
अध्यायः ३०७ ईश्वरवचनं वर्णयति—पूर्वोक्तसाम्बादित्यस्य किञ्चिद् पूर्वदिशि ‘अपरनारायण’ इति दिव्यं स्थानं विद्यते। तत्र सूर्यः विष्णुस्वरूप इति प्रतिपाद्यते; भगवानेव वरदानार्थं ‘अपर’ इति परं/अन्यं रूपं धारयति, तस्मादस्य नाम्नः ‘अपर’ इति कारणं निरूप्यते। अनन्तरं विधिनिर्देशः—तत्र पुण्डरीकाक्षस्य वidhānataḥ पूजनं कर्तव्यम्, विशेषतः फाल्गुनमासस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां। फलश्रुतिः स्पष्टा—सर्वपापनाशः, सर्वेष्टसिद्धिश्च; एवं स्थान-देवता-काल-कर्म-फलरूपो धर्ममार्गः संक्षेपेण प्रदर्श्यते।
Verse 1
ईश्वर उवाच । सांबादित्याच्च पूर्वेण किञ्चिदाग्नेयसंस्थितः । अपरनारायणोनाम यस्मान्नास्ति परो भुवि
ईश्वर उवाच—सांबादित्यस्य पूर्वदिशि किञ्चिदाग्नेयसंस्थितं पवित्रं स्थानमस्ति, यद् ‘अपरनारायण’ इति नाम; यस्मात् परं भुवि नास्ति।
Verse 2
स तु सांबस्य देवेशि सूर्यो विष्णुस्वरूपवान् । अपरां मूर्तिमास्थाय विष्णुरूपो वरं ददौ
देवेशि, सांबस्य हितार्थं विष्णुस्वरूपवान् सूर्यः अपरां मूर्तिमास्थाय विष्णुरूपेण वरं ददौ।
Verse 3
तेनापरेति नाम्ना वै ख्यातो विष्णुः पुराऽभवत् । फाल्गुनामलपक्षे तु एकादश्यां विधानतः
तेन ‘अपर’ इति नाम्ना विष्णुः पुरा ख्यातिमगमत्; फाल्गुनस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां विधानतः कर्म कर्तव्यम्।
Verse 4
पूजयेत्पुण्डरीकाक्षं तत्र सूर्यस्वरूपिणम् । मुक्तो भवति पापेभ्यः सर्वकामैः समृध्यते
तत्र सूर्यस्वरूपिणं पुण्डरीकाक्षं पूजयेत्; स पापेभ्यो विमुच्यते, सर्वकामैश्च समृद्ध्यते।
Verse 307
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्स्येऽपरनारायणमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘अपरनारायणमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम सप्तोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः समाप्तः।