Adhyaya 287
ईश्वरः देवीं सम्बोध्य अगस्त्यस्थानस्य समीपे स्थितं पुण्यं क्षेत्रं ‘अजापालेश्वरी’ इति तस्याः ध्यानं नयति। तत्र रघुवंशप्रसिद्धो नृपतिः अजापालः पापरोगनाशिनीं देवीं भक्त्या समाराध्य, ‘अजा-रूप’ इव व्याधीनां शमनं कृत्वा, स्वनाम्ना तां देवतां प्रतिष्ठापयामास। अस्यां माहात्म्यकथायां क्षेत्रमहिमा, राजाश्रयः, तथा पापनाशकत्वं स्पष्टं प्रतिपाद्यते। अन्ते फलश्रुतिः—तृतीयायां तिथौ विधिवत् भक्त्या पूजां कृत्वा बलं बुद्धिः कीर्तिः विद्या सौभाग्यं च लभ्यते इति।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अजापालेश्वरीं शुभाम् । अगस्त्यस्थानपूर्वेण नातिदूरे व्यवस्थिताम्
ईश्वर उवाच—ततः, महादेवि, अगस्त्यस्थानस्य पूर्वे नातिदूरे स्थितां शुभामजापालेश्वरीं गच्छेत्।
Verse 2
रघुवंशसमुद्भूतो ह्यजापालो नृपोत्तमः । स तत्र देवीमाराध्य पापरोगवशंकरीम्
रघुवंशसमुद्भूतोऽजापालो नाम नृपोत्तमः; स तत्र देवीं पापरोगवशङ्करीं समाराधयामास।
Verse 3
अजारूपांश्च रोगान्वै चारयामास भूमिपः । तत्र तां स्थापयामास स्वनाम्ना पापनाशिनीम्
भूमिपोऽजाकारान् रोगान् वै निवारयामास; तत्रैव स्वनाम्ना पापनाशिनीं तां देवीं स्थापयामास।
Verse 4
यस्तां पूजयते भक्त्या तृतीयायां विधानतः । बल बुद्धिर्यशो विद्यां सौभाग्यं प्राप्नुयान्नरः
यः तां भक्त्या तृतीयायां विधिवत् पूजयति नरः, स बलं बुद्धिं यशो विद्यां सौभाग्यं च अवाप्नोति।
Verse 287
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘अजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम सप्ताशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।