Adhyaya 296

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयदिग्भागे गव्यूतिसप्तकेन च । स्थानं देवकुलंनाम देवानां यत्र संगमः

ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयदिग्भागे गव्यूतिसप्तकेन च । स्थानं देवकुलं नाम देवानां यत्र संगमः ॥

Verse 2

ऋषीणां यत्र सिद्धानां पुरा लिंगे निपातिते । यस्माज्जातो महादेवि तस्माद्देवकुलं स्मृतम्

ऋषीणां यत्र सिद्धानां पुरा लिङ्गे निपातिते । यस्माज्जातो महादेवि तस्माद्देवकुलं स्मृतम् ॥

Verse 3

तस्य पश्चिमदिग्भाग ऋषितोया महानदी । ऋषीणां वल्लभा देवि सर्वपातकनाशिनी

तस्य पश्चिमदिग्भागे ऋषितोया महानदी । ऋषीणां वल्लभा देवि सर्वपातकनाशिनी ॥

Verse 4

तत्र स्नात्वा नरः सम्यक्पितॄणां निर्वपेन्नरः । सप्तवर्षायुतान्येव पितॄणां तृप्तिमावहेत्

तत्र सम्यक् स्नात्वा नरः पितॄणां निर्वापं विधिवत् कुर्यात्; एवं स सप्तवर्षायुतान्येव पितॄणां तृप्तिमावहति।

Verse 5

सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । आषाढे त्वमावास्यायां यत्किञ्चिद्दीयते ध्रुवम्

तत्र सुवर्णं देयं, अजिनं कंबलं च; आषाढमासस्य अमावास्यायां यत्किञ्चिद् दीयते तद्ध्रुवं फलति।

Verse 6

वर्द्धते षोडशगुणं यावदायाति पूर्णिमा

तत् षोडशगुणं वर्धते, यावत् पूर्णिमा समायाति।

Verse 7

सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । मुच्यते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मकृतैरपि

तत्र सुवर्णं देयं, अजिनं कंबलं च; तेन सप्तजन्मकृतैरपि सर्वैः पातकैर्मुच्यते।

Verse 296

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितोयानदीमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘ऋषितोयानदीमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम षण्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।