Adhyaya 292
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः कौर्वव-संज्ञकात् परे उत्तरदिग्भागे स्थितस्य तीर्थस्य माहात्म्यं कथयति। तत्र देवी भद्रकाली घोरं तपः कृत्वा परमभक्त्या रविं/सूर्यं संस्थापयामास। रविवारे साप्तम्यां च विशेषतः पूजनकालः निर्दिश्यते; रक्तपुष्पैः रक्तचन्दनादि-लेपनैश्च अर्चनं प्रशस्यते। भक्त्या कृतं पूजनं कोटियज्ञफलप्रदं, वात-पित्तजन्यरोगानां तथा बहुविधव्याधीनां निवर्तकं च इति फलश्रुतिः। अन्ते तीर्थफलसम्पूर्णतां इच्छद्भिः तस्मिन्नेव स्थाने अश्वदानं कर्तव्यमिति विधीयते; एवं देवालयपूजा, कालविशेषानुष्ठानं, दानं च एकीकृतधर्मकर्मरूपेण प्रतिपाद्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादुत्तरभागे तु स्थानात्कौरवसंज्ञकात् । भद्रकाली महादेवि तपः कृत्वा सुदुस्तरम्
ईश्वर उवाच—तस्मात् कौरवसंज्ञकात् स्थानात् उत्तरभागे, हे महादेवि, भद्रकाली सुदुस्तरं तपः कृत्वा स्थितवती।
Verse 2
रविं संस्थापयामास भक्त्या परमया युता । रविवारेण सप्तम्यां रक्त पुष्पानुलेपनैः
सा परमभक्तियुता रविं संस्थापयामास। रविवारे सप्तम्यां रक्तपुष्पानुलेपनैः सम्यक् अर्चयामास।
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या कोटियज्ञफलं लभेत् । मुच्यते वातपित्तोत्थै रोगैरन्यैश्च पुष्कलैः
यस्तं भक्त्या पूजयति स कोटियज्ञफलं लभते। वातपित्तोत्थैः रोगैः अन्यैश्च बहुभिः पुष्कलैः रोगैश्च विमुच्यते।
Verse 4
अश्वस्तत्रैव दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः
अत्रैव पवित्रे स्थाने सम्यग्यात्राफलार्थिभिः अश्वदानं विधातव्यं यथाविधि श्रद्धया सह।
Verse 292
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्ये भद्रकालीबालार्कमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्ये भद्रकालीबालार्कमाहात्म्यवर्णनं नाम द्विनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।