Adhyaya 331
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति ‘कालमेघ’ इति पुण्यक्षेत्रस्य माहात्म्यं कथयति। भक्तं तत्र गन्तुं नियोज्य, पूर्वदिशि लिङ्गरूपेण प्रादुर्भूतं क्षेत्रपं (पालकदेवतां) निर्दिशति। तस्य लिङ्गस्य कालानुसारं पूजनं विहितम्—विशेषतः अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां च जनैर्बलिदानपूर्वकं समर्चनीयम्। फलश्रुतौ स देवो वाञ्छितार्थप्रदः, कलियुगे कल्पवृक्ष इव सुलभफलदायक इति प्रतिपाद्यते। उपसंहारे स्कन्दमहापुराणे प्रभासखण्डे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यस्य प्रथमभागे एकत्रिंशदधिकत्रिशततमोऽध्याय इति निर्दिश्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कालमेघेति विश्रुतम् । तस्मात्तं पूर्वदिग्भागे क्षेत्रपं लिंगरूपिणम्
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कालमेघेति विश्रुतम् । तस्मात् तु पूर्वदिग्भागे क्षेत्रपं लिङ्गरूपिणम् ॥
Verse 2
अष्टम्यां वा चतुर्द्दश्यां पूज्योऽसौ बलिभिर्नरैः । वांछितार्थप्रदः सम्यक्स कलौ कल्पपादपः
अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां पूज्योऽसौ बलिभिर्नरैः । वाञ्छितार्थप्रदः सम्यक् कलौ कल्पपादपः ॥
Verse 331
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कालमेघमाहात्म्यवर्णनंनामैकत्रिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘कालमेघमाहात्म्यवर्णनम्’ नामैकत्रिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः ॥