Adhyaya 339

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं त्रैलोक्यविश्रुतम् । देविकायास्तटे रम्ये हुंकारेणैव पूर्यते

ईश्वर उवाच—ततो गच्छेत् महादेवि कूपं त्रैलोक्यविश्रुतम्। देविकायास्तटे रम्ये हुंकारेणैव पूर्यते॥

Verse 2

ततोऽधस्तात्पुनर्याति सलिलं तत्र भामिनि । तण्डीनाम पुरा प्रोक्तो देविकातटमास्थितः

ततः अधस्तात् पुनर्याति सलिलं तत्र भामिनि। तण्डीनाम पुरा प्रोक्तो देविकातटमास्थितः॥

Verse 3

तपस्तेपे महादेवि शिवभक्तिपरायणः । तस्यैवं तप्यमानस्य तस्मिन्देशे वरानने

तपस्तेपे महादेवि शिवभक्तिपरायणः। तस्यैवं तप्यमानस्य तस्मिन्देशे वरानने॥

Verse 4

आजगाम मृगो वृद्धस्तं देशमन्ध दृक्प्रिये । स पपात महागर्ते अगाधे जलवर्जिते

आजगाम मृगो वृद्धस्तं देशमन्धदृक्प्रिये । स पपात महागर्तेऽगाधे जलवर्जिते ॥

Verse 5

तं दृष्ट्वा कृपयाविष्टः स मुनिर्मौनमास्थितः । हुंकारं कुरुते तत्र भूयोभूयश्च भामिनि

तं दृष्ट्वा कृपयाविष्टः स मुनिर्मौनमास्थितः । हुंकारं कुरुते तत्र भूयोभूयश्च भामिनि ॥

Verse 6

अथ हुंकारशब्देन तस्य गर्तः प्रपूरितः । ततो मृगो विनिष्क्रांतः कृच्छ्रेण सलिलात्प्रिये

अथ हुंकारशब्देन तस्य गर्तः प्रपूरितः । ततो मृगो विनिष्क्रान्तः कृच्छ्रेण सलिलात्प्रिये ॥

Verse 7

मानुषं रूपमाश्रित्य तमृषिं पर्यपृच्छत । विस्मयं परमं गत्वा काम्यदं कर्मणः फलम्

मानुषं रूपमाश्रित्य तमृषिं पर्यपृच्छत । विस्मयं परमं गत्वा काम्यदं कर्मणः फलम् ॥

Verse 8

मृगत्वे पतितश्चात्र नरो भूत्वा विनिर्गतः । सोऽब्रवीत्तस्य माहात्म्यं सलिलस्य द्विजोत्तमः

मृगत्वे पतितश्चात्र नरो भूत्वा विनिर्गतः । सोऽब्रवीत्तस्य माहात्म्यं सलिलस्य द्विजोत्तमः ॥

Verse 9

अतोऽहं नरतां प्राप्तो नान्यदस्तीह कारणम् । ततस्तत्सलिलं भूयः प्रविष्टं धरणीतले

अतोऽहं मानुषत्वं प्राप्तो नान्यदत्र कारणम्। ततः तत्सलिलं भूयः प्रविवेश धरणीतलम्॥

Verse 10

ततो हुंकृतवान्भूयः स ऋषिः कौतुकान्वितः । आपूरितः पुनः कूपः सलिलेन पुरा यथा

ततो हुंकारमकरोद्भूयः स ऋषिः कौतुकान्वितः। आपूरितः पुनः कूपः सलिलेन पुरा यथा॥

Verse 11

ततः स कृतवान्स्नानं तथा च पितृतर्पणम् । मत्वा तीर्थवरं तत्र ततः प्राप्तः परां गतिम्

ततः स कृतवान्स्नानं तथा च पितृतर्पणम्। मत्वा तीर्थवरं तत्र ततः प्राप्तः परां गतिम्॥

Verse 12

अद्यापि हुंकृते तस्मिन्सलिलौघः प्रवर्तते । तत्र गत्वा नरो भक्त्या अपि पापरतोऽपि यः

अद्यापि तत्र हुंकारे कृते सलिलौघः प्रवर्तते। तत्र गत्वा नरो भक्त्या पापरतोऽपि यः॥

Verse 13

न मानुष्यं पुनर्जन्म प्राप्नोति जगतीतले । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यः श्राद्धं कुरुते नरः

न मानुष्यं पुनर्जन्म प्राप्नोति जगतीतले। तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यः श्राद्धं कुरुते नरः॥

Verse 14

मुच्यते सर्वपापेभ्यः पितृलोके महीयते । कुलानि तारयेत्सप्त अतीताऽनागतानि च

स सर्वपापेभ्यः प्रमुच्यते, पितृलोके च महीयते। स सप्त कुलानि तारयति—अतीतानि च अनागतानि च॥