Adhyaya 276

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ऋषितीर्थस्य सन्निधौ । कामिकं हि परं क्षेत्रं देविकानाम नामतः

ईश्वर उवाच—ततः, महादेवि, ऋषितीर्थस्य सन्निधौ गच्छेत्; तत्र देविकानाम्ना प्रसिद्धं कामिकं नाम परमं क्षेत्रं विद्यते।

Verse 2

महासिद्धिवनं तत्र ऋषिसिद्धसमावृतम् । नानाद्रुमलताकीर्णं पर्वतैरुपशोभितम्

तत्र महासिद्धिवनं विद्यते, ऋषिसिद्धसमावृतम्। नानाद्रुमलताकीर्णं पर्वतैश्चोपशोभितम्॥

Verse 3

चंपकैर्बकुलैर्दिव्यैरशोकैः स्तबकैः परैः । पुन्नागैः किंकिरातैश्च सुगन्धैर्नागकेसरैः

चंपकैर्बकुलैर्दिव्यैरशोकैः स्तबकैः परैः। पुन्नागैः किंकिरातैश्च सुगन्धैर्नागकेसरैः॥

Verse 4

मल्लिकोत्पलपुष्पैश्च पाटलापारिजातकैः । चूतचंपकपित्थैश्च श्रीफलैः पनसैस्तथा

मल्लिकोत्पलपुष्पैश्च पाटलापारिजातकैः। चूतचंपकपित्थैश्च श्रीफलैः पनसैस्तथा॥

Verse 5

खर्जूरैर्बदरैश्चान्यैर्मातुलिंगैः सदाडिमैः । जंबीरैश्चैव दिव्यैश्च नारंगैरुप शोभितम्

खर्जूरैर्बदरैश्चान्यैर्मातुलिंगैः सदाडिमैः। जंबीरैश्चैव दिव्यैश्च नारंगैरुपशोभितम्॥

Verse 6

शिखिभिः कोकिलाभिश्च गीयमानं तु षट्पदैः । मृगैरृक्षैर्वराहैश्च सिंहैर्व्याघ्रैस्तथा परैः

शिखिभिः कोकिलाभिश्च गीयमानं तु षट्पदैः। मृगैरृक्षैर्वराहैश्च सिंहैर्व्याघ्रैस्तथा परैः॥

Verse 7

श्वापदैर्विविधाकारैः कन्दरै र्गह्वरैस्तथा । सुरासुरगणैः सिद्धैर्यक्षगन्धर्वपन्नगैः

श्वापदैर्नानाविधैः कन्दरैर्गह्वरैश्च समन्वितम् । सुरासुरगणैः सिद्धैर्यक्षगन्धर्वपन्नगैः सेवितम् ॥

Verse 8

अप्सरोरगनागैश्च बहुभिस्तु समाकुलम् । केचित्स्तुवंति ईशं तु केचिन्नृत्यंति चाग्रतः

अप्सरोरगनागैश्च बहुभिः समाकुलम् । केचित् स्तुवन्ति ईशं तु केचिन्नृत्यन्ति चाग्रतः ॥

Verse 9

पुष्पैर्वृष्टिं तु मुञ्चंति मुखवाद्यानि चापरे । हसंति चापरे हृष्टा गर्जंति च तथापरे

पुष्पवृष्टिं तु मुञ्चन्ति मुखवाद्यानि चापरे । हसन्ति चापरे हृष्टा गर्जन्ति च तथापरे ॥

Verse 10

ऊर्द्ध्वबाहवस्तथा चान्ये अन्ये ध्यायंति तद्गताः । तस्मिन्स्थानं महादेवि देविकायास्तटे शुभे

ऊर्ध्वबाहवोऽपरे तिष्ठन्ति, अपरे तद्गताः ध्यायन्ति । तस्मिन् स्थाने महादेवि देविकायास्तटे शुभे ॥

Verse 11

उमापतीश्वरो नाम तत्राहं संस्थितः सदा । युगेयुगे सदा पूर्णे कल्पे मन्वन्तरे तथा

उमापतीश्वर इति नाम्ना तत्राहं संस्थितः सदा । युगे युगे सदा पूर्णे कल्पे मन्वन्तरे तथा ॥

Verse 12

न त्यजामि सदा देवि देविकायास्तटं शुभम् । दुर्ल्लभं सर्वलोकेऽस्मिन्पवित्रं सुप्रियं हि मे

न त्यजामि सदा देवि देविकायास्तटं शुभम्। सर्वलोकेषु दुर्लभं पवित्रं चातिप्रियं मम॥

Verse 13

त्वया सह स्थितश्चाहं तस्मि न्स्थाने वरानने । उमया युक्तदेहत्वात्तेन ख्यातं उमापतिः

तस्मिन्स्थाने वरानने त्वया सहाहं स्थितः सदा। उमया युक्तदेहत्वात् तत्र ख्यातोऽहमुमापतिः॥

Verse 14

पुष्यमासे त्वमावस्यां दद्याच्छ्राद्धं समाहितः । न पश्यामि क्षयं तस्य तस्मिन्दत्तस्य पार्वति

पुष्यमासे त्वमावास्यां समाहितो ददेत् श्राद्धम्। तस्मिन्दत्तस्य पार्वति न पश्यामि क्षयं कचित्॥

Verse 15

ब्रह्महत्यासहस्रं तु तस्य दर्शनतो व्रजेत् । गोभूहिरण्यवासांसि तत्र दद्याद्विचक्षणः

ब्रह्महत्यासहस्रं तु तस्य दर्शनतो व्रजेत्। गोभूहिरण्यवासांसि तत्र दद्याद्विचक्षणः॥

Verse 16

स एकः परमः पुत्रो यो गत्वा तत्र सुन्दरि । ददेच्छ्राद्धं पितॄणां च तस्यांतो नैव विद्यते

स एकः परमः पुत्रो यो गत्वा तत्र सुन्दरि। पितॄणां श्राद्धमादत्ते तस्यान्तो नैव विद्यते॥

Verse 17

देवैः सर्वैः समाहूता स्नानार्थं सा सरिद्वरा । देविकेति समाख्याता तेन सा पापनाशिनी

देवैः सर्वैः स्नानार्थं समाहूता सा सरिद्वरा ‘देविका’ इति विख्याता; तस्मात् सा पापनाशिनी।

Verse 276

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकायामुमापतिमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘देविकायामुमापतिमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम षट्सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।