
तत्रैव सुपर्णकुण्डे स्नात्वा नरः तां देवीं पूजयेत्, विप्रेभ्यो भोजनं दद्यात्। स नरः आपद्भिः न म्रियते; नारी च जीवद्वत्सा भवति, आत्मजैः पुत्रैश्च अलंकृता।
Verse 351
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णेलामाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, “सुपर्णेलामाहात्म्यवर्णनम्” नाम द्व्यधिकत्रिशतपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः।