Adhyaya 266
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति उपदिशति—शरभस्थानस्य पूर्वदिशि अल्पदूरे स्थितं ‘अनुत्तरं’ कुम्भीश्वर-तीर्थं द्रष्टव्यमिति। प्राभास-क्षेत्रस्य तीर्थ-परिसरे तस्य देवालयस्य स्थानं निरूप्य, तत्र गमन-दर्शनस्य महत्त्वं संक्षेपेण प्रकाशयति। अस्य अध्यायस्य फलश्रुतिः स्पष्टा—कुम्भीश्वरस्य केवलं दर्शनमात्रेण मनुष्यः सर्वपातकैः प्रमुच्यते इति। एवं पवित्र-भूगोलः धर्म-शुद्ध्युपायत्वेन प्रतिपाद्यते। अन्ते कोलोफोने स्कन्दमहापुराणे, एकाशीतिसहस्रश्लोकात्मके, प्राभासखण्डे प्रथमे प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘कुम्भीश्वरमाहात्म्य’ इति षट्षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः इति निर्दिश्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कुम्भीश्वरमनुत्तमम् । शरभस्थानतः पूर्वे नातिदूरे व्यवस्थितम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः
ईश्वर उवाच—ततः, महादेवि, शरभस्थानात् पूर्वदिशि नातिदूरे स्थितं कुम्भीश्वरमनुत्तमं गच्छेत्। तं दर्शनमात्रेण, देवि, मानवः सर्वपातकैः प्रमुच्यते।
Verse 266
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुंभीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘कुम्भीश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम षट्षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।