Adhyaya 269
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति विदुरस्य महदाश्रमं दर्शयति। स आश्रमः पवित्रतीर्थरूपः, यत्र धर्ममूर्तिमान् विदुरः रौद्रतपसा तीव्रं तपः कृतवान् इति वर्ण्यते। तस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यं शैवप्रवर्तनेन सम्बध्यते—तत्र महादेवस्य लिङ्गस्य प्रतिष्ठा कृता, यत् त्रिभुवनेश्वर इति ख्यातं, सर्वलोकाधिपत्यस्य स्थानीयप्रकाश इव। तत्र तस्य लिङ्गस्य दर्शनमात्रेण मनुष्यभक्ताः सर्वान् कामान् अवाप्नुवन्ति, पापोपशान्तिश्च भवतीति प्रतिपाद्यते। एतत् स्थानं विदुराट्टालक इति नाम्ना प्रसिद्धं, गणगन्धर्वसेवितं, द्वादशस्थानकयुक्तं च; महापुण्यविना तद् दुरापम्। तत्र वर्षाभावोऽपि अद्भुतक्षेत्रलक्षणतया निर्दिश्यते, अन्ते च दिव्यलिङ्गदर्शनं पापशमनाय साधनमिति निश्चीयते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विदुरस्याश्रमं महत् । यत्राकरोत्तपो रौद्रं विदुरो धर्म मूर्त्तिमान्
ईश्वर उवाच—ततः, हे महादेवि, विदुरस्य महदाश्रमं गच्छेत्; यत्र धर्ममूर्तिमान् विदुरो रौद्रं तपः समाचरत्।
Verse 2
प्रतिष्ठाप्य महादेवं लिंगं त्रिभुवनेश्वरम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वान्कामानवाप्नुयात्
तत्र त्रिभुवनेश्वरस्य महादेवस्य लिङ्गं प्रतिष्ठाप्य; तं दृष्ट्वा, हे देवि, मानवः सर्वान् कामान् अवाप्नुयात्।
Verse 3
विदुराट्टालकं नाम गणगंधर्वसेवितम् । द्वादशस्थानकं स्थानं नाल्पपुण्येन लभ्यते
तत् स्थानं ‘विदुराट्टालकं’ नाम, गणगन्धर्वसेवितम्; द्वादशस्थानकं पुण्यं, नाल्पपुण्येन लभ्यते।
Verse 4
नावर्षणं भवेत्तत्र कदाचिदपि पार्वति । लिंगानि तत्र दिव्यानि पश्येत्पापोपशांतये
तत्र, हे पार्वति, कदाचिदपि नावर्षणं भवति; पापोपशान्तये तत्र दिव्यानि लिङ्गानि पश्येत्।
Verse 269
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विदुराश्रम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘विदुराश्रममाहात्म्यवर्णनम्’ नाम एकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।