
अध्यायेऽस्मिन् ईश्वरः देवीं प्रति उपदिशति—प्रभासक्षेत्रे चण्डीश्वरनाम महालीङ्गं सर्वपातकनाशनं प्रसिद्धम्। तत्र भक्त्या दर्शनपूजनयोः महत्फलं भवतीति स सूचयति। ततः स कालविधिं निर्दिशति—कार्त्तिकमासे शुक्लपक्षस्य चतुर्दश्यां उपवासं कृत्वा रात्रौ प्रजागरं कुर्यात्। एवं व्रतपालनेन साधकः पापशुद्धिं प्राप्य महेश्वरस्य परमं पदं लभते इति फलश्रुत्या अध्यायः समाप्यते।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र स्थाने तु संस्थितम् । चण्डीश्वरं महालिंगं सर्वपातकनाशनम्
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि तत्र स्थाने तु संस्थितम्। चण्डीश्वरं महालिङ्गं सर्वपातकनाशनम्॥
Verse 2
तत्र शुक्लचतुर्द्दश्यां कार्तिके मासि भामिनि । उपवासपरो भूत्वा यः करोति प्रजागरम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः
तत्र शुक्लचतुर्दश्यां कार्तिके मासि भामिनि। उपवासपरो भूत्वा यः करोति प्रजागरम्। स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः॥
Verse 340
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकामाहात्म्ये चण्डीश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम चत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, देविकामाहात्म्ये—“चण्डीश्वरमाहात्म्यवर्णनम्” नाम चत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः॥