
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति संक्षेपेण शैवशाक्तोपदेशं करोति। स ईशान्यदिशि स्थितां देवीम् ‘कनकनन्दा’ इति निर्दिश्य तस्याः क्षेत्रस्य महत्त्वं प्रकाशयति, सा च सर्वकामफलप्रदा इति स्तूयते। तत्र यात्राविधिः कथ्यते—चैत्रमासे शुक्लपक्षस्य तृतीयायां तिथौ विधानेन यात्रां कृत्वा तस्याः पूजनं करणीयम्। एवं देशकालविधीनां समन्वयेन यः श्रद्धया नियमेन च तीर्थयात्रां करोति, स सर्वकामानवाप्नोति इति स्पष्टा फलश्रुतिः।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ऐशान्यां दिशि संस्थिताम् । देवीं कनकनंदाख्यां सर्वकामफलप्रदाम्
ईश्वर उवाच—ततो महादेवि ऐशान्यां दिशि संस्थितां कनकनन्दाख्यां देवीं गच्छेत्, या सर्वकामफलप्रदा।
Verse 2
तत्र शुक्लतृतीयायां चैत्रे मासि विधानतः । यात्रां कुर्याच्च मतिमान्सर्वकाममवाप्नुयात्
तत्र चैत्रमासे शुक्लतृतीयायां विधानतः यात्राṃ कुर्यात्; मतिमान् सर्वकाममवाप्नुयात्।
Verse 265
इति श्रीस्कांदे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कनकनंदामाहात्म्यवर्णनंनाम पंचषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘कनकनन्दामाहात्म्यवर्णनम्’ नाम पञ्चषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।