Adhyaya 351
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति उपदिशति यत् सा कौरवेश्वरीदेवीं प्रति गच्छेत्। तस्या नाम कुरुक्षेत्रे पूर्वमाराधनया संबद्धं, सा च क्षेत्रस्य रक्षाशक्तिरिति निरूप्यते; भीमेनापि पूर्वं क्षेत्ररक्षणव्रतं कृत्वा तस्या आराधना कृतैव इति स्मार्यते। महानवम्यां यत्नेन कृतं पूजनं परमफलप्रदं कथ्यते। अतिथिसत्कारस्य दानधर्मस्य च नियमोऽपि प्रदर्श्यते—दंपतीनां विशेषतः भोजनदानं, दिव्यगुणयुक्तान्नपानं सुसंस्कृतमधुरभक्ष्यं च समर्पणीयम्। एवं स्तुत्या तुष्टा देवी पुत्रवत् भक्तं रक्षतीति, देशनिष्ठाभक्तिः रक्षणकर्तव्यं नियतदानं च परस्परं पुष्णन्तीति तात्पर्यम्।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्माद्वै कौरवेश्वरीम् । यस्य नाम्ना कुरुक्षेत्रं तेन साराधिता पुरा
ईश्वर उवाच—ततः परं महादेवि तस्मात् कौरवेश्वरीं गच्छेत्; यस्या नाम्ना कुरुक्षेत्रं प्रसिद्धं, सा पुरा सम्यगाराधिता।
Verse 2
आराधिताऽसौ भीमेन कृत्वा क्षेत्रस्य रक्षणम् । महानवम्यां यत्नेन यस्तां पूजयते नरः । तं पुत्रमिव कल्याणी रक्षते नात्र संशयः
सा भीमेन क्षेत्ररक्षणं कृत्वा आराधिता। महानवम्यां यत्नेन यस्तां पूजयते नरः, तं कल्याणी पुत्रमिव रक्षति—नात्र संशयः।
Verse 3
भोजनं तत्र दातव्यं दंपतीनां न संशयः । दिव्यैर्भक्ष्यैः सुमिष्टान्नैः सा तुष्यति ततः स्तुता
तत्र दम्पतीनां भोजनदानं कर्तव्यं न संशयः। दिव्यैर्भक्ष्यैः सुमिष्टान्नैः प्रदत्तैः सा तुष्यति, ततः स्तुतिभिः स्तव्या।
Verse 350
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कौरवेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये “कौरवेश्वरीमाहात्म्यवर्णनम्” इति नाम पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः।