
अस्मिन्नध्याये ईश्वरस्योपदेशरूपेण तीर्थविधिः संक्षेपेण निरूप्यते। भक्तं प्रति—महादेवीं संबोध्य—पश्चिमदिशि नारदेश्वरीदेव्याः पावनं स्थानं गन्तव्यमिति निर्देशः; तस्याः सान्निध्यं सर्वदौर्भाग्यनाशिनीत्वेन वर्ण्यते। विशेषविधानं चोक्तम्—या स्त्री तृतीयायां तिथौ शान्तचित्ता देवीम् अर्चयति, सा रक्षाकरं पुण्यं स्थापयति; तस्याः कुलपरम्परायां स्त्रियो दौर्भाग्यचिह्नैर्न लाञ्छिताः भवन्ति। एवं स्थाननिर्देशः, कालविधानं, फलश्रुतिश्च सम्यक् प्रदर्श्य, प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदेश्वरीमाहात्म्यनामाध्याय इति उपसंह्रियते।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पश्चिमे नारदेश्वरीम् । नारदेश्वरसांनिध्ये सर्वदौर्भाग्यनाशनीम्
ईश्वर उवाच—ततः पश्चिमदिशि, महादेवि, नारदेश्वरीं गच्छेत्; नारदेश्वरसांनिध्ये सा सर्वदौर्भाग्यनाशिनी।
Verse 2
या नारी पूजयेद्देवीं तृतीयायां समाहिता । तदन्वये न दौर्भाग्ययुक्ता नारी भविष्यति
या नारी तृतीयायां समाहितचित्ता देवीं पूजयेत्, तदन्वये दौर्भाग्ययुक्ता नारी कदापि न भविष्यति।
Verse 347
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदेश्वरीमाहात्म्यवर्णनं नाम अष्टचत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः।