Adhyaya 350
अस्मिन्नध्याये ईश्वरवचनेन दुर्गकूटके स्थितस्य विश्वेशस्य सूक्ष्मदेशवर्णनं क्रियते—भल्लतीर्थस्य पूर्वे, योगिनीचक्रस्य दक्षिणे च स देवः प्रतिष्ठित इति। ततः तत्र देवस्य माहात्म्यं दर्शयितुं भीमेन कृतं सफलं आराधनं दृष्टान्ततया कथ्यते, येन विधिपूर्वकपूजायाः ‘सर्वकामप्रदत्वं’ सिद्धं भवति। फाल्गुनमासे शुक्लपक्षे चतुर्थ्यां तस्य पूजाकालो निर्दिश्यते। गन्धपुष्पतोयादिभिः सरलोपचारैः शास्त्रोक्तविधिना पूजां कृत्वा उपासकः निःसन्देहं संवत्सरपर्यन्तं निर्विघ्नजीवनं प्राप्नोतीति संक्षेपेण फलश्रुतिः प्रतिपाद्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विश्वेशं दुर्गकूटकम् । भल्लतीर्थस्य पूर्वेण योगिनीचक्रदक्षिणे
ईश्वर उवाच—ततो, हे महादेवि, दुर्गकूटके विश्वेशं गच्छेत्। भल्लतीर्थस्य पूर्वे योगिनीचक्रस्य दक्षिणे स स्थितः।
Verse 2
आराधितोऽसौ भीमेन सर्वकामप्रदोऽभवत् । फाल्गुनस्य चतुर्थ्यां तु शुक्लपक्षे विधानतः
स भीमेनाराधितो देवः सर्वकामप्रदः अभवत्। फाल्गुनमासे शुक्लपक्षस्य चतुर्थ्यां विधानतः पूजनीयः।
Verse 3
यस्तं पूजयते देवं गन्धपुष्पैः समोदकैः । निर्विघ्नं जायते तस्य वर्षमेकं न संशयः
योऽसौ देवं गन्धपुष्पैः समोदकैः पूजयति, तस्य वर्षमेकं निर्विघ्नं भवति—न संशयः।
Verse 349
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्गकूटगणपतिमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘दुर्गकूटगणपतिमाहात्म्यवर्णन’नाम त्रिशततमोऽध्यायः पञ्चाशदुत्तरः समाप्तः।