Adhyaya 332
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः प्रभासक्षेत्रे द्वौ पवित्रौ देशौ निर्दिशति—दक्षिणदिशि नियतमानदूरे स्थितं तप्तोदककुण्डसमूहं, तथा पूर्वदिशि निर्दिष्टान्तराले प्रतिष्ठितां देवीम् रुक्मिणीम्। तप्तोदककुण्डं महापातकनाशकं, कोटिहत्यादिदोषानपि विनाशयितुं समर्थं, इति पावनतीर्थरूपेण प्रतिपाद्यते। क्रमेण विधिः कथ्यते—प्रथमं तप्तोदके स्नानं कृत्वा, ततः रुक्मिणीदेवीं सम्पूज्येत। सा सर्वपापनाशिनी, मङ्गलप्रदा, भक्तानां कल्याणकारिणी च इति स्तूयते। फलश्रुतौ विशेषतः स्त्रीणां गृहभङ्गाभावः सप्तजन्मपर्यन्तं न भवतीति, तीर्थसेवा-भक्त्या गृहस्थधर्मस्य स्थैर्यं च प्रतिज्ञायते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्माद्दक्षिणदिग्भागे धनुषां पंचभिः प्रिये । तत्र तप्तोदकुंडानि संत्यद्यापि वरानने
ईश्वर उवाच—तस्मात् दक्षिणदिग्भागे, प्रिये, पञ्चधनुषां दूरे; तत्र वरानने अद्यापि तप्तोदककुण्डानि सन्ति।
Verse 2
कुण्डतः पूर्वदिग्भागे धनुषां पञ्चविंशतौ । रुक्मिणी संस्थिता देवी सर्वपातकनाशिनी
कुण्डतः पूर्वदिग्भागे पञ्चविंशतिधनुषां दूरे; सर्वपातकनाशिनी देवी रुक्मिणी तत्र संस्थिता।
Verse 3
स्नात्वा तप्तोदके कुण्डे कोटिहत्याविनाशने । ततः संपूजयेद्देवीं रुक्मिणीं रुक्मदायिनीम् । सप्त जन्मानि नारीणां गृहभंगो न जायते
तप्तोदककुण्डे स्नात्वा कोटिहत्याविनाशने; ततः रुक्मदायिनीं देवी रुक्मिणीं संपूजयेत्। नारीणां सप्तजन्मसु गृहभङ्गो न जायते।
Verse 332
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रुक्मिणीमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वात्रिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्याय
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘रुक्मिणीमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम द्वात्रिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः।